Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
05-07-2013
Koninginnetje...
Vroeger hadden we Jaap Kwak die in ons eigenste Dagblad van het Noorden
een dagelijkse leuke column schreef. Sinds een aantal jaren hebben we elke dag
Jan Wierenga en in de zaterdageditie Daniel Lohues.. Volgens mij woont Jan
Wierenga net als Daniel hier ergens in de buurt want hij beschrijft vaak mensen
en situaties in deze streek. Maar vanmorgen had hij in zijn column de nieuwe
koninginnetjes te pakken. Zijn vrouw vond dat de beide koningen van de Lage
Landen geen gekke keus hebben gemaakt met hun koningin. Hijzelf zou liever voor
een andere gaan. Volgens hem is sexuologe Goedele Liekens eigenlijk de echte
vorstin, die haar onderdanen van de beide landen oproept om vlijtig de bijslaap
te praktiseren om zo positieve energie te tanken. Toen zijn vrouw een wat
vragende blik op hem wierp, vulde hij aan: Maar jij bent mijn eigen
koninginnetje!, waarop hij even bij zichzelf dacht: ouwe slijmbal! Ik mag
graag Wim nog even uitdagen en zei zo even met een zucht tussen neus en lippen:
Zo heb ie mien nog nooit enuumd mien koninginnetje .. En ja hoor, meteen
volgde: Dat zal ok niet gauw gebeuren dan kuj mien wel wegdragen. Nee Wim is
niet van de woorden. Hij gruwt ervan als hij woorden hoort als schatje, lieverd,
en helemaal verschrikkelijk .... honnepon! Hij heeft een eigen vocabulaire, dat
wel maar daar ga ik het niet over hebben Nee.. ik mag niet
klagen.....
Het bed naast mij is leeg als ik wakker word. Wel beslapen gelukkig, maar
Wim had een onrustige nacht. Ik bun mien ring kwiet, zei hij gisteravond al
voor het slapen gaan. Zo straks toen ik op de banke zat, hak em nog. Et jökken
mien der een betjen onder en toe hak em an de pink edaon en noe is e weg. Die
vin ik noóóoit weer. Hij had het laatst een rondje over het erf gelopen met
Queeny en Storm. Hij hoefde nu in het donker echt niet te proberen om hem terug
te vinden. Toen ik er uit was had Wim al twee keer het erf minutieus
doorzocht en zelfs de bankkussens omgekeerd. Maar niks helemaal niks. Ik zeg
nog: Wim.. het is maor een ding. Maar hij was helemaal ontdaan. Een jaar of
vijf geleden had ik het kleinood voor hem gekocht, een gouden ring met een
jeansblauwe steen. Hij vond hem mooi en droeg hem altijd als hij tenminste niet
aan het werk was. Toen hij meer dan 50 jaar geleden een soortgelijke ring, met
zwarte steen, van zijn toenmalig vriendinnetje had gekregen gaf hij na het
uitraken van de vriendschap de ring aan Piet met de opdracht om hem aan een
jongere broer te geven als hij zich zou gaan verloven. Toen dat gebeurde ging de
ring naar Henry en de bedoeling was dat hij bij diens verloving doorgegeven zou
worden aan Ben. Ik heb geen idee waar de ring gebleven is. Maar nu was hij tot
zijn grote schrik die ring van mij kwijt. Wies nog es precies an waor iej
gisteraovend met de hunde elopen hebt, commandeerde ik en samen volgden we dat
spoor opnieuw. Maar ook dat leverde niets op. Ik bedacht me ineens wat hij
altijd doet vóór hij de honden uitlaat . juist een bezoekje aan het toilet. Dat
is ook wat minder omslachtige plek om te zoeken. Als hij in de pot gevallen was
had hij het vast gemerkt maar ik nu keek links en zomaar ineens lag daar het
kleinood. Ik kan je vertellen. Wims dag is helemaal goed!
Natuurlijk komen bij
een begrafenis herinneringen boven. Tijdens de dienst werd het lied: Neem Heer
mijn beide handen gezongen. Het was het lievelingslied van onze vader Hendrik
Jan en waarschijnlijk ook van Heintje. Ik heb het als kind leren spelen op het
orgel en kan het nog steeds niet met droge ogen meezingen. Hendrik Jan van
Middelkoop werd in 1946 na het overlijden van Hendrik Jan geboren. Hij was het
die het mooie gedicht van Hanna Lam voorlas op het kerkhof:
De mensen
van voorbij wij noemen ze hier samen De mensen van voorbij wij noemen
ze bij namen zo vlinderen zij binnen in woorden en in zinnen
De
mensen van voorbij zij worden niet vergeten De mensen van voorbij zijn
in een ander weten bij God mogen zij wonen daar waar geen pijn kan
komen De mensen van voorbij zijn in het licht, zijn vrij.
