Barcelona (1)

Deze week zijn kalfslapjes met salie aan de beurt.

Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik tot voor kort

salie te weinig kende, behalve gedroogd, maar dan is de geur

grotendeels verdwenen.

Ik heb ontdekt dat het een van de heerlijkste geuren heeft van alle verse

kruiden, en het doet het uitstekend met de neutrale smaak van kalfsvlees.

Hier heb je het: smakkie smakkie.

KALFSLAPJES MET SALIE

Deze keer is er geen fotootje voorhanden.

Greta had haar apparaatje laten liggen in de wagen, die langs de straat

geparkeerd stond.

Ter compensatie geef ik nog een tweede gerechtje, dat ik ooit

maakte in Spanje.

Het komt uit Jamaica, maar bevat geen speciale ingrediënten,

behalve misschien bataten, met een “b” vooraan, die je kan vinden

in elke “serieuze supermarkt.

Ze worden behandeld als piepers, maar ze zijn zoet.

Dit gerechtje wordt koud verorberd, en kan uitstekend dienen als lunch.

Daar gaan we dan:

CREOOLSE SALADE MET BATATEN

We verlaten de hoge bergen en bollen richting Bourgondië, door iedereen wel bekend…

voor zijn hertogen natuurlijk.

Vanaf Lyon volgen we de klassieke Route du Soleil, maar wel in de "foute" richting.

Onze bestemming is het piepklein dorpje Meloisey, naast het even piepe Pommard. 

Onze GPS stuurt ons toch liever naar een volledig ander dorp.

Hoe dat komt? De namen van de Franse dorpjes bevatten soms

meer letters dan inwoners. Daarom maakte ik er een goede gewoonte van

om het postnummer in te drukken in de GPS. (zo kan ik eelt op mijn vinger vermijden).

Je kent dat wel: 5 cijfers, waarvan de eerste 2 het nummer

van het departement is, en dan nog 3 cijfers met het nummer van de lokaliteit.

Dan wordt de gewenste straatnaam ingevuld…

Maar wat zien we nu? In Bourgondië bijvoorbeeld zijn zoveel piepkleine dorpjes

dat 000 tot 999 niet volstaat.

Gevolg: een aantal gemeenten hebben hetzelfde postnummer.  

En als je nu toevallig naar een straat wil, die in de 2 dorpjes bestaat,

bijvoorbeeld Rue de La Poste of Place de la République,

dan heb je 50% kans dat je het zuur krijgt.

Gevolg: als de GPS zegt: “je bent aangekomen”, zitten we 15 km verder.

Als onze € valt, en de bestemming vernieuwd is, krijgen we de kans

om lustig en rustig tussen de onmetelijke wijngaarden te toeren.

Wat ons vooral opvalt, is de geschiktheid van het terrein om daar te fietsen,

wat dan ook heel gretig gedaan wordt door de Fransen en anderen.

We zien in verhouding 10 fietsen tegen 1 wagen.

Uiteindelijk bereiken we dan toch onze bestemming en gaan onmiddellijk

een stapje in de Bourgondische wereld zetten.

Hoewel het dorpje heel klein is, zijn er toch aardige dingen te zien,

zoals dit Greetje bijvoorbeeld, volledig geassorteerd met de omgeving.

We gaan een heuvel op, en wat zien we? Weer tientallen paragliders.

Zijn dat nu dezelfde van vanmorgen? Misschien worden we bespied !

Boven heb je een heerlijk zicht over de ganse streek met zijn wijnheuvels.

Back in town en in onze verblijfplaats, worden we ontvangen

door de Hertog himself en zijn Hertoginnelijke gemalin

Regina van Bourgondië in hun beste adellijk pak.

Wat een eer voor ons!

Gezien er hier geen warm diner wordt geserveerd,

heeft de Hertogin een koud (Bourgondisch!) schoteltje geprepareerd.

