Maar ook dit hoort bij een dagje uit. Samen met mijn medeschilders van de dinsdagochtend....

De museum dag is geregeld. We gaan naar het Drents Museum in Assen en het Groninger Museum in de stad Groningen. Ellen had al haar cursisten benaderd en na het kopje koffie bij Atelier Helderrood vertrekken we met zo’n 25 man, nou ja… 4 mannen en de rest vrouwen, naar Assen.
Ik rijd met Dick mee. Het blijkt dat wij als moeders van bruid en bruidegom in zijn kledingzaak Mulder Gerhard z’n trouwpak hebben helpen uitzoeken. En blijkt dat hij en Judiths vader elke 2 weken samen biljarten. Dat schept een band!
Het is Museumweekend en als je geen Museumjaarkaart hebt kun je er zelfs voor 1 euro in. Er is een speciale expositie over dementie. Een begaafd kunstenaar, Herman van Hoogdalem, heeft 2.40 hoge portretten geschilderd van dementerenden. We zien de film waarbij je hem aan het werk ziet en de interviews met familie. Het is ontroerend maar ook wel schrikken als je mensen zo afgetakeld ziet.
Ook de Russische Kunst is indrukwekkend, echt de moeite waard en ik besef dat ik terug moet komen omdat je alles niet in een keer kunt bevatten, en dan met Wim.
Dan is Groningen aan de beurt. Een parkeergarage is gauw gevonden en de afdeling met Nordic Art is mijn doel, eveneens een prachtige expositie. We doen ook hier weer nieuwe inspiratie op.
Het is een gewoonte geworden om aan het eind van een galerie- of museum dag samen te gaan eten. Het wordt Humphry’s. Terwijl we daar genieten van ons diner krijg ik een sms-je van Wim: weer een tweeling! Het blijkt dat het zwarte schaap intussen heeft gelammerd. Hij heeft zelfs al een paar foto’s gemaakt.
Dan is de dag om en we gaan weer terug naar ons vertrekpunt: Atelier Helderrood. Wim staat al te wachten, maar ik moet nog even de schilderijen van Dick bewonderen die hij op zijn mobiel heeft staan. Die schildert pas een paar jaar en ik ben onder de indruk wat die al kan.
Dan zie ik een arm zwaaien en een roep vanuit de auto en heel even moet ik denken aan vader Gerard die zijn Siet persoonlijk kwam ophalen bij het zanggroepje van Dijkema…

'De onweersbui is overgetrokken is de titel van dit lichte en vrolijke schilderij van Vjatsjeslav Frantsevitsj Zagonek. Op deNationale tentoonstelling in de USSR in 1961 werd dit het belangrijkste werk van Zagonek genoemd. Het is doorzichtig, licht en luchtig en lijkt in een keer te zijn geschilderd. Ook is het doortrokken van betekenissen. Het gaat over schoonheid, over vrijheid, over ruimte, over de natuurlijke vreugde, over reinheid, als over de verfrissende kracht van regen waarna de natuur 'naar ozon ruikt'. De natuur vernieuwt zich en het leven zet voort.

De Nordic Art expositie in het Groninger Museum was eveneens prachtig. De Zweedse Hanna Pauli schilderde dit mooie doek: Breakfast- time in 1887. Het is uitgeleend door het Museum Stockholm. Naast veel donkerder schilderijen in deze expositie was dit een vrolijke.

In 1900 schilderde de IJslander Thórarinn B. Thorláksson dit schilderij Thingvellir. Het ademt de sfeer van het land uit en wel zo dat ik nieuwsgierig word en dit verre Ijsland zou willen gaan verkennen.

07-04-2013 om 00:00 geschreven door hetty  

Aan de karbonade.

'Zo… hier kump et beutien van ’t Kleine Veer’, zo komen de neven Wilhelm en Gerrit van der Kolk bij ons het erf oprijden. Bij het Kleine of Oldeneler Veer, aan de overkant van de IJssel, begon het leven van de ouders van deze neven van der Kolk. Gerrit en Wilhelms vader Jan is nog wel in Hattem geboren omdat opoe Willempje daar het liefst woonde, maar kort na zijn geboorte was vader Hendrik nodig bij het Kleine Veer waar sinds jaar en dag een van der Kolk veerman was. Daar aan de overkant werden Wims vader en tweelingzus Marie geboren en later nog Gerrit en Anton. Toen wilde opoe Willempje weer terug naar Hattem. Daar zijn deze jongens verder opgegroeid en een deel van hen is er blijven wonen. Gerrit is altijd in Hattem blijven wonen, maar Wilhelm is sinds een paar jaar uitgeweken naar de Filippijnen waar hij een vrij en gelukkig leven leidt met zijn nieuwe liefde Hilda. Vanwege de reünie is hij nu terug gekomen naar zijn roots en het leek hem leuk om ons eens op te zoeken. Daar had Gerrit ook wel zin in en zo gebeurde het dat er heel wat herinneringen opgehaald werden in huize Schoolpad. Wilhelm vertelt over zijn vrije leven op Cebu en Gerrit over de laatste jaren. Het werd een bijzondere middag waarin heel wat verhalen boven kwamen. Gerrit beschreef een ongelukkige schop van Wim tegen de bal die in een dakgoot terecht kwam, maar die hij al hangend aan die dakgoot en tekens zijn handen verplaatsend weer teug kon pakken. Dat had op hem zo'n indruk gemaakt dat hij het nu nog precies voor zich zag. Ze zaten echt op de praatstoel die drie. Natuurlijk kwam ook de familie aan de beurt, tante Siet en tante Marie. De laatste heeft zelfs meegeholpen bij de bevalling van Gerhard. Mooi team die twee, dokter van Haeringen en tante Marie. We besloten de middag met de karbonades zoals tante Marie die vroeger klaar maakte op zaterdag, zodat alle jongens die langs kwamen een lekkere karbonade kreeg. Wim heeft verscheidene keren meegesmuld. Oom Jan zinde het helemaal niet, ook al omdat hij de dunste kreeg! Maar de gevleugelde woorden van tante Marie zijn nog steeds bekend in de familie: 'Jan, zolang as ie-j van die dikke sigaren rookt kriegt de jongens hier zaoterdags een karbonade'. Daar kon hij het mee doen.
Ik heb genoten van de verhalen en zou zeggen: Kom nòg es langs!

