test
Er verdwijnt tekst van mijn blog zonder dat ik dat wil.... even testen....Moed!
Het vraagt moed Avondliedeken
Het is stil in huis. Zoonlief is gaan werken en komt laat thuis. Om de avond wat zinvol om te krijgen en om de deadlinestress een beetje te milderen ben ik daarnet nog drie uur op mijn bureau gaan schrijven aan mijn boek. Een andere collega, met ook dringend werk voor maandag, verraste mij met zijn aanwezigheid. Mijn zoon mag liefst niet weten dat ik vandaag op mijn 'vrije' zaterdag ben gaan werken want dan wringt hij mijn nek om. Ik sta onder een verplicht-te-ontspannen-regime bij hem. Hij is nogal bezorgd om mijn workaholictrekjes. Ik heb dus gewacht tot hij de deur uit was. En nu ben ik uitzonderlijk hier aan het scherm op een zaterdagavond. Het voelt een beetje doelloos en eenzaam met iedereen zo ver weg. Dan maar mijn blauw vriendje uit de koudste kast gehaald. Hij staat naast me te sprankelen en zingt een avondliedeken in mijn hoofd. Maar echt verheffen doet hij me niet vandaag. Morgen gaan we met ons koor zingen in Brussel. Daar heb ik nu eens wel helemaal zin in. Ook de nevenactiviteiten doen me hopen op een zonnige en aangename dag morgen. Het betekent alleen erg vroeg opstaan, wat ik op zondag meestal niet doe en waar ik vooral in het weekend een hekel aan heb. In de week valt dat beter mee! Zo dat is al te lang en te saai voor de gemiddelde lezer, dus gooi ik er een gewaagd gedachtje tegenaan!Vluchtig of verbonden?
Speciaal opgedragen aan Labo, een gedicht geïnspireerd door haar gedicht over de wind en de boom... Spijtig dat zowel wind als boom mannelijk zijn, ... ik had in dit geval liever over 'zij' geschreven dan over 'hij'.
De wind is nooit leeg,
steeds in beweging
leeft hij met volle teugen en
houdt zo doende niets vast
en toch zichzelf in,
zonder zich ooit in te houden.
De boom is de hoop
op liefde, op leven en kracht
Hij staat stil om naar te kijken
vast te houden en te koesteren
De wind ruist er zachter,
kust de twijgjes zonder schroom
Het verlangen en de hartstocht
gaan dezelfde weg, ze waaien
telkens heen en weer, op en neer,
maar zo leven ze echt
Ze komen en gaan, ongetemd
op zoek naar contact met de bomen
Bij jou komen ze tot rust
en legt mijn hoofd zich
in de takken van je armen
Ik pluk gretig de blaadjes van je gezicht
Ik wens me de sterkte
van deze boom in de wind
en de stevigheid die paden trekt
Ik geef me hoop op veelzijdigheid
zoals die leeft en vorm krijgt dankzij hem
Ik zoek me veilig geborgen
in zijn 'beschermende' takken
zodat ik terug vrij kan ademen
Floreanne
Werk
Voilà, terug aan het werk, met vernieuwde zin en even zo nieuwe deadlines. Alles in mijn bureau was netjes opgekuist toen ik aankwam, nu liggen er alweer te-doen-briefjes en rondslingerend schrijfgerei en moet de vuilbak alweer geledigd... Het is er even inkomen maar ik verschoot van hoe snel de tijd gaat als je geconcentreerd bezig bent. Oeps, we gaan weer vlug verouderen als dat zo zit... gedaan met dromen!Te laat of te vroeg?
Je vroeg me: "Is er iets ?" En ik dacht: "Ja, natuurlijk is er iets." Voortdurend is er iets! Jij bent er, ik ben er en er is de wereld en het leven erop. Maar er is altijd ook zoveel meer ... alles wat niet uitgesproken wordt, dat wat niet gezegd kan worden, nooit verteld is, niet bewaarheid of gelogen is. We zeggen : "Ik hou van je" ... en tegelijk zijn wij meestal ver, soms veel te ver van 'jou' en 'mij' en 'ons'... in een andere wereld ben jij, ben ik of zijn wij druk doende. Het is niet op 'het plein' des levens dat het eigenlijke leven zich afspeelt. Het is tussen de regels dat liefde enigszins bloeit of in het slechtste geval een stille dood sterft! Ik zal bijvoorbeeld merken wanneer je dit zal lezen. Ik zal horen of je het begrijpt. Maar wegen gaan en keren ... en ik ? Ik denk: ik wil en ik kan ... en jij ? Zal jij er zijn? Zal jij begrijpen als ik lach terwijl ik eigenlijk wil wenen?Met woorden nabij
Wie voert het woord Reis
Ik reisde uiterst lijfelijk
naar nieuw en onbekend
vertrok met mijn gevoelens
gericht op jou
Onrustige gedachten bleven
in het hart en eenzaam hier
in mijn land en in mijn huis
Daar kwam een speels en ander leven
het open panorama en
zich ontsluitende toekomst lokte me
vriendelijk of gemaakt?
Ik weet het niet en toch
het lachte in wijdsheid voor me uit
Achter elk huis de hoop op ontdekking
binnenin vond ik jou niet
nog steeds geen deur op een kier
Alle kennis gleed af naar blinden
het inzicht latend aan doven
Hoe teer de kleuren riepen
in planten geel en paars,
de heide, wild, verstomde
en fluisterde jouw naam
slechts voor de schapen
die zonder woorden
getuigden en spraken
met hun intens gemekker:
Waar blijf je?
Waar blijf je?
Het is waar!!!
Wat moest bewezen worden!Cadeautje
Speciaal voor Labo heb ik een cadeautje mee gebracht... De foto die je hiernaast ziet is nog maar een voorsmaakje. De echte is nog in 'ontwikkeling'. Die moet ik nog inpakken en er ook nog een strikje rond doen... en dat vraagt wat computerdeskundigheid. Even geduld dus ... Ik wil hiermee alleen maar zeggen dat ik naast die éne echte ruige Schot, inclusief met rok en al***, die bovendien graag als cadeautje fungeerde (zie later) we heel erg veel vriendelijke Schotten en Schottinnekes tegen gekomen zijn. De plaatselijke bevolking was steeds behulpzaam, open-minded, uitnodigend en spraakzaam over hun land, hun geschiedenis en bezienswaardigheden, hun leven, ... Heel aangenaam dus om er toerist te zijn. Want het leven als toerist kan wel al eens 'moeilijk' en stresserend zijn.... steeds op zoek naar de weg, iets om te eten of te slapen, vervangstukken, benzine, ... In Schotland hebben we steeds bereidwilligheid ontmoet en dat is goed voor een zich herstellend vertrouwen in de mensheid en de wereldvrede!