Als je de blik van Bob bekijkt, dan zie je hem denken: alweer 2 broden,

worsten, hammen, paté, kazen, salades, 3 flessen wijn…

Gelukkig dat Greta dadelijk invalt: “en vanaf morgen gaan we regimen!”.

Het bed is OK voor onze vermoeide lijven, maar het meubilair is geen topper.

Deze BB "Mariecalou" komt niet voor in onze Top 10.

En dan nu morgenvroeg vrolijk naar België… 

Af en toe is er bij mij een vernieuwde (en telkens teleurstellende) kennismaking

met de weegschaal.

Daarvoor is het gepast een (symbolische?) poging te doen om even

over te schakelen naar een gerecht van de Weight Watchers strekking.

Heel lekker vind ik dat dan niet, maar het is wel gezond, zegt men.

Deze week is het weer zover. “Exotische vis met fruit” is heel eenvoudig

te maken. Deze titel uit het WW Kookboek is niet goed gekozen,

want eigenlijk is het “Vis met exotisch fruit”, vooral omdat ik achteraf

bij de ingrediënten de appel vervangen heb door ananas.

De appel die ik gebruikte is (en blijft) harder dan het andere fruit.

Te vervangen door ananas. Neem een witte harde vis voor dit gerecht.

De rijst koken in citroenwater geeft een meerwaarde aan de smaak.

Nachtrust in een kasteel, en dan ´s morgens ontwaken met de zon

op de achtergrond,

even een blik werpen uit het ronde raam van de bibliotheek.

…en dan een lekker ontbijt in de ridderzaal. Meer moet dat niet zijn.

Met heel veel spijt laten we Château Paquier voorlopig in

de sepia sudderen, maar we komen nogmaals terug. Dat staat vast.

De kasteelheer heeft voor ons een autocircuit uitgezocht,

dat we nog vóór Grenoble zullen volgen bij onze tocht naar

het noorden, doorheen de berglandschappen van de Vercors.

Tijd hebben we genoeg, want pas tegen de avond worden we verwacht

in de Bourgognestreek.

Na een tijdje rond kijken vanuit de auto, gaan we wat stappen,

vertrekkend uit het dorpje Gresse.

Vanwaar de naam Vercors?  Zie je die figuur, boven Bob?

Hoe spreek je groen uit in het Frans? "Ver"!  En wat is lijf? "Corps".

De streek werd genoemd naar deze soepsoldaat!

Het is piepklein en geen kat te zien, toerisme is hier nog niet uitgevonden.

We nestelen ons even op het terras van het plaatselijke hotelletje,

maar omdat niemand zin heeft om ons een (vol) glas te brengen,

houden we hier alleen maar een sanitaire stop en krassen we maar op.

Er is een wandeling voorhanden, dus gaan we de berg op

tussen de bloempjes en de bijtjes.

Het landschap is schitterend, en het verbaast ons intussen

dat we nu in zo´n korte tijd al zover van de zee zijn.

De natuur baadt hier in stilte: geen toeristen, alleen het blauw van de lucht

en het groen van de bomen die deze tijd van het jaar er heerlijk fris bijstaan.

Een laag sneeuw aan onze voeten.

Het is hier een paradijs voor parapenters. Werkelijk met tientallen zweven ze

hoog boven ons. Verrassend dat er geen botsingen of ongevallen gebeuren.

Op een stukje lichthellend weiland bereiden er zich nog een aantal voor

om in het ravijn te duiken.

Af en toe is er eentje die het lastig heeft om zijn zeil in bedwang te houden

tegen de wind.

Terug beneden in het dorp wil Greetje wel eens weten of het water

hier wel nat genoeg is.

Anderen verbroederen dan weer met de plaatselijke bevolking.

Het blijken SMURFEN te zijn! Links zie je een stomme verdwaalde toerist,

in het midden heb je boomsmurf en rechts kookpotsmurf.  

