Archief

Toch beter

Twee is beter dan één,
dat is wat de mensen vaak zeggen,
dat is wat de meesten beweren
als het maar niet om problemen gaat.

Rijk zijn is beter dan arm;
dat wil niemand ontkennen,
een doel dat men heeft in het leven
al is het ten koste van 't echte geluk.

Verliefd zijn lijkt beter dan alles
want alles is saai als het blijft,
de kriebels zijn minder vluchtig
dan de schaterlach die wel eens volgt

Je bent het niet

Je bent het niet als je kan lopen
naar je moeder die lief lacht,
naar de tafel vol met lekkers
of het speelgoed dat je mist

Je wordt het niet door hard te groeien
groter dan je vader toentertijd
groter dan de vriendjes op de school
of de juf die och weer kleintje noemt

Je bent het niet als je trots durft zeggen
dat je eerste keer voorbij is
dat je denkt: ik zit nu aan de top
dat je vreest, ach God, hier houdt het op

Je wordt het niet door rijk te worden
sterk gespierd of heel beroemd
fiere vader, trotse moeder, kerngezond
ondanks roken, fuiven en veel drank

Je bent het niet wanneer je struikelt
over wat je zelf hebt opgebouwd,
en ook niet als je rouwvol afbreekt
wat je hindert als je verder wilt

Je wordt het nooit met hulp van anderen
noch met diep verlangen naar de dood,
niet door lachen met wat moeilijk lijkt
of door werken tot je laatste snik.

Je bent het niet wanneer je eigen ogen
nooit die van een ander kunnen zijn,
of wanneer de lijn van al je denken
steeds van A naar B blijft lopen

Enkele reis

Het komt niet terug
door de plaats te bezoeken
waar ik jou 't eerste zag.

't is een ander gevoel
als de dag toen je zei:
och schat, neem toch mijn hand

Het lijkt zo anders
dan die zalige dag
uniek in de jaren terug,
anders dan die zelfde plek
die zelfde dag met de zelfde jou

Heimwee naar gisteren
en veel verder voorbij,
retourticket naar een station
aan het begin van een dode spoorlijn

Avondklacht

De spin herstelt haar web en klaagt niet over regen,
mijn schaduw wordt iets langer dan voorheen,
zodra de zon iets banger wordt zo eenzaam hoog,
en zoekt de einder waar de nacht ontwaakt.

De muggen spelen lustig terrorisme in mijn kamer ,
de kruimels van de maaltijd liggen op één rij
omdat vermoeide handen na een dag van twijfel
rust gaan zoeken na een streling overheen de tafel.

Een koppel duiven slaat de wacht op bij mijn zolder,
de herinnering aan jou bevriest de wijzers van de klok,
je pantoffels zijn vergeten ergens bij de vuile was,
maar de mat ligt buiten onder de poes die klaagt.

Twijfel

De batterij is leeg,
het touw is op,
de zon is weg
en alle sterren vallen stil na middernacht.

Zou ik het verklappen,
zou je het wel snappen,
als ik je vertelde dat de batterijen overbodig zijn

De oliedruppels drogen op,
niets wil nog vrolijk branden;
ik leg een knoop, eer het eind me ontglipt,
en houdt de kometen veilig op hun plaats

13/7/2011

Moordwoorden

Kill me, vil me,
in alle stilte, wens me dood:
in die dingen ben je groot!

Dood me, hoor je ?
Maak nu al je dromen waar,
doe je zin, dan ben je klaar.

Wurg me, durf je?
Maak je schone handen vuil,
gooi me in de diepste kuil.

Sla me, waag je 't ?
Je broeder slaan, dat is geen moord:
heb je al je eigen stem gehoord ?

Hang me, bangerd,
Zorg dat niemand jou dan bezig ziet,
niet moeilijk voor een hypocriet.

Klop me, verstop me,
Doe alsof ik lucht ben, niet besta,
Wens me dood, wees eerlijk, ja !

Kill me, wil je ?
Laat me stikken aan een koord,
al mijn woorden leven voort !



12/7/2011

Doodlopende straat

Neen, eigenlijk wil ik het niet opnieuw beleven
Niemand hoef ik nog te leren kennen
in mijn straat, die ik roekeloos verken
met elke mens die ik bewonder,
elke man die hier werkt,
elke vrouw die ik bemin,
elk kind dat ik help,
elke broer die me mint,
negeert of misprijst,
ik wil ze niet beter kennen,
niet spreken, niet zien,
niet horen komen
naar mijn poort,
gesloten met de grendel
die langer blijft,
dicht blijft
dan wij allemaal,
gekomen om te gaan
geboren om te sterven
één na één verdwijnend
in een ander vorig leven
uit mijn enig eigen leven,
daarom uiteindelijk is het nut
van kennen een illusie van de geest
die van het leven een doel heeft gemaakt,
en even zinloos, en gruwelijk hard te verwerken
zodra de pijn van elk afscheid, meedogenloos fataal
het raam van de liefde sluit in de laatste poort van de straat

8/7/2011






　

        Tijdverlies

Tijdverlies
is lezen wat je al weet,
zien wat je al bekeken hebt,
horen wat je zelf al bedacht hebt,
doen wat je niet kan,
spreken als niemand luistert,
schrijven
wat niemand leest.

Tenzij
wat je doet,
je loutert en steunt
om het volgende tijdverlies
te dragen.


7/7/2011

Dertig zilverlingen

　Jullie gooien al mijn wensen op de straat,
en klagen over al mijn dromen 's avonds laat,
dus verscheur ik al je teksten met je leugens
en vergeet ik graag details uit mijn geheugens,
zelfs de tofste herinneringen.

Ik schrap mijn naam in alle oude boeken
en wis mijn sporen uit in alle hoeken;
vriendschap en engagementen vallen stuk.
Ik los alles omdat ik niet, zoals de anderen, buk
voor dertig droeve zilverlingen


6/7/2011

Moment

Zo nu en dan wel eens overkomt het mij,
dan klamp ik me vast aan dat ene moment
zo intens als een stortbui in Recife
na een zalig zwoel bezwete stranddag.

Dan wil ik dat moment graveren in mijn harde schijf,
brandmerken in mijn hart
met de steun van elk impuls van dat ogenblik:
wat ik zie, hoor en  ruik ,
maar vooral wat ik voel met mijn lippen en mijn hart,
mijn adem en mijn haar,
mijn vingertoppen en mijn ganse huid.

Maar terwijl dat ene ogenblik
gegrift wordt in mijn ziel vol heimwee
stijgen de kommer en de hunker
naar meer van dat en iets nog rijker
dan dat hopeloos verdwenen
moment


5/7/2011