Vraag 2.00

Zonderlinge Zondag

Dageraad met als enige zon:
Ik ben wakker, mammie!

De walvis van gisteravond
brengt de Disneyboot opnieuw tot zinken.

Opa gaat bij de meeuwen werken.
Neen, jij zal niet helpen
en voor één keer
vraag je me gelukkig niet: waarom?
Ik hoop dat je dat op een zonnige dag
wel zal mogen kunnen.

De regen spoelt strooizout
van de ruiten van mijn wagen.
Je komt weer thuis
en ik vraag niet waarom
je het eten van je mama niet wilt eten.
Ik vrees dat we onze jas
beter hadden opgehangen...

Uren later
kilometers daar vandaan
klopt een vrouw op de deur
En ik vrees dat ze weduwe is
sinds onlangs, en ik krijg
jammer genoeg
gelijk.

Het avondmaal met als enige troost
de blijde hoop:
Sommige dingen blijven terugkomen
maar altijd opnieuw zijn ze anders:
mooier of toch weer niet
 



25/1/2010

En dan

Als de zon naar binnen schijnt
en haar licht je dag verblijdt,
als je weemoed dan verdwijnt
en mijn hoop opnieuw gedijt,

als de hemel helder lijkt
en een wolk heel langzaam glijdt
op zilver dat vermetel prijkt,
waar de horizon de nacht vermijdt
en de stormen stiekem dreigen,
en de bliksem in het duister wacht
en de wervelwinden dapper stijgen
tot de donder brult met brute kracht,

Dan controleer ik met een zucht
De voordeur en ik draai de sleutel
en ik snuif je adem opgelucht
en sla geen acht op dat gereutel.




20/1/2010

Geschenk

Ontwaken naast jou
met regendruppels op het raam,
onbetaalde rekeningen in de bus,
een hoop vaat op het aanrecht,
nog een mand strijk, en kippen
die kakelen om verse graantjes.

Ik draai me om naar jou,
en onze adems worden samen
warmer in het licht van de wekker,
die zwijgen zal en niets mag verstoren,
zeker niet de heerlijke dageraad
van een nieuwe dag met jou.


19/1/2010

Ik vernam eergisteren dat een oud klasgenoot in april overleed. Niemand van mijn vrienden werd op de hoogte gebracht. We wilden hem uitnodigen voor ons jaarlijks etentje...

Afscheid van René

Drieëntwintig maand geleden
zaten we samen aan de tafel
met onze vrienden van weleer.

Die avond hebben we gegeten
en gepraat over de oude tijd
die we niet willen vergeten.

Aarzelend heb je mij gesproken
heel even, je verhaal was kort
en het ging gewoon voorbij.

Vriend, dit was de laatste keer
Mij terugzien doe je niet meer
Ik ben versleten, het is gedaan!

Jij alleen had toen goed begrepen
dat dit ons laatste gesprek zou zijn
al leek de avond nog zo lang

We namen afscheid zoals anders
omdat woorden meestal woorden zijn
die niets onthullen van je pijn.

Drieëntwintig uur geleden
nam ik de telefoon om je te vragen
of je wilde komen zoals weleer.

Je kon me zelf geen antwoord geven
en je schoonzus sprak me aan
omdat jij er niet meer bent.

18/1/2010　

Niets anders

Zet de klok maar stil,
doof de laatste kaars.

Trek de stekker uit
van elk elektrisch apparaat,
leg je zachte vingers op mijn lippen,
trek de dekens over ons heen.

Ik hoor je adem deinen
onder mijn tranen
die drogen
in de warmte van je ogen.

Het is voortaan de tijd
om samen te zijn.
Als ik de gordijnen sluit,
dan is er echt  niets anders meer.

15/1/2010

Meer zon !

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
dat minuutje langer
dat ik de zon zie,

dat minuutje langer
elke dag deze maand,
dat minuutje meer,
weer minder banger.
Dat minuutje erbij,
eeuwig zoek gewaand,
dat minuutje weer,
daarvan genieten wij.

Dat minuutje meer
elke dag in januari,
is een beetje langer
dat ik jou in de zon zie.



14/1/2010

Hartstilstand

Ik heb je nog gezien op de trap
met een weekblad voor je hoofd.
Ik nam nog verstrooid een hap,
want ik had je niets beloofd.

De hond blafte naar de voordeur,
de regen zong een vergeten lied,
je vroeg me naar mijn voorkeur,
maar ik hoorde je echt niet.

Ik vrees alleen die blauwe lichten
wanneer het eeuwig winter is.
Dan kijk ik naar vergezichten
waarop ik steeds je glimlach mis.

Je hond slaapt op de deurmat
en jankt als er een auto stopt.
Niets beweegt in 't sleutelgat.
Ik weet niet of mijn hart wel klopt.




13/1/2010

Verlamming

Mijn handen luisteren niet meer
naar wat ik verzin
om nuttig onze tijd te gebruiken.

Mijn ogen zien dat ze staken,
als in overleg
met deze benen die nog bij me zijn,

maar me niet langer toebehoren,
als omgekocht
door hogere vreemde machten.

Mijn oren luisteren naar muziek,
die mijn ledematen
niet langer bandenloos kan stimuleren.

Mijn vuist proeft het kille staal
van de tralies,
waarachter alleen gedachten leven.





