Toch beter

Je bent het niet

Je bent het niet als je kan lopen
naar je moeder die lief lacht,
naar de tafel vol met lekkers
of het speelgoed dat je mist

Je wordt het niet door hard te groeien
groter dan je vader toentertijd
groter dan de vriendjes op de school
of de juf die och weer kleintje noemt

Je bent het niet als je trots durft zeggen
dat je eerste keer voorbij is
dat je denkt: ik zit nu aan de top
dat je vreest, ach God, hier houdt het op

Je wordt het niet door rijk te worden
sterk gespierd of heel beroemd
fiere vader, trotse moeder, kerngezond
ondanks roken, fuiven en veel drank

Je bent het niet wanneer je struikelt
over wat je zelf hebt opgebouwd,
en ook niet als je rouwvol afbreekt
wat je hindert als je verder wilt

Je wordt het nooit met hulp van anderen
noch met diep verlangen naar de dood,
niet door lachen met wat moeilijk lijkt
of door werken tot je laatste snik.

Je bent het niet wanneer je eigen ogen
nooit die van een ander kunnen zijn,
of wanneer de lijn van al je denken
steeds van A naar B blijft lopen

Enkele reis

Het komt niet terug
door de plaats te bezoeken
waar ik jou 't eerste zag.

't is een ander gevoel
als de dag toen je zei:
och schat, neem toch mijn hand

Het lijkt zo anders
dan die zalige dag
uniek in de jaren terug,
anders dan die zelfde plek
die zelfde dag met de zelfde jou

Heimwee naar gisteren
en veel verder voorbij,
retourticket naar een station
aan het begin van een dode spoorlijn

Avondklacht

De spin herstelt haar web en klaagt niet over regen,
mijn schaduw wordt iets langer dan voorheen,
zodra de zon iets banger wordt zo eenzaam hoog,
en zoekt de einder waar de nacht ontwaakt.

De muggen spelen lustig terrorisme in mijn kamer ,
de kruimels van de maaltijd liggen op één rij
omdat vermoeide handen na een dag van twijfel
rust gaan zoeken na een streling overheen de tafel.

Een koppel duiven slaat de wacht op bij mijn zolder,
de herinnering aan jou bevriest de wijzers van de klok,
je pantoffels zijn vergeten ergens bij de vuile was,
maar de mat ligt buiten onder de poes die klaagt.

Twijfel

De batterij is leeg,
het touw is op,
de zon is weg
en alle sterren vallen stil na middernacht.

Zou ik het verklappen,
zou je het wel snappen,
als ik je vertelde dat de batterijen overbodig zijn

De oliedruppels drogen op,
niets wil nog vrolijk branden;
ik leg een knoop, eer het eind me ontglipt,
en houdt de kometen veilig op hun plaats

13/7/2011

Moordwoorden

Kill me, vil me,
in alle stilte, wens me dood:
in die dingen ben je groot!

Dood me, hoor je ?
Maak nu al je dromen waar,
doe je zin, dan ben je klaar.

Wurg me, durf je?
Maak je schone handen vuil,
gooi me in de diepste kuil.

Sla me, waag je 't ?
Je broeder slaan, dat is geen moord:
heb je al je eigen stem gehoord ?

Hang me, bangerd,
Zorg dat niemand jou dan bezig ziet,
niet moeilijk voor een hypocriet.

Klop me, verstop me,
Doe alsof ik lucht ben, niet besta,
Wens me dood, wees eerlijk, ja !

Kill me, wil je ?
Laat me stikken aan een koord,
al mijn woorden leven voort !



