Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
12-05-2011
Klaas en Boukje
Het begin van de feestelijke 10- daagse is begonnen. De caravan staat al bij Ben en Diny in Eefde en na een nachtje daar zitten we nu in.... Spa. Er is wat te vieren en hoe...? Klaas en Boukje, de ouders van Jennifer zijn vandaag 50 jaar getrouwd. De beide dochters Jennifer en Jacky met hun aanhang hebben er een weekje vakantie van gemaakt voor hun ouders die klinkt als een klok. De familie die ze het liefst om zich wilden hebben waren gisteren en nu nog allemaal present. De verrassing kwam deze week toen de familie waarmee ze verknocht zijn: Klaas broer Anne en zijn Tiny ook arriveerden. En gisteren kwamen hun kinderen en kleinkinderen. En op de valreep wij ook nog. "Ik zag ineens een bekende auto langsrijden", zei Boukje en even later stond Jennifer al op de weg te zwaaien. Het werd pas echt emotioneel toen het boek tevoorschijn kwam met foto's van de twee vanaf hun jeugd, verkering, huwelijk, de Australische tijd en alle mensen die een rol in hun leven speelden.Jennifer had die het laatste half jaar verzameld. Het kon niet mooier. "Er is geen programma", meldde Boukje nog. "Iedereen doet maar waar hij zin in heeft." Dit voormalige hotel met zijn vele kamers en suite en zwembad binnen biedt alle gelegenheid. De barbecue is ontspannen en lekker en de avond wordt besloten bij de open haard.
Dit is 'em dan... de nieuwe Boris. Twee jaar geleden sierde ik een rond stuk hout op met Boris in het midden om de info op Camping de Boomgaard wat extra's te geven. Natuurlijk kreeg het een Achterhoekse spreuk mee die als een welkom voor de campinggasten bedoeld was. Het zou volgens de jongens van Besselink een oud stuk uitgewerkt hout zijn, maar na 1,5 jaar begon de plak hout te barsen en van Boris bleef ook niet veel meer over dan wat flarden verf en lak. We spelen nu op safe met een stuk MDF. De spreuk en de hond is hetzelfde gebleven. "Wet ie-j wat", zei Johan? "Ik brenge den olde plakke holt weer naor de Besselboys."
Gisteren stond de dag in het teken van voorbereiding. Caravan, huis, afspraak met Susan, betalingen die nog weg moeten, iets afschilderen, vertaling van ome Jans dagboek afmaken en afdrukken, de tuin, lijstje voor de oppas. Jazeker, Ben en Niesje komen deze kant weer op. Buurvrouw Wielens verheugt zich er al op. Ze zijn zon beetje onze plaatsvervangers bij haar. Wanneer Ben en Niesje vanuit het dorp aan komen fietsen, houdt ze het koffiekopje al omhoog. Zo gezellig vindt ze het om even met ze te praten. Eigenlijk heeft ze geen klagen. Haar zes kinderen wonen, op Geesje na, allemaal ergens in de buurt en komen geregeld bij moeder aan. Jans en Geesje wonen er vlak bij en houden haar goed in de gaten. s Nachts gaat de babyfoon zelfs aan. Vandaag is het zover. Eerst richting Eefde om de caravan te brengen . O nee, eerst naar Bella in Sleen om te kijken of alles goed is met haar. Bella, de kat, is de lieveling van de familie, Queeny natuurlijk ook, maar die mocht mee naar Spa. Donderdag gaan wij ook door naar Spa om de 50 jarige huwelijksdag van Jennifers ouders mee te vieren. Ze hebben een hééél groot huis gehuurd deze week in Spa en we kunnen allemaal een nachtje blijven slapen. We zijn benieuwd. Het is een leuke familie. Ik denk dat het wel lachen wordt. Vroeger hebben ze allemaal samen in één huis gewoond in Sydney en er zullen wel flink herinneringen opgehaald gaan worden. De lijst voor Ben en Niesje wordt steeds langer. De dieren, de planten, de klusjes die Wim anders doet och Ben heeft er geen moeite mee. Ik hoop dat ze het erg naar hun zin zullen hebben. Bertje wacht, schreef ik eens voor hen op de lijst. Daar zitten ze graag voor een cappuccino en kijken naar de mensen die de Dierentuin verlaten. Maar tegenwoordig gaat de Lelie met de eer strijken. Die schijnen uitstekende lunches te serveren.
