Met gemengde gevoelens gingen we vandaag richting gemeentehuis. Na de vorige besprekingen hadden we er weinig vertrouwen in dat het meer zou kunnen worden dan: beste meneer en mevr. Van der Kolk. Zolang de plannen voor de verdubbeling nog niet concreet worden hebben wij er geen belang bij om actie te ondernemen. Tot nu toe waren de heren juristen erg voorzichtig met hun mededelingen.
Voor we opgehaald werden hadden we nog een voorgesprekje met Ilse van Countus, die helemaal thuis is in de Ruimtelijke Ontwikkeling Ze had nog verschillende vragen voor de heren en was nog niet erg optimistisch gestemd over een andere zienswijze.
Toch bleek dat de heren met een plan kwamen. De wethouders vonden blijkbaar dat er toch in overleg met ons naar een oplossing voor ons probleem gezocht moest worden.
De eerste stap die voorgesteld werd is om ons huis door een onafhankelijke instantie, de SAOZ, te laten taxeren en wel op twee manieren: mèt en zonder woonbestemming. Zij zullen een makelaar in de buurt aanwijzen. Het blijkt dat in het Burgerlijk Wetboek 6 artikel 3 over een ‘natuurlijke verbintenis’ wordt gesproken, een verplichting zonder grondslag, wat voor gevallen zoals de onze, waarbij de planschadeprocedure verjaart is, een reden tot betaling kan zijn. We kunnen dan gewoon blijven wonen tot we weg zouden willen of tot de gemeente toch onze grond nodig heeft voor de verdubbeling en aankoop overgaat.
Wat het op gaat leveren weten we niet, maar het is een eerste stap in de procedure. Wim had nog een staartje whisky en ik een Bailey’s. We drinken er maar één op de eerste stap in de goede richting. Proost!

12-02-2013 om 00:00 geschreven door hetty  

Ons woonplekje dat geen woonplekje is ligt bij het kruisje.

Het is zover. Morgenmiddag zijn we uitgenodigd om op het gemeentehuis te komen voor een gesprek met een jurist van de gemeente Emmen. Hij heeft de opdracht van de wethouder gekregen om er met ons uit te komen wat betreft de verwikkelingen omtrent de plannen die er liggen maar waarvan ze nog niet weten wanneer en òf die uitgevoerd zullen gaan worden. En dan bedoelen we de verdubbeling van de weg die vlak naast ons ligt en waar al een jaar of 5 plannen voor zijn. Er zal een adviseur bij zijn om ons te ondersteunen bij dat gesprek en op aanraden van Mark hebben we onze ‘hulp in bange dagen’ uit het verleden ook om advies gevraagd. En dat kregen we. Als afzender gaf hij de bijnaam die wij hem gaven nadat hij ons bij het akkevietje dat we met de Belastingdienst hadden zo goed geholpen heeft: Het teckels- en bloedhondenleger Nederland. Hij was in die tijd een echte teckel die niet ophield als alles tegen leek te zitten. Uiteindelijk wonnen we en trok de Belastingdienst bakzeil. Op de terugweg vanuit Leeuwarden, waar we eerst samen in het café op de hoek bij het Gerechtshof een glaasje op de goede afloop dronken, vierden Wim en ik de overwinning in Donkerbroek waar je zo lekker gebakken lever kunt eten.
Laten we hopen dat we dit keer geen rechtszaak nodig hebben.

11-02-2013 om 21:15 geschreven door hetty  

11-02-2013 om 21:14 geschreven door hetty  

De kerk van de Carmelieten.

