er blijft zoveel over van vroeger
dat terugkomt. de lichtheid
van het alledaagse leven
en de schroom van intimiteit.
wij ervaren ze alle twee opnieuw
nog in stuntelige woorden
uitgesproken. een verlangen
dat begint in de avonduren.
opnieuw een andere ontmoeten
die voor jou komt. en opnieuw
armen voelen rond de koude
van vroeger en de verloren
geliefde vertellen dat alles
herbegint en je hem meedraagt
in de warmte van vandaag. morgen
zal het anders zijn.
loslatentussen winter en lente
ontmoetten wij zo maar elkaar.
jouw winter duurde nog voort
in de rouw om je man.
je liefde draag je eeuwig mee.
ze ligt in hem begraven
en er is niets dat verdwijnt
van hem in wie je bent.
ik ga gewoon mee
op andere paden die
openliggen voor ons.
hij kijkt monkelend toe.
hij zal je hand
in de mijne leggen
en vanuit zijn hemel
glimlachen om je
ander geluk.
niets gaat voorbijer is niets voorbij
de liefde van je leven
leeft in je voort
koester die zacht
en deel ze met anderen
die meegaan in je verdriet
en je vergezellen op
nieuwe paden die je betreedt.
morgen ligt voor jou open
met een andere kleur en
mensen die om je geven
open je hart en je handen
om te zijn wie je bent!
lievelieve
ik klikte je naam aan zonder te weten
wie je was. ik wachtte op invulling
van een leeg scherm. en Lieve gleed
binnen in mijn leven. veel vragen en
veel antwoorden, zoeken naar kleur
bij elkaar. herkenning en verbazing
en hopen dat alles paste. elkaars
leven ontdekken en in zachte schemer
de vriendschap stilaan zien ontwaken.
opnieuw geloven dat warmte mij
nog kan omgeven en dat haar open
handen wilden geven. en zoveel
toeval dat geen toeval meer kon zijn.
ik koester haar beeld zacht om niets
te verliezen van zoveel plotse tederheid.
wat zal de tijd ons vertellen?
herman