Noodlot of

Een lied van vroeger

Het is een liedje uit mijn jonge jaren
toen de radio nog zelden speelde,
Een melodietje uit mijn puberjaren
dat ik hoorde toen ik mij verveelde

De woorden ben ik helemaal vergeten
Heimwee was misschien een sleutelwoord
Akkoorden, ritme ben ik ook vergeten
Jarenlang heb ik het niet gehoord

De noten floot mijn peter uit het hoofd
Zo dikwijls dat het mij al gauw verveelde
Ik wed dat niemand mij vandaag gelooft
als ik zeg dat men zonet dat lied weer speelde

Ik vond een schrijfblok in een oude kist
vol met gedichten uit mijn jonge jaren
tegelijk begreep ik dat ik weer eens wist
dat dit het lied was van mijn puberjaren




PS: dit gedicht gaat niet over het lied van Freddy Quinn




12/2/2010

Of niet soms

Soms is hetzelfde anders
voor mij of voor een ander
en verschilt het, naar gelang
van het ogenblik of de plaats

Niet alleen de mens zelf,
ook de stad waar hij woont,
het werk dat hij doet, zijn
aan plaats en tijd onderworpen

Exemplarische fenomenen
kan ik hardop declameren,
wetenschappelijk onderbouwen
of filosofisch relativeren

Ik vernoem simpelweg sneeuw
als toppunt van romantiek
gesublimeerde schoonheid
en economische catastrofe

Als iets mij ooit hindert
zoek ik een andere plaats op
of een eerder (later ) ogenblik
zodat ik mijn schouders schud

Vier bloemen

Een kaars in ons salon:
een bloem in de schaduw
van vuur, uit de toren
die zon en storm trotseert.

Een bank in het stadspark:
een bloem in een emmer
vol water, dat bevriest
maar later leven test.

Een lach in de massa:
een bloem tussen tarwe,
met heimwee naar tijden
gekleurd met korenbloem.

Een bron tussen rotsen:
een bloem tussen stenen,
als hindernis bedoeld,
gedoemd te mislukken




10/2/2010

Onzekerheid

Weer vorst,
weer bibberen
van angst en kou
van onrust en bezorgdheid

Weer zorgen
weer verzorgen
van anderen hier
en elders in dankbaarheid

Weer zuchten
weer verzuchten
dat het niet stoppen wil
zelfs niet voor sterfelijkheid

Weer stilte
Weer dat zwijgen
terwijl zo veel te zeggen is
dwars doorheen de oneindigheid

Weer hoop,
weer routine
en toch bibberen
wegens vage onduidelijkheid



9/2/2010

Overblijfsels

Deze stad is alles
wat er overblijft van het werk van miljoenen handen
zonder naam of grafschrift.

Deze straat is alles
wat er overblijft van het wildpad dat de herten volgden
om te drinken aan de beek

Deze beek is alles
wat er overblijft van de heerlijke regenbuien van weleer
die de bossen laafden

Deze boom is alles
wat er overblijft van de bossen die het blauw verjoegen
van de hemel boven ons

Deze ruïne is alles
wat overblijft van de hemel in de zelfverloochenende harten
die smeekten om wat zegen

Deze tekst is alles
wat overblijft van een apocalyptische meteorenregen
van nooit geplengde tranen.

Wat u hoort, is alles
wat overblijft van hoop en idealen gevoed door liefde
omdat morgen beter wordt.




5/2/2010

Woekertijd

Het spijt me, maar ik woon hier niet,
toevallig kwam ik hier voorbij.
Heel jammer maar ik blijf hier niet,
hier is geen toekomst meer voor mij.

Het spijt me, maar ik werk niet meer.
De arbeid was slechts tijdverlies,
noodzakelijk, maar nu niet meer:
ik volg nu enkel Gods advies.

Het spijt me van verloren tijd
en plichten die de tijd verdreven.
Misschien krijg ik wel even tijd
om eindelijk te kunnen leven.

Het spijt me, maar ik ga nu vissen,
eventueel zelfs bonen planten.
Men zegt wel dat ik niet kan vissen
en niets meer doe dan lanterfanten.

Het spijt me, maar het zuiden wenkt.
Mijn kleinkind komt straks met me spelen.
Het kan mijn rug op wat men denkt.
Al dat gezeur mag mij niet schelen !

