Telefoontje 2.0

bij de 20-jarige herdenking van het slopen van de Berlijnse Muur

De muren van middernacht

Ik zie nog muren
bij mensen die niet lachen,
bij mensen die nooit lachen,
behalve met hun eigen vondsten.

Ik zie nog muren
bij mensen die rekenen,
rekenen eer ze beminnen,
wanneer er een batig saldo komt.

Ik zie nog muren
bij mensen die geloven
in alles wat ze kunnen kopen,
maar nooit meer willen lossen.

Ik zie nog muren
bij mensen die steeds werken,
werken zonder eens te denken
dat werken een middel is en geen doel.

Ik zie nog muren
bij mensen die nooit werken,
gewoon omdat ze denken
dat anderen het voor hen wel doen.

Ik zie nog muren
bij ouders die verdwalen
op hun tocht naar hun eigen dromen
en hun kinderen nachtmerries bezorgen.

Ik zie nog muren
bij mensen die muren slopen
en genieten van de klank van hun woorden,
maar nieuwe muren bouwen om middernacht.




11/11/2009

Windkracht tien.

Bladeren, bloesems, soms een hoed,
reclamepaneel of struise eik,
een dakpan of twintig als het moet,
je verwacht toch niet dat ik bezwijk?

Hijs de zeilen, dan kan je verdwijnen,
galjoen, brik, trireem, catamaran,
blijf voorop op de witte lijnen,
bied de loef aan voor de stuurman.

Katoenen vlokken op de blauwe lucht
dansen canvassen vol romantiek,
als een slide-show onder gezucht,
omlaag druilende benji-elastiek.

 

Tijd om met die knaap te spelen,
met zijn klos en zijn lange draadje,
zodra het surfen hem gaat vervelen,
vlieger ik hem een super plaatje.




10/11/2009

Van de oceaan

Ik hou van het zand en de rotsen,

van de branding die tot rust komt,
van hoe mijn wilde golven klotsen,
van hoe elk geruis ooit verstomt:
hoe ik mijn adem in kan houden,
en me met het zonlicht vermaken,
met dijken die de mensen bouwden,
en hoe ik brugpijlers doe kraken.



Ik weerspiegel Middellands blauw
maar vuil verf ik de wolken groen.
Van ijsschotsen weerkaats ik de kou
en de vissers die laat ik maar doen.
Ze zeggen dat ik hen niet wil voeden,
al plunderen ze me net niet leeg,
zonder me ervoor te vergoeden,
alsof ik het ben die zelfmoord pleeg.



Ik ben de afvalput van de aarde
en had toch zijn trots willen zijn,
wie schat me naar mijn waarde
en bespaart me zo de laatste pijn?
De kanker doet mijn oevers zwellen,
een beroerte verstikt alle leven.
Wie doet meer dan alarmklok bellen,
en zal me een toekomst geven?

9/11/2009

                 


Je kiest maar

Ik weet dat je kiest
de straat te volgen waar geen bord staat
Misschien omdat de weg zo vlak is?
Als de asfalt maar tot die bocht gaat,
zal je zien dat het niet alleen gemak is.

Ik hoor dat je kiest

een lied te zingen zonder tweede strofe,
met telkens opnieuw dat angstig refrein:
het is de melodie van de blinde dove,
zoals er jammer genoeg zo velen zijn.

Ik zie dat je kiest

voor de glitter, de glans van een zeepbel,
het vuurwerk van een dronken roes.
Je vreest een zwetend zwoegend zeemvel
en pronkt met een haute couture bloes.

Ik voel dat je kiest

voor de trage eindeloze lijdensweg,
en putten vult door andere te graven:
zo hoef je niet te springen over de heg
en ook je standpunten niet te staven

Ik denk dat je kiest

voor geluk dat opeens uit de hemel valt,
als de branding over een zandkasteel,
zelfs als mijn pijn je nog overvalt,
heel even maar, totdat ik je verveel.

6/11/2009

Reddende vijand

Als je mooi valt,
word je gefotografeerd.
Als je eindelijk valt,
dankt de boer de Heer.
Als je toch valt,
dan ben je een kwelling.
Als je te veel valt,
ben je een ramp.

