Twijfel

Moordwoorden

Kill me, vil me,
in alle stilte, wens me dood:
in die dingen ben je groot!

Dood me, hoor je ?
Maak nu al je dromen waar,
doe je zin, dan ben je klaar.

Wurg me, durf je?
Maak je schone handen vuil,
gooi me in de diepste kuil.

Sla me, waag je 't ?
Je broeder slaan, dat is geen moord:
heb je al je eigen stem gehoord ?

Hang me, bangerd,
Zorg dat niemand jou dan bezig ziet,
niet moeilijk voor een hypocriet.

Klop me, verstop me,
Doe alsof ik lucht ben, niet besta,
Wens me dood, wees eerlijk, ja !

Kill me, wil je ?
Laat me stikken aan een koord,
al mijn woorden leven voort !



12/7/2011

Doodlopende straat

Neen, eigenlijk wil ik het niet opnieuw beleven
Niemand hoef ik nog te leren kennen
in mijn straat, die ik roekeloos verken
met elke mens die ik bewonder,
elke man die hier werkt,
elke vrouw die ik bemin,
elk kind dat ik help,
elke broer die me mint,
negeert of misprijst,
ik wil ze niet beter kennen,
niet spreken, niet zien,
niet horen komen
naar mijn poort,
gesloten met de grendel
die langer blijft,
dicht blijft
dan wij allemaal,
gekomen om te gaan
geboren om te sterven
één na één verdwijnend
in een ander vorig leven
uit mijn enig eigen leven,
daarom uiteindelijk is het nut
van kennen een illusie van de geest
die van het leven een doel heeft gemaakt,
en even zinloos, en gruwelijk hard te verwerken
zodra de pijn van elk afscheid, meedogenloos fataal
het raam van de liefde sluit in de laatste poort van de straat

8/7/2011






　

        Tijdverlies

Tijdverlies
is lezen wat je al weet,
zien wat je al bekeken hebt,
horen wat je zelf al bedacht hebt,
doen wat je niet kan,
spreken als niemand luistert,
schrijven
wat niemand leest.

Tenzij
wat je doet,
je loutert en steunt
om het volgende tijdverlies
te dragen.


7/7/2011

Dertig zilverlingen

　Jullie gooien al mijn wensen op de straat,
en klagen over al mijn dromen 's avonds laat,
dus verscheur ik al je teksten met je leugens
en vergeet ik graag details uit mijn geheugens,
zelfs de tofste herinneringen.

Ik schrap mijn naam in alle oude boeken
en wis mijn sporen uit in alle hoeken;
vriendschap en engagementen vallen stuk.
Ik los alles omdat ik niet, zoals de anderen, buk
voor dertig droeve zilverlingen


6/7/2011

Moment

Zo nu en dan wel eens overkomt het mij,
dan klamp ik me vast aan dat ene moment
zo intens als een stortbui in Recife
na een zalig zwoel bezwete stranddag.

Dan wil ik dat moment graveren in mijn harde schijf,
brandmerken in mijn hart
met de steun van elk impuls van dat ogenblik:
wat ik zie, hoor en  ruik ,
maar vooral wat ik voel met mijn lippen en mijn hart,
mijn adem en mijn haar,
mijn vingertoppen en mijn ganse huid.

Maar terwijl dat ene ogenblik
gegrift wordt in mijn ziel vol heimwee
stijgen de kommer en de hunker
naar meer van dat en iets nog rijker
dan dat hopeloos verdwenen
moment


5/7/2011

Voor wie het nodig heeft

Je ogen zien alleen de schaduw van de zon
je hoort de donder beter dan het ruisen van de wind
Je voelt de pijnen van de monding aan de bron
en je ruikt de uitlaatgassen als je bloemen vindt.

De wereld draait naar links, die kan niet anders,
ook de maan verandert nooit eens van planeet
en toch verspil je nutteloos je waterlanders
voor al het mooie dat je schaamteloos vergeet.