Gisteren stond de dag in het teken van voorbereiding. Caravan, huis, afspraak met Susan, betalingen die nog weg moeten, iets afschilderen, vertaling van ome Jans dagboek afmaken en afdrukken, de tuin, lijstje voor de oppas. Jazeker, Ben en Niesje komen deze kant weer op. Buurvrouw Wielens verheugt zich er al op. Ze zijn zon beetje onze plaatsvervangers bij haar. Wanneer Ben en Niesje vanuit het dorp aan komen fietsen, houdt ze het koffiekopje al omhoog. Zo gezellig vindt ze het om even met ze te praten. Eigenlijk heeft ze geen klagen. Haar zes kinderen wonen, op Geesje na, allemaal ergens in de buurt en komen geregeld bij moeder aan. Jans en Geesje wonen er vlak bij en houden haar goed in de gaten. s Nachts gaat de babyfoon zelfs aan. Vandaag is het zover. Eerst richting Eefde om de caravan te brengen . O nee, eerst naar Bella in Sleen om te kijken of alles goed is met haar. Bella, de kat, is de lieveling van de familie, Queeny natuurlijk ook, maar die mocht mee naar Spa. Donderdag gaan wij ook door naar Spa om de 50 jarige huwelijksdag van Jennifers ouders mee te vieren. Ze hebben een hééél groot huis gehuurd deze week in Spa en we kunnen allemaal een nachtje blijven slapen. We zijn benieuwd. Het is een leuke familie. Ik denk dat het wel lachen wordt. Vroeger hebben ze allemaal samen in één huis gewoond in Sydney en er zullen wel flink herinneringen opgehaald gaan worden. De lijst voor Ben en Niesje wordt steeds langer. De dieren, de planten, de klusjes die Wim anders doet och Ben heeft er geen moeite mee. Ik hoop dat ze het erg naar hun zin zullen hebben. Bertje wacht, schreef ik eens voor hen op de lijst. Daar zitten ze graag voor een cappuccino en kijken naar de mensen die de Dierentuin verlaten. Maar tegenwoordig gaat de Lelie met de eer strijken. Die schijnen uitstekende lunches te serveren.
Ga je mee? , vraag ik mijn taalmaatje wanneer ik om 11 uur bij haar binnen kom. Ze zit als een ziek vogeltje in de stoel. Haar dochter is er ook. Nee, mama voelt zich niet goed, er is gisteren een goede kennis overleden en daardoor is ze nogal van streek. Een andere keer, zegt ze in het Marokkaans aan haar dochter. Vorige week konden we elkaar aardig verstaan en nu probeert ze ineens niets meer. We drinken eerst maar eens koffie. Maar ik ben speciaal vandaag met de auto, de volgende keer ben ik weer op de fiets. Het is goed dat de dochter er ook bij is. Nu kunnen we overleggen wat wel en niet goed voor haar is. Het leren lezen en schrijven zit er niet meer in voor deze 71 jarige die al zo lang in Nederland is en toch niet veel heeft overgenomen van haar schoolgaande kinderen. Mijn maatje wil graag verse melk zien te krijgen bij een boer. Dan gaat ze karnemelk en boter maken. Jammer dat buurman Jans geen koe meer heeft, maar wie weet kunnen we in Zuidbarge nog een boer vinden met melkkoeien. Ga ik eens vragen. Het helpt dat ik alleen vandaag met de auto ben. Ineens wil ze wel mee. Gaat mijn dochter ook mee?. Die kijkt me even aan en we begrijpen elkaar. Nee die gaat niet mee. Dan gaan we op pad. Een authentieke Marokkaanse in een lang wit gewaad met een mooie lichtblauwe hoofddoek en zon lange dunne mantel er overheen, die alleen Berbers spreekt, en ik. Ze weet ook ineens waar ze heen wil . Eerst naar de Turkse winkel en dan naar de Aldi. Dit wordt een begin en al pratend drentelen we de winkels door. Zonder dochter begrijpen we elkaar ook wel. Ze weet alles te liggen, cous cous, kruiden, sla, yoghurt, een soort vreemde erwten voor de soep, grote platte broden. Hier in een supermarkt die ze kent voelt ze zich goed. Als we thuiskomen straalt ze helemaal. Even er uit is haar goed bevallen. Ik krijg een pakkerd. Een volgende keer bedenken we weer wat anders.
