Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
06-01-2013
Memories...
Iets meer dan twee jaar later waren we getrouwd en op 10 december 1965 kondigde
Gerhard zich aan. Door de mail met Wilhelm werd mijn brein extra helder. In die
tijd kwam een kraamverzorgster niet per auto maar met de bus wanneer ze wat
verder weg woonde. Daarom hadden we met Wilhelms moeder, tante Marie,
afgesproken dat als de baby zich s nachts aankondigde, zij dokter van Haeringen
zou assisteren bij de bevalling. Dat deed ze vaker. En natuurlijk was het om 4
uur s nachts zover dat de hulp van een kraamverzorgster wenselijk was voor
dokter Piet, zoals Wilhelm hem noemt. Oom Jan en tante Marie van der Kolk
woonden vlak achter ons en Wim heeft steentjes tegen het slaapkamerraam moeten
gooien om haar te waarschuwen. Er ging een rust van haar uit. Dokter Piet wist
je op een andere manier op je gemak te stellen. Het eerste wat hij deed was zn
hoed in de hoek te smijten en zn jas achter zich te laten vallen. Wim moest die
maar opruimen en meteen voor beschuit en een kop thee zorgen. Om kwart voor 6
was Gerhard er, een echte van der Kolk vonden Piet en Marie. Tja mooie
herinneringen. Minder was het dat 10 dagen later tante Marie in haar slaap
overleed en de zaterdag erop werd herdacht en uit de Emmaus kerk werd gedragen,
terwijl de volgende dag Gerhard er binnen werd gedragen voor de doop. Leven en
dood in de familie zo dicht bij elkaar. Wilhelm vertelde trouwens dat zijn
moeder vaker opgetrommeld werd, niet alleen door dokter van Haeringen maar ook
de dokters Sypkens Smit en Nijboer wisten haar te vinden, in arme gezinnen waar
geen geld voor een kraamverzorgster was. Wilhelm noemde zijn moeder zelfs een
ongediplomeerd maatschappelijk werkster. En zo was het!...
Door het contact met neef Wilhelm komen opnieuw
herinneringen boven aan de tijd dat ik in Hattem woonde, eerst alleen als
kersverse juf en later samen met Wim. Hij hoefde niet ver te lopen om me tegen
te komen want moeder van der Kolk woonde met haar vier zonen naast de van
Heemstraschool waar ik les gaf. Onze eerste kennismaking dateert van januari
1963 toen ik mijn eerste rapporten aan het maken was en ik s avonds daarvoor op
school zat te werken. Er waren halfjaarlijkse klassen en eind januari gingen de
rapporten mee naar huis. Wim hielp zijn oom Anton met het werk als conciërge van
de school nu hij studieverlof had en kwam langs om een praatje te maken. Het
vervolg was een avondje naar de film, in dit geval met de veelzeggende titel 'de
Overval in Zwolle met daarna een bezoekje aan zon gezellig bruin café. Het is
volgende maand, 13 februari precies 50 jaar geleden. We hebben dus wat te
vieren. Op een schoolfeestje wat later werd door de collega's
gememoreerd: Zij kwam, zij zag, zij overwon... Niemand van ons die het
vlugger kon!
Ineens is ie dr weer.. onze schapenman Rob. Hij komt de ram ophalen die
zolang bij de ooi liep die hij steeds als uitbreker bestempelt. Het is dat ze zo
mooi in zn soort is, anders was ze allang verkocht. Nee.. hij wil geen
verrassingen meer zoals waar deze ooi voor gezorgd had toen ze in juli nog een
lam kreeg. Dus de ram gaat weg. De draagtijd bij schapen is gemiddeld 5 maanden
en 5 dagen. En om de uitbrekerd niet alleen te laten lopen hier bracht hij een
andere ooi mee. Ja dr is wel wat mee.. disse ooi dut raar, ze blif niet bij de
kudde, want net toek de kudde verweiden ging liep ze gewoon de andere kant op.