Er zijn weinige culinaire bereidingen die zo triestig overkomen als de klassieke

 Cordon Bleu: een smakeloze en droge hap en nog behoorlijk wat moeite

om het ineen te knutselen ook.

Maar: er zijn (eenvoudige) manieren om dat te verhelpen.

Niet dat ik dat allemaal weet, want ik ben geen kok.

Waar ik wel tamelijk goed in ben is het opzoeken van de betere

mogelijkheden, en ziehier wat ik gevonden (en bereid) heb.

In de meeste kookboeken vertrekt men van dikke kalfslappen,

waar men een inkeping in maakt tot bijna aan de andere kant.

Dan moet men die vullen met kaas en ham en met een schoentrekker

er in persen. Niets daarvan: laat de slager voor twee personen

twee lange dunne lappen snijden, dwars erdoor.

Snij dan thuis zelf de lappen op lengte, leg de ham en de kaas

gewoon op één lap, de tweede lap erop en steek vast aan twee

tegenoverliggende zijden met een prikker.

Maar dat is natuurlijk niet alles: vervang de gewone suffe gekookte ham

door rauwe (gedroogde dus) ham: Serrano, Ganda, Parma, Bayonne enz.

Laat de gewone kaas liggen waar hij ligt en neem in de plaats daarvan

een blauwschimmelkaas. 

Die wordt uitsluitend verkocht in blokken en hompen, dus snijd

voorzichtig je eigen sneetje, ter grootte van het kalfslapje.

En nu: het is de enigszins zoete saus die ervoor zorgt dat het gerecht

een harmonieus geheel wordt, in combinatie met het zoute van de blauwe kaas. 

Om duimen en vingers af te likken.  Vóór het likken eerst handjes wassen natuurlijk.

Hier en nu is het ogenblik gekomen om de saus te deglaceren:

Als groentesupplement heb ik iets fantastisch, maar zeer eenvoudig

gevonden: wortelen met ajuinen.

Respecteer de verhoudingen (hier voor vier personen, dus wat reserve

voor een andere keer) en je zult zien dat door de kleine hoeveelheid

suiker de groenten perfect in smaak harmoniëren met het zoet-zoute

van het vleesgerecht.

In het kookboek waar ik dit gevonden heb, staat dit gerecht vermeld als:

"Zilver en Goud". Je moet er maar opkomen.

Hierbij dit groentegerechtje:

 Doe er een gekookt aardappeltje bij, of puree.

En ziehier het resultaat. Lekker mals en sappig zeg!

Smakelijk.

En dan nog dit: In België kan je (bijna) nooit de zon zien zakken in de zee.

Altijd gaat ze onder in een wolkenband, wat een triestig horizonzicht oplevert.

Welnu, één van de uiterst zeldzame keren dat het toch gebeurde in 2008 was Greta

 er als een kippetje bij om het fotografisch vast te leggen. 

Hier zie je de zon nog boven de "eeuwige" wolkenband. 

En hier gaat ze de zee in.  Bekijk dit goed, want dit is een zeldzame foto voor België.   

Het lijkt wel of de zon de wolkenband tegenhoudt.

Net Spanje.

Eindelijk nog eens terug naar onze lievelings B&B, onze numero uno.

we vertrekken vanuit de Clos du verdon (de straat waar

de schoonzus van Greta woont) naar het noorden, richting Grenoble.

In het Chateau Paquier waren we (gelukkig) al eens geweest,

en de kleinste kans die we krijgen willen we daar terug!  

De kasteelheer gaat de natuur te lijf met het rode monster

op het moment dat we aankomen.

Greta laat zich in onze kamer al direct in een zetel vallen

en geniet van een lekker kopje koffie dat ons stond op te wachten.

We konden om te slapen nog kiezen tussen de kapel (oorspronkelijk!)

en de bibliotheek. Leergierig als Greta is, kozen we voor de laatste optie.

De bedden zijn allemaal twee meter breed, dus dat maakt geen verschil.   

de ingang tot het kasteel is via de ronde toren.