4/2/2010　

Troost

Mijn ruitenwissers wissen ruiten,
de regenspuwers spuwen regen.
Ze houden alle water buiten,
ze houden alle regen tegen.

Mijn dwanggedachten blijven dwingen,
de treurgezangen blijven treuren.
Ze camoufleren droeve dingen,
ze zingen songs die echt gebeuren.

Mijn tegenslagen slaan weer tegen,
de troost en kracht zit in mijn kindren.
Ze zijn de zon na vorst en regen,
ze doen de pijn zowaar vermindren

Mijn uitdagingen dagen mij uit,
de toekomst komt, zelfs ongewild.
Ze helpen me voort als 'n frisse bruid
die liefdevol mijn honger stilt




3/2/2010

Maskerade

De sneeuw is gesmolten voor mijn deur,
maar ik zie ze nog door mijn raam.
Ze ligt nog op de daken van de stal
en van mijn splinternieuwe wagen.

Als die sneeuw dan toch was blijven liggen,
alleen maar voor mijn garagedeur,
dan was mijn wagen vast geschrokken
en had ik vast mijn stal gerestaureerd.

Ik zie dat het sneeuwt waar ik geruimd heb
en de afvalhoop leek nooit zo nieuw,
zo fris en smetteloos als mooie praatjes
die opduiken als het vertrouwen smelt



2/2/2010

Uitgebroken

Ben ik gewoon een kipje uit die kip haar ei,
die gedwee de vuile strootjes naar buiten krabt?
Mogen die lieve kuikentjes er ook nog bij?
Waarom heeft de straatkat niet naar hun nek gehapt?

Een proefstuk, een experimenteel oefenei,
een haan dan nog, had iemand dat dan zo beslist?
De eerste kip uit een eindeloos lange rij,
die nog niets van brekende eierschalen wist.

Een scharrelkip uit een schamel wit scharrelei
met door de jaren pijnlijk verkalkte poten
bezint zich: het scharrelen maakte niemand blij
ofschoon ze zich in mijn kippenhart gesloten,
nooit verder waagden dan de schalen van hun ei
en waggelden waar ik reeds kruimels had gepikt,
bedachtzaam verkennend elke plant, worm en klei.
Ik besefte toen: zo krijg ik mezelf nooit vrij.

Zo maar een kipje vreemd aan een legbatterij
heeft me geleerd dat ook een kipje vleugels heeft
en kan ontsnappen aan gevlij en slavernij
zodra het eindelijk van eigen werken leeft



1/2//2010

   



Liefste ruimtelijk tijdpunt

Het heelal, mijn schat, ja dat ben jij
met melk en andere wegen.
Als nog zo één kom ik er bij
en komen we malkander tegen.

Je lichtsnelheid is nog veel te laag
om mijn meteoor te kloppen.
Ik zie je satelliet te graag
en zal de kosmossen verstoppen

De files remmen mijn bloedsomloop
en splitsen al je atomen,
Als betrof het de uitverkoop
Van Gods meest roekeloze dromen

Je vindt mijn oerknal zo ordinair
als grootmoeders recepten,
en je oefent die culinair
voor vriend Darwins trouwe adepten.

Je molecules zingen vreemde talen
voor zwart' en andere gaten,
Ik laat je ze graag herhalen
Waarover zou je anders praten?


29/1/2010

Fluistertijd

Langzaam sluip ik naar je toe
zonder dat je me kan horen.
Knielend ruik ik aan je haar
door mijn adem zacht bewogen.
Schat, je lijkt me weer zo moe,
want je blik die dwaalt verloren
en het kwetst me als een schaar
tot je tranen weer eens drogen...

Soms is het te veel
wat je overkomt:
het grijpt naar je keel
en je stem verstomt

Nu is alles afgesloten,
Onze handen vinden elkaar
en troosten elke vinger zacht.
Ik heb je lief met trage stoten
en je houdt je glimlach klaar
die ik koester heel de nacht




28/1/2010

Gezellige uren

Er zitten muizen in de spouw,
de pannen op het dak zijn groen,
de radio speelt saaie praatjes.
Ik erger mij dan bijna blauw
en heb nog zo veel leuks te doen:
het draaien van mijn oude plaatjes,

noteren van die vele namen,
proberen wat ik schilderen kan
de tuin verzorgen lijk de buur
Die dia's kijken, allen samen:
Wie ken ik daar vandaag nog van?
En staat zijn huis nu echt te huur?

