(weer eens een) rouwgedicht 2.00

Niets anders

Zet de klok maar stil,
doof de laatste kaars.

Trek de stekker uit
van elk elektrisch apparaat,
leg je zachte vingers op mijn lippen,
trek de dekens over ons heen.

Ik hoor je adem deinen
onder mijn tranen
die drogen
in de warmte van je ogen.

Het is voortaan de tijd
om samen te zijn.
Als ik de gordijnen sluit,
dan is er echt  niets anders meer.

15/1/2010

Meer zon !

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
dat minuutje langer
dat ik de zon zie,

dat minuutje langer
elke dag deze maand,
dat minuutje meer,
weer minder banger.
Dat minuutje erbij,
eeuwig zoek gewaand,
dat minuutje weer,
daarvan genieten wij.

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
is een beetje langer
dat ik jou in de zon zie.



14/1/2010

Hartstilstand

Ik heb je nog gezien op de trap
met een weekblad voor je hoofd.
Ik nam nog verstrooid een hap,
want ik had je niets beloofd.

De hond blafte naar de voordeur,
de regen zong een vergeten lied,
je vroeg me naar mijn voorkeur,
maar ik hoorde je echt niet.

Ik vrees alleen die blauwe lichten
wanneer het eeuwig winter is.
Dan kijk ik naar vergezichten
waarop ik steeds je glimlach mis.

Je hond slaapt op de deurmat
en jankt als er een auto stopt.
Niets beweegt in 't sleutelgat.
Ik weet niet of mijn hart wel klopt.




13/1/2010

Verlamming

Mijn handen luisteren niet meer
naar wat ik verzin
om nuttig onze tijd te gebruiken.

Mijn ogen zien dat ze staken,
als in overleg
met deze benen die nog bij me zijn,

maar me niet langer toebehoren,
als omgekocht
door hogere vreemde machten.

Mijn oren luisteren naar muziek,
die mijn ledematen
niet langer bandenloos kan stimuleren.

Mijn vuist proeft het kille staal
van de tralies,
waarachter alleen gedachten leven.





12/1/2010

Na de crisis

Wachten tot het ijs smelt,
het ijs van onverschilligheid,
van afwachten
wat de anderen ondernemen,
de stalactieten bespieden
die langzaam druppelen
tot een plas van zorgeloosheid,
en ontwijken,
om zelf de eigen voeten droog
te houden.

Wachten tot de plas verdampt,
de plas van blind genoegen.
Dat kan schokken
als de keien zichtbaar bloot
en droog komen te liggen.






11/1/2010

Geluk

Is geluk niets anders dan een doel,
waar je je leven lang naar streeft ?
Of is geluk dit enig diep gevoel
waardoor je groeit en verder leeft?

Als geluk onbereikbaar moet zijn,
wat doe ik dan nog hier bij jou?
Of is geluk dan toch die lange trein
met in elk coupé een mooie vrouw?

Zit geluk niet in het broze beeld
van mijn spiegel, die dient als ruit
om te zien wat je glimlach steelt,
en rimpels griffelt in je huid?

Mijn geluk verborg zich in de start
van mijn zonnig jonge jaren,
en komt te voorschijn in het hart
van de vrouw die ik wil bewaren !

　




8/1/2010

Generatievraag

Er was een tijd dat ik er niet was.
Toen kwam de dag dat ik werd verwacht,
en nog niet droomde van de geur van gras
of helemaal zelfstandig iets had bedacht.

Die ene plek was de eerste voor mij:
een doorgang naar het huis dat thuis werd.
Door mijn naam werd ik eerste in rij,
met aandacht en liefde extra alert.

Er was een gezin, waarin ik bloeide
en ooit was ik daar zelfs meer voor hen
dan een kind dat groeide en stoeide,
zoals mijn kleinkind dat ik nu ken.



6/1/2010

Zomaar een nieuw jaar　

De laatste dag is begonnen,
ogenblik na ogenblik
hebben we een jaar gewonnen
na veelvuldig klokgetik.

De eerste dag zal komen
met hoop voor een ander jaar
van niet te bereiken dromen
van meer liefde voor elkaar.

Nieuwe dingen voor de mensen,
oud of jong, en groot of klein
Soms vervulling van de wensen
die heden een traditie zijn

Zoals vroeger, lang geleden
komen wij vol hoop bijeen
net zoals ze vroeger deden
door de pijn en zorgen heen.

Kom nu allen vrolijk vieren,
net zoals een jaar terug
de verwachting niet ontsieren
van een vaste hechte brug

Dan tellen we weer de dagen
in dank of in ontgoocheling
En liefst niet te vaak klagen
over alles wat verloren ging.

Alleen al leven is een deugd
waarvan we slechts genieten
door het schenken van wat vreugd
en geduld zonder limieten

31/12/2009　

Genoeg !

Genoeg gegeten,
genoeg gefeest,
gedaan met vergeten:
het is genoeg geweest !

Genoeg gedacht,
genoeg gelachen!
De muziek is te zacht
om erop te zigzaggen.

Genoeg gesmuld,
genoeg gebraakt,
alle gaten zijn gevuld.
Niets werd gesmaakt.


Genoeg genegeerd,
genoeg ontweken
ons verstand geblokkeerd,
voor de roes bezweken.

Genoeg uitgesteld,
genoeg gevlucht:
aan geen gevaar blootgesteld
is onze weelde pas een klucht.