Je komt dan aan een wenteltrap, langswaar de vijf kamers gelegen zijn. 

een wandelingetje door de tuin om even de benen te strekken 

en altijd maar werken. Er komt geen eind aan.

Vanavond staan er asperges op het menu, en iemand moet ze toch uitsteken... 

terwijl de anderen... 

er is ook nog een gîte bijgekomen sinds ons laatste bezoek,

maar het ziet er nogal rustig uit. 

de kasteelvrouw (echt waar!) is intussen begonnen met het kuisen

van de asperges. Zo is mijn werk niet vruchteloos geweest.

Vorige maal was ze niet aanwezig omdat ze de wekelijkse

vergadering moest bijwonen van de gemeenteraad op maandag. 

On the house: de kasteelheer heeft een wijngaard

op een vroeger eiland tegen Narbonne (La Clape)

en bereidt op basis daarvan de heerlijkste huisdranken.

Proeven van alles mag!

het hoofdgerecht bestaat o.m. uit een lamsrug, die in zijn geheel

wordt gegrild in de open haard.

Het spit draait automatisch rond dank zij een middeleeuws

systeem met een veer ( een beetje zoals een kookwekker).

Alles authentiek. 

links zie je de kasteelvrouw happen, mijn lege plaats, Greta en de kasteelheer.

Aan de rechterkant een Engels koppel en

bovenaan twee mensen uit Strasbourg.

Kwaliteit van het eten: fantastisch (en grotendeels uit eigen tuin).

Tot ziens, meneer en mevrouw Rossi!!

  De dame achter de toog in "De Fruitboetiek" vroeg direct:
"Ga je paling in ´t groen maken?" 
Alsof zurkel enkel daarvoor gebruikt wordt.
Nee nee, nu we in België zijn, gebruiken we beter ingrediënten 
die je in het buitenland niet of moeilijk kan vinden.
Wie zurkel onvoldoende kent: het lijkt het meest op spinazie
en het reageert hetzelfde in de pan: een paar ogenblikken
op het vuur en het slinkt tot er bijna niets van overblijft.
In het gebruikte recept zeggen ze: 200 g zurkel voor 4 personen.
Ik nam dus 100 g voor 2.

Veel te weinig: neem gerust 200g voor 2 personen. 

 H et ziet er niet zo smakelijk uit als in het kookboek,

maar lekker is het wel, zeker de saus (vond Greta, en dan is

het OK voor mij). 

  Ziehier het recept van dit echt Belgisch gerecht:
(maak het nu, zolang België nog bestaat!)

  Nog een heel simpel ding: ik kreeg de eer van Greta
om voor belangrijke bezoekers een voorgerechtje te maken.
Ik had ooit eens bij de Knokse Italiaan "Il Punto" als primero plato
een halve meloen gekozen, gevuld met oude porto.

 Niets is eenvoudiger: per 2 personen neem je een Cavaillon meloentje,
halveren en de pitten eruit. Het gat vullen met oude aromatische Porto.
Als je niet wil dat de meloen overkop gaat en al de lekkere Porto
versmacht in je tafellaken is het aangewezen vooraf de bodem
van het half meloentje aan de onderkant wat bij te snijden.
 

Het is ook Frankrijk, en zelfs ook in het zuiden,
en toch doen we er ongeveer 500 km over
om vanuit Quillan naar Aups te bollen,
waar de schoonzus van Greta woont.
Voor degenen die de streek een beetje kennen:
de Gorges du Verdon eindigen in het Lac de Saint Croix,
en vandaar is Aups een tiental km naar het zuiden.

Het eerste en enige waar die dames aan denken is tennis.
Nu moet je toch eens goed naar onderstaande foto kijken:
Greta en de schoonzus (zwaagster?) Micky hebben zo veel gemeen
dat ze spontaan volledig dezelfde positie innemen
(zelfde profiel, zelfde richting, zelfde handbeweging enz.)
Het enige verschilletje zit hem in de leeftijd en in de pondjes.


