Cruisen door de polders
De Westhoek had voor ons geen geheimen meer. Dat dachten we, tot de invitatie van Connoisseur in de bus viel. Of we de Kust en het hinterland al eens vanop het water hadden verkend? Neen dus. Enkele weken later staan we op de cruisebasis, klaar voor onze vuurdoop. Connoisseur gaat er prat op boten te verhuren aan onervaren kapiteins zoals wij. Niet dat ze brokkenpiloten zoeken, integendeel. Maar een vaardemonstratie, samen met een portie gezond verstand en - in het begin - een stel stalen zenuwen, zouden moeten volstaan voor de Belgische binnenwateren.
Eerst overloopt basisverantwoordelijke Christ’l met ons de vaarroute. De komende drie dagen gaan we de lus Nieuwpoort- Diksmuide-Fintele-Veurne-Nieuwpoort varen, een van de meest romantische routes van het land. Van Nieuwpoort volgen we de IJzer tot in Diksmuide.
Daar overnachten we de eerste keer aan boord, in de schaduw van de IJzertoren. Dag twee voert ons van Diksmuide naar Veurne, via Fintele waar het bevaarbare gedeelte van de IJzer eindigt. De Fintelesluis zal ons versassen naar het lager gelegen Lokanaal dat naar Veurne leidt. In de jachthaven van Veurne blijven we dan opnieuw een nachtje dobberen, om de derde dag koers te zetten naar thuishaven Nieuwpoort.
Sluizen en bruggen
Uit de waterwegenkaart blijkt dat onze vaarroute bezaaid ligt met sluizen en bruggen, waar we niet overal onderdoor kunnen. Bellen naar de sluis- of bruggewachter is dan de boodschap. Van Christ’l krijgen we een map met alle nummers en vaarinfo mee. “Hou er rekening mee dat de kunstwerken meestal maar bediend worden tot 18u”, drukt ze ons nog op het hart. Wijze raad, zo blijkt later.
Daarop steekt technicus Alain van wal. Hij toont ons alle snufjes van onze drijvende hotelkamer. Van de boeghut tot de kombuis en van de wc-pomp tot de airco. Na een kwartiertje zijn we klaar voor het echte werk: de besturing van ons jacht. En daar hoort een demo bij. De theorie is kristalhelder. De praktijk vooral een kwestie van oefening, beweert Alain. Dus: trossen los!
Capriolen van Caprice
Onze boot heet de Caprice. Dat hij zijn naam niet gestolen heeft, mogen we meteen ervaren bij het verlaten van de haven. Of onze poging daartoe. Een hevige zijwind plakt ons tegen de kade aan en de boeg gaat alle kanten op, behalve de juiste. Een medewerker van Connoisseur beseft al gauw dat het water ons aan de lippen staat en springt aan boord. Een kleine duw tegen een meerpaal slingert ons de juiste kant op. Als vuurdoop kon dat tellen.
Behoedzaam varen we de jachthaven buiten. Maar tijd om te bekomen van dit eerste manoeuvre is er niet. Voor ons doemt de Sint-Jorissluis op, de meest indrukwekkende op ons parcours. Verbouwereerd drijven we dichterbij, tot we met een schok beseffen dat we 50 m afstand moeten houden. Alle hens aan dek! We zetten de Caprice in achteruit om af te remmen en doen een schietgebedje. Seconden lijken minuten, minuten lijken uren...
Uiteindelijk springt het licht toch op groen. Opgelucht varen we de sluis binnen, maar de beproeving is nog niet ten einde. Opnieuw speelt de felle zijwind ons parten en in een mum van tijd liggen we dwars in de sluis. De sluiswachter komt naar buiten. We krimpen een beetje in elkaar en verwachten onze eerste reprimande, maar niets is minder waar.
In de plaats daarvan vraagt hij de trossen uit te gooien en begint ons zelf vast te sjorren. Niet te veel, legt hij meteen uit, want in een sluis moet je de touwen altijd kunnen vieren met het op- of neergaande water. Een golf van sympathie gaat door ons heen. We luisteren aandachtig en tegen dat we buitenvaren, is de rust aan boord weergekeerd. Vol goede moed steken we het spaarbekken van de IJzer over en zetten koers naar Diksmuide.
Diner met reigergezicht
De rest van de avond verloopt rimpelloos. De IJzer vernauwt zich en krijgt al gauw de allures van een kanaal. In het riet langs de oevers dobbert moeder eend met haar kroost.
Licht panikerende waterhoentjes racen over het water voor ons uit. Verbaasde koeien staren ons na en aan de rand van de velden zien we hazen tevoorschijn komen. We volgen het tempo van een eenzame ruiter op het jaagpad. Dankzij het zachte avondlicht lijkt het wel alsof we varen door een schilderij. De Tervatebrug passeren we moeiteloos: bellen op 500m (er staat een bord), de boot inhouden en langzaam op koers brengen. Tegen 20u bereiken we ongehavend Diksmuide.