En
zoals zo vaak bij een begrafenis was er ook een weerzien met familie. Vlakbij de
Begraafplaats aan de Lentsesteeg in Rheden was er in de Bistro naast voormalig
hotel de Roskam een gelegenheid om te condoleren en na te praten. Ik zag dat er
ook fotos van tante Heintje en haar familie werden getoond. Gerrit had in de
kerk nog gememoreerd dat ze hadden gedacht dat hun moeder nog wel veel ouder zou
worden, misschien wel de oudste van Gelderland Nederland of ...Europa. Toch was
er onverwacht een einde gekomen. Oom Bram, de jongste van de 10 Egginks en de
enige die nog leeft was in zijn eentje met ze auto uit Durgerdam komen tuffen en
was met tante Jantje de spil van de Egginksgroep aan de koffietafel. Tante
Jantje, erg fragiel nu, werd door Erna gehaald en gebracht. Zo zaten we met een
deel van de Egginksfamilie bij elkaar en wisselden ervaringen uit. Tea vertelde
over Reini die na een hartklepoperatie aan het herstellen is. Tante Heintje
heeft er heel wat overleefd. Ineke vertelde dat zus Eefje in Mexico gaat
verhuizen. Zo jammer dat ze geen gebruik maakt van de computer. Dinie Voortman
was door haar knie gegaan, maar was toch paraat. We hoorden groot nieuws van Ben
en Diny, maar daar hebben we het nog wel over. Ook mooi om te zien hoe de
trekken van Heintje en Koos terug te vinden zijn in hun kinderen.
Vandaag was het afscheid van onze tante Heintje, Johanna Hendrika Jansen-
Eggink, 103 jaar oud. Een voltooid leven. De afscheidsdienst was in de haar
vertrouwde kerk in Gorssel en ze werd begraven in Rheden bij haar eerste man
Jacobus van Middelkoop. Ik ken haar niet anders als opgeruimd, altijd
positief. We hebben van haar genoten, stond ook onder aan de
rouwbrief. Bijzonder was ook de kaart die de kinderen hadden gekozen. Er werd
al bedacht wat toch de betekenis kon zijn, vertelde haar jongste zoon Gerrit. De
drie bomen, weerspiegeld in het water,- de drie mannen die zo belangrijk in haar
leven waren enz. Zover ging Gerrit niet. Dit is een mooie ets van Escher en
tante Heintje hield van het uitzicht op de vijver waarin grote karpers zwommen
en de witte kon ze het best onderscheiden. Hij haalde zijn zus Nel aan als de
koningin van de mantelzorg. Alle kinderen bekommerden zich om hun moeder maar
Nel was degene die er heel vaak was. Soms zag tante Heintje meer dan een
ander. Zo zag ze een tijdlang haar tweede man Gerrit op het bankje bij de vijver
zitten, met hoed en al. Hij was ook al overleden toen. Ze wist wel dat hij het
niet kon zijn, maar toch zag ze hem. Net als de twee kindertjes in haar kamer.
Je zou zeggen dat ze iets van haar vader mee had gekregen, die zag ook meer dan
de gewone man. Gerrit vertelde ook dat toevallig een paar weken geleden ze
haar levensverhaal had verteld aan iemand die het in de krant van de Zorg wilde
plaatsen. Dat las hij nu voor, zoals zijn moeder het had verteld, heel mooi. Zo
vertelde ze dat ze vroeger een keer per jaar naar de familie op t Piepenbelt in
Eefde gingen met de kleedwagen. De meisjes met mooie witte schortjes die eenmaal
aangekomen snel verruild werden voor een gekleurd exemplaar. Hier kon ze al goed
opschieten met neef Jan. Hij zou haar derde partner worden en de laatste 10 jaar
van zijn leven brachten ze samen door. Maar ook haar leven met Koos was
bijzonder. Ik ken heel wat fotos met de hele rits kinderen op een rij. Ze
vertelde me eens dat ze gewoon bij haar kwamen om te vragen of ze een foto van
haar gezin mochten maken. Dat is weer een voordeel. Ook schoondochter Lida gaf
heel ontroerend weer wat moeder Heintje voor haar had betekend. Het was een
aaneenschakeling van liefdevolle herinneringen. Ik weet nog dat ikzelf, net in
de drie kleine kinderen, aan haar vroeg of ze het niet vreselijk druk had
gevonden met tien. Ach, zo zei ze, ik heb ze niet allemaol tegeliek gekrege.
