Berichten van 24 oktober 2011 tot 30 oktober 2011

de wintertijd heeft mij omarmd
met zon! de dagen korten maar
het verlangen wordt groter en
de liefde intenser. de vrienden

in hun warme huizen zoeken
elkaar weer op en praten stiller
over de dingen van de zomer.
de oude kleren worden opgeborgen

in kasten die men goed sluit
omdat wat voorbij is, voorbij
moet blijven. de winterzon
legt hoop neer in harten die

moe zijn van de zomer omdat
zomerdagen te lang zijn en te
helder en de liefde te groot of
te klein, ik weet het niet meer.

maar ik zoen mijn vrouw omdat
zij mijn zomer vergaf en meegaat
naar alle beloften die wij ooit
uitspraken in een langgeleden lente.



Herman

de leegte vult het theater
met nietszeggende woorden.
ze spreken van liefde die
niet voelbaar is. ze spelen

een karikatuur van onmacht
en niemand voelt de koude
tocht van bittere eenzaamheid.
mijn hand zoekt haar hand

en ik zweer heel alleen
mijn verleden af. ik wil
de liefde van haar zijn
meedragen uit de leegte

die hier werd uitgespreid.
er is nog zoveel tussen ons
dat niemand vermoedt
in de stilte van het eindelijk

huiswaarts gaan.




Herman

ik leef in de zevende hemel
met dreigende wolken, ver
afgedreven buiten mijn
lichaam en ziel. ik herken

drie bronnen waaruit die
hemel borrelt. wegsnijden
van wat mij teistert en
anders kijken naar wat

ik verloren waande en
medicatie die nog ondersteunt
maar elke week een stap terug
zal doen. een dikke verkoudheid

in de plaats gekregen. maar daar
kan ik mee leven, die verdwijnt
met het korten van de dagen.
en volop hopen dat het anders

wordt. weer heel gewoon genieten
van beminden en van wie ik
dagelijks ontmoet. jou bijvoorbeeld
die mij raakt en mij ontroert

en de wolkenloze hemel zonnig maakt!




Herman

ook deze tekst vond ik schitterend:


Herfst


Ik ben de tijd die het leven omkeert
tot nevel, de bloemen vermist.
Men noemt mij herfst, een woord
dat lippen snijdt en jaarringen vriest
in alle vormen van hout, zelfs in houden
van elkaar. Men zegt
dat ik met niemand te rijmen val

maar jij, lieve dromer
noemt me nazomer;


Line Leys
Soetendaelle jonge volwassenen 2006

deze tekst las ik deze morgen:


ik wil zo leven dat alles wat me overkomt
zijn plaats zal hebben.
maar ik kan lijden, zin en zegen
niet zomaar in één adem noemen,
zoals me dikwijls voorgehouden werd.
verlies blijft altijd verlies.
verwond raken.
geen uitweg zien.
zonder beschutting zijn.
alleen wanneer ik desondanks
probeer door alles heen te gaan
zonder te weten waar ik uitkom,
vind ik misschien een nieuw bestaan
en woorden van betekenis.


Kris Gelaude
uit: Levenslang (uitgerij Pelckmans)