Ze spelen een dubbeltje dames, ik denk met een engelse en een franse.
Micky is wel zo oud/jong als de drie anderen samen, maar winnen doet ze.

En Stan, de man van Micky, ziet dat het goed is en heeft zoals gewoonlijk
naast de lijnen zijn handen vol met Snuffy, de schoothond.

Het is daar in Aups zeker niet slecht, vooral niet bij het ontbijt.
Mediterranee, zo blauw, zo blauw...
Zo nu... en dan...
Greta figureert volledig in het zwart, gans onderaan de foto.

Nu is het mijn beurt om zwart uit de verf te komen.
De Stan is blijkbaar niet helemaal gerust in mijn gedaanteverwisseling.

Ja, nog iets over de Stan.Bij onze aankomst had hij een blauw,
nee zeg maar zwart oog.
Ik dacht bij mezelf, in zo´n geval:  altijd discreet blijven
en niet te veel vragen stellen, maar hij kwam er zelf mee af.
Hij had wat rongereden met de tractor tussen zijn olijfbomen
en een steen was vanonder het achterwiel recht naar zijn oog gegaan.
Die nacht heeft hij één oog dicht gedaan.
Tot ziens, Stan en Micky, tot ziens Aups.

Ik had een gerecht gevonden in een kookboek van Thailand: rundvleescurry.
Een hele verzameling ingrediënten zijn daarbij nodig,
die welig tieren in de Thaise natuur, maar in het Belgisch klimaat
laten die het wel afweten (en zijn dus niet zo evident te vinden).
Maar zie, in een gewone supermarkt zoals Delhaize vind je
al die goodies samengebald in één enkel blik.
Als je dat blik dan opent, komt daar een aroma uit
om te beginnen zweven. Heerlijk!
Dat maakt dat dit smakelijk gerecht eenvoudiger te maken is dan stoofvlees. 
Iets voor mij dus.
Greta vond dat er wat meer groenten bij moesten
en liet wat gesneden wortelschijfjes met ajuin
stoven in de microgolf. Smaakte er lekker bij.
De helft werd achteraf ingevrozen.

 Nu we terug zijn uit Spanje liggen er nog een paar dingetjes

in de schuif over ons verblijf in Quillan.

Greta is ter gelegenheid van 20 jaar Espinet gaan wandelen

met andere "toeristen". 

Bob is thuisgebleven met een  vervelende rug.

De dag voordien was er ook een wandeling, in de streek

van Dorémi.

Vandaag gaat het naar Fa.

Volgende keer naar (Costa del) Sol.

 Ik ben er niet bij maar Greta laat het niet aan haar hartje komen.
Recht naar de bar.

 Bloemen die doen denken aan onze wandelingen in Spanje

Deze stadsbewoner, dhr. H.W. uit L., ziet voor de eerste keer

in zijn leven een echte koe.

Gelukkig kan zijn vrouw hem tot bezinning brengen.

Hier, in deze bungalow, brengen we elk jaar een tijdje door,

zowat rond de eerste mei.

Dit jaar wordt gevierd met een nieuwe koelkast.
De vorige was nog met een zwengel.

En van op het terras zien we de vallei (als de bomen

tijdig gesnoeid worden).

Niets ontbreekt...maar een Leffe zou welkom zijn.

Ceci n´est pas une chaise (Magritte)
Ceci n´est pas une terrasse (Greta)
Ceci n´est même pas une photo (Bob)

  Altijd maar werken...

...en dan...

Het mirakel heeft niks te zien met Quillan, want daar in de Pyreneeën
hebben ze er al eentje gehad (Lourdes).
Het gaat hierover het Marbella Mirakel.
Toen we de eerste juli het terras van het appartement betraden,
viel me iets op in de bloemenbakken: een echte tomatenplant,
met een echte tomaat eraan bengelend.

