Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
03-11-2016
Herfst
31-10-2016
Zomaar een plaatje van het uitzicht van ons huis aan het Schoolpad in beginnende herfsttooi. Boer Bloemink komt binnen, de jonge Bloemink wel te verstaan. Hij rooit zijn laatste aardappelen. Als hij met de rooimachine voorbij komt houdt Wim een koffiekopje omhoog en dat begrijpt de jonge boer meteen. 's Avonds zet hij zijn tractor achter onze schuur, zodat die niet opvalt, om de volgende dag weer verder te gaan. 'Goeiemorgen', de jonge boer trekt zijn laarzen uit en zet zich bij ons aan de eetkamer tafel. Na een lange tijd is hij weer eens op de koffie bij ons, letterlijk wel te verstaan. 'Vannach heb ik in de auto slaopen', vertelt hij. ''t Is haoste de meuite niet um hen en weer te rieden naor Schoonlo'. 'Wij hebt hier nog wel een bedde aover', zeg ik hem. Zo langzamerhand heeft mijn Achterhoeks iets Drents gekregen. 'Och nee... ik heb verwarming in de auto en ik kan d'r languut in liggen, lacht hij dan. 'En wat kump d'r volgend jaor in?, en ik wijs even naar buiten, 'toch gien mais hoop ik. Bieten misschien?' 'Nee, gien mais en ok gien bieten. Het wodt weer eerdappels. De bietenwagen wil hier niet hen kommen, is te zwaor'. Veel boeren hier verbouwen suikerbieten voor de suikerfabriek in Ter Apelkanaal. Ook de aardappels gaan naar de aardappelmeelfabriek in die buurt. Vroeger woonde de familie Bloemink precies op de plek waar in 1968 de brug over de Rondweg aangelegd is. Dat is het huis waar ook buurvrouw Wielens geboren is. Ze heeft het er nog vaak over. Haar zus Jantje bleef er wonen met haar man. De grond hebben ze gehouden maar ze zijn naar een nieuwe boerderij verhuisd in Schoonlo, een dik half uur rijden van hier. Deze jonge boer is haar kleinzoon al weer. De klok tikt door....
Niks is zo ergerlijk dan wanneer je iets kwijt bent, tenminste dat vindt Wim. Ik ook wel maar ik denk altijd dat ik het vanzelf weer tegen kom. Wim niet, het moet gelijk te vinden zijn. ‘Heb jij niet…?’, begint het meestal. Dat zal wel aan de ervaringen liggen want ik leg wel eens iets van me af. Wanneer de autosleutels ineens onvindbaar zijn en ik heb ze het laatst gebruikt, begin ik maar vast te roepen: ’Ik denke in mien jaszak… en as e daor niet inzit… op de WC want toen ik gisteren thuuskwam mos ik inens zo neudig’. Of.. ‘toen ik mien tasse van ’t schilderen in de studio neerzett’n… daor zit e denk ik nog in’. Dan zwaaide er wat. Meestal overkwam Wim zoiets nooit. Die had één duidelijke sleutelplek: aan het spijkertje aan de balk. Tot ik een keer ’s avonds weg moest en hij was al weg. En de autosleutels hingen er niet. Laat ik ze nou boven in z’n broekzak vinden. En nu is de zaklamp weg, de perfecte lamp met een sterke straal licht van wel 150 meter. We hadden hem mee in de caravan. Wim wist hem precies te liggen, achter de klep bij zijn toilettas. Nu zijn we thuis en hij is onvindbaar. Geen idee waar hij is, alles al 10 keer nagekeken. Hij is er vervelend van. Mijn: ‘Den kump vanzelf wel weer baoven water’ helpt niet. Hij blijft denken en zoeken. Rick heeft zelfs zijn rugzak nog nagekeken. Dan begin ik toch even te twijfelen en denk: Heb ik hem na de uitpakkerij afgelopen zondag misschien nog gebruikt? Heb ik toch misschien even bij de nieuwe kippen in het hok gekeken? Gek dat ik me dat niet meer kan herinneren. Zou zoiets toch met leeftijd te maken hebben?
p.s. Na precies een week is ie terecht, de zaklamp. Hij stond achter de tv, waarschijnlijk toen de tv kuren had toen we thuiskwamen en Wim alle stekkertjes van de tv controleerde. Nee... ik was het dus echt niet....
