De eerste zon

Zo suizelt de tijd

snel en vluchtig

doorheen de dagen

van nu en ze zijn

nauwelijks te vangen

De agenda is blank

en bepaalt niet meer

Alles wordt anders

Belangrijke dingen

staan stil

Onbelangrijke

treden naar voor

In mijn hoofd

moet ik feiten

herdenken

En ik baal

En ik wring

En ik weiger

Maar ik moet

terug aannemen

dat leven plots

kan veranderen

Was jij nu maar hier

Floreanne

De morgen is er maar ik nog niet

Blauwe manen draaien om mijn hoofd

En nemen mijn dromen niet mee

Ze plagen mij als storm in de bomen

Ze jagen mij op al draaiend in bed

Dan spied ik zuchtend door mijn dichte ogen

Wrijf op het kussen van de lege plek

En mis de ochtenddauw in jouw gelaat

Ik tuur naar een leeg plafond

Traag komt mijn bloed weer op gang

De buren rukken aan de luiken

Een trein rijdt in de verte al langs

De dag roept me op en nodigt

Ik antwoord ik kom ik kom

Gelukkig herleeft dan de okeren zon

Zijn stralen verwarmen mijn zinnen

De stramme spieren sputteren

minder en minder tegen

Ze laten zich beheersen

stilaan maar zeker

En onbewust heel voorzichtig

zingt een nieuw lied in mij

en noem ik nog zacht

op de achtergrond

jouw naam jouw naam

Floreanne

Als plots alles lijkt mis te gaan

of iets toch meer dan een beetje

Dan weet je wel dat anderen

nog meer lijden dan jezelf

dat jouw pech relatief is

Maar toch wil je ietsepietsie getroost worden

Zomaar even omdat het pijn deed

het kind uithangen en vragen

Houd me even vast

Knuffel me een keer

Laat me even uithuilen in jouw armen

en wees gerust

dan ga ik wel weer

Floreanne

Ja, ze zijn er weer de vogels,

in mijn tuin en in de wind

Wispelturig, ongedurig

vliegen ze beweeglijk

zo gezwind

doorheen de takken

kaal nog

heen en weer

Zij, roodborst, vink

en mus en lijster

merel, duif

en vlaamse gaai

Straks als verheugd

de knoppen breken

zal ook ik aan ‘t maaien gaan

Nu nog even hoop op lente

kriebels al, maar nog beschroomd

Als de zon mijn hart

welwillend zal verwarmen

is de zomer welgekomen

en luidt ze ‘t nieuwe

misschien in

Floreanne

We zijn slechts een schaduw

het verleden van vandaag

als het zwart-wit van kleuren

Dus doe het licht maar uit

en vul onze laatste glazen

Morgen is de toekomst niet meer

en alles zal zijn zonder ons

Dus lach en wees hier en nu

Want komen zal het toch

vrolijk, onbezonnen

als een vluchtig
onafgewerkt plan

een lege zon

in het lied van het heelal

Floreanne

Heb jij ook

nood aan een zacht woordje

om je licht tegen aan te vleien

Verlang jij innig

naar een lief teken

een lenige poes die komt schurken

Kijk je begerig uit

naar een zoet geluid

om stil te worden en te fluisteren

Noem me dan

jouw naam misschien

en laat ons traag heen gaan

naar een warm begin

Floreanne

Telkens hij vertrekt

ruist het door haar heen

Daar gaat hij!

De auto lijnt langs het venster

Nog even ziet ze een schaduw

de mooie kop

de neus

ontspannen ogen

De moeder houdt

haar hart voorzichtig vast

Komt hij wel veilig thuis

Straks?

En dan sterft ze weer

een kleine liefdesdood

Floreanne

Graag geef ik het toe

Ik was het en ook jij

blij verrast elkaar te zien

verwarmd door uitnodigende woorden

maar evenzeer bevroren in een kramp

om het taboe niet aan te raken

om niet te moeten zeggen ‘wat heb ik je gemist’

om niet opnieuw te tonen dat we liefhebben

om geen delicaat onderwerp aan te raken

om niet te huilen van verdriet

om geen onenigheid te zaaien

om niet verleid te zijn en te zoenen

om stil te blijven en in vrede

om toe te dekken met die ene mantel

om de heilige stilte te respecteren

om het kind in ons niet te kwellen

om de wonden niet open te rijten

om onszelf niet voor keuzes te plaatsen

om er zonder kleerscheuren vanaf te komen

om dat alles hebben we gezwegen

bleef het verhaal onuitgesproken

en hebben we het gehad over het weer

Floreanne

Het is een kwelgeest

die me telkens vraagt

Wat is de zin van het leven?

Als woorden sterven in mijn mond

en zinnen niet worden geschreven

Het is een pijn in het hart

Die me tergend plaagt

Waaruit nu put je liefde?