In mijn glas
ben je een welkome gast,
in mijn bad
mag je me omhelzen.
In mijn keuken
mag je je met alles moeien.
In mijn tuin
mag je leven brengen.

Als je stolt,
ben je mijn incognito vriend:
dan koel je
het drankje op de tafel.
Dan toon je
de piste waarop ik glijd,
dan stuur je
zelf alles wat rijden kan.

Als men je mist,
ben je een redder.
Als men je vreest,
ben je een vijand.
Als men je heeft,
ben je de helper.
Als men je roept,
roept men om water.

5/11/2009

Het Laatste Kleurdeel

(komt er aan)　

Groen heeft me jong gehouden:
het groen van de bladeren op de bomen,
de sla, de appels, de prei en de rabarber,
mijn eerste woordenboek
en mijn eerste trein

Rood heeft me belet te slapen:
het rood van de zon als ze ondergaat,
radijzen, tomaten, kersen en aardbeienjam,
de kleur van het bloed
en mijn eerste fiets

Blauw heeft me steeds doen dromen:
het blauw van de hemel in het Zuiden,
de inkt die vloeide uit mijn flukse pen,
en de kosmos verbond
met mijn eerste gedicht.

Wit wordt het mij nu zowaar voor de ogen:
groen verzwelgt rood, en borrelt blauw.
Verblindend hel, tegelijk ophitsend heet,
verlamt het Licht mijn hand
als mijn eerste weldaad

4/11/2009

(na het)

Kerkhofbezoek.

Ik keer het graf mijn rug toe
en ik voel me heel bizar
alsof ik de geliefde
onder die steen
weer eens
achterlaat.

Ik kijk om naar de bloempot
en ik voel me schuldig
want ik had mijn liefde
tijdens dat leven
beter kunnen
bewijzen.

Ik vlucht weg voor de regen
en ik ben dankbaar
dat ik schuilen kan
en kan wensen
dat die vlug zal
ophouden.

Ik ga vanavond niet treuren
maar blij zijn te leven
en ervan te genieten
met de geliefden
die dat ook nog
kunnen doen.

3/11/2009

voor Andres VANDEN ABEELE , geboren te Gent 31.7.1978, oudstudent St.Gregoriuscollege en nauwelijks 17 jaar oud, overleden aan leukemie op 25.4.1996, zoon van mijn goede vriend en oud-KSA-leider Johan en Ginette ISEBAERT”.

( t.g.v. van Allerzielen, de dodenherdenking )






Enigma

Is het niet normaal

dat een kind zijn ouders begraaft?

Dat hoor je de mensen zeggen.

Is het niet gewoon

dat verdriet langzaam slijt met de jaren?

Dat zie je de mensen denken.

Is het wel rechtvaardig

dat een beloftevol leven plots stopt?

Dat blijven de mensen herhalen.

Heeft zo'n leven zin?

lijkt een vraag zonder antwoord.

Heeft God ons dan niet lief?

schijnt een vraag zonder antwoord.

Zien we hem ooit terug?

is een vraag zonder antwoord.

Is het bijvoorbeeld

een boodschap, een opdracht of een les?

Is verdriet bijvoorbeeld

een rode draad, een taak of een kracht?

Is de liefde voor een kind

een plicht, een roes of een motief?



Is één mensenleven ooit af?

Is één relatie ooit volmaakt?

Is een jaar korter dan een eeuw

in de kosmos en de eeuwigheid?

Is de flits van een vallende ster

niet zo veel meer betoverend

dan het eeuwig vredige licht

van de sterren elke nacht?

2/11/2009　

Om te illustreren dat rouw en verdriet dingen van overal zijn, neem ik als voorbeeld een Spaanse en een Vlaamse weduwe, die allebei hun pot chrysanten pas op het laatste moment naar het kerkhof brengen, de ene uit angst dat de plant zou verdorren, de tweede omdat de bloemen niet mogen bevriezen





Reukloze rouw

Juanita, een señora uit Salamanca,
kocht bloemen voor op het graf
van haar man aan de Costa Blanca;

Martha, een vrouwtje uit Moortsele
heeft bloemen voor op het graf
van haar man in Oosterzele.