12/1/2010

Na de crisis

Wachten tot het ijs smelt,
het ijs van onverschilligheid,
van afwachten
wat de anderen ondernemen,
de stalactieten bespieden
die langzaam druppelen
tot een plas van zorgeloosheid,
en ontwijken,
om zelf de eigen voeten droog
te houden.

Wachten tot de plas verdampt,
de plas van blind genoegen.
Dat kan schokken
als de keien zichtbaar bloot
en droog komen te liggen.






11/1/2010

Geluk

Is geluk niets anders dan een doel,
waar je je leven lang naar streeft ?
Of is geluk dit enig diep gevoel
waardoor je groeit en verder leeft?

Als geluk onbereikbaar moet zijn,
wat doe ik dan nog hier bij jou?
Of is geluk dan toch die lange trein
met in elk coupé een mooie vrouw?

Zit geluk niet in het broze beeld
van mijn spiegel, die dient als ruit
om te zien wat je glimlach steelt,
en rimpels griffelt in je huid?

Mijn geluk verborg zich in de start
van mijn zonnig jonge jaren,
en komt te voorschijn in het hart
van de vrouw die ik wil bewaren !

　




8/1/2010

Generatievraag

Er was een tijd dat ik er niet was.
Toen kwam de dag dat ik werd verwacht,
en nog niet droomde van de geur van gras
of helemaal zelfstandig iets had bedacht.

Die ene plek was de eerste voor mij:
een doorgang naar het huis dat thuis werd.
Door mijn naam werd ik eerste in rij,
met aandacht en liefde extra alert.

Er was een gezin, waarin ik bloeide
en ooit was ik daar zelfs meer voor hen
dan een kind dat groeide en stoeide,
zoals mijn kleinkind dat ik nu ken.



6/1/2010

Zomaar een nieuw jaar　

De laatste dag is begonnen,
ogenblik na ogenblik
hebben we een jaar gewonnen
na veelvuldig klokgetik.

De eerste dag zal komen
met hoop voor een ander jaar
van niet te bereiken dromen
van meer liefde voor elkaar.

Nieuwe dingen voor de mensen,
oud of jong, en groot of klein
Soms vervulling van de wensen
die heden een traditie zijn

Zoals vroeger, lang geleden
komen wij vol hoop bijeen
net zoals ze vroeger deden
door de pijn en zorgen heen.

Kom nu allen vrolijk vieren,
net zoals een jaar terug
de verwachting niet ontsieren
van een vaste hechte brug

Dan tellen we weer de dagen
in dank of in ontgoocheling
En liefst niet te vaak klagen
over alles wat verloren ging.

Alleen al leven is een deugd
waarvan we slechts genieten
door het schenken van wat vreugd
en geduld zonder limieten

31/12/2009　

Genoeg !

Genoeg gegeten,
genoeg gefeest,
gedaan met vergeten:
het is genoeg geweest !

Genoeg gedacht,
genoeg gelachen!
De muziek is te zacht
om erop te zigzaggen.

Genoeg gesmuld,
genoeg gebraakt,
alle gaten zijn gevuld.
Niets werd gesmaakt.


Genoeg genegeerd,
genoeg ontweken
ons verstand geblokkeerd,
voor de roes bezweken.

Genoeg uitgesteld,
genoeg gevlucht:
aan geen gevaar blootgesteld
is onze weelde pas een klucht.

30/12/2009

Decemberverdriet

Het jaar is zo kort geworden
als je de kinderen hoort schreien,
nu, zoals voorheen.

Onnozel, we dachten ooit dwaas,
maar neen: onschuldig
aan de ijdelheid
en de meedogenloze strijd
van zielen zonder geweten
die om zichzelf te verheffen
ten koste van iedereen
alles wat ze op hun weg ontmoeten
vertrappelen en misprijzen
tot de laatste dag
van het al zo korte jaar.






29/12/2009

(Op onze schouw staat de foto van Susannah, een ongetrouwde moeder van 2 peutertjes in Zuid-Amerika, die wij steunen in haar moeilijke levenssituatie )








Kerstkater

Lege flessen

gedoofde kaarsen

een cd zoekt naar zijn doosje,

de koelkast zucht,

restjes cake zijn wanhopig

tussen halflege schotels

en solidaire kommetjes.

Laat ze maar staan

tot een andere dag

ik heb er nu geen zin in.

Leg je hoofd in mijn armen

en adem samen met mij

de laatste kerstsfeer in,

en slik gerust eens door

Als je de foto ziet

op de schouw.

Was het Kerstmis voor haar

en haar kindjes

Zoals hier voor ons,

en had ze lichtjes

om te doven?




28/12/2009

Je eerste witte kerst




Hoefgetrappel zwijgt
over de eerste witte kerst
van je jonge kleuterleven

De slee verdwijnt
naar het knarsend Noordpoolijs.

Mama is zwanger
maar Jezus in de kribbe
doet verlangen groeien
naar het broertje in de lente.

Kaarsjes doven
en andere worden ontstoken

Volgende kerst
eet er hier een mondje meer
en zing jij je eerste liedje
van je eerste school.

De hemel kleurt schuchter blauw
in de kerstdroom
van mijn gesloten ogen.





25/12/2009