Dan zijn we in de hoofdstad Faro waar we nu de kathedraal gaan bekijken, maar… jammer dan, er is een kerkdienst en is het voor bezichtiging gesloten. Vasco is op alles voorbereid en na de koffie gaan we naar een andere, een kerk van de Carmelieten. Het is een kerk voor iedereen en niet alleen voor de elite van de kerk. Van buiten zou je niet zeggen dat die in Barokstijl is maar binnen des te meer. Wat een goud en uitgewerkte versieringen. Er is nog een prachtig orgel te zien die haar pijpen dwars uit heeft staan, had ik nog nooit gezien. Dat schijnt alleen in Frankrijk, Spanje en Portugal voor te komen. Er is hier in een nis ook een beeld te zien van Jozef met het kind Jezus. Waarom ook niet. Die zal hem vaak genoeg gedragen hebben.

08-02-2013 om 19:53 geschreven door hetty  

Met de stoelen van balkon en die van onze kamer wordt de kamer van Johan en Joke ingericht voor het samenzijn met Ben en Diny. Het winkeltje beneden zorgt voor een hapje en een drankje en het is samen ouderwets gezellig. Zo gezellig dat Diny terug mocht rijden!
Vandaag bracht Ben ons naar de oude binnenstad, in twee etappes. Wim en Johan lopen alvast een eind die kant op en net voor Bens auto stapt Johan zo het zebrapad op met een big smile. Vol in de remmen natuurlijk., maar hij stapte natuurlijk op tijd terug. Precies op de plek waar Ben ons brengt ontdekken we al een shopje met veel afgeprijsde kleding en schoenen. Als een haas schieten we er in. Joke scoort een prachtige broek. Als Johan en Wim zijn gearriveerd gaat het verder richting oud- Albufeira. Het is een soort kommetje waarbij in het midden een gezellig plein is. Ik moet zeggen dat Johan en Wim ons helemaal los hebben gelaten. Zonder enig commentaar kunnen we winkelen wat we maar willen. Natuurlijk is er wel op tijd een cappuccino en een lunch. Het weer is prachtig en de winkels leuk. Diny ontdekt een tas, maar die moet goedkoper vinden we. Johan probeert al z’n kwaliteiten om af te dingen, maar nee… :’ The boss isn’t there, so I cannot do that’. Jammer dan, het gaat niet door. Het is bijzonder om op 1 februari in de zon te lopen alsof het juni is. Er komt een stel van ons hotel aan dat zegt dat de wandeling vanaf het hotel gewoon over het strand prima te doen is. Dat laat Wim zich geen twee keer zeggen. Het is, vooral voor mij, ploegen door het mulle zand. Diny heeft de sandalen al gauw uit en Joke laat zich verrassen door de opkomende water en houdt er een paar natte voeten aan over. Ach… zo beleef je nog eens wat.
Even later arriveert Ben bij ons hotel en zitten we gezellig na te praten bij het zwembad…. waar de bar is.

08-02-2013 om 00:00 geschreven door hetty  

07-02-2013 om 21:11 geschreven door hetty  

Daar krijgen we geen spijt van. Johan komt de kamer uit en meldt al:’ Ik waog et ‘r maor op’. Hij heeft voor het eerst de korte broek aan. Vanmorgen om 10 uur is OAD Anneke present. Paolo en zijn collega staan klaar met de jeeps en daar gaat het. Op naar Faro. Daar ligt de boot op ons te wachten en er volgt een prachtige boottocht door de lagunes, een bijzonder natuurgebied met ontelbare vogels. Gids Marcio weet er alles van. De ooievaars die we hier ook zien lijken groter dan die bij ons te vinden zijn. Op het onbewoond eiland aan het eind maken we een korte wandeling. Joke neemt een lading schelpen mee. Dat wordt nog wat als dat met de verzamelde stenen mee terug moet. Eenmaal terug in Faro hebben we tijd voor de lunch en even later staan de jeeps weer klaar voor de safari naar het achterland. Eenmaal op weg naar de hoogste berg stopt onze chauffeur. Hij kijkt onderzoekend naar een smal hobbelig pad. Zou dit em zijn, lijkt hij zich af te vragen. Dan volgt een vreselijke rit hobbelend en stuiterend over iets wat je geen weg meer kunt noemen. Het blijkt een toneelspel van de chauffeurs. Schijnbaar nonchalant sturen ze de jeeps de hoogte in. Wij schijnen behoorlijk gegild te hebben. Ze zeggen zelfs dat ik de ergste was!! Onvoorstelbaar… de chauffeur vermaakte zich kostelijk… het loeder.
Maar het loon na alle doorgestane angsten is er naar. Een prachtig uitzicht bij een paar ruïnes van een oliemolen en een graanmolen. Daarna vervolgen Paolo en collega de route al grinnikend en bezoeken we nog een grote farm in het binnenland, 1200 ha groot. Ze bestaan van schapen, olijven, vijgen, pompoenen en allerlei producten die ervan gemaakt worden. Er wordt zelfs van vijgen een sterk drankje gedestilleerd, wat natuurlijk ook geproefd moet worden. Al met al een bijzondere dag!
En morgen gaan we weer op pad, een halve dag excursie die al bij het programma van de OAD ingepland is.