12/7/2011

Doodlopende straat

Neen, eigenlijk wil ik het niet opnieuw beleven
Niemand hoef ik nog te leren kennen
in mijn straat, die ik roekeloos verken
met elke mens die ik bewonder,
elke man die hier werkt,
elke vrouw die ik bemin,
elk kind dat ik help,
elke broer die me mint,
negeert of misprijst,
ik wil ze niet beter kennen,
niet spreken, niet zien,
niet horen komen
naar mijn poort,
gesloten met de grendel
die langer blijft,
dicht blijft
dan wij allemaal,
gekomen om te gaan
geboren om te sterven
één na één verdwijnend
in een ander vorig leven
uit mijn enig eigen leven,
daarom uiteindelijk is het nut
van kennen een illusie van de geest
die van het leven een doel heeft gemaakt,
en even zinloos, en gruwelijk hard te verwerken
zodra de pijn van elk afscheid, meedogenloos fataal
het raam van de liefde sluit in de laatste poort van de straat

8/7/2011






　

        Tijdverlies

Tijdverlies
is lezen wat je al weet,
zien wat je al bekeken hebt,
horen wat je zelf al bedacht hebt,
doen wat je niet kan,
spreken als niemand luistert,
schrijven
wat niemand leest.

Tenzij
wat je doet,
je loutert en steunt
om het volgende tijdverlies
te dragen.


7/7/2011

Dertig zilverlingen

　Jullie gooien al mijn wensen op de straat,
en klagen over al mijn dromen 's avonds laat,
dus verscheur ik al je teksten met je leugens
en vergeet ik graag details uit mijn geheugens,
zelfs de tofste herinneringen.

Ik schrap mijn naam in alle oude boeken
en wis mijn sporen uit in alle hoeken;
vriendschap en engagementen vallen stuk.
Ik los alles omdat ik niet, zoals de anderen, buk
voor dertig droeve zilverlingen


6/7/2011

Moment

Zo nu en dan wel eens overkomt het mij,
dan klamp ik me vast aan dat ene moment
zo intens als een stortbui in Recife
na een zalig zwoel bezwete stranddag.

Dan wil ik dat moment graveren in mijn harde schijf,
brandmerken in mijn hart
met de steun van elk impuls van dat ogenblik:
wat ik zie, hoor en  ruik ,
maar vooral wat ik voel met mijn lippen en mijn hart,
mijn adem en mijn haar,
mijn vingertoppen en mijn ganse huid.

Maar terwijl dat ene ogenblik
gegrift wordt in mijn ziel vol heimwee
stijgen de kommer en de hunker
naar meer van dat en iets nog rijker
dan dat hopeloos verdwenen
moment


5/7/2011

Voor wie het nodig heeft

Je ogen zien alleen de schaduw van de zon
je hoort de donder beter dan het ruisen van de wind
Je voelt de pijnen van de monding aan de bron
en je ruikt de uitlaatgassen als je bloemen vindt.

De wereld draait naar links, die kan niet anders,
ook de maan verandert nooit eens van planeet
en toch verspil je nutteloos je waterlanders
voor al het mooie dat je schaamteloos vergeet.

Kom uit je put want echt, die is er niet,
en overschouw de lente van je jonge leven.
Snuif de kleuren van je dromen en geniet
van wat je kreeg en nog zal mogen geven

4/7/2011

1922 of 1982/84

Wat is er te verkiezen:
dat je kind bent of dat je er eentje hebt
Wat is er te verliezen
als de een de ander niet verdragen kan ?

Waarnaar moet je streven
naar eerlijkheid of hypocrisie van weleer ?
Wat is 't fraaist in 't leven:
vlijen of het ondersteunen van de nood?

Hoe kan ik me verklaren
als ik harten breek die niet bij me horen,
terwijl dit fijner is:
de rest is echt en gaat niet verloren.

30/6/2011

Zomerochtend acht

De zon verklapt de dag
dat het donker is gevlucht
naar het wilde westen.
De dag ontwaakt
en kwelt de dauw
die dampt tot zwoele nevel.

Een merel minder
in het nest, een bezorgde moeder
en een eenzame dochter,
die niets verklappen kan
of wil.

Ik wil de dag lang
zonnen in ontdauwde zoden,
die mijn oren strelen
met hun wilde aren.


Ik vind de zwarte vogel
in mijn kelder oude wijn
en spreek de taal van licht
en overtuig de jonge vleugels
te vliegen naar de zon.