Nu moet je weten dat we hier al 2,5 maanden weg zijn,
dat er niemand is binnen geweest en dat we op de eerste verdieping wonen,
en dat het terras niet aan een of andere openbare weg
of een andere bereikbare plaats raakt.

Is er een tomatenspecialist in de buurt? Ja?
Laat me weten hoe dit kan via een e-mailtje op deze blog please.
Dit is een echte foto, echt waar, niet gefotoshopt door Greta!


Lang geleden ook dat er nog een receptje is gepasseerd.
Het is eigenlijk te warm om lang in de keuken te blijven.
Het is nu bijvoorbeeld na 17u en de temperatuur op het terras
bedraagt 28.8° in de schaduw.

Dus ook het verwijderen van onkruid in de plantenbakken
is niet te doen in de vlakke zon. Alleen onze tomaat Jim voelt zich opperbest.
Hij krijgt nu al een lichtroze blos (de foto hierboven is al enkele dagen oud) .
Ik heb dus alleen hier het recept(je) van een lekker dingetje, klaar in een wip.

Om alle misverstanden te vermijden: de kok hier, en in Duinbergen IS GRETA!!
Ik doe enkel één experimentje per week, op een niveau om net mee te kunnen
met "Start to Cook" van mijn Guru Piet Guizentruit.

Aan de andere kant: "Vleesfestijn met tomatendressing" opent perspectieven.
In elke Spaanse bar, waar er olie, azijn en papieren servietjes op de tafels staan
(en dat zijn ze allemaal), kan je ontbijten met "Tostada con Tomate".
Dat is verse tomatenpulp (ja, met de velletjes!), waar je een doorgesneden en geroosterd broodje mee bestrijkt, en begiet met olijfolie en eventueel wat azijn.

Heerlijk is dat met een kopje koffie!  (de papieren servietjes dienen
om de gemorste olie en tomaat van je hemd/blouse te vegen).
Om kort te gaan: ziehier een aangepast huiselijk receptje
voor deze tomatendressing, die je hieronder ziet in het midden van de tafel.
Ik wens op te merken dat AL de rest: aardappelsalade, gemengde salade,
vlees is bereid door GRETA. 
Het moest ook eens  gezegd worden vindt ze, en gelijk heeft ze.

De bedoeling was een vlezige BBQ te doen, maar technische problemen hebben dat belet.
Hier dus het"Vleesfestijn met TOMATENDRESSING".
P.S. onze Jim werd er niet in verwerkt.

Vragen over recepten of e-mailen van dergelijke dingen is altijd mogelijk.
Gebruik de e-mail functie van de blog. Welkom.


...en hier zit dan onze echte kok. Het pruillipje is toevallig, want alles is lekker.
Greta heeft trouwens in de supermarkt de basilicumpasta gevonden.
Gewoon een tube, zoals tandpasta. We nemen deze, en nog andere,
zoals look en dille zondag mee naar België. 

Even een tussendoortje.

We verblijven nu al een tiental dagen in Spanje.

De zomer heeft hier toegeslagen met temperaturen

om "fffff..." tegen te zeggen.

De weerberichten uit België zijn blijkbaar anders.

 
Slecht tot maandag, naar het schijnt.

We gaan zondag terug, dus dat komt goed uit.

Je ziet Bob hier met 2 vrienden op het strand.

Ik lijk veel groter, maar dat klopt niet omdat ik

crocs aan heb met plateauzolen.

In de achtergrond ligt Marbella, maar je ziet

er niet veel van door de hitte en het vocht.

Ik ben de enige op het strand met een t-shirt aan.

Op de oorzaak kom ik ook nog terug.

Het strand ziet er (in de zomer) wel helemaal anders uit

dan aan de Belgische kust.

Het is meer een georganiseerde chaos.
Toch beter dan met de betonnen kazernes van België.

Vlak bij onze woonplaats staan er nu dingen

die in de winter volledig verdwijnen.