06-02-2013 om 00:00 geschreven door hetty  

Jullie hoeven geen medelijden met ons te hebben. We hebben een leven als god in Portugal. Tot nu toe zijn we erg onder de indruk van de omgeving, het klimaat en de vriendelijke mensen. In het resort waar Ben en Diny zich genesteld hebben stikt het van de Nederlanders èn Engelsen. Ze kunnen zo via een trap- wel een hele lange- naar het strand en terug. Wijzelf hebben vanuit onze kamer uitzicht op het zwembad en de zee. Prachtig!
Natuurlijk stak er een probleempje de kop op als je een dagje op pad bent en Wim hesje in, hesje uit doet. Toen Ben ons bij het hotel weer afzette na een middag bij Ben en Diny was hij zijn magneet sleuteltje van de kamer kwijt. Twee keer alle zakken nagezocht, ik ook nog weer eens, maar nee die bleef weg. In de kamer laten liggen misschien? Met de piccolo van het hotel kijken. Ook niet. Ben gebeld… ook daar niet. In het winkeltje daar misschien? Daar heeft hij ook nog de rugzak in en uitgepakt op zoek naar de portemonnee. Ben gaat vandaag kijken. Wij hebben intussen al een ander, 10 euro… dat wel!
Vandaag wordt het dus een excursie naar de Lagunes bij Faro en een Safari tochtje het binnenland in.

05-02-2013 om 20:31 geschreven door hetty  

05-02-2013 om 20:16 geschreven door hetty  

Opa Bijenhof is 87 jaar geworden, een gezegende leeftijd. Iedereen was het daarover eens!
Tante Riek ondersteunde mama de laatste tijd bij het verzorgen en oppassen van opa. Het uitgebreid wassen van opa kon mama niet. Dat deed pa. Hij ging met een teiltje warm water en een handdoek naar opa’s kamer, trok een ernstig gezicht, kuchte een keer en waste hem met liefde. Later kwam geloof ik de wijkverpleegster.
Toen opa overleden was kwamen broer en zussen bij elkaar om over de schamele overgebleven bezittingen van opa te praten Veel te verdelen was er niet meer, een paar persoonlijke dingetjes…het hoefijzer, het prentje met ‘My times are in Your hand’ en wat foto’s. Het enige bezit van, ook nog beperkte, waarde was het kabinet. Het had altijd op “De Haar” en later in opa’s kamer op ‘De Boomgaard’ gestaan. Tante Hermien toonde grote interesse in het kammenet van heur vader. Ook tante Riek streek liefdevol over het onderstuk van het kabinet en zei: ”Ik zol d’r wel een dressoir van willen laoten maken”.
En mama zei: ”Dat kammenet steet hier goed, hef hier altied estaon!” Daar was tante Hermien het niet mee eens: ”Ik heb d’r wel gien plaatse veur, maor bi’j Janneke zol e ok heel goed staon!” De zussen kibbelen op een gemoedelijke manier nog wat door. Oom Wim hoeft hem helemaal niet: “Dat olde ding!”
Tante Hermien heeft haar kruit nog niet helemaal verschoten en zegt uiteindelijk: ”Eigenlijk heurt e bi’j een Bieënhof te staon…bi’j jullie Gert.” Oom Wim maakt meteen korte metten met de woorden: “As e naor Gert geet………den maakt ‘r gelieke brandholt van...... Mor ik vind dat Coba d’r recht op hef. Die hef ze beide an ’t ende ebrach!” En zo gebeurde het!
Het kammenet van opoe en opa bleef staan.