Kom uit je put want echt, die is er niet,
en overschouw de lente van je jonge leven.
Snuif de kleuren van je dromen en geniet
van wat je kreeg en nog zal mogen geven

4/7/2011

1922 of 1982/84

Wat is er te verkiezen:
dat je kind bent of dat je er eentje hebt
Wat is er te verliezen
als de een de ander niet verdragen kan ?

Waarnaar moet je streven
naar eerlijkheid of hypocrisie van weleer ?
Wat is 't fraaist in 't leven:
vlijen of het ondersteunen van de nood?

Hoe kan ik me verklaren
als ik harten breek die niet bij me horen,
terwijl dit fijner is:
de rest is echt en gaat niet verloren.

30/6/2011

Zomerochtend acht

De zon verklapt de dag
dat het donker is gevlucht
naar het wilde westen.
De dag ontwaakt
en kwelt de dauw
die dampt tot zwoele nevel.

Een merel minder
in het nest, een bezorgde moeder
en een eenzame dochter,
die niets verklappen kan
of wil.

Ik wil de dag lang
zonnen in ontdauwde zoden,
die mijn oren strelen
met hun wilde aren.


Ik vind de zwarte vogel
in mijn kelder oude wijn
en spreek de taal van licht
en overtuig de jonge vleugels
te vliegen naar de zon.

30/5/2011

Voorbij

De grens voorbij
in je vaderland gekomen,
zoek ik naar het dorpje van je jeugd
met alle dingen die je lief zijn.

De kerk voorbij
in de boomgaardstraat gekomen
oogst ik kersen van je hoogste bomen
met wat kippen die van leg zijn.

De deur voorbij
in je trappenhal gekomen
mis ik de geur van vrouwenkleren
met de warmte van je charmes

De trap voorbij
waar ik wel eerder ben gekomen
hoor ik de stilte van je woning
met de stilgevallen wandklok.

De deur voorbij
zoals ik vaker ben gekomen
vind ik de vers gestreken lakens
met geen spoor van je aanwezigheid.

De dag voorbij
in de schemering gekomen
zoek ik naar wat vreugde van mijn jeugd
met nog wat mensen die me lief zijn.

Hemel

Ergens is de hemel
bijna zo mooi als dit
bijna zo vol voldoening
bijna dichtbij als jij

Nergens is het einddoel
zo duidelijk als dit
zo wonderlijk volledig
bereikbaar zoals jij

Hier is dus essentie
de kern van mijn atoom
magnetisch bipolair
uniek, en niet te missen

Tegenslag

Zwaar als hitte op de grens van Zweden
vallen woorden zonder liefde op het hart
dan vervaagt de roes vanuit de tuin van Eden
in de kater na 't verdrinken van de smart.

Diep als kraters in het dal der zeeën
is de pijn van ondank na het afscheid,
als men jarenlang de offers en de weeën
heeft gedragen in geluk en schoonheid.

Koel, als regen op de bloesems in de zomer,
was je blik toen het nieuws viel als een bom
en zelfs ik, je weet, de onverbeterlijke dromer
viel bijna van 't schrikken domweg achterom

Avontuur in stad dertien

Je bedwelmt me in een flits van lijnen en van geuren,
tikkend met je hakken op de drukke wervelstoep
in een ongeziene menigte van modekleuren,
jachtig mikkend in de schijnbaar wild gerichte troep

Je verdwijnt en weer een nieuwe charme trekt mijn aandacht;
zwevend uit het grijs van mensen die de stad misbruiken
om te gokken, streven naar illusie die ons toelacht
best in staat om al 't gedoofde vuur te doen ontluiken

Je doet me denken aan de wilde rozen die verwelken
in de kruidrand van het monotoon vergroeide bos
waar de nevel aarzelt, eer ze neerdaalt in de aronskelken
er de lont aansteekt en kreunt met moeite: laat de duivels los !

