Als ik dit lees, dan wens ik je een lichtbaken toe... dat vanuit je hart en je gevoel vertrekt, zonder het denken achter te laten... hoop dat je wegwijzers ontmoet... die je naar een goed pad leiden.
liefs
Lore
T
thea13 juni 2011 om 08:48
Ach Herman
Het doet me zo'n verdriet om te lezen dat twee mensen, die eens voor elkaar kozen en hoopten altijd gelukkig samen te zijn, tot de ontdekking lijken te zijn gekomen dat hun leven niet meer samengaat.
Het moet beslist pijn doen voor allebei om te voelen dat 'twee zielen ... een gedachte' niet meer bij jullie van toepassing is.
Natuurlijk zijn er in elk huwelijk strubbelingen, want zelfs twee mensen die van elkaar houden blijven twee mensen. Met ieder zijn eigen karakter, mogelijkheden en ideeën. En wanneer de liefde aan beide zijden groot genoeg is, dan zullen de strubbelingen geen onoverkoombare problemen opleveren. Maar wanneer de liefde een ander diepgang heeft gekregen, dan ligt dat anders. Dan kunnen er moeilijke besluiten genomen moeten worden. Ik wens jullie dan ook heel veel wijsheid, moed en sterkte om samen de juiste beslissingen te nemen.
Dit herken ik maar al te goed van jaren en nog eens jaren.
Vanuit liefde hebben wij toen elkaar losgelaten, zodat ieder van ons de ruimte naar anders kon gaan krijgen.
We werden vrienden en gingen ieder ons eigen weg.
Vandaar dat ik Nu dan wel alleen ben, maar nooit eenzaam meer.
All 1 voel ik mij en herboren.
Ik begrijp jullie stiltes in deze naar elkaar's ware Zijn.
WEns jullie wijze besluiten en nieuwe kansen toe.
Mocht dit niet de weg zijn, dan de neus dezelfde richting uit
Slaap goed
Het is vandaag Pinksteren. In wat of wie je ook gelooft, ik wens dat de Geest van wie wij God noemen je leven bezielt. Dat Hij vrede, vriendschap, schoonheid en liefde in je leven mag brengen.
En dat je verdriet, je eenzaamheid, je pijn die onlosmakelijk deel uitmaakt van elk leven, het voorportaal moge zijn van een voltooiing waarin je kunt zijn wie je wil zijn!!
aan allen die hier langs komen wens ik vandaag of ooit in hun leven de vreugde van een bevrijdende Geest!!! liefs,
ik las deze morgen een schitterend gedicht op de poëziekalender, en ik wil jullie er ook laten van genieten of er verdrietig om zijn, het kan alle twee.
De moeder en het water
Ik ging naar moeder om haar terug te zien. Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en leeg, als keek zij naar de verre overzijde van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien
- toen ik daar stond op het gazon, pilsje gedronken in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid - misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.
Het was mijn moeder, het lijfje dat daar roer- loos stond in 't gras, alleen haar dunne haren bewogen nog een beetje in de wind, als voer
zij over stille waatren naar een oneindig daar en later, haar God. Er is geen God, maar ik bezwoer Hem Zijn belofte na te komen, haar te bewaren.
Rutger Kopland uit 'Tot het ons loslaat' Van Oorschoot, Amsterdam 1997
ik ben sinds 15 april gestopt met roken. ik heb al sinds jaren last van maagpijn. de laatste onderzoeken wezen uit dat ik vrij veel last had van maagontstekingen. daar kreeg ik maagmedicatie voor. en af en toe had ik nog wel last.Maar nu begon bij die last ook een zekere onrust te komen. (sinds mijn 26 jaar neem ik per dag 2,5 mg temesta per dag. mijn lichaam is daar aanverslaafd. en nu stelde ik vast dat die onrust en die ergere maagpijn van de laatste weken, vermindert en weggaat als ik meer temesta neem. Maar ik wil niet meer temesta nemen!!! ik heb daarover met mijn huisarts gepraat. Toen ik hem vroeg of al die ongemakken van de laatse weken ook te maken konden hebben met mijn rookstop antwoordde hij dat hij dat niet mocht beamen maar dat hij dat ook niet afwees en uiteindelijk zei hij toch dat een 3tal kleine sigaartjes per dag beter zou zijn dan nog meer temesta nemen. Toen ik thuis kwam was mijn vrouw razend. Maar ik had voor mezelf al uitgemaakt dat ik na de middag terug een sigaartje zou roken! Ik vind dat ik op mijn 68 jaar moet doen waar ik mij best bij voel. Ik heb een eerlijke poging gedaan om te stoppen met roken, (ik rookte 10 sigaartjes per dag) en nu dat niet blijkt te lukken en mijn lichaam of mijn geest! daar slecht op reageert, zal ik daar dus op terugkomen, zij het in mindere mate. Onrust en angst is iets verschrikkelijk!!! en als dat door die sigaartjes stopt, zou ik mezelf erg in de problemen brengen. Hopelijk komt mijn vrouw tot rust en ziet ze dat ook in, maar daar vrees ik wel voor. Maar tijd zal bij haar ook wel aanvaarding brengen.
