Woensdag 1 februari 2012
winter
het water krimpt ineen tot ijs
de jonge scheuten sterven
de vogels zoeken eten op
en water dat ik regelmatig warm.
de kou kruipt in mijn botten
ongevraagd. ik voel het bibbergeld
nu letterlijk mijn lijf inkrimpen
dat rilt met al die graden onder celcius.
de haard wordt nu mijn metgezel
met boeken en gedichten die van
binnenuit het ijs van buiten smelten.
hoe plots kan alles anders worden!
ik ben een zomermens, ik wil mij
wentelen in zonnestralen en een
hemel die als een deken mij verwarmt.
maar ook mijn hart en ziel zoeken
de warmte op. ik wil mij koesteren
in wie mij wiegt, mijn bloed doet
jagen naar mijn hart, mijn hart
ontdooit en mij een huis bouwt
waarin mijn winter altijd zomer wordt!
Herman
in het begin was er het woord. en ook het licht. maar het woord en het licht herkenden wij niet. wij leefden in duisternis en onwetendheid. …
in het begin was er het woord.
en ook het licht. maar het woord
en het licht herkenden wij niet.
wij leefden in duisternis en
onwetendheid. we weten dat
het woord en het licht er is
en dat ze eigen zijn aan ons
bestaan. maar wij kijken
teveel naar wat buiten ons
leeft. de stilte en de rust
binnen in ons maken ons
bang. ze komen over als
leegte waarin we onszelf
verliezen. we vluchten dan
naar wat grijpbaar en
herkenbaar is. en zo ontglipt
ons het woord en het licht.
Herman
ik draag een handvol woorden uit mijn ziel naar hier. verstrooi ze in de nacht en laat ze sterren worden. of water dat mij laaft. ik wil mij…
ik draag een handvol woorden
uit mijn ziel naar hier. verstrooi
ze in de nacht en laat ze sterren
worden. of water dat mij laaft.
ik wil mijn denken in mijn geest
herkennen. ik wil weten wie ik ben.
mijn adem lucht zien worden en
mijn bewustzijn in materie zien
ontspringen. ik wil luisteren
naar wat de andere zegt, ik wil
zijn denken in zijn woorden
kunnen kneden en het eten,
proeven, smaken. ik wil in
iedereen mezelf zien leven,
herleven door de dood en als
het kan: mijn geest nog sterker
dan mijn lichaam in mijn leven zien!
Herman
Donderdag 26 januari 2012
vanavond ga ik met vragen naar het theater. moderne bewerking van een oud stuk over een gevangene die vrij komt en verdwaalt in de vrijheid …
vanavond ga ik met vragen
naar het theater. moderne
bewerking van een oud stuk
over een gevangene die vrij komt
en verdwaalt in de vrijheid
die hij niet meer kent.
telkens met verwachting
ga ik de tekst tegemoet.
en meestal kom in ontgoocheld
buiten. theatermakers denken
blijkbaar anders en creëren
mensen die ik nooit tegenkom.
ik geniet wel van de sfeer
in de zaal en de toneelfanaten.
zij komen ook naar onbekende
woorden luisteren om hun honger
naar schoonheid te stillen. als het
doek valt zie je een scala aan emoties,
verwerkt of niet verwerkt, boos
of enthousiast om wat zij hoorden.
theater is zoals het leven, het doek
gaat open en het doek gaat toe.
daartussen ligt ontgoocheling
en vreugde, pijn en verdriet
en melancholie om wat zou kunnen zijn:
de liefde die ongrijpbaar lijkt!
Herman
als je de blogs bezoekt en leest wat zoveel zoekers schrijven over verlangen naar liefde en vriendschap en warmte dan relativeer je het eige…
als je de blogs bezoekt en leest
wat zoveel zoekers schrijven
over verlangen naar liefde
en vriendschap en warmte
dan relativeer je het eigen
gemis. je dwaalt hier door
melancholie en verdriet
en herkent dat intens verlangen
naar te kunnen zijn wie je bent.
jammer dat elke zoeker in zijn
blog alleen blijft schrijven en
de andere niet voelbaar kan
omarmen!
Herman
in mijn tuin rook ik 's avonds een kleine havanna terwijl ik naar de sterren kijk en de dingen die mij bezig houden. iedereen slaapt al, den…
in mijn tuin rook ik 's avonds
een kleine havanna terwijl ik
naar de sterren kijk en de dingen
die mij bezig houden. iedereen
slaapt al, denk ik. duizenden
werelden in duizenden bedden
met duizenden dromen rond mij.
ik wil vergeten en herinneren.
de wind jaagt door de wolken
de schimmen van vandaag vooruit,
ik zal ze morgen weeral tegenkomen.
en straks ook slapen mijn zaligste uur
zonder pijn. ik wil meer dan ik kan.
ik wil schoonheid en tederheid
vinden en daarin verdrinken deze
nacht. ik wil morgen anders zijn
en mijn hoofd neerleggen in de liefde
in een warme schoot, in handen die
mijn pijn omvatten en alles vergeten
in armen die omarmen. ik weet niet
of ik dat nog vragen mag.
ik vraag het toch
in het donker van mijn tuin
deze nacht.
Herman
de verkiezingen komen er aan en sommigen komen in een ander daglicht te staan. tegen wie zij vroeger vriendelijk spraken kijken zij nu met e…
de verkiezingen komen er aan
en sommigen komen in een
ander daglicht te staan. tegen
wie zij vroeger vriendelijk spraken
kijken zij nu met een boogje om.
ik heb dat nooit begrepen. speelden
zij dan jaren lang toneel? of was alles
schijn en niks echt in wat zij zegden?
mijn vrienden mogen alle kleuren
dragen. en bewonderen en aanbidden
waarin zij zich goed voelen. maar dat
heeft toch niets met vriendschap van doen?
dat doet wel pijn. ontdekken dat
vrienden geen vrienden zijn maar
louter opportunisten die je maar
graag zien als je bruikbaar bent!
en als de houdbaarheidsdatum
overschreden is: wegwerpmand!!!
Donderdag 19 januari 2012
'tranen wassen je ziel' zei iemand deze week tegen mij. die zin blijft zich herhalen. een film van lang terug rolt helemaal af. tranen verte…
'tranen wassen je ziel' zei iemand
deze week tegen mij. die zin
blijft zich herhalen. een film
van lang terug rolt helemaal af.
tranen vertellen je diepste emoties,
wat je onwisbaar raakt en nooit
meer weggaat. ze verzachten
pijn die permanent in je ziel
woont. een metgezel die meegaat
tot je je ogen sluit. wie je tranen
wist en drinkt en je vergezelt
en je woordenloos begrijpt
wast ook je ziel!
Herman
de winter is dan toch gekomen, ongevraagd en zonder kloppen. de kou kruipt door alles binnen, ik voel hem in mijn botten dringen. alleen 's …
de winter is dan toch gekomen,
ongevraagd en zonder kloppen.
de kou kruipt door alles binnen,
ik voel hem in mijn botten dringen.
alleen 's avonds bij de haard en de
leeslamp lijkt hij gezellig, tenminste
als hij buiten blijft. mijn huid droogt
uit, het vocht wordt uit de lucht geperst
en tekent gleuven op mijn oude handen.
het jeukt waar ik niet meer kan krabben,
dus als een paard schurk ik tegen mijn
zetel aan. dat voelt zalig, maar voor één
moment. je kan niet eeuwig blijven krabben!
kom jij naar hier? krab jij mijn rug? en vertel
me dan wat voor jou geluk betekent! misschien
een krabmoment? of mijn glimlach in je ogen?
die van jou is meer dan een gelukzalig krabmoment!!!!
Herman
zij heeft gezegd zegt zij dat zij gezegd heeft dat zij het hem eens zal zeggen. hun gast deugt niet en haar dochter staat te veel open en la…
zij heeft gezegd zegt zij
dat zij gezegd heeft
dat zij het hem eens zal zeggen.
hun gast deugt niet en haar
dochter staat te veel open en
laat haar man zijn liederlijk
leven maar uitspatten in
bruine kroegen waarna hij
in de vroege morgen zijn
huis niet meer terugvindt.
de gast slaapt terwijl bij
zijn vrouw waar hij
drank en verdiet dooreen
mengt en tenslotte met
de vrouw haar man doodt.
dan verschijnt de moeder
van in het begin terug om
te zeggen dat ze gezegd heeft
dat het niet deugt. dus als slot
niemand gelukkig .
dit onderging ik gisteren
in het cultuurcentrum van
mijn stad. modern toneel
noemen ze dat. de ergernis
gierde door elke vezel van
mijn opstandig lijf en mijn
logisch denken dreef me de
zaal uit. maar ik bleef zitten
en ergerde mij nog meer omdat
ik drie keer dacht dat het spel
eindigde, maar dat niet deed.
het applaus daarna vertelde mij
dat ik niet meer eigentijds dacht.
dus, lieve lezer, als je je niet aan
deze tekst hebt geërgerd behoor
je nog altijd bij de blinde kudde
die domheid en boersheid als
kunst op de planken zet!!!
maar ik ben er zeker van:
daar behoor jij niet bij, alleen
al omdat je hier bent, bij mij!
Herman
Donderdag 12 januari 2012
iedereen denkt in zijn eigen wereld naast de andere. de andere denkt dat zij denken als hij. ik ben die andere. ze denken niet wat ik denk. …
iedereen denkt in zijn eigen wereld
naast de andere. de andere denkt
dat zij denken als hij. ik ben die
andere. ze denken niet wat ik denk.
ik denk alleen in mijn eigen wereld.
soms raken de woorden van de andere
mij. soms herken ik wat hij schrijft,
soms wat hij zegt. die herkenning
sluimert heel lang na en zoekt naar
bevestiging, naar een antwoord, naar
zekerheid die ik nooit vind. ik begin
de leegte als mijn metgezel te zien.
hij veroordeelt nooit, hij schept geen
verwachtingen, hij geeft mij de vrijheid
te zijn wie ik nu ben. misschien kan
ik het wonder niet vergroten omdat
er geen wonder is.
Herman
een non werd begraven in de kerk van mijn jeugd. de kapel van het sint-vincentius instituut. ik heb daar de kleuterklassen en het eerste en …
een non werd begraven in de kerk
van mijn jeugd. de kapel van het
sint-vincentius instituut. ik heb
daar de kleuterklassen en het eerste
en het tweede studiejaar school gelopen.
bij zuster Tartitia, zuster Clemence, juffrouw
Imelda en juffrouw Windey die later ook
non is geworden. ik de kapel waar ik
vandaag zat heb ik mijn eerste communie
gedaan. een nostaligische belevenis. er
was nog niets veranderd aan de kapel.
ik zag mij terug als kleine jongen die
elke dag opnieuw naar het leven keek
en ravotte met de kameraden van de straat.
spelen met de 'marbollen' en racen
met overjarige fietsen, geërfd van mijn broer.
nu sta ik dichter bij de dood en kijk met
enig heimwee naar 'de tijd van toen'.
het koor zong 'nader bij U mijn God'
het werd heel koud bij mij van binnen.
Herman
brussel ruikt naar benzine en zweet en overhaaste mensen. ik rijd van brussel naar de redactieraad van okra-magazine, een maandblad voor se…
brussel ruikt naar benzine en zweet
en overhaaste mensen. ik rijd van brussel
naar de redactieraad van okra-magazine,
een maandblad voor senioren. elke
maand een feest voor de geest. met
vrienden lege bladzijden met woorden
tot een boeiend tijdschrift maken. en
verschillen van mening over waarden
en levensvisies, maar toch elkaar vinden
in teksten die voor duizenden anderen
urenlang leesplezier betekenen. en dan
terug thuiskomen. een zachte rit van beton
naar mijn groene stad. klassieke radiomuziek,
de geur van een kleine sigaar, mensen en
landschappen zien veranderen. en dan mijn
tuin in duiken en het leven ruiken van een
aarde die leeft en hunkert naar de lente.
doe je even mee? surf naar www.okra.be
en klik op ledeninfo en dan op publikaties.
dan lees je okra-magazine en herken je een
wereld waar ik me goed in voel.
Herman
gisteren snoof ik de lente op en ontdekte nieuwe bloemen in mijn tuin! warme lucht en zachte wind omarmden mij. ik genoot en met de knipscha…
gisteren snoof ik de lente op
en ontdekte nieuwe bloemen
in mijn tuin! warme lucht
en zachte wind omarmden mij.
ik genoot en met de knipschaar
kregen nieuwe botten ruimte
om naar de hemel te zien
en de goesting om open te bloeien.
ik hoop alleen dat koning winter
zijn manieren houdt en thuis
blijft deze maand en ook in
februari. zijn rijk is uit, wie
veel te laat komt kan niet meer
binnen. ik heb mijn winterdeur
op slot gedaan. en met veel
heimwee ook mijn hart. de
eerste zonnestralen strelen
helend mijn gebarsten ziel.
Herman
chopin speelt zacht zijn nocturnes en ik luister. mijn tranen stromen in mijn ziel om het boek dat ik sloot en niet uitlas. de grenzen van m…
chopin speelt zacht zijn nocturnes
en ik luister. mijn tranen stromen
in mijn ziel om het boek dat ik sloot
en niet uitlas. de grenzen van mijn
geweten zijn onaantastbaar. hoe ik
ook liefheb en zoek naar het alter ego
van mijn eigen zijn, het lukt me niet.
dan wordt chopin mijn stille kameraad
die wonden heelt en tranen droogt.
de nacht wordt genadiglijk dag en
mijn woorden branden op papier
de letters pijnlijk toe. ik leef nu
en ik weet niet hoe!
Herman
de winter laat steken vallen want hij laat al krokussen toe. kun kopje komt piepen en zegt verbaasd: hoe? waar is de lente? het licht blijft…
de winter laat steken vallen
want hij laat al krokussen toe.
kun kopje komt piepen en zegt
verbaasd: hoe? waar is de lente?
het licht blijft langer hangen
de warmte doet al deugd
zij zijn hier boven aan het missen
en de winter komt niet meer!
misschien gebeurt dat ook eens
in ons leven. geen winter meer
en als het toch nog donker wordt
glinstert de zon al op de ruiten
van ons hart. een eiland van verlangen
spreidt zich in de dagen uit.
de winter is in mij 'vergangen'
ik speel weel liefde op mijn luit!!
Herman
de nieuwe dagen rijgen zich aaneen zoals de oude. ik heb in stilte gebeden tot het Wonder om wie mij lief is te helen en schoonheid en liefd…
de nieuwe dagen rijgen zich aaneen
zoals de oude. ik heb in stilte
gebeden tot het Wonder om wie
mij lief is te helen en schoonheid
en liefde te laten herkennen in
de dagelijkse dingen. in de stilte
van de nacht wil ik genieten van
wat de dag mij bracht en hopen
op een morgen vol beloftes.
ik wens mij en mijn vrienden
genegenheid toe en de diepe
warmte van ontmoeting.
er is zo veel in zo weinig
te beminnen. ik wil intenser
de kleine dingen groter zien
en misschien, misschien mezelf
ontdekken in dit nieuwe jaar.
Herman
wie hier vandaag of de volgende dagen langskomt wens ik een helend, boeiend en gezond 2012!! Mag de zon altijd terugkomen in je leven na reg…
wie hier vandaag of de volgende
dagen langskomt wens ik een
helend, boeiend en gezond 2012!!
Mag de zon altijd terugkomen
in je leven na regen, donder en
onweer. Mag je vrienden
ontmoeten die willen meestappen
als het moeilijk wordt en met jou
glimlachen als de vreugde in je
ogen schittert!!
Herman
Zaterdag 31 december 2011
de laatste bladzijde is uitgelezen. jouw hoofdstuk heb ik gekleurd en jij het mijne. ik heb mijn jaarboek heel omzichtig in de kast van mijn…
de laatste bladzijde is uitgelezen.
jouw hoofdstuk heb ik gekleurd
en jij het mijne. ik heb mijn jaarboek
heel omzichtig in de kast van mijn hart gezet
om het dikwijls te herlezen. ik geef je
een nieuw blad om vol te schrijven
met herinneringen en verlangens,
maar vooral met heel veel liefde.
misschien brengt de lente ons
op hetzelfde pad en herkennen
we de glimlach die er ooit was.
niets gaat voorbij. wij blijven
zoekers naar het grote Wonder.
Herman
het jaar ligt op apegapen
niets meer te rapen
mijn ziel en hart
opruimen
en voor overmorgen duimen!
alles achterlaten wat niet
deugde
en alleen overhouden de vreugde
van zoveel schitterende dagen
die ik eeuwig mee zal dragen.
het wonder en de liefde,
de gezellen van zoveel dagen
met alles wat hen griefde
om vergeving vragen.
het jaar teder sluiten.
binnen en buiten
de morgen omarmen
wie meegaat warmen
en zoenen.
Herman
1 reactie op dit bericht