Kalender

Vandaag, zei vader toen hij thuiskwam van zijn werk, is 't zomer
Je ziet het niet, je voelt het niet, je wordt het zeker niet gewaar,
zei moeder tegen vader, Man, wie dat zegt is gewoon een dromer.
We zeggen dat de lente stopt op eenentwintig juni van elk jaar

Maar zomer, liefde, trouw, geduld, geloof en twijfel zijn begrippen
met de eigenschappen die traditie deze termen heeft geschonken,
en telkens deze klankengroepen weer gevormd zijn door twee lippen
valt de inhoud tegen in contrast met hoe die woorden eertijds klonken

Wanneer men zegt dat poëzie de saus moet zijn van 't mensenleven
is dat even dom als eisen dat de zomer elke dag moet branden op het land
en dat gedichten lezen rijkdom is, alsof de zon ons geen geluk kan geven
en dat kijken naar de wandkalender een gebrek is aan gezond verstand

Eeuwigheid

Indien kalenders klokken waren
met wijzers vol van heimwee
smachtend naar de tijd van toen
kerend naar de vroege ochtend
suf ontwakend uit de roes
van een bruisend nieuwjaarsfeest,

Indien het gist'ren altijd Kerstmis was
en vandaag altijd de dag erna,
dan waren jaren overbodig,
dan telden wij met nul en één:
Na tik komt tak en dan weer tik
en zo bleef jij altijd bij mij

Sprookje andersom

Ten slotte is het woord
waarna een nieuwe start begint,
'eerst' hebben we gehoord
maar niet begrepen als een kind.

Het afscheid is geen slot
dat weer een oud verhaal besluit,
alleen een gril van God,
het nodigt mensen stiekem uit.

Er was eens is het eind
van sprookjes in het echte leven
waar liefde zonder baat
de geest heeft moeten geven

Ze spelen voetbal in mijn straat,
plakken kauwgum op mijn stoep,
spelen popsongs 's avonds laat
en lachen met me als ik roep.

Ze hangen rond op 't Centrumplein,
ze roken drugs en drinken bier,
denken dat ze zo volwassen zijn,
door gevrij, geroep, getier.

Hun brommers scheuren nergens heen
naar disco, dancing, God weet waar,
de oudjes klagen steen en been:
ze brengen kind'ren in gevaar.

Ik sluit het raam en ga op zoek
naar foto's van mijn jeugdidolen,
in een lang vergeten hoek
voor de jeugd vandaag verscholen

Dan klinkt opnieuw mijn vaders stem:
hij sprak bijna de zelfde woorden,
zijn en doen wij zoals hem,
alsof we 't ook die keer niet hoorden ?

Met de muis selecteren om te lezen aub






Opklaring

Het gras vangt het verdriet van de afgestofte blaren,
nog druipend van het pas gebluste onweer.
Het striemt met weerzin tussen mijn tenen
en remt mijn vlucht af vanuit het ontwaken
ondersteund door een eerste vogelserenade.

Dan ontwaar ik leven achter 't donker keukenraam.

De zon breekt ruw naar binnen en de lamp gaat uit,
als mijn verblinde spiegelbeeld met de ogen knippert
tot ik daar dwars doorheen je handen zie op de deurknop.
Je haren schudden zich weg en je blik ontmoet de mijne
De tijd stopt even. Ik vang je glimlach met mijn handen.

Bange moeder

Boots je het alarm na
van mijn auto,
wanneer je als een plotse wervelwind
wegvliegt uit het struikgewas
zodra ik nader kom?

Is het wat je hoorde van je moeder,
toen ze je redde
die keer dat de kat van de buren
bijna het nest gevonden had
waar jij wachtte
met opengesperd snaveltje?

Wanneer keer je terug?
Moet ik eerst uit de buurt
en doe je alsof je liedjes fluit
in de top van de amerikaanse eik,
terwijl je eigenlijk vol ongeduld
terug bij je jongen wilt ?