Hier doet afmeren de adrenaline weer even de hoogte ingaan, maar dankzij de raadgevingen van twee ervaren schippers wordt ook deze klip vlot genomen. Trots springen we aan wal, bellen de havenmeester met de vraag of we mogen blijven liggen in de gekozen box en schakelen over op walstroom.
De Caprice ligt zo mooi te blinken in de avondzon dat we besluiten aan boord te dineren in plaats van in de stad. Niets evenaart de rust op het water. Bovendien heeft een reiger net voor onze ligplaats zijn vaste stek. We halen een blik kreeftensoep boven en een fles wijn. We hebben het gered!
Halte Hooipiete
De volgende morgen zetten we de Caprice met frisse moed in achteruit om de box uit te varen. We doen het rustig aan en alles gaat goed. Volgens havenmeester Jacques hebben we een mooie dag voor de boeg. Het traject naar Veurne wordt steeds pittoresker, dichter begroeid en zit vol watervogels. Hij heeft gelijk.
Nieuwgierig volgen we onze route door de polders op de kaart. We passeren de kerktorentjes van Kaaskerke, Sint- Jacobskapelle, Reninge, enz. Bruggen zijn er in alle maten en gewichten: ophaalbruggen, draaibruggen, spoorwegbruggen. In de loop van de dag veranderen ze van angstaanjagend doembeelden in grensverleggende uitdagingen. We krijgen de smaak te pakken.
In Fintele besluiten we aan te leggen. Hier eindigt het bevaarbare gedeelte van de IJzer en na de bocht kom je via de Fintelebrug en -sluis in het Lokanaal naar Veurne terecht. We verwittigen de sluiswachter dat we zijn afgemeerd, maar vertellen er meteen bij dat we eerst willen proeven van de lokale specialiteiten. Vlak voor de sluis ligt restaurant De Hooipiete, gekend om zijn rivierpaling en ... Lulleschudder, het huisbier. Het betekent niet wat je denkt maar vraag het vooral zelf eens na!
Assistentie gevraagd
Terwijl we keuvelen, smullen en te horen krijgen wat een hooipiete is (wegneembare brug om het hooi van de akkers te halen), herinnert de sluiswachter van Fintele ons aan de realiteit. Het is intussen bijna 15u en als we nog naar Veurne willen, hebben we nog zo’n drie uren varen voor de boeg. De Nieuwpoortsluis in Veurne wordt bemand tot 18u. Inpakken en wegwezen dus!
Eerst de Fintelebrug en -sluis nog. Die zijn van de smalste op onze route, maar intussen hebben we al wat zelfvertrouwen opgebouwd. Zonder problemen varen we binnen. Het afmeren gaat niet volledig vlekkeloos - misschien omdat fiets- en wandeltoeristen allemaal staan mee te kijken? - maar het is een niet-onverdienstelijke poging.
Daarna vraagt de sluiswachter om assistentie, want de sluisdeuren dienen hier nog manueel te worden opengedraaid. Mijn compagnonmatroos springt aan wal en, voor we weer buiten varen, legt de sluiswachter hem uit dat hij met de dienstwagen volgt en ook de volgende twee bruggen voor ons zal openenen. Wat een service! Het landschap van de Westhoek wordt intussen zo mogelijk nog mooier. De afwisseling tussen zon en bewolking legt een mysterieuze waas over het water.
Aalscholvers volgen in het kielzog van de Caprice. Futen dobberen zonder schroom voorbij. En tegen de vooravond weten we het zeker: zo veel reigers hebben we nog nooit in één dag gezien.
Solidariteit op het water
Gelukkig waren we er ons op voorhand niet van bewust, maar in Veurne volgt uiteindelijk de vuurproef van onze vaart. Niet alleen moeten we hier een zeer scherpe bocht naar links maken, vlak daarna dienen we de boot door de lange, smalle Nieuwpoortsluis te loodsen en onmiddellijk weer een bocht van 90° te nemen om hem de jachthaven in te manoeuvreren.
Geen sinecure. Maar ook hier helpen de hartverwarmende aanmoedigingen en raadgevingen vanop de wal ons erdoorheen. Een boost voor ons zelfvertrouwen. Zo erg zelfs dat we al uitkijken naar grotere uitdagingen. Met andere woorden: wij zijn klaar voor een cruise op het Canal du Midi!
Hoe erheen:
De cruisebasis van Connoisseur ligt in Nieuwpoort, Brugse Vaart 48. Rijd vanaf het Albertmonument landinwaarts. Parking aanwezig. Afstand Hasselt - Nieuwpoort: 215 km.
Prijs:
Wij maakten deze cruise met touroperator Gallia, gespecialiseerd in riviercruises. De Caprice biedt plaats aan 6 personen, maar is ideaal voor 4. Van 1.490 tot 2.660 euro per week, exclusief eindschoonmaak en brandstofverbruik volgens het aantal gevaren motoruren (zo’n 75 euro voor een weekend).
Info: http://www.gallia.be/cruises/belgie_cruising_vakantie.htm
Sarah DE BEUCKELAER
bron; gva.be