En ze had haar oudste Josien, die net als vroeger tante Hanna, vroeg van school
gehaald werd om bij te springen in zon groot gezin. De geschiedenis herhaalde
zich Maar liefde was toch het belangrijkste gereedschap in haar gezin net als
dat vroeger bij haar ouders was. Gerrit besloot zelf zijn verhaal met zijn
blik op de vijver met de dikke karpers, maar de witte vis zag hij niet
meer.
De familie geniet hier van hun vakantieplek met uitzicht op tuin en
zee.
Als je toch oppast kun je misschien ook even die big bags met
tuinafval wegwerken, zo was het verzoek van Mark voor hij op vakantie ging.
Och dachten we, laten we dat maar meteen doen. We hadden net een opruimsessie
achter de rug op ons eigen erf en dachten dit er even achteraan te doen. We
passen immers op hun huis en have d.w.z. Queeny, huis, katten, vissen en tuin.
We hoeven het niet alleen te doen want buurman Lammert aan de overkant houdt ook
dag en nacht de wacht. Nova, de zwarte kat keek ons vernietigend aan toen we
arriveerden, maar sprintte toch direct mee naar binnen. Toen was het de beurt
aan de big bags. Ik wist wel dat Mark stevige benen had, maar dat hij zoveel
prikkende tuinafval in één zak kon stampen had ik niet verwacht. Dat duurde even
voor we de grote zakken op de kar hadden gehesen en hoewel Wim niet van stevige
woorden houdt kwam er toch het een en ander uit dat ik nog niet van hem kende.
Het moest en zou ook allemaal op één aanhanger. Maar het is gelukt. Het groen
uit de tuin heeft een nieuwe bestemming gevonden, de basis van een nieuwe
geluidswal naast ons eigen erf. En terwijl de familie in het verre zuiden van
zon, zee en brocante geniet, houden wij toezicht mèt Lammert. Volgende week is
het de beurt aan Anne en Tiny die er meteen een weekje vakantie van maken in ons
mooie Drenthe.
Derde klas van de Kweekschool. Ik sta in het midden met het lichte vest en
naast mij Grada die hier het praten niet kan laten. Aad is er niet bij, zeker
vergeten....
Het stukje dat ik op 6-12-2009 plaatste.
Grada
Bosch komt uit Bronckhorst, het kleinste stadje van Nederland. Nu is het een
trekpleister voor heel Europa en Omstreken. En ... woont Grada op een woonboot
in Amsterdam! Toen was het gewoon een heel klein stadje met een kerk èn een
bakker: bakker Bosch, Gradas vader. Haar moeder kan heel leuk dichten en
wanneer ze de enthousiaste verhalen van Grada hoort stroomt er vanzelf weer een
nieuw stuk Achterhoekse poëzie uit haar pen. Aad Dorst en Gert Jan Somsen zijn
meestal een dankbaar onderwerp. Ik heb deze indertijd (1962) uit de krant
geknipt!
t Jammer höltjen -historisch-
Toontjen had et
veurjaor weer te pakken. De schoonmaakwoede sloeg eur in de bol. Ze zei
dat zij- as eur mevrouw et goed von- Vandaag Joops kamer effen nemmen
zol.
Wat effen nemmen is, hef Joop ervaren Toen hij in huus kwam
van de school- wat strop- Toen dreef zien kamer- inclusief ook
Toontjen- Vanaf de vloer tot et plafond van t sop.
Hij ging die
aovend bij zien vriend studeren Mor biester lukken wol zien studie
niet. Want hij hef zenuwachtig uutgelaoten k Bun straks al mien
eigendommen kwiet.
Hij had dat al zo vake ondervonnen As Toontjen an
et schoonmaakwoeden was. De helft verdween rap in de vuulnisemmer De rest
op zolder in een olde kast.
Den andren dag is hij op school
gekommen Gehaost mor toch nog net precies op tied. Zien vriend mos um
effen de blokfluit lenen Natuurlijk was hij t jammerhöltjen
kwiet.
Ik bun benijd wat ik een volgend keertje An Toontjens
schoonmaakzin ten offer leg. 'k Zol zeggen- hef zien vriend um
angeraojen Breng al oew eigendommen van te veuren weg.
