het is als een zachte wind die uit het oosten terugkeert na de winter die je zelf schiep. een lang verhaal brak af. schuchter stap je terug.…
het is als een zachte wind
die uit het oosten terugkeert
na de winter die je zelf schiep.
een lang verhaal brak af.
schuchter stap je terug. wat
je eens opgaf omdat het
te mooi was blijft als een naam
op je scherm hangen. je kijkt
er naar en je herinnert je veel
dat je vluchtte. maar je keert
toch niet weer. je blijft ronddwalen
in de schimmige wereld van weten
en niet mogen, niet willen, niet
kunnen, niet zien. het wonder
heeft zich gesloten denk je
en de schemer wordt diepe
duisternis. tot het eerste woord
uit je handen glipt. niet uit je mond.
uit je aarzelende vingers en het
verhaal herschrijft.nee, terug
begint te schrijven en kijkt.
Herman
mijn kleindochter vermaand vandaag vier maand geleden brak haar leven open in de barensklare moederschoot waar zij van binnenuit naar buiten…
mijn kleindochter vermaand vandaag
vier maand geleden brak haar leven
open in de barensklare moederschoot
waar zij van binnenuit naar buiten kwam.
nu kijkt zij verbaasd naar de mensen
en schatert om al wie haar nadert en
moeite doet om haar te plezieren. die
gezichten vindt zijn schitterend grappig.
het kindergeluid dat grote mensen produceren
om precies zoals zij te zijn klinkt hilarisch
in haar kleine oren. zij geniet van een gewone
stem die haar graag ziet, van liedjes die zij
binnenzuigt en traag herkauwt. zij voelt
de warme echtheid van twee armen die
haar wiegen en van een mond die haar
heel zachtjes en voorzichtig zoent. zij
ligt te dromen met twee armen omhoog
en als zij wakker wordt zoekt zij haar
moeke en haar mama, haar omi en haar
grootva, en alle anderen waar ze af en toe
voor even woont en graag wordt gezien.
alles wordt nu klaargelegd voor morgen
waarin zij groot zal worden. maar nu
geniet ze van haar kroon: vier sterren
van geborgenheid in al wie haar ontmoet.
ik zou haar willen zeggen hoe het moet.
ik weet het niet. na achtenzestig jaar kan
ik niet zeggen hoe ik leven moet. het wonder
dat in haar begon moet zij ook maar elke dag,
zoals het doet in mij, vergroten.
Herman
ze ligt op haar speelmat te spelen te grijpen naar alles wat blinkt en soms lacht ze, ik weet niet waarom misschien omdat ik haar heel graag…
ze ligt op haar speelmat te spelen
te grijpen naar alles wat blinkt
en soms lacht ze, ik weet niet waarom
misschien omdat ik haar heel graag zie.
en dan neem ik haar in mijn handen,
steek haar hoog in de lucht. ze geniet
als ze paardje mag rijden op mijn knie
en ze luistert naar mijn nieuwe fantasie
van verhaaltjes. ik vertel honderduit
over kabouters en regenbogen en
een klein prinsesje dat janne heet.
alles duurt nog maar heel kort
want ze wil heel veel van haar
nieuwe wereld zien. ik voel me
de koning te rijk omdat ik mee
mag gaan in haar eerste verwondering
over de mensen zo dicht bij haar.
Herman
ik blijf op zoek naar wie ik ben. alleen vind ik de plaats niet om die
zoektocht alle kans te geven. of dwaal ik te veel af in wat ik doe en…
ik blijf op zoek naar wie ik ben.
alleen vind ik de plaats niet om
die
zoektocht alle kans te geven.
of dwaal ik te veel af in wat ik doe
en beter niet zou doen.
het is zo moeilijk alles
vrij te maken in mijn ziel
en wat mij begrensd
open te gooien tot ik de kern
zie van mijn eigen zijn.
ik zoek een God die ik ervaar
maar niet beschrijven kan.
misschien leeft hij gewoon in mij
en moet ik beter in de spiegel van
mijn eigen ziel gaan kijken.
Herman
gebroken verhaal