30/12/2009

Decemberverdriet

Het jaar is zo kort geworden
als je de kinderen hoort schreien,
nu, zoals voorheen.

Onnozel, we dachten ooit dwaas,
maar neen: onschuldig
aan de ijdelheid
en de meedogenloze strijd
van zielen zonder geweten
die om zichzelf te verheffen
ten koste van iedereen
alles wat ze op hun weg ontmoeten
vertrappelen en misprijzen
tot de laatste dag
van het al zo korte jaar.






29/12/2009

(Op onze schouw staat de foto van Susannah, een ongetrouwde moeder van 2 peutertjes in Zuid-Amerika, die wij steunen in haar moeilijke levenssituatie )








Kerstkater

Lege flessen

gedoofde kaarsen

een cd zoekt naar zijn doosje,

de koelkast zucht,

restjes cake zijn wanhopig

tussen halflege schotels

en solidaire kommetjes.

Laat ze maar staan

tot een andere dag

ik heb er nu geen zin in.

Leg je hoofd in mijn armen

en adem samen met mij

de laatste kerstsfeer in,

en slik gerust eens door

Als je de foto ziet

op de schouw.

Was het Kerstmis voor haar

en haar kindjes

Zoals hier voor ons,

en had ze lichtjes

om te doven?




28/12/2009

Je eerste witte kerst




Hoefgetrappel zwijgt
over de eerste witte kerst
van je jonge kleuterleven

De slee verdwijnt
naar het knarsend Noordpoolijs.

Mama is zwanger
maar Jezus in de kribbe
doet verlangen groeien
naar het broertje in de lente.

Kaarsjes doven
en andere worden ontstoken

Volgende kerst
eet er hier een mondje meer
en zing jij je eerste liedje
van je eerste school.

De hemel kleurt schuchter blauw
in de kerstdroom
van mijn gesloten ogen.





25/12/2009

Kerstballade

Stille nacht, elke dag,
in iedere winkelstraat
winkeldag tot de nacht,
even licht als de dag.

Heilige nacht,
lang verwacht,
lichtjes zie je overal,
ze doven in de stal.

O dennenboom,
vermomd als groene spar,
hoe wit zijn uwe bladeren,
verblindend groen.

Hoe leit dit kindeken,
hier in de kou:
van mij, van jou
eenzaam stille nacht.




23/12/2009

Kiespijn

Ik hou niet van kiezen in december,
kiezen aan wie we tonen
dat we ze niet vergeten,
en wie we niets tonen
maar even goed aan denken.

Kiezen, vandaag of morgen,
later of gewoon vergeten
omdat anderen dat ook doen.

Kiezen tussen schrijven en telefoneren,
mailen of op wensen wachten
en dan antwoorden
zodra die binnen zijn

Kiezen welk cadeautje
tegen welke prijs
en heeft die dat dan wel?
En doet het wel plezier
of doet die dan alsof?
Alsof het echt het einde is
om mijn eigen genot
van het geven niet te bederven...

Kiezen waaruit we gaan kiezen
om de jaren te ruilen,
zolang als er eentje bij kan.
Maar dat kies ik niet.
Kiese situatie.

　
22/12/2009

IJstijd

Als de duinen gletsjers worden
en de branding rillend sterft
waar de schelpen kwijnen
na vroeger leven,
dan spoelen schotsen
over de kaaien van de badstad.

Als de meeuwen zelfs vergeten
dat de wind ook luwen kan,
zodat het schuim spat
en niet keren wil,
dan jaagt de hagel
en verbroedert met het stuifzand.

Als de zwaarste schepen rillen
en de lichtste slapen gaan,
tot de storm capituleert
en iglo's tovert
waar hazen schuilden
onder het helmgras van de helling,

kan de hemel ons misschien vergeven
dat we eigen warmte kozen,
het beloofde land
trots negeerden,
wel goed beseffend
dat continenten duren tot de ochtend.



21/12/2009

Regendruppel

Gewezen hoogvlieger
na een vakantie aan het strand
van een tropisch paradijs,
wereldreiziger geworden,
strevend naar de zon.

Reizend met de wolken,
slachtoffer van je hoogmoed,
gevallen
want te zwaar bevonden,
uiteengespat
op de ruit van mijn wagen,
banneling
van de rubberen dienaar,
veroordeeld
naar de diepste krochten
van de druipende stad,
één geworden met lotgenoten
solidair in de aftocht
naar een onzekere zee.


18/12/2009

10 dagen VOOR Christus





De droom van Gaspar

Als ik zou weten
dat ik nu zie wat ik straks ga zoeken,
als ik ga volgen
wat ik nu onachtzaam overschouw,
dan zou ik nu beseffen
dat ik dan ook op tijd zou zijn
voor de geboorte van het kind.

Als ik zou kijken
naar de weidse sterrenhemel
met de ogen van een dienaar,
en niet zoals nu,
met de zelfgenoegzame blik
van een koning
die men ooit ook wijs zal noemen.

Dan zou ik weten
dat allen die weten
en denken te weten,
gewoon geen geweten bezitten.

Maar ik geniet
van de geladen rust
die de euforie voorafgaat
van een wereld door de hemel omhelsd

　


17/12/2009

De plaat van Bob Dylan die iedereen in huis moet halen!  Of geschenk doen...
De opbrengst gaat naar het wereld voedselprogramma