Er komt een lopende winkel voorbij: zonnebrillen,

sacochen, DVD´s, uurwerken...

We waren dus in Pézenas, brachten een aangename tijd door
met goede herinneringen in Cap d´Agde, zeggen hello
tegen het Canal du Midi, en rijden naar Quillan, via Béziers en Narbonne. 
Alles bij mekaar hebben we daar in het laatste decenium
toch wel de meeste van onze vakantietijd doorgebracht.   

Een goeie extra reden om dit jaar Quillan te "doen"
is zonder meer de viering van het 20-jarig bestaan
van het vakantiedomein Espinet met Vlaams management.

De Blanquette en Crémant de Limoux vloeit (hier geregeld) 
bij beekjes.
Bij aankomst in Bungalow 13 zit onze eerste bezoeker
ons al op te wachten.
Dezelfde van altijd (hij trekt in elk geval hard op die van vorig jaar).

De eerste mei is er een keiharde receptie aan het nieuwe aangelegde meer,

in aanwezigheid van de grote Espinet chefs, Koen en Martine, uit Kontich.

Koen is diegene die met zijn handen niet van Greta kan blijven.
Gelukkig voor hem is Martine niet in de buurt.
We kunnen te voet terug, dus op een glaasje min of meer kijken we niet.

Na een paar dagen ontnuchteren, en wat tennisgedoe,
zijn we gereed voor het grote werk: het galadiner. 
Gezien het maar een achtgangen diner is, hebben ze gelukkig
enkele hapjes en drankjes voorzien vooraf .
Tussen de prominente aanwezigen bevindt zich Benny Andersen,
de  toetsenman van het vroegere popgroepje Abba. 
Hij laat zich hier deskundig begeleiden door André,
de maitre d´hotel, bij de keuze van de hapjes.

Hoe langer in Quillan, hoe meer pret, of heeft er iemand

een pilletje Viagra in het drankje gedaan?

Sommigen vragen het zich af.

Dit noemt men: de hoofden bij mekaar steken.
Aan de lege glazen te zien, zitten we zo ongeveer aan de vierde gang.

Een gang later beginnen de overburen ook al los te komen.

Gang acht.
Eindelijk eens een foto van een gerechtje dat ik zelf niet moet maken.

The morning after.  Een wandelingetje door het domein
om enkele grammetjes kwijt te geraken.

Einde deel 1. Come and see next ...

Een steamer had ik nog nooit gebruikt.
Denk nu niet direct aan de steamer van Piet Huizentruit,
die uit de space shuttle lijkt te komen.
Ik gebruik gewoon plastic spul, met twee verdiepingen, zie foto

Dit gerechtje laat toe alles ineens te stomen,

klaar zonder veel moeite.

In de onderste verdieping ligt bloemkool,

in roosjes gesneden.

En ook de pieperkes, gescheiden met een tussenschotje.

Een 5 minuten voor het einde wordt er een verdieping

bovenop gezet met de vis. Ik had roodbaars genomen,

maar hoe harder de vis, hoe beter.

Greta lustte het niet zo, maar dat lag niet aan het gerecht.

Vis is haar ding niet, maar daar heeft ze ongelijk in.

Ze vond ook dat er een saus bij moest, en daar

kan ik ze wel gelijk geven. Het gerecht valt

(volgens de auteur) wel sterk in de smaak bij kinderen.

Een eindje zonnige weg scheidt Pézenas van de Middelandse Zee. 
Een dagje Cap d´Agde is welgekomen, en het terugzien
van dit aangename kustplaatsje na een jaar of 10 valt best mee.
Met weinig moeite vinden we ons kleine hotelletje terug,
vooral omdat het schitterend zicht (vanuit de hotelkamer)
op zee in ons geheugen is blijven hangen.



De zoute zeelucht en de stralende zon dwingt ons tot een wandeling,
o.m. langs een van de twee jachthavens.
Greta is natuurlijk al klaar om in te schepen.



