De Waddeneilanden.

In een vorig artikel vertelde ik al eens uitgebreid over de belevenissen van Sonja en Ludo, twee fervente wadvaarders. Deze twee vrienden hebben terug een fantastische reis achter de rug met bezoeken aan zowel Nederlandse als Duitse wadden-eilanden. Aangezien ik toelating kreeg om zijn verhaal op mijn blog te zetten evenals de bijbehorende foto's heb ik dan ook geen minuut getwijfeld om ze met vele vrienden te delen. Veel mensen immers, die zelf niet varend zijn, zijn toch altijd geboeid in verhalen over de zee. Die mensen krijgen waar voor hun geld in het volgend verhaal van Sonja & Ludo, wadvaarders in hart en nieren. