6 december

Verkouden

Kriebel kriebel
kriebel in de keel,
kuch kuch kuch
en dan dat stuwen:
onstuitbaar stijgend
vanuit mijn borst.
Ogen dicht en dan ineens
niezen, nogmaals.
Volle kracht!
Tranen vegen,
en verveeld, die neus
knijpen nijpen blazen
Oef. Weer zucht
en kuch.
En heel verlegen
wachten op de rust.



4/12/2009

Sinterklaasavond

Kijk eens naar de schouw,
maar verbrand je niet!
Is die echt te nauw?
Te nauw voor zwarte piet?

Zo lenig als hij is,
zo snel duikt hij erdoor,
en vergeet gewis
niet je speelgoed, hoor!

Straks legt de goede sint
veel lekkers voor jou
en voor elk ander kind
bij 't schoentje aan de schouw!

Geef nu maar een zoen
aan mama en aan mij.
Slaap zacht, lieve kapoen,
want morgen zijn we blij



3/12/2009

Feestmenu

Een compliment
voor de maaltijd vanavond,
als supplement
bij het werk van deze dag.
Een kus voor jou,
voor mij zo zeer verslavend,
wat ik aanschouw
dat evenaart met glans je lach.

Een vriendlijk woord
terwijl we samen eten:
de stress gesmoord
met wat kaarslicht en muziek,
het is de saus
die niemand mag vergeten,
zoals applaus
dat komt van een trouw publiek


2/12/2009

Verwachting

Wachten op het weekend,

elke werkdag lang,

wachten op een afspraak

dolverliefd en bang.


Wachten op dat briefje

uit die verre stad,

boodschap van het liefje:

weer een dubbel blad.

Wachten op de glimlach

die niet komen wou,

wachten op de trouwdag

met die ene vrouw.

Groene krans met lintje,

eeuwenlang verwacht,

wachten op het kindje,

dat naar vrede smacht.

1/12/2009

Het afscheid

Jij bent daar en ik ben hier,
ik zie je wuiven in de wind.
Je lijkt wel een verlaten dier
dat ooit erg innig werd bemind.

Ik ben hier en zie je daar,
verlaten sinds ik gistren keek
naar waar ik alle dagen staar,
elke dag van elke week.

Ben je morgen nog steeds daar,
gans alleen, nat door de regen,
missen jullie soms elkaar
of kom je ze nog weldra tegen?

Zie ik je morgen nog van hier,
uitzwaaien vooraleer je komt,
van mijn hoogste populier
vallen op de gladde grond?

30/11/2009

Ruzie

Zolang het vuur brandt,
geeft het huiselijke rust,
krijgt het zuurstof
uit de ruimte
die het ter beschikking heeft.

Zolang het vuur smeult,
wacht het op die knipoog,
doet het dromen
tot de nacht
niet langer donkerder is.

Zodra het vuur dooft,
klinkt de roep uit de verte,
die je schreden
sturen naar waar
de vlammen niet ontdooien.

27/11/2009

Kinderversje

Speel maar, meisje, met je pop!
Heet ze Barbie of heet ze Fien?
Zet je gekste bril maar op,
en laat je overal eens zien!

Zit niet te treuren op de grond.
Kijk gewoon eens in de kast,
of kijk eens heel aandachtig rond
naar het puzzelstuk dat past.

Verf je liever de goede sint?
Neen, hij staat niet op een boot.
Doe het samen met dat kind:
hier is geel en daar staat rood.

We zingen samen nu een lied

en doen er graag een dansje bij.
Ja, dat lukt wel, zoals je ziet,
en zo zijn we allen blij.

26/11/2009

Genesis

Als de wereld ooit de hemel vindt,

schuiven kleuren door de wolken,

zoals het kunstwerk van een kind,

waar emoties hevig kolken.

Mensen kneden aarde tot een doel,

hun door de muze ingegeven;

ze schroeien ijzer, stenen vol gevoel,

alvast juwelen voor het leven.

Een regenboog, die in de vlammen smelt

om materie glans en trots te schenken,

eens minuscuul, en dan weer vol geweld,

doet ons aan eeuwig leven denken.

Nu de wereld toch de hemel raakt

en lawaai verandert in muziek,

herschapen eerder dan hermaakt,

wordt terracotta keramiek...





25/11/2009

Druppels

Druppel speeksel op de lippen

van de hongerende

zijn land ontvluchte.

Druppel
verdriet op de wangen
van de machteloze
moeder van de baby

Druppel
water uit de veldfles
eens gevuld met rivier
van het vaderland

Druppel
zweet van de helper
geveld door onmacht
van onhaalbaarheid



24/11/2009

Stortbui

Ik droog de leden van mijn ogen
als ik naar de weke vloedlijn zie.
Ik hoor de golven die niet drogen,
sereen herhalend die melodie.

De branding kronkelt slijmend vooruit
en ook de regen vreest de wind niet,
maar verkleeft het zand vast op mijn huid,
zodat nog niemand mijn beven ziet.

Ik troost de bomen die weer treuren
als ik door de nieuwe plassen stap.
Ik denk aan dingen die gebeuren
voor jou of mezelf, en voor de grap.




23/11/2009

Waardeloos
en niets méér

Als ik onder woorden breng wat ik voel
snapt de lezer niet steeds wat ik bedoel:
Er zijn dagen dat ik het simpel houd,
soms vind ik enk'le zinnen knap gebouwd.
Soms heb ik er uren hard op gezwoegd
en raak ik zelfs enigszins vergenoegd.
Soms vloeit het zomaar gewoon uit mijn pen
en zijn het situaties die zelfs ik herken.
Dan weer staat het vol beelden en symbolen
en zijn het bijna parelen voor de riolen.
Maar, weet u, dat maakt mij het vaakste bang:
ze lezen niet alles, ook dit wordt te lang.
Dus zeg ik maar: houd het nu eens beknopt.
Het is hoog tijd dat je nu maar eens stopt!




20/11/2009

Opwarmertje

Morgen wordt het altijd beter,
want de dagen worden heter:
Minder werken voor ons geld,
dat wordt op het nieuws verteld.
Door reclame op tv
kan je langer op 't wc,
tijd voor joggen 's avonds laat
wijl je met de buurvrouw praat.
Spreid de roddels volop rond,
ga dan wand'len met je hond.
Leef je niet op grote voet,
koop dan maar goedkoop fast food.
Is een vakman soms te duur?
Raak dan toch niet overstuur!
Knutsel zelf en wees een zweter,
morgen wordt het altijd beter.

Vindt je zoon je soms te oud,
Wees dan zelf een beetje stout.
Wil je dochter 's avonds uit,
Trek dan toch geen rare snuit.
Breng ze naar die wilde keet
Hou ze tot de ochtend heet!
Beter wordt het immers morgen
meer plezier en minder zorgen!





19/11/2009

16 november  (vermoedelijk 1967)


Het nieuwe kleed verborg de zon.
De oude keten, moegezworven,
trok de vonk tevoorschijn.

Was het de pauze zo plots
na de helse hagelbui,
of hield ik slechts de adem in
om niet meer voort te snikken?

De mist zoog je weg
achter een troebel vensterraam.
Ik zuchtte en keek zacht omhoog
en toen was het over.

De dageraad is geduldig
want ik tel de uren.





18/11/2009

Voor jou speciaal




Je lijnen zijn zilver zo broos
en je woorden groeien hoger,
als de spaarzame strijd
van een krokus in het onkruid.

Er is kristal in je handen
en je ogen varen vol golven
die klotsen in mijn armen
als de zon op je zij rijdt.


De diepte van je haren
zaait heilig een onrust binnen
in mijn heupen.
Je muziek regent een boog
van vreugde en groen geschitter
in een statige veer omhoog.



17/11/2009

Licht aan de horizon

Een cirkel die verschijnt
telkens de nacht verdwijnt:
horizon die ik zie, stuk voor stuk,
lijn na lijn als ik draai om mijn as
die zich vormt in mijn blik, ruk na ruk,
en ik vergeet vlug waar ik daarnet nog was.


Een tocht op de oceaan
onder de sterren en de maan,
een reis die begon mijn eerste dag
jaar na jaar en seconde per seconde
totdat de horizon krult, geheel overstag
en de cirkel ontvlamt in een rokende wonde

Zolang de stad er niet is

leef ik mee met iedere vis

die de boot wil blijven volgen

omdat die het uiteindelijk opgeeft

en ik geniet nu, net nog niet verbolgen

Wanneer de horizon niet langer voortleeft;

Niemand heeft voorspeld

niemand heeft het me verteld

Hoelang de trip wel zou duren

Maar onverwacht doemt de haven op

mij resten dus ineens mijn laatste uren.

De kapitein neemt afscheid en zegt stop.





16/11/2009

Herfstnevel

Doorzichtige blanke slierten
kil engelenhaar,
verdwaald in struiken
doelloos op gemaaide velden
verrassend opduikend
achter een bocht
of een heuvelrug.
Nooit gehaast,
altijd onbeslist.
Soms rillend rijmend
op 't verkleumde gras
wit schimmelend
op dode blaren
die onzeker
wachtend rusten
op zoek
naar de novemberzon.

16/11/2009

De roos

Het leukste aan onze liefde
is te zwijgen als ik iets te zeggen heb,
je dan even diep in je ogen te kijken
dan te luisteren
naar wat ik net zeggen wou,
maar wel gezegd door jou.

Het leukste aan onze liefde
is te aarzelen als je iets graag wilt doen,
me dan verlangend in mijn ogen te kijken,
en me te volgen
waarheen je vertrekken wou
en ik je niet verklappen zou.

Het leukste aan onze liefde
is even samen onze adem in te houden
om naar hetzelfde doel te blijven kijken
en dat te volgen,
hand in hand in gedachten
zonder op elkaar te wachten.

13/11/2009　

bij de 20-jarige herdenking van het slopen van de Berlijnse Muur

De muren van middernacht

Ik zie nog muren
bij mensen die niet lachen,
bij mensen die nooit lachen,
behalve met hun eigen vondsten.

Ik zie nog muren
bij mensen die rekenen,
rekenen eer ze beminnen,
wanneer er een batig saldo komt.

Ik zie nog muren
bij mensen die geloven
in alles wat ze kunnen kopen,
maar nooit meer willen lossen.

Ik zie nog muren
bij mensen die steeds werken,
werken zonder eens te denken
dat werken een middel is en geen doel.

Ik zie nog muren
bij mensen die nooit werken,
gewoon omdat ze denken
dat anderen het voor hen wel doen.

Ik zie nog muren
bij ouders die verdwalen
op hun tocht naar hun eigen dromen
en hun kinderen nachtmerries bezorgen.

Ik zie nog muren
bij mensen die muren slopen
en genieten van de klank van hun woorden,
maar nieuwe muren bouwen om middernacht.




11/11/2009