Beide luisteren ze naar het weerbericht,

en houden elke chrysant thuis, gezond,
want zieke bloemen zijn geen gezicht:
die zet je immers niet in volle grond !

Juanita houdt de aarde voldoende nat

(in Salamanca durft de zon hard schijnen),
en bij Martha hebben ze 't warm gehad,
want de kou doet ze snel verkwijnen

De novembermaand breekt dan aan:

van in Salamanca, waar señora's treuren,
tot in Oosterzele zie je bloemen staan,
van verdriet en tranen, zonder geuren

30/10/2009

Ik vernam gisteren dat een nichtje van me gisterenmorgen in besloten kring begraven werd.

Haar jongste broer, een politie-inspecteur, werd 20 jaar geleden vermoord; haar oudste broer stierf vorig jaar aan een beroerte, naast haar ziekbed... Mijn tante, haar moeder dus, is 15 jaar weduwe... Sommige mensenlevens lijken bevreemdend zinloos.

Bij de Maas

　
Die kinderogen
van dat kleine meisje
dat ik op mijn schouders droeg
vergeet ik nooit:
zo vrolijk,
zo mooi,
vol levenslust.
Zij kon nog maar pas lopen,
terwijl ik mijn eerste racefiets testte
in jouw achtertuin
bij de Maas

Die verliefde ogen
van die jonge dame,
die eigenzinnig trouwen wou
vergeet ik nooit:
zo gelukkig,
verleidelijk mooi
vol lust om te lopen
terwijl hij met haar zou pronken
in zijn gokkantoor
bij de Maas

Die gebroken ogen
van die zieke vrouw,
door het lijden ondermijnd
heb ik nooit gezien,
dat vergeet ik nooit.
Ik wist te laat
dat je afgetakeld was
en de strijd had opgegeven,
terwijl je je verstopte
voor de blikken
van de wandelaars
bij de Maas

29/10/2009

Najaarszon

Je laat steeds meer horizon ongemoeid
en schuift steeds verder door de ramen.
Ben je door dat schijnen zo vermoeid,
of zweren de planeten tegen jou samen?

Ook de dag kort je stiekem geluidloos in,
zodat wij, overmeesterd door de nacht,

naar Kerstmis verlangen, het nieuw begin,
waarnaar al eeuwen wordt gesmacht.

Zelfs de wolken staan je naar het leven,
zodat je soms de ganse dag verborgen blijft.
Gelukkig blijf je ons gul je warmte geven,
ofschoon de kou zelfs je stralen verstijft.

Ik mis je, zon, in deze koele najaarsdagen,
en als je komt, is het om snel te verdwijnen,
je dwingt me om elders warmte te vragen:
alleen liefde weerhoudt me weg te kwijnen.

28/10/2009

Geheimpje

Zeg me eens in vertrouwen,
zelfs op zachte fluistertoon,
dat ik op jou mag bouwen:
dat wens ik als enig loon.

Zeg me die lieve woorden
die nooit mogen verslijten,
die zo vele mensen hoorden:
het zal je nimmer spijten.

Zeg me wat ik zo lang weet,
wat ik elke dag ervaar,
niet omdat ik ze vergeet,
maar omdat ik ze vergaar.

Zeg me dan, mijn lieve vrouw,
wat nooit overbodig is.
Zeg me lief: ik hou van jou,
je weet dat ik het zo mis.

27/10/2009

Geen Halloween

Halloween is als een vlucht naar voren
voor wie de dag van Allerzielen vreest.
Ik wil graag de stem van moeder horen
even zacht als die immer is geweest.

Met Halloween doet men ons vergeten
dat ons leven eindigt in zachte rust,
Maar ik wil samen met moeder eten
en door haar nog dikwijls worden gekust

Ik zal Halloween alleen waarderen
Als de jeugd haar levenslust wil uiten,
en al kunnen zij hun lot nimmer keren
Laat ze dwalen met hun dwaze snuiten.

Ik wil niet dat Halloween me verblindt
Maar waardeer dat mijn moeder er nog is,
Ik geniet ervan hoe ze mij bemint
en verwens de dag dat ik haar ooit mis.