27-01-2013 om 13:27 geschreven door hetty  

Het is altijd een gezellig halfuurtje na het aquajoggen in het Aquarena zwembad. Dan is er bij de koffie tijd voor lief en leed en komen er verhalen boven water.... uit het leven gegrepen. Eén van ons is een echte Brabantse en dat kun je horen. Ze vertelt met verve over de oude boerderij van haar opa en oma waar twee ongetrouwde ooms bleven wonen na de dood van hun ouders. Toen die dan uiteindelijk besloten om naar het bejaardenhuis te vertrekken kreeg iedereen die langs kwam iets uit hun huis mee en dat waren vaak mooie antieke dingen. De oude kandelaars die zij graag had gehad waren al verdwenen maar ze hadden nog een oude groen uitgeslagen koperen ketel voor haar… zonder deksel.. dat wel. Wij zeiden al: ’Ga er mee naar Tussen kunst en kitsch, dan zullen ze wel zeggen: ’Als u nou dat dekseltje er nog bij had gehad was zo’n oude ketel misschien wel 1500 euro waard.’ Ik kon het niet laten en vertelde over de verdeling van opa Bijenhofs nalatenschap die voornamelijk bestond uit een oud kabinet waar toen even over gediscussieerd moest worden. Ze kwamen niet weer bij. ‘Wat is dat toch voor taal die jij spreekt, je bent niet van hier, dat hoor ik wel’, zei een van mijn medezwemsters. Want natuurlijk bootste ik de stemmen van ooms en tantes na zoals ik ze indertijd van mama hoorde. In Emmen woont veel import, vanuit het hele land kwamen ze deze kant op, meestal vanwege het werk. De werkgelegenheid is nu niet meer wat het geweest is, maar huizen zijn er genoeg en er wordt nog steeds bijgebouwd.

26-01-2013 om 19:45 geschreven door hetty  

25-01-2013 om 18:19 geschreven door hetty  

Zo af en toe is er iets van ontroering als je in een oud filmpje iemand tegenkomt die een paar jaar terug overleden is. Dinie Voortman stuurde me de link die ze ook al op Facebook had gezet en waarin haar man Anton te zien is wanneer André van Duin als meneer Wijdbeens zich op de veemarkt van Doetinchem afvraagt of je niet beter een koe kunt kopen dan dat je voor melk en boter naar de supermarkt moet.
Ik meende eerst neef Anton in de man met het geruite petje te herkennen maar het bleek de vriendelijke man met de rood met groen gestreepte trui te zijn.
Het Achterhoeks komt er niet zo goed af. Sommigen spreken het zo binnensmonds dat het voor een 'Hollander' , laat staan een Vlaming niet allemaal te volgen is. Maar... Wijdbeens doet zijn best en de sfeer op de veemarkt is altijd bijzonder. Geniet ervan!

Klik op http://www.facebook.com/#!/hetty.vanderkolk en je komt op mijn facebookpagina, ziet het betreffende stukje en klik dat aan...

23-01-2013 om 23:20 geschreven door hetty  

Van Queeny hebben de kippen niets te vrezen, maar.... de haan blijft op zijn hoede.