Ons nichtje Berdena en haar man Curtis zijn in Nederland. Ben en Diny hebben ze opgewacht op Schiphol en samen met hen nog een uurtje gewacht tot hun dochter Pam vanuit New York arriveerde. Samen hebben ze Bram en Betty verrast in Durgerdam en de veiling in Aalsmeer bezocht. Het wordt een druk programma voor ze. Behalve in Den Haag, waar hun kleindochter Abby studeert zijn ze zaterdag op Koninginnedag in Amsterdam geweest, hebben ze al meer meegemaakt dan ik. Wij kwamen niet verder dan Bargeroosterveld om onze buurjongetjes aan te moedigen bij hun sportieve prestaties. De bedoeling is dat ze, samen met kleindochter Abby, dinsdag naar Zuid Frankrijk vertrekken om Arles te bezoeken. Donderdag zullen ze weer aankomen in Nederland en dat weekend gaan we elkaar ontmoeten bij Ben en Diny. Kan een mooi weekend worden. Wij nemen onze caravan mee. En wat we samen gaan doen? Dat hangt af van de interesse van de familie. Net vandaag kreeg ik een aantal gescande fotos van Joop. Die had tante Jantje aan Erna meegegeven, toevallig de fotos van de Amerikaanse Egginks-tak, waaronder de trouwfotos van alle vier kinderen van Herman en Netty. Wat ik vandaag deed? Dit blog gaat toch over de dagelijkse dingen? Nou . vaak op en neer gelopen naar de schapen en de lammeren. Die zijn zo leuk! Ik moet alleen de ponys in de gaten houden. Ze zijn zo jaloers als wat, wanneer ik ook brood meeneem voor de schapen, en dat laten ze merken ook, zelfs dat veulen hap hap. Niets menselijks is ze vreemd.
Dat is lang geleden dat ze me zo genoemd hebben, zegt schapenman Rob wanneer we achter de koffie zitten. Hij kwam toch vandaag al met een paar mooie ooien met drie lammeren. Zo leuk! Hij had de ooien in een schapenkar, maar de lammeren had hij in een grote kist achter in de Caddy. Hij had zn zaakjes goed voor elkaar. Ik vertel net dat ik eigenlijk een wat oudere Drent met pet en klompen had verwacht aan het hek toen hij voor het eerst kwam kijken naar onze weide. En toen stond daar een knul, net zoiets als Mark,voeg ik er aan toe. Hij schiet in de lach . knul! Ze blijken inderdaad even oud te zijn, allebei 41. De afrastering wordt heel precies nagelopen en het schrikdraad gecontroleerd. Er is nog extra draad gespannen zodat de schapen over drie weken op een ander stuk kunnen grazen. Het is een bijzonder soort, de Schoonebeker. Hoog op de dunne beentjes en met smalle koppen. Samen met het Drentse heideschaap zijn het de enige oerrassen van Nederland, die vroeger om de mest en het afknabbelen van de heide gebruikt werden, maar nu overbodig zijn na de komst van de kunstmest. Er is in Drente nog wel heide. In Exloo wordt die kort gehouden door een kudde Drentse heideschapen, die iedere dag vanuit de schaapskooi in het centrum de heide op gaan. In het Dwingelderveld loopt ook een kudde net als op het Hijkerveld. Over een paar weken komt Rob nòg een paar stelletjes brengen. De schapen voelen zich al snel op hun gemak en tegen de avond kunnen we al van de capriolen van de lammeren genieten. Die hebben dan hun speeluurtje. Het is weer net als vroeger. We zullen weer vaak bij de wei zitten.
