Het pitst

Mijn brein zoekt weer verhalen
Geen digitale vervuiling van mijn hoofd
Ik voel me vergiftigd met
flowcharts, protocollen en stappenplannen
Gevoerde gesprekken zijn gekeurslijfd
in formats en invulbladen
Succes en output worden afgemeten
aan afvinklijsten, smartgegevens en cijfertabellen
Is meten wel weten?
Is het wel nodig dat altijd groeien en veranderen?
Mijn vertelling moet gereduceerd tot
PowerPoint en Mindmaps
Zinnen gemikt op fast reading
het leesniveau van een veertienjarige
Afspraken gaan hun weg
via doodles, picto's, voorgeschreven agenda's
Communicatie is gestreamlined in
verkorte zinnen zonder werkwoord
ontdaan van lid- of verbindingswoorden
Gebalde taal graag
zonder begin, midden en slot
met 'soepele' spellingsregels
We lezen elkaar in twitters, afkortingen, verwrongen sms-taal
geen ontmoeting of wederzijdsheid meer
De stijl is opdringerig
in statements via inbox, chat en facebook
Snelle boodschappen in een groep gegooid

Help!
Ik voel me draaierig worden
Ik ben geen robot, heb ook geen aliën ambitie
Ik ben onvergelijkbaar met een elektronisch brein
Ik hoef niet gevuld met software
Ik heb levende kennis
en echte softe gevoelens
Ik heb geen moederbord
maar wel een moederhart en
een niet zichtbare, noch meetbare, noch becijferbare mensenziel

Floreanne

Waarom merk ik in onze maatschappij zo weinig streven naar een humane en morele samenleving met een rechtvaardige economie? Waarom geen markt van evenwicht zoekende uitwisseling van beschikbare goederen en diensten, die stabiliserend en niet dualiserend werkt en zo billijk mogelijk alles verdeelt. Waarom is er een stresserende markt van steeds 'groeiende' consumptie, winstbejag, egoïsme en haantjesgedrag, waarmee we de aarde uitputten. Waarom slagen we niet in het controleren van die jungletoestanden, waar de sterkste in tunnelvisie gericht op steeds meer geld, zonder mededogen over de zwakste walst?

Waar zijn de marketeers die werken voor, schrijven over of suggereren tot een economie die ethisch handelt en respectvol blijft ter bescherming van mens en natuur?

Toch maar applaus voor de stakers van maandag zeker?

Het jaar dooft uit

Een keukenmarathon nog

om etend en drinkend

in culinair genot

stijlvol af te sluiten

De laatste dag

een gedurfde strakke spurt

voor als het later met wat pech

misschien niet meer kan

Een ultieme prikkeling

van lichamelijke geneugten

Spijs en drank in zalige

versmelting van smaak en

olfactorische genoegens

We gaan naar emoties

naar hernieuwd voelen

naar diep in ons

Het verleden gecamoufleerd verterend

zonder confrontatie met een jaaroverzicht

geen oude geschiedenis

alleen open toekomst

Hoopvol?

Floreanne

Vanuit mijn droom ontwakend, hoor ik geluiden van het spoor, de piepende en krakende wagons. Nog even slaap ik het drukke jaar uit mijn leden, genietend van de laatste roes, onnadenkend gelaten. En ja, het komt wel weer. Dan vertrek ik toch opnieuw aan een blanke startlijn, met andere energie en dito perspectieven. "Nog twintig keer?" denk ik dan, misschien meer, misschien minder. Alleen de gezondste wordt wel honderd. De tijd die je krijgt blijft ongewis. 't Is als een trein die altijd komt, die je met zekerheid nooit mist, maar hopelijk met veel vertraging!

Floreanne

Morgen word ik

misschien een ochtendmens

om in het oosten licht te zien

de wijzen tegemoet

Morgen valt de dag

in al zijn plooien

als in het westen een verdriet

de wind heeft neergelegd

Morgen is het al voorbij

het lachen en het huilen

Dan roep ik zacht

hou nog van mij

ook als het is verloren

Floreanne

Wees niet te vrolijk in mijn buurt

als straks mijn hart wil huilen

Lach niet te fel en driftig

als weer een kind geslagen ach

onrustig slaapt ondanks zijn builen

Blijf stil en luister naar de bomen

Zoek Kerst en Nieuwjaar diep in jou

in de ogen van die ander raar

die even knikt een glimlach vraagt

Dan kan onze taal iets raken

als twee huiden verzachtend op elkaar

Floreanne

De gasten zijn gegaan

de kamers leeg en stil

Ik eet de resten  

van het verlopen feest

proef nu pas echt en aangedaan

de overschot van ‘t is geweest

In het huis al opgeruimd

zie ik een beeld van gisteren

dat samensmelt met grijze luchten

geen stem meer geen geluid

slechts trage loze zuchten

De stress ontspant

Ik mijmer en wil rusten

Mijn hoofd is toe aan weemoed

lichte eenzaamheid

aan langgerekte

zachte hersenlusten

Floreanne

Ze zei me

dat haar man

een bouwer was

winstgevend resultaat

van avondles, passie

en interesse

voor ruwbouw en

houten gebinten

Het spaarde geld

Da’s waar

Maar anderzijds

Hij was altijd weg

En zij bleef zitten

met de kapotte handen

Floreanne