En het werd steeds witter. Wim ging er met de auto nog wel even uit. Hij is tegenwoordig op speciale gymnastiek dat de naam draagt: Hart op tempo. Hij is er erg enthousiast over. Alleen waren vanmorgen slechts de mannen op komen dagen. De vrouwen durfden de deur niet uit. Zo stond ik ook om 1 uur kant en klaar om naar mijn Nordic Walking groepje te gaan. Wim zou me brengen, die maakt een beetje sneeuw niet uit. Maar het sneeuwde zo hard en net op tijd ging de telefoon. Trijnie vertelde dat iedereen had afgebeld en dat ze daarom mij maar belde om maar een keer over te slaan.
We brachten daarom buurvrouw Wolterdien een bezoekje en zagen daar wat stoere fietsers en wandelaars voorbij komen. Je kon alleen midden op de weg fietsen… als je durfde tenminste. Op een gegeven moment zagen we dat een fietser in de sloot verdween. Het liep goed af. Hij krabbelde de sloot uit, sleepte de fiets overeind en liep maar verder. Meteen schoot me mijn uitschieter te binnen vlak voor kerst een paar jaar terug. Ik kwam bij hen vandaan, mèt een kip die we bij Jans besteld hadden in het mandje voorop de fiets. Op de heenweg had ik gewoon kunnen fietsen, maar omdat het ineens spekglad was geworden probeerde ik lopend naar huis te gaan, maar gleed meteen met fiets en al onderuit, kwam ongelukkig terecht en de kip zag ik met een vaartje vooruit glijden. Ik heb wekenlang last van mijn rug gehad en ook nu nog steeds heb ik die wegglijdende kip op mijn netvlies.

22-01-2013 om 21:19 geschreven door hetty  

Hattem, 20 januari 2013.

Gistermorgen had ik even het elfstedentochtgevoel, tenminste dat leek me zo. Toen we naar Bargeroosterveld fietsten hadden we de oostenwind pal tegen en daardoor leek het veel kouder. In de Gerardus Majella kerk werd een oecumenische kerkdienst gehouden, zoals dat ieder jaar één keer gebeurt in Emmen Oost. Het bleek een erg geslaagde dienst met veel zingen. Bovendien is er in deze mooie oude kerk veel te zien, prachtige schilderingen en glas-in-loodramen. Jorinde Muter en haar man geven het goede oecumenische voorbeeld door hun kinderen bij beide kerken te betrekken. Vandaag waren er twee van hen misdienaars, terwijl ze ook vaak in de Schepershof te zien zijn. Het was niet gemakkelijk om zo’n oude kerk te verwarmen en iedereen had z’n jas maar aangehouden. Maakte niets uit. Bij de koffie in het bijgebouw was het wel lekker warm en de Bargeroostervelders tracteerden royaal op dikke gevulde koeken. Bij ons kan er alleen een klein koffiekoekje af. Maakt ook niets uit.
Gistermiddag hoefde Agnes niet opgehaald te worden, we brachten haar thuis omdat we meteen door gingen naar Hattem. Daar konden we nog even als familie bij elkaar zijn voor Henry en Tonny weer naar Canada vertrekken. We hadden nog geluk met het weer. Het begon bij Zwolle pas licht te sneeuwen en op de terugweg lag er nog bijna niets. Pas bij Emmen had de sneeuw ook ons ingehaald. Ben benieuwd hoe het er morgen uitziet, dacht ik toen! Nou... erg wit!.... Erg wit...

21-01-2013 om 22:14 geschreven door hetty  

Je hebt van die mannen die voor hun eerste verjaardag als vader een trein vragen. Ik ken verscheidene vaders die op zolder zo’n treinstel hebben rijden. Nee jongens, niet aankomen… ik druk wel op de knopjes..
Nee niet Wim. Die maak je blij met een weerstation of een oorlogsboek voor in de vakantie of een grote handdoek voor in de sauna. Ook kreeg hij wel eens een horloge of om de zoveel jaar een zilveren ketting met een Hugenotenkruisje. Die draagt hij alle dagen. Een paar keer per jaar wordt die ketting met kruisje in heet sodawater met een prop aluminiumfolie gelegd. Je ziet de chemische reactie en daarna poets ik hem tot hij weer helemaal blinkt. Ik leerde die methode vroeger al bij scheikunde.
Dit jaar kon hij niets bedenken, Nou ja… hij wilde wel een goede keukenweegschaal, of een goede pan. Voor mij had een nieuwe prullenbak de voorkeur, een mooie. Het is het allemaal geworden.
Toen logeermeisje Agnes gisteren kwam kreeg hij iets voor onder de douche en een lekker luchtje, je weet wel ....waardoor je hard moet lopen in de stad om alle meiden van je af te kunnen houden. Ook goed.
Vandaag werd de nieuwe pan ingewijd. Hij is uit de kunst. Het werd een lekkere hutspot. Helemaal goedgekeurd!