Die kan ik dr niet bij hebben. t Is net jullie Tessa, in de war, misschien zut
ze ook niet goed. Toen dacht ie zeker dat is iets veur Hetty, dee höldt van
zielepeutjes, zei ik. Dat wilde hij ook weer niet gezegd hebben. De
kennismaking tussen de beide ooien kwam dan ook voornamelijk van de kant van
onze bekende ooi. Na de verwarring dat haar vriend er vandoor was, stoof ze
meteen op de nieuweling af, die zich na een eerste snuif omdraaide en haar eigen
weg ging. Toch zal het wel loslopen met die twee
En dan .zon eerste dag in het nieuwe jaar wordt er uitgeslapen. Gek dat je die nacht ervoor helemaal geen haast had om naar bed te gaan. Wij zaten tenminste nog een poosje op wat tv.. een drankje en een laatste appelflap. Maar de eerste middag in het nieuwe jaar gaan we even bij de buurtjes langs. Buren, hebben jullie buren waar dan?, wordt er vaak gevraagd. Ja wij hebben buren, gewoon 500 meter richting Bargeroosterveld wonen Alle en Anja met hun drie jongens. Daar gingen we eerst naar toe en we horen hoe de jongens vanuit hun boomhut 's nachts naar het vuurwerk mochten kijken. Daarna fietsten we de andere kant op richting het Industrieterrein Bargermeer. Maar eerst komt er nog een stukje met weide en bouwland met een uitzicht zo mooi dat het ieuwig sunde- (is Hattems) zou zijn wanneer dit er bij aangetrokken zou worden. Daar woont de fam. Wielens. Buurvrouw Wielens is in haar nopjes met zoveel aanloop en even later zitten we ook bij Jans en Geesje. Die wonen in hun chalet achter de boerderij en we moeten er hier ook eentje drinken op het nieuwe jaar èn proeven de spekdikken die Geesje altijd bakt voor oud en nieuw. Zij komt uit Nieuw-Weerdinge en dat ligt al richting Groningen. Die worden ook net als de kniepertjes in een wafelijzer gebakken, maar zijn dikker en zachter en zijn hartig van smaak door de plakjes metworst die meegebakken worden. Neef Wilhelm van der Kolk die momenteel op de Filipijnen woont vertelt op Faceboek over de schaal fruit die daar met oud en nieuw op tafel staat. Dan zou je het hele jaar genoeg te eten hebben. Wel zo gezond!
Met onze schaal appelflappen en de door Rick meegebrachte röllekes van Diny
voor Judith gingen we door de miezerige regen op ons stalen ros naar de
Kuifmees. Jan en Edith waren er ook en Rick of course. Het werd een gezellige
avond met praten, Tineke Schouten, en de oudejaarsloten in aanslag. Ik heb nog
een paar spelletjes Master Mind gespeeld met Robin. Ik grijp alle momenten aan
om dat weer te spelen. Wim is nog steeds anti- spel.... zoó erg! En dan
ineens is het zover. De bubbels worden geschonken, er wordt afgeteld en dan is
het er... het nieuwe jaar 2013 en worden er heel veel goede wensen
uitgewisseld. En nog maar eens: voor iedereen die hier komt bijlezen: een
geweldig en bijzonder 2013 gewenst. Dat het je mag brengen waar je op hoopt en
dan staat gezondheid en liefde voorop.
Oudjaarsdag, de dag van de kniepertjes, de
oliebollen en de appelflappen. Ik ben zeer gehecht aan tradities en kan het niet
laten om elk jaar weer mee te bakken. Alleen blijft het de laatste jaren bij
appelflappen omdat we daar het meeste van houden. Ik had er een paar
bestellingen bij van Gerhard en Judith en van Mark en Jennifer. Mark heeft ze
al gekeurd en opgehaald. Die van Gerhard nemen we vanavond persoonlijk mee.
Om 11 uur stonden de buurjongens present om mee te helpen de appels in de
kaneel met suiker te rollen en achteraf te bestrooien met poedersuiker. En ook
zij kregen er een schaal van mee. Hun moeder deed het anders. Anja maakte
twee kwarktaarten, een voor ons en een voor henzelf. Ook nooit weg in deze tijd
van bezoek en op bezoek gaan. En hierbij wens ik iedereen die dit leest een
gezellig uiteinde en een goed begin. Het jaar 2013 komt er aan en zal beslist
weer voor nieuwe verrassingen zorgen. En hierbij dank ik iedereen die mijn
schrijfsels waardeert en dat af en toe laat merken.
