Kerstmanieren 2.00

Voorbij

Wachten op de schoolbel en staan in de rij,
roken in de struiken en gluren naar meisjes,
fietsen op de dijk en bedelen om ijsjes,
renners verzamelen, 't is allemaal voorbij.

Sneeuw in november en kevers in mei,
dichten lijk Bomans en tv- antenne draaien
lachen met Hermans en boeren zien maaien,
treintjes opwinden, 't is allemaal voorbij.

Chocolaatjes kopen met prentjes erbij,
de trein naar de school voor amper drie frank,
de kachel is uit, o papa, wat een stank!
Picknick van mama, 't is allemaal voorbij!

Mijn huiswerken schrijven op een zwarte lei,
antracieten bestellen, wuif naar Congoboot
een broek met bretellen, salamander in de sloot
geen broeken voor vrouwen, 't is allemaal voorbij!

Mijn oma koopt vis, maakt mijn peter  zielsblij,
de motor aanzwengelen en televisie zwartwit,
in de Schelde gaan hengelen na een verre rit
fotofilms juist belichten, 't is allemaal voorbij.

De kerk is vol mensen, er kan niemand meer bij,
feesten met kip, telefoon twee straten ver.
Stalin is begraven, en Monroe is een ster,
hand in hand met vader, 't is allemaal voorbij.

15/12/2009

Echo's

Ik riep je in de stad

vertwijfeld als geen ander.
Ik wist niet wat ik had
en voelde me niet schrander

Ik riep je in de velden

en kon je stem niet horen
al gebeurt het zelden
dat ik stilte ga verstoren

Ik riep je in de bergen,

ik weet dat jij daar woont
maar wilde je me tergen?
Mijn tocht werd niet beloond.

Ik riep je in de krater

en bulderde te hard.
Het klonk als onder water
en alles draaide zwart.

Ik riep je toen niet langer

je daagde toch niet op
Ik voelde me een zanger
Met in zijn keel een krop.

Ik roep slechts als ik bang ben

en vrees dat ik je mis
alsof ik jou niet lang ken
en weet hoe goed het is.

Wij roepen niet, maar minnen

En zijn elkanders epo
We weten diep vanbinnen
Zijn wij elkanders echo.


14/12/2009

Vrijdag 18 december 2009 was de éérste verjaardag van de zondagse zottigheden.
Bij die gelegenheid is de volledige jaargang te zien op
https://blog.seniorennet.be/ahazozo/

Moedershanden

Ooit gekoesterd door je moeder,
wier vinger je omklemde
in een niet te lossen greep
van altijd klamme vingertjes,
gegroeid en afgericht
in spelletjes en werkjes,
uitgedaagd door andere gelijke
die wenken en strelen,
verbinden en streven,
werken om te bereiken,
missen en verwerven.
Gestriemd door de zorgen en de tuigen
die ze rimpelend hebben geschapen
om uiteindelijk te kunnen rusten
stijf en stram door alle jaren
Meer betekenend dan alle gebaren
die de tocht hebben gegidst,
nu trillend op het blanke laken
vangend de adem van mijn dank
om wat ze deden al die jaren
Lang voor de mijne aangevangen
maar nu haast uitgeteld
Gevouwen en berustend
moe gesust, immer zacht,
gekust in dankbaarheid.




11/12/2009

Wat ik in de pauze van de Thomas Cooke Diamond Games (2009) tennishappening overleefd heb:
een concert van 

Milk Inc

So many lies,
Devil in disguise,
méér van dat fraais?

The lights go out
What's it all about,
De teksten zijn niet stout,
de ideeën eeuwenoud.

I don't want to see the sunrise
Nor the tears in your eyes

Twee keer raden, twee keer praais:
I don't like to hear you say
Tomorrow you must go away

Het bonkt in mijn benen en mijn oren,
ik kan het niet alleen goed horen
maar als de bassen in mijn benen boren
gaan al mijn zinnen gewoon verloren!

Wat is echt en wat is fake?
Shake it, baby, shake!
't Meisje heeft een sterke stem
maar de muziek komt niet van hem!
Many people, many tricks
Come on baby, get your kicks.



10/12/2009

Zwangerschap

Wat is de kleur van raadsels,
die groeien onder je hart
als elke dag je nader brengt
en het wachten moeilijk wordt?

Is er een krachtiger antwoord,
dan het antwoord op de vraag
die allen op de lippen ligt
telkens je in de spiegel kijkt?

Is het einde van het wachten
echt fijner dan het nieuw begin,
als je ziet dat achter het glas
ook licht valt in de schaduw?




9/12/2009

Verkouden

Kriebel kriebel
kriebel in de keel,
kuch kuch kuch
en dan dat stuwen:
onstuitbaar stijgend
vanuit mijn borst.
Ogen dicht en dan ineens
niezen, nogmaals.
Volle kracht!
Tranen vegen,
en verveeld, die neus
knijpen nijpen blazen
Oef. Weer zucht
en kuch.
En heel verlegen
wachten op de rust.



4/12/2009

Sinterklaasavond

Kijk eens naar de schouw,
maar verbrand je niet!
Is die echt te nauw?
Te nauw voor zwarte piet?

Zo lenig als hij is,
zo snel duikt hij erdoor,
en vergeet gewis
niet je speelgoed, hoor!