de ontluistering was groot toen ik haar ik die lege kamer voor het raam zag staan hoe zij naar buiten keek gaf vreemde tekens aan mijn beeld van haar. zij was het niet
die omkeek en mij herkende en blij was maar niet wist waarom. ik ging mee, ik moest wel, in haar onbekende wereld waar zij zelf wetend zo verloren liep.
de wereld die zij creëerde in haar beelden bestond niet meer. erger nog! hij was er nooit geweest voor haar. ik stond versteld te kijken naar een schitterende vrouw die niemand was.
mijn zoenen zegden haar tot later maar ik wist dat korter dan de gang naar buiten zij het al vergeten was. nu zag zij beelden die zij nooit
Weet je wat mij nu echt ontgoocheld?? en tegelijkertijd heel erg verbaasd!! Dat mijn bedenkingen over eeuwig leven (enkele dagen terug) geen enkele reactie hebben gekregen.ik dacht nochtans dat heel wat mensen op deze blog ook daarin geboeid waren en heel wat vragen daaromtrent hadden. dus niet blijkbaar. je mag je nooit te veel verwachten. mea culpa! mea maxima culpa!!!
Dit schreef ik de eerste dag van mijn blogactiviteit (22 april). Er is nog niets aan veranderd. Ik ben er helemaal nog niet uit, en de tijd begint te korten. Want de dood komt als een dief in de nacht en ik ken mijn nacht niet. Hopelijk straalt nog lang de zon!!!!!
Iedereen hier in huis is gaan slapen. Ik zit wat te spelen met mijn
toetsenbord, ik wil woorden opdiepen die zeggen wat ik denk, die kleuren hoe ik
denk, die twijfels kunnen omvatten in rustige zekerheden. Maar daar precies
mangelt het. Daarom ga ik op weg. Daarom wil ik niet stoppen.Waarom schrijf ik
het hier en niet in een veilig dagboek dat zich lekker voelt in de onderste
schuif van mijn bureau. Karin leeft in het NU zegt zij, maar dat nu is maar
geworden wat het is door de duizenden jaren die eraan vooraf gingen. En ik ben
daar het product van. In mijn transcendent leven is er een aanwezigheid die
ik niet kan benoemen. Ik geloof niet meer in God, maar schoonheid en liefde
bestaan, zij zijn in mijn ogen het eeuwig Aanwezige, zij beantwoorden aan een
godsgedachte die ik nog niet kan neerschrijven, maar die dikwijls bepalend is
in mijn luisteren en denken. Van daaruit vertrek ik nu, ik weet
dat het verwarrend klinkt, maar ik kom er wel uit. Alleen weet ik nog niet
hoe.
vreugde leeft op deze feestdag van de Heer. vrienden gaan ter kerke voelen zich gemeenschap, zingen van binnen naar buiten en dansen
om nieuw te kunnen zijn. ik leg alles wat in mij niet deugt aan de altaartrappen neer en buig mijn hoofd vol zorgen
om in mijn hart te zien. Hij zegent wat ik niet kan noemen. Laat mij zijn zoals ik ben maar hoopt op beter want ik weet dat hij me anders kent.
ik kom traag terug waarvan ik vluchtte als alles werd kapot gemaakt in mij door 't diepste leed in wie ik 't liefste zag ik bid terug, ik weet nog niet tot wie
maar die het horen wil zal het nu horen en mijn ogen open doen.
twee
3 reacties op dit bericht
wens
liefs
Lore
Ach Herman
Het moet beslist pijn doen voor allebei om te voelen dat 'twee zielen ... een gedachte' niet meer bij jullie van toepassing is.
Natuurlijk zijn er in elk huwelijk strubbelingen, want zelfs twee mensen die van elkaar houden blijven twee mensen. Met ieder zijn eigen karakter, mogelijkheden en ideeën. En wanneer de liefde aan beide zijden groot genoeg is, dan zullen de strubbelingen geen onoverkoombare problemen opleveren. Maar wanneer de liefde een ander diepgang heeft gekregen, dan ligt dat anders. Dan kunnen er moeilijke besluiten genomen moeten worden. Ik wens jullie dan ook heel veel wijsheid, moed en sterkte om samen de juiste beslissingen te nemen.
Hoe eenzaam kan dit zijn
Vanuit liefde hebben wij toen elkaar losgelaten, zodat ieder van ons de ruimte naar anders kon gaan krijgen.
We werden vrienden en gingen ieder ons eigen weg.
Vandaar dat ik Nu dan wel alleen ben, maar nooit eenzaam meer.
All 1 voel ik mij en herboren.
Ik begrijp jullie stiltes in deze naar elkaar's ware Zijn.
WEns jullie wijze besluiten en nieuwe kansen toe.
Mocht dit niet de weg zijn, dan de neus dezelfde richting uit
Slaap goed