20-01-2013 om 23:28 geschreven door hetty  

Ook oma had haar eigen plekje bij de dagopvang.

Ik hou van columns. Ze zijn kort, maar er zit altijd een leuke draai in… en iets herkenbaars. Daniel Lohues heeft er één in onze Zaterdageditie van het Dagblad van het Noorden. Hij is hier in de streek opgegroeid en dat merk je. Marga Kool en haar man Jan Veenstra, beiden uit Drente, hebben er samen één en ook die mag ik graag lezen. Niet iedereen is zo op ze gesteld vernam ik pas, maar sinds ik een boek over haar jeugd gelezen heb en Jan Veenstra over zijn jeugd heb horen vertellen in de Taalwerkplaats, kunnen ze voor mij niet meer stuk. Dit keer zijn ze aan het mijmeren over de zorg waarvoor je tegenwoordig bijna niet meer voor in aanmerking komt. Wanneer één van hen of allebei dement of gehandicapt raken, zullen ze er wel op aangewezen zijn. ‘Als we erin mogen gaan we samen hè’, sprak Marga. ‘Tuurlijk, maar ik wil wel m’n eigen plekkie’, vond Jan. En hij verwijst naar de bejaarden die zo gesteld zijn op hun eigen plek aan de eettafel.
Ik moet meteen denken aan buurvrouw Wiechien, in het Zorgcentrum, die haar plekje aan tafel ineens zag ingenomen door ’iene uut ’t westen’. Die was niet van plan om te verkassen. Ze vond dat mens toch al niks met haar poeha en had haar van de plek geslagen. Ze werd voor een paar weken geschorst. Mocht even niet meer beneden in de eetzaal komen.
Jan stelde zijn 'Kool' maar voor om alvast te oefenen met het veranderen van plek in hun sponde, maar was halverwege de nacht toch maar weer over Kool heen gekropen. Het viel niet mee om je eigen plekje in te ruilen.
Kan voor Wim ook nog wat worden als het zover is. Hij heeft zowel in de kamer als aan de keukentafel zijn eigen plaatsje die hij niet afstaat. Meestal gaat hij als het bezoek binnen is voor zijn eigen plekje staan en wijst in het rond: ‘Mensen gaot d’r zitten!’

19-01-2013 om 19:32 geschreven door hetty  

18-01-2013 om 19:15 geschreven door hetty  

Wat doe je als je gevraagd wordt om iets aan te klikken omdat er 1000 euro gestort gaat worden, maar dat de ING voor alle zekerheid meer wil weten? We verwachten wel een extraatje maar 1000 euro kon het niet zijn. De link deed het niet snel en ineens begon ik wakker te worden. Zou dit het beroemde phishing zijn… dat ze meer van je gegevens willen hebben om je te kunnen plunderen? Ik belde daarom direct met de servicedesk van de ING waar ze me verzekerden dat ze je nooit mailen en dat ik zulke mails direct weg moet gooien. Ik kon ze nog wel het emailadres geven waar deze mail vandaan kwam en die zou direct geblokkeerd worden. Raar idee dat ze zomaar proberen jou te bestelen.
Dus… wees gewaarschuwd. Banken vragen je nooit iets per mail en zeker geen gegevens!

17-01-2013 om 21:55 geschreven door hetty  

16-01-2013 om 09:02 geschreven door hetty