Straks legt de goede sint
veel lekkers voor jou
en voor elk ander kind
bij 't schoentje aan de schouw!

Geef nu maar een zoen
aan mama en aan mij.
Slaap zacht, lieve kapoen,
want morgen zijn we blij



3/12/2009

Feestmenu

Een compliment
voor de maaltijd vanavond,
als supplement
bij het werk van deze dag.
Een kus voor jou,
voor mij zo zeer verslavend,
wat ik aanschouw
dat evenaart met glans je lach.

Een vriendlijk woord
terwijl we samen eten:
de stress gesmoord
met wat kaarslicht en muziek,
het is de saus
die niemand mag vergeten,
zoals applaus
dat komt van een trouw publiek


2/12/2009

Verwachting

Wachten op het weekend,

elke werkdag lang,

wachten op een afspraak

dolverliefd en bang.


Wachten op dat briefje

uit die verre stad,

boodschap van het liefje:

weer een dubbel blad.

Wachten op de glimlach

die niet komen wou,

wachten op de trouwdag

met die ene vrouw.

Groene krans met lintje,

eeuwenlang verwacht,

wachten op het kindje,

dat naar vrede smacht.

1/12/2009

Het afscheid

Jij bent daar en ik ben hier,
ik zie je wuiven in de wind.
Je lijkt wel een verlaten dier
dat ooit erg innig werd bemind.

Ik ben hier en zie je daar,
verlaten sinds ik gistren keek
naar waar ik alle dagen staar,
elke dag van elke week.

Ben je morgen nog steeds daar,
gans alleen, nat door de regen,
missen jullie soms elkaar
of kom je ze nog weldra tegen?

Zie ik je morgen nog van hier,
uitzwaaien vooraleer je komt,
van mijn hoogste populier
vallen op de gladde grond?

30/11/2009

Ruzie

Zolang het vuur brandt,
geeft het huiselijke rust,
krijgt het zuurstof
uit de ruimte
die het ter beschikking heeft.

Zolang het vuur smeult,
wacht het op die knipoog,
doet het dromen
tot de nacht
niet langer donkerder is.

Zodra het vuur dooft,
klinkt de roep uit de verte,
die je schreden
sturen naar waar
de vlammen niet ontdooien.

27/11/2009

Kinderversje

Speel maar, meisje, met je pop!
Heet ze Barbie of heet ze Fien?
Zet je gekste bril maar op,
en laat je overal eens zien!

Zit niet te treuren op de grond.
Kijk gewoon eens in de kast,
of kijk eens heel aandachtig rond
naar het puzzelstuk dat past.

Verf je liever de goede sint?
Neen, hij staat niet op een boot.
Doe het samen met dat kind:
hier is geel en daar staat rood.

We zingen samen nu een lied

en doen er graag een dansje bij.
Ja, dat lukt wel, zoals je ziet,
en zo zijn we allen blij.

26/11/2009

Genesis

Als de wereld ooit de hemel vindt,

schuiven kleuren door de wolken,

zoals het kunstwerk van een kind,

waar emoties hevig kolken.

Mensen kneden aarde tot een doel,

hun door de muze ingegeven;

ze schroeien ijzer, stenen vol gevoel,

alvast juwelen voor het leven.

Een regenboog, die in de vlammen smelt

om materie glans en trots te schenken,

eens minuscuul, en dan weer vol geweld,

doet ons aan eeuwig leven denken.

Nu de wereld toch de hemel raakt

en lawaai verandert in muziek,

herschapen eerder dan hermaakt,

wordt terracotta keramiek...





25/11/2009

Druppels

Druppel speeksel op de lippen

van de hongerende

zijn land ontvluchte.

Druppel
verdriet op de wangen
van de machteloze
moeder van de baby

Druppel
water uit de veldfles
eens gevuld met rivier
van het vaderland

Druppel
zweet van de helper
geveld door onmacht
van onhaalbaarheid



24/11/2009

Stortbui

Ik droog de leden van mijn ogen
als ik naar de weke vloedlijn zie.
Ik hoor de golven die niet drogen,
sereen herhalend die melodie.

De branding kronkelt slijmend vooruit
en ook de regen vreest de wind niet,
maar verkleeft het zand vast op mijn huid,
zodat nog niemand mijn beven ziet.

Ik troost de bomen die weer treuren
als ik door de nieuwe plassen stap.
Ik denk aan dingen die gebeuren
voor jou of mezelf, en voor de grap.




23/11/2009

Waardeloos
en niets méér

Als ik onder woorden breng wat ik voel
snapt de lezer niet steeds wat ik bedoel:
Er zijn dagen dat ik het simpel houd,
soms vind ik enk'le zinnen knap gebouwd.
Soms heb ik er uren hard op gezwoegd
en raak ik zelfs enigszins vergenoegd.
Soms vloeit het zomaar gewoon uit mijn pen
en zijn het situaties die zelfs ik herken.
Dan weer staat het vol beelden en symbolen
en zijn het bijna parelen voor de riolen.
Maar, weet u, dat maakt mij het vaakste bang:
ze lezen niet alles, ook dit wordt te lang.
Dus zeg ik maar: houd het nu eens beknopt.
Het is hoog tijd dat je nu maar eens stopt!




20/11/2009