Durf je?

Durf je los latenen wachten?
Durf je licht gniffelen
en niets doen
Durf je glimlachen
en snabbelen?
Durf je liefhebben
en zot doen?
Durf je nog zoenen
zonder reden?
Durf je van me houden
ook als ik niet kus?
Floreanne
Durf je?
Durf je los laten
Nachtwandeling
Ritmisch ritmisch
Bijna Kerst
Hoeveel stiltes telt de winter
Geef me
Geef me een dag
Vriendelijk
Dan wil ik huilen
Slechts
Nog wilde ik je terug roepen
Voorbij
De natuur trekt zich terug
Geel
De herfst is geler dan anders
Graven
Zo stonden ze
Winterochtend
De klok slaat zeven slagen
Schielijk
Beroofd van mijn passies
De panfluit
Ik ben niet bedoeld
Pijn
Een peuterpijn zonder gevoel
Lichter
Het is goed terug licht te krijgen. Licht verlicht... zou je kunnen zeggen. En dan komt het er op aan de opdrachten één voor één te beschijnen met aandacht. Ik zal aanvaarden dat ik niet alles tegelijk kan verwezenlijken. Als de werkberg te hoog is... even focussen op slechts één ding. Vandaag dit en niets anders in mijn hoofd houden... Telkens weer mij deze beperking veroorloven en de mentale druk verlagen. Ik ben maar een mens... geen centraal gestuurde productiecomputer. Dit lijf leeft en voelt ook in andere werelden. Ik dank de anderen in mijn omgeving voor hun geduld. Ik vergeef het leven zijn gebrek aan tijd. Ik prijs mijn medemens dat hij liefde en vriendschap kan ophoesten.
Niets doen?
Wat zeggen al die goeroes?
Krasse antwoorden
Ik zwerf door het levenslandschap
Doelen
Je raakt mijn diepste vezels
Woorden
Voor jou het viel weer op
Melodisch gebed
Ik zou met jou een koffie drinken
en tellen alle stralen van de zon
Ik zou met jou een koekje breken
en dromen van de ochtenddauw
Ik zou met jou om morgen huilen
vandaag was het te laat
Ik zou met jou niet langer treuren
om een dag die nooit begon
Maar luisterend naar cello’s
mijn cellosuites van Bach
konden tranen smeuïg drogen
vertraagd gewild en zacht
Wat restte was het zand
van droeve ogen vóór de nacht
Nu luister ik naar zuchten
verpakt in hemelse muziek
hoopvol gewenst melodisch gebeden
In zo’n kerk zweven gedachten ver weg
Nu blijven er geen tranen meer
Want denkend terug aan jou
is de dood zich komen melden
Zo laat zijn er geen woorden meer
De dag is voorbij en blijft
voor altijd zonder jou
Lenteregen

De prille bessen zwellen in de regen
Haar blaadjes spreiden zich naar water en licht
Mijn hart ontmoet de hemel, egaal en te grijs
Het groene gras priemt zich scherp naar boven
Nieuw leven slaat barsten in haar lentevoegen
Mijn tuin ontploft energiek, van leven zo blij
Hier kriebelt en schreeuwt elk blaadje om liefde
De bloesems zo teer nog in nevel en dauw
Dan denk ik aan jou en de verloren nachten
Mijn blik keert naar buiten, verlamd en in rouw
Floreanne
1 reactie op dit bericht
ja hoor!