ik heb hem vooraan in de kerk zien staan. een grote sterke man te midden van verdriet. zijn priesterschap verklankte in zijn woorden een ein…
ik heb hem vooraan in de kerk zien staan.
een grote sterke man te midden van verdriet.
zijn priesterschap verklankte in zijn woorden
een eindeloos mededogen. hij vroeg waarom
zijn God niet zichtbaar was vandaag. hij sprak
de zeven namen warm en heel zacht uit. hij wist
dat zoveel leed niet draagbaar was voor moeders
en voor vaders die hun kind naar hier hadden gebracht.
zijn arm rond wie het moeilijk had om dag te zeggen
omvatte heel de kerk waarin het sprakeloos bidden
en het onbegrip in betraande ogen en de radeloosheid
bij dit afscheid geen uitweg vond. zijn stem brak ook
wanneer hij zegenend hun weg bereidde naar de overoever.
Herman
de stilte weegt loodzwaar wanneer de moeders en de vaders afscheid nemen. in zoveel witte kisten ligt hun droom. de woorden stokken en de tr…
de stilte weegt loodzwaar wanneer
de moeders en de vaders afscheid
nemen. in zoveel witte kisten ligt
hun droom. de woorden stokken
en de tranen druppen zilt
op de betonnen grond.
wie er is schrijft hun verhaal
en blijft verweesd naar al dat wit
staan kijken. scala zingt en bart
vertelt. de kinderen en hun meester
leven en spelen weer één
ogenblik. dan valt het doek.
nu pas begint de leegte en het gemis.
de schreeuw om het waarom. de lege
kamer die open blijft. de kilte van
verloren lopen zonder kind dat
er nog altijd is.
Herman
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag. ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf. en ik wist waarom deze pl…
de onrust overviel me als een plotse sneeuwvlaag.
ik voelde ze verspreiden in de cellen van mijn verkrampend lijf.
en ik wist waarom deze plotse verandering zicht voltrok.
ik bood geen weerstand, ik gleed langzaam in het duister.
ik deed wat ik helemaal niet wou dat ik deed. zelfdestructie
kan zoet zijn en je totaal weerloos maken. ik nam het kwaad
met beide handen aan. dronk het gulzig tot de bodem leeg.
en stopte god in mijn broekzak en de hel waaierde open
rond mijn verstard en gevangen bewustzjn. ik rende door
de vlammen van het kwaad naar een vuurzee van schreeuwend
onbegrip voor mezelf. tot aan de afgrond waar ik niet in sprong.
ik knielde voor de zoveelste keer. en herbegon met duizend
beloftes aan mezelf. vandaag begint de ommekeer voor
de zoveelste keer.
je maintiendrai!!!!!
Herman
ik wil mezelf leren kennen ik kan meer dan ik denk maar hoe mijn geest werkt is voorlopig nog een raadsel. daarom wil ik doordringen in de h…
ik wil mezelf leren kennen
ik kan meer dan ik denk
maar hoe mijn geest werkt
is voorlopig nog een raadsel.
daarom wil ik doordringen
in de herkenbaarheid van
transcendentie. ik geloof
dat wij meer zijn dan stof
en water. ik geloof in de
evolutie en de kennis van
de wetenschap. maar er is
meer dan dat. kennis en
wetenschap spreken het
onbekende niet tegen. het
raadsel bevindt zich daar
juist buiten. blijkbaar
ongrijpbaar. vermoed en
denkbaar maar nog niet
leesbaar. als ik ooit mijn
ogen sluit moet ik weten
waar naartoe.
Herman
de deken van leuven