Slechts
Nog wilde ik je terug roepenVoorbij
De natuur trekt zich terug Geel
De herfst is geler dan andersGraven
Zo stonden zeWinterochtend
De klok slaat zeven slagenSchielijk
Beroofd van mijn passies De panfluit
Ik ben niet bedoeld Pijn
Een peuterpijn zonder gevoelLichter
Het is goed terug licht te krijgen. Licht verlicht... zou je kunnen zeggen. En dan komt het er op aan de opdrachten één voor één te beschijnen met aandacht. Ik zal aanvaarden dat ik niet alles tegelijk kan verwezenlijken. Als de werkberg te hoog is... even focussen op slechts één ding. Vandaag dit en niets anders in mijn hoofd houden... Telkens weer mij deze beperking veroorloven en de mentale druk verlagen. Ik ben maar een mens... geen centraal gestuurde productiecomputer. Dit lijf leeft en voelt ook in andere werelden. Ik dank de anderen in mijn omgeving voor hun geduld. Ik vergeef het leven zijn gebrek aan tijd. Ik prijs mijn medemens dat hij liefde en vriendschap kan ophoesten. Niets doen?
Wat zeggen al die goeroes?Krasse antwoorden
Ik zwerf door het levenslandschap Doelen
Je raakt mijn diepste vezelsWoorden
Voor jou het viel weer op Melodisch gebed
Ik zou met jou een koffie drinken
en tellen alle stralen van de zon
Ik zou met jou een koekje breken
en dromen van de ochtenddauw
Ik zou met jou om morgen huilen
vandaag was het te laat
Ik zou met jou niet langer treuren
om een dag die nooit begon
Maar luisterend naar cello’s
mijn cellosuites van Bach
konden tranen smeuïg drogen
vertraagd gewild en zacht
Wat restte was het zand
van droeve ogen vóór de nacht
Nu luister ik naar zuchten
verpakt in hemelse muziek
hoopvol gewenst melodisch gebeden
In zo’n kerk zweven gedachten ver weg
Nu blijven er geen tranen meer
Want denkend terug aan jou
is de dood zich komen melden
Zo laat zijn er geen woorden meer
De dag is voorbij en blijft
voor altijd zonder jou
Lenteregen
De prille bessen zwellen in de regen
Haar blaadjes spreiden zich naar water en licht
Mijn hart ontmoet de hemel, egaal en te grijs
Het groene gras priemt zich scherp naar boven
Nieuw leven slaat barsten in haar lentevoegen
Mijn tuin ontploft energiek, van leven zo blij
Hier kriebelt en schreeuwt elk blaadje om liefde
De bloesems zo teer nog in nevel en dauw
Dan denk ik aan jou en de verloren nachten
Mijn blik keert naar buiten, verlamd en in rouw
Floreanne
De eerste zon
De rode bessen bloempjes
ze neigen zo gretig naar de zon
De mussen tsjirpen in de heg
De eerste zon straalt rozig
en kleurt mijn wangen mee
De mussen tsjirpen in de heg
De blauwe druifjes pronken
verdringen er onkruid en gras
De mussen tsjirpen in de heg
Het oude verhaal onthoudt me
elk antwoord op mijn vragen
De steen van mijn hart rolt nooit weg
Floreanne
Tijd
Zo suizelt de tijd
snel en vluchtig
doorheen de dagen
van nu en ze zijn
nauwelijks te vangen
De agenda is blank
en bepaalt niet meer
Alles wordt anders
Belangrijke dingen
staan stil
Onbelangrijke
treden naar voor
In mijn hoofd
moet ik feiten
herdenken
En ik baal
En ik wring
En ik weiger
Maar ik moet
terug aannemen
dat leven plots
kan veranderen
Was jij nu maar hier
Floreanne
Op de achtergrond
De morgen is er maar ik nog niet
Blauwe manen draaien om mijn hoofd
En nemen mijn dromen niet mee
Ze plagen mij als storm in de bomen
Ze jagen mij op al draaiend in bed
Dan spied ik zuchtend door mijn dichte ogen
Wrijf op het kussen van de lege plek
En mis de ochtenddauw in jouw gelaat
Ik tuur naar een leeg plafond
Traag komt mijn bloed weer op gang
De buren rukken aan de luiken
Een trein rijdt in de verte al langs
De dag roept me op en nodigt
Ik antwoord ik kom ik kom
Gelukkig herleeft dan de okeren zon
Zijn stralen verwarmen mijn zinnen
De stramme spieren sputteren
minder en minder tegen
Ze laten zich beheersen
stilaan maar zeker
En onbewust heel voorzichtig
zingt een nieuw lied in mij
en noem ik nog zacht
op de achtergrond
jouw naam jouw naam
Floreanne
Gips
Als plots alles lijkt mis te gaan
of iets toch meer dan een beetje
Dan weet je wel dat anderen
nog meer lijden dan jezelf
dat jouw pech relatief is
Maar toch wil je ietsepietsie getroost worden
Zomaar even omdat het pijn deed
het kind uithangen en vragen
Houd me even vast
Knuffel me een keer
Laat me even uithuilen in jouw armen
en wees gerust
dan ga ik wel weer
Floreanne
Beschroomd
Ja, ze zijn er weer de vogels,
in mijn tuin en in de wind
Wispelturig, ongedurig
vliegen ze beweeglijk
zo gezwind
doorheen de takken
kaal nog
heen en weer
Zij, roodborst, vink
en mus en lijster
merel, duif
en vlaamse gaai
Straks als verheugd
de knoppen breken
zal ook ik aan ‘t maaien gaan
Nu nog even hoop op lente
kriebels al, maar nog beschroomd
Als de zon mijn hart
welwillend zal verwarmen
is de zomer welgekomen
en luidt ze ‘t nieuwe
misschien in
Floreanne