Even een paar snuisterijen kopen in een winkel,
met een merkwaardige toonbank.



En dit is zeer belangrijk: hier toon ik je wat je al heel lang wou weten.
Ik laat je met eigen ogen zien hoe je een olifant kan vangen.
De enige goede methode is: hem hard aan zijn linkeroorlel trekken.
Niet voort verklappen hé! 
 

Na al deze inspanningen hebben we wel een glaasje verdiend!



De haven krioelt van restaurents en té gekke boten.



Zelfs boten met bretellen, die worden rond gereden ...



...en in en uit het water worden gehesen.

Deze keer iets voor jong én oud.

Voor de jongeren: een echte hamburger,

en voor de senioren: echte knolselder

(werkt langer en beter dan voetselder!)

Dit is een bereiding voor 2, maar ik had nogal honger, en heb een ietsje meer gemaakt.
Denk nu niet dat de fles wijn al bijna leeg was vóór het eten,
want we drinken daar al 2 maanden van. Vandaar.



Ik wou eerst het gerecht nog noemen "Hamburger

Titanic Style", maar ik heb me tijdig bedacht.

Men moet respect hebben voor de artistieke vrijheid

van de fotograaf, d.i. Greta zoals gewoonlijk.

Alles is nu Eco. Vandaar maak ik een Ecosoepje:
niks wegggooien, alles cycleren of recycleren.
Dus: heb je van die lekkere radijzen in huis: 
verwerk ze in een salade, steek er een paar in je holle tand,
maar WERP DAT LOOF NIET WEG!! 
het heeft een grote ecowaarde, je maakt er gewoon soep van. 
Wie geen spinazie lust zou ik het niet aanraden,
geef het loof in dat geval aan de konijnen.
Onthoud dat de smaak die van spinazie benadert.
Hierbij het receptje, eenvoudig als altijd.

Het stadje Pézenas leek ons een geschikte en geschifte

plaats om een dag- en nachtje door te brengen.

Op het eerste zicht stonden ze ons niet met toeters en bellen

 
op te wachten, maar het viel achteraf wel mee.

we hadden geboekt in de B&B Villa Juliette,
aan de rand van het stadje.

Het weer is in orde, zodat ons Greetje haar verfrissingetje
buiten in het zonnetje kan nemen.

Het huis ligt aan een redelijk drukke weg, maar is van
de buitenwereld afgesneden door een stevige en hoge muur.
Op de binnenplaats is voldoende parkeergelegenheid.
Er zijn 4 logeerkamers en alles is bezet.

In de tuin is ook nog een zwembad,
voor de hete dagen en nachten.

De slaapkamer is niet te ruim, en maar matig gestoffeerd.
De douche en lavabo zijn zo klein, dat als je de zeep laat vallen,
je gat buiten op straat hangt.

Vanuit de kamer is er wel een mooi zicht
op het park aan de overkant van de weg.

We hebben dan ook deskundig de straat overgestoken
en kuieren een tijd rond in het prima verzorgde park.




Zwarte gezwollen zwanen zwijmelen zwemmend
in het zilte zog onder het zwoele zwerk.
Gezwind zwelgen ze zeven zware zwanworsten
uit Zwankendamme.

Greta houdt ook veel van poëzie, en denkt na
over de grote dingen des levens.

Bob heeft nog een beetje ontbijtconfituur
aan zijn vinger hangen en probeert het er af te likken.

Een wandeling door het oude centrum van Pézenas
heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

Sommigen zetten de bloemetjes buiten,
en sommigen de was.




Je moet overal je stekje hebben.

Eén bepaald restaurant is ook een kunstgalerij.
Ze zijn erg sterk in het gebruik van vreemde talen.

En de avond wordt besloten in het leuke Art Nouveau
restaurant "Molière", dat is de man die hier gewoond heeft.

In de gauwte nog een droomsoepje:
was goed eerst je handen, want je zal je vingers aflikken!