05-04-2013 om 08:41 geschreven door hetty  

‘Ik zie er maar vier’, roep ik naar Wim als, ik voor ik naar mijn schilderochtend ga, een blik in de wei werp. Meestal lopen ze vredig met z’n vijven bij elkaar te grazen, maar nu mis ik die met de brede bles en een zwart knietje. Wanneer ik de wei in loop komt de bewuste ooi uit het hok schieten met een kletsnat lam achter haar aan. Net geboren. Dan ontwaar ik een tweede die opgedroogd en wel in het morgenzonnetje ligt, een heel kleintje. Het zijn de eerste lammeren van Rob, altijd weer een mooi plaatje. Het is dat ik naar schilderen ga anders was ik er vanmorgen niet bij weg te slaan.
Nu is het mijn eerste doel tussen de middag om te kijken hoe het gaat. De kleine is niet erg tierig en deze middag zet ik die een paar keer op z’n pootjes waarna hij naar z’n moeder drentelt. Hij plast in elk geval, een teken dat hij de eerste biest binnen heeft. De andere maak ik me geen zorgen om. Die volgt haar moeder op de voet en duikt er om de haverklap onder. Rob is er druk mee vandaag na z'n werk, want op alle terreinen waar hij zijn schapen heeft lopen zijn er lammeren geboren: Hoogeveen, Mantinge, Musselkanaal, Nieuw Weerdinge. Hij wil ze allemaal controleren en zet de lammeren meteen op de foto. Het is net of die kleinen het weten, hun trotse Schoonebeker nekje gaat omhoog, ze poseren gewoon voor hem…

03-04-2013 om 23:33 geschreven door hetty  

Ben je tevreden, Rick?

Eindelijk begint het er op te lijken, we hebben vandaag voor het eerst meer dan een uur in de zon bij de wei gezeten. De katten meteen om ons heen net als de kip en de haan en vanuit de achterste wei worden we door de Schoonebekers in de gaten gehouden. Die moeten wij ook observeren want volgens Rob is er nu net één uitgeteld. De lammeren kunnen komen.
Vanmiddag was het dan zover, Rick z’n inboedel wordt onder de loep genomen. Wim en ik zijn daarom al twee uur eerder vertrokken. Alle kasten worden uitgedund en alle dozen en verder overtollig meubilair en ander spul wordt klaar gezet voor de jongens die om half 6 zullen komen. Mark is eerst, die komt zo van het voetbalveld en is goed gemutst, Drenthina heeft gewonnen.
Hij begint de klaargezette boel van de zolder naar beneden te sjouwen en even later zijn Robin en Gerhard er ook. Mark heeft een bijzondere techniek om zakken en dozen naar beneden te krijgen. Hij laat ze gewoon vallen en worden dan weer door Wim en Rick naar de container of aanhanger gebracht. Robin verzet ook heel wat sjouwwerk. Wanneer de boel naar beneden is, is de container vol en de aanhangwagen helemaal volgepakt. Ik maak een foto van de bank met voldane werkers. ‘Je moet een foto nemen van de opgeruimde zolder’, vinden ze.
Rick is helemaal in zijn nopjes. Hij had zijn favoriete spullen van te voren al veilig gesteld: z’n allereerste radio die hij voor z’n 16e verjaardag kreeg èn z’n autoradio. Die laat hem er zeker van zijn dat hij ooit echt z’n rijbewijs kreeg. Ik had gezegd dat de spullen nog even bij ons onder de kapschuur zouden blijven staan zodat hij eventueel nog wat terug kon pakken, maar hij belde vanavond nog even om te zeggen dat alles wat uit huis weg was, ook echt weg mocht. Morgen gaat de schilder in zijn hal en slaapkamer aan het werk. Rick vindt nu alles best.

02-04-2013 om 18:15 geschreven door hetty  

01-04-2013 om 13:21 geschreven door hetty