30/5/2011

Voorbij

De grens voorbij
in je vaderland gekomen,
zoek ik naar het dorpje van je jeugd
met alle dingen die je lief zijn.

De kerk voorbij
in de boomgaardstraat gekomen
oogst ik kersen van je hoogste bomen
met wat kippen die van leg zijn.

De deur voorbij
in je trappenhal gekomen
mis ik de geur van vrouwenkleren
met de warmte van je charmes

De trap voorbij
waar ik wel eerder ben gekomen
hoor ik de stilte van je woning
met de stilgevallen wandklok.

De deur voorbij
zoals ik vaker ben gekomen
vind ik de vers gestreken lakens
met geen spoor van je aanwezigheid.

De dag voorbij
in de schemering gekomen
zoek ik naar wat vreugde van mijn jeugd
met nog wat mensen die me lief zijn.

Hemel

Ergens is de hemel
bijna zo mooi als dit
bijna zo vol voldoening
bijna dichtbij als jij

Nergens is het einddoel
zo duidelijk als dit
zo wonderlijk volledig
bereikbaar zoals jij

Hier is dus essentie
de kern van mijn atoom
magnetisch bipolair
uniek, en niet te missen

Tegenslag

Zwaar als hitte op de grens van Zweden
vallen woorden zonder liefde op het hart
dan vervaagt de roes vanuit de tuin van Eden
in de kater na 't verdrinken van de smart.

Diep als kraters in het dal der zeeën
is de pijn van ondank na het afscheid,
als men jarenlang de offers en de weeën
heeft gedragen in geluk en schoonheid.

Koel, als regen op de bloesems in de zomer,
was je blik toen het nieuws viel als een bom
en zelfs ik, je weet, de onverbeterlijke dromer
viel bijna van 't schrikken domweg achterom

Avontuur in stad dertien

Je bedwelmt me in een flits van lijnen en van geuren,
tikkend met je hakken op de drukke wervelstoep
in een ongeziene menigte van modekleuren,
jachtig mikkend in de schijnbaar wild gerichte troep

Je verdwijnt en weer een nieuwe charme trekt mijn aandacht;
zwevend uit het grijs van mensen die de stad misbruiken
om te gokken, streven naar illusie die ons toelacht
best in staat om al 't gedoofde vuur te doen ontluiken

Je doet me denken aan de wilde rozen die verwelken
in de kruidrand van het monotoon vergroeide bos
waar de nevel aarzelt, eer ze neerdaalt in de aronskelken
er de lont aansteekt en kreunt met moeite: laat de duivels los !

Kalender

Vandaag, zei vader toen hij thuiskwam van zijn werk, is 't zomer
Je ziet het niet, je voelt het niet, je wordt het zeker niet gewaar,
zei moeder tegen vader, Man, wie dat zegt is gewoon een dromer.
We zeggen dat de lente stopt op eenentwintig juni van elk jaar

Maar zomer, liefde, trouw, geduld, geloof en twijfel zijn begrippen
met de eigenschappen die traditie deze termen heeft geschonken,
en telkens deze klankengroepen weer gevormd zijn door twee lippen
valt de inhoud tegen in contrast met hoe die woorden eertijds klonken

Wanneer men zegt dat poëzie de saus moet zijn van 't mensenleven
is dat even dom als eisen dat de zomer elke dag moet branden op het land
en dat gedichten lezen rijkdom is, alsof de zon ons geen geluk kan geven
en dat kijken naar de wandkalender een gebrek is aan gezond verstand

Eeuwigheid

Indien kalenders klokken waren
met wijzers vol van heimwee
smachtend naar de tijd van toen
kerend naar de vroege ochtend
suf ontwakend uit de roes
van een bruisend nieuwjaarsfeest,

Indien het gist'ren altijd Kerstmis was
en vandaag altijd de dag erna,
dan waren jaren overbodig,
dan telden wij met nul en één:
Na tik komt tak en dan weer tik
en zo bleef jij altijd bij mij