*

Ik zet de muizenval nu klaar
die pannen krijgen ooit hun beurt!
Met welke plaat begin ik, schat?
In orde, ik heb geen bezwaar:
jij steekt de kaars aan die zo geurt
ik vul je glas, vertel me wat !


27/1/2010

De vraag

Soms is het moeilijk
een dag te doorworstelen
zonder doel, zonder morgen.

Als de stilte te luid wordt
en de klok achteruit draait
in die tijd van voorbije toen:

De tranen zitten gereed
en zijn daar mee bezig
zonder weg heen of terug.

Als wie je het leven gaf
zich daartoe beperkt voelt
en voldaan de knop indrukt...

Soms is de dag te moeilijk
en de nacht veel te kort
om de vraag te beantwoorden.


26/1/2010

Zonderlinge Zondag

Dageraad met als enige zon:
Ik ben wakker, mammie!

De walvis van gisteravond
brengt de Disneyboot opnieuw tot zinken.

Opa gaat bij de meeuwen werken.
Neen, jij zal niet helpen
en voor één keer
vraag je me gelukkig niet: waarom?
Ik hoop dat je dat op een zonnige dag
wel zal mogen kunnen.

De regen spoelt strooizout
van de ruiten van mijn wagen.
Je komt weer thuis
en ik vraag niet waarom
je het eten van je mama niet wilt eten.
Ik vrees dat we onze jas
beter hadden opgehangen...

Uren later
kilometers daar vandaan
klopt een vrouw op de deur
En ik vrees dat ze weduwe is
sinds onlangs, en ik krijg
jammer genoeg
gelijk.

Het avondmaal met als enige troost
de blijde hoop:
Sommige dingen blijven terugkomen
maar altijd opnieuw zijn ze anders:
mooier of toch weer niet
 



25/1/2010

En dan

Als de zon naar binnen schijnt
en haar licht je dag verblijdt,
als je weemoed dan verdwijnt
en mijn hoop opnieuw gedijt,

als de hemel helder lijkt
en een wolk heel langzaam glijdt
op zilver dat vermetel prijkt,
waar de horizon de nacht vermijdt
en de stormen stiekem dreigen,
en de bliksem in het duister wacht
en de wervelwinden dapper stijgen
tot de donder brult met brute kracht,

Dan controleer ik met een zucht
De voordeur en ik draai de sleutel
en ik snuif je adem opgelucht
en sla geen acht op dat gereutel.




20/1/2010

Geschenk

Ontwaken naast jou
met regendruppels op het raam,
onbetaalde rekeningen in de bus,
een hoop vaat op het aanrecht,
nog een mand strijk, en kippen
die kakelen om verse graantjes.

Ik draai me om naar jou,
en onze adems worden samen
warmer in het licht van de wekker,
die zwijgen zal en niets mag verstoren,
zeker niet de heerlijke dageraad
van een nieuwe dag met jou.


19/1/2010

Ik vernam eergisteren dat een oud klasgenoot in april overleed. Niemand van mijn vrienden werd op de hoogte gebracht. We wilden hem uitnodigen voor ons jaarlijks etentje...

Afscheid van René

Drieëntwintig maand geleden
zaten we samen aan de tafel
met onze vrienden van weleer.

Die avond hebben we gegeten
en gepraat over de oude tijd
die we niet willen vergeten.

Aarzelend heb je mij gesproken
heel even, je verhaal was kort
en het ging gewoon voorbij.

Vriend, dit was de laatste keer
Mij terugzien doe je niet meer
Ik ben versleten, het is gedaan!

Jij alleen had toen goed begrepen
dat dit ons laatste gesprek zou zijn
al leek de avond nog zo lang

We namen afscheid zoals anders
omdat woorden meestal woorden zijn
die niets onthullen van je pijn.

Drieëntwintig uur geleden
nam ik de telefoon om je te vragen
of je wilde komen zoals weleer.

Je kon me zelf geen antwoord geven
en je schoonzus sprak me aan
omdat jij er niet meer bent.

18/1/2010