Naar onze "roots".

Donderdagavond 23 augustus 2007 haalden we ons bootje af in Akkrum. Petra's vader en moeder waren met de mobilhome tot ginder gereden en hadden ons afgezet. 's Avonds nog eens lekker gegeten bij de plaatselijke chinees (die ons ondertussen goed kent), en daarna een klein wandelingetje, nog een pilsje gaan halen in café "de kromme knilles" (het verhaal over deze reus, lees je in een ander verhaal), en onder de wol op onze "enya".
We waren vroeg wakker die vrijdag, we wisten reeds op voorhand dat de werf nog een dagje moest werken. Pas zaterdag zou de vertrek-dag worden. Op het laatst werden nog tal van zaken gerealiseerd, maar toch. Achteraf zou blijken dat niet alles werd gedaan. Haast en spoed, weet je wel...
Het werd een schitterende dag, die zaterdag. De zon deed z'n best  en met een graad of 22, was het voor mij meer dan genoeg. Wind was er net iets te veel, maar wie klaagt daar nu om in Friesland, waar iedereen zeilt. De Meinesloot af richting Sneekermeer, en jawel  de reus"manke meine" had flink zijn best gedaan in de aanleg van deze sloot want deze loopt kaarsrecht. 't Zijn hier allemaal sloten tot het Sneekermeer. Het eerste grotere meer op onze weg met Sneek aan stuurboord kant van de brug van Terherne. 't Lag te glinsteren in de zon. Recht voor ons, de Friese kathedralen van het water, de Skütjes. Vijf, zes zelfde skütjes achter elkaar. Gigantisch, deze bruine zeilvloot, die van vader op zoon overgaat en waar het een eer is, om deel te nemen aan de verschillende races.
De laatste tijd is er een sociale afscheiding. De Skütjessilers en...."de rest.
Maar verder met onze reis. s Avonds hadden we graag tot Emmeloord gekomen, maar dat was nog ver af. De kanalen die ons naar de Lemmer moesten leiden, de toegangspoort tot het IJsselmeer, kwamen op ons af. Het Prinses Margrietkanaal en het Johan Frisokanaal samen met de Grote Brekken vormden de aanloop tot de Lemmer. Aangezien de wind geruimd was tot 4/5 lagen er verschillende zeiljachten te wachten om op het IJsselmeer te gaan zeilen. We hoorden 5 à 6 schuttingen voor de Lemmersluis, en dat was voor ons van het goede te veel. Dan maar via de oude route naar het IJsselmeer, de Lemmer Zijlroedevaart, een zeer smalle vaart waar we voor drie bruggen en een sluis € 4,50 betalen. De vaart is langs twee kanten afgezoomd met horeca bedrijven. Samen met bakkers en beenhouwers vormen ze de bewoning van de Lemmer Zijlroede. We komen op het gigantische meer, vlak naast een grote werf voor zeeschepen. Het schiphuis, waar de nieuwe schepen gebouwd worden is ca. 400m lang en meer dan 50m breed en ongeveer 50m hoog. Wanneer je er rond vaart ligt de IJsselsluis in de hoek. Deze sluis geeft toegang tot alle poldervaarten. Bij de indamming van deze nieuwe provincies groeven de Nederlanders in de nieuwe polders vaarten zoals de amerikanen straten maakten. Recht op recht en dwars op een ander kanaal. De vaarten werden op hun beurt verbonden met de nieuw ontstane dorpjes of de vroegere eilandjes van voor de inpoldering. Na de sluis, waar we ca. 6m zakten, beginnen we aan de Lemstervaart die tot Emmeloord loopt. Hier liggen nog zeer grote boerderijen, waarvan sommige ook reeds zijn verlaten om nog grotere boerderijen te bezetten in Australië of Zuid-Amerika.
Veel jonge Nederlandse boeren emigreerden de laatste tien jaar. De wind is wat gaan liggen naar de avond toe en we naderen ons eindpunt Emmeloord. We gaan weer eten bij Vandervalk in een privé haven. We betalen er niets, maar hebben ook geen stroom of water.
't Is kwart voor vier wanneer we vastliggen, we hebben 48 km gevaren en zijn twee sluizen gepasseerd.
Morgen komen mijn lievelingen aan de beurt, de Randmeren, één van de mooiste vaargebieden, voor mij het mooiste. We eten mosselen/frites en betalen er € 14,50, gemiddeld € 5,- minder als hier.
Vlaanderen kan dan wel een mooi landje zijn, 't is wel een duur landje in vergelijk met onze buren.