Als grijze lucht in regen valt

en de hoop al lang is vervlogen

Het is een valse god

die dan lachend wenkt

Domweg slechts lokt hij en prevelt

Valstrik voor een zuchtende ziel

die niets kinderlijks bedenken wil

Floreanne

Wat doe ik als je op mijn pad verschijnt

en stappend mij tegemoet zal komen

Wat wil ik dan als ik in jouw ogen zie

en jij vragend zoent naar me kijkt

alsof je mij ontmoet

Wat zeg ik als jij daar de vragen stelt

en wachtend op een antwoord reageert

Wat hoop ik dan als jouw armen mij raken

en lijfelijk mijn hart verkrampt

als verwarmde folie

Zal ik je aanspreken als een persoon

Als een ik kijkend in de spiegel

Of zal je het stof der aarde zijn

zwarte as restant van kool en gruis

Zal je levend zijn of verslagen

moe van doen en gaan

uitgeput van denken en dromen

Floreanne

Het is ijzig

te koud

voor een gevoelig hart

dat hunkert naar

dringende warmte

Het vriest zeven dagen

het richelt door de ramen

wind en winterbries

Het is ijzig

te koud

Mijn tranen bevriezen

slordig op mijn huid

Ook al lengen de dagen

en zie ik door de ruiten

de zon die verleidt

Het is ijzig

te koud

voor een verlaten ziel

die verlangt naar

verloren passie

Het blijft een stil dragen

het popelt onder de huid

lust en zielenleed

Mijn tranen verdrogen

niet meer op mijn huid

Floreanne

Het zit dieper in me dan in het groen van bladeren

Het ploetert en roert aan mijn koude huid

Het loopt voluit door mij heen te palaveren

blinde woorden als smeulend vuur in het fornuis

Niets moet nog gezegd of gebeiteld worden

Stenen vervallen allengs in stoffig gruis

Ik verlangde en doolde in grijze luchten

Ik hoopte maar het groen werd snel bruin

Nu kijk ik nog naar de zon aan haar gele gewelf

Nu wacht ik nog maar niet op wensen van waarde

En praat ik onduidelijk een beetje in mezelf

dan dans ik zonder jou door mijn laatste huis

en koester het geschrijf waarin jij alweer verjaarde

Floreanne

Liefde

Het woord dat alles zou moeten dragen

Liefde

Het woord waar je niet mee knoeit

Liefde

Het grote, onduidelijke, ondraaglijke woord

Liefde

De hulde aan jou en mij

Liefde

Iets van ons en
Liefde

Blijf af, ga weg, loop door

Liefde

Ik weet het niet

Liefde

Omdat ik al zo lang aan je denk

Liefde

Al zo lang en nog steeds

Liefde

Onnoembaar er zijn

Liefde

Niets te maken met ‘ik hou van jou’

Liefde

Het onnozele verlangen

Liefde

Om jou op mijn sterfbed te zien

Liefde

Een loze kus in de nacht

Liefde

Nog even

Floreanne

Verrassend snel werd het weer Kerstmis en loopt het jaar ten einde. We zijn opnieuw blij het te kunnen meemaken en te mogen vieren. Het licht wendt, de dagen lengen. Dat voelt goed aan en verwarmt het hart. In die sfeer wens ik alle bezoekers aan mijn blog een hoopvol kerstgevoel, een grote portie nieuwe elan, een korf creatieve ideeën om het jaar 2009 vol te stoppen met vreugde, liefde en onverwachte positieve krachtbronnen.

Heel veel kerst- en nieuwjaarsgroetjes van

Floreanne

Soms bekruipt het me weer dat ik te moe ben voor enig geschrijf. Dan staart de wereld me aan als een ongestelde open vraag en vluchten de antwoorden in het achterland. Dan is het leeg en eenzaam bij het kijken naar de maan en de grijze lucht. Je voelt het komen. De drukte van de feesten en de aankondigingen bij de bakker en de slager. Ze zullen open zijn… maar je hebt nog geen plannen en de liefde is onbestaand, zo verweesd als de zomerse kusten…. de avond valt zwaar. De duiven wachten….tien opgehaalde schotbalken… nog niemand durft het te denken of het woord te benoemen…. Ver weg nog …. De lente

Floreanne 

Ik maak van mijn droogrek een plaatje

De T-shirts per kleur één na één

De sokken bijeen als een paartje

Een groot en een klein twee aan twee

Mijn schotels dat zijn schilderijen

Ik schik er de groenten apart

Ik leg ze per kleur en in rijen

Zo kook ik als was het popart

Mijn huishouden is een koud kunstje

‘k geniet en verwen me er mee

En vraagt iemand mij om een gunstje

Dan doe ik dat liever met twee

Floreanne

Een sniffende sneeuw ruist

tranend in splinters

op mijn zachte wang

Mijn hart ontmoet juist

in die zware luchten

egaal grijs en bang

de lome pijnen

Die blijven komen

op de roestige plekken

van mijn ziel venijnen

verdrietig als gekken

onafgebroken

Floreanne

Ik knutsel mij

een droom van rozen

en pluk de blaadjes

in mijn hoofd

Jij tekent mij

een veld vol bloemen

en kleurt het zonlicht

voor het dooft

De dag zucht zwart

mijn hart huilt temig

Zijn verdriet velt me

in de vlucht

Floreanne

Hele kleine hapjes

brood en koekjes op de mat

Hele kleine stapjes

door het gras en op het pad

Broertje zusje kom en zie

Mama papa kijk ook snel

‘k Zet mijn eerste stapjes drie!

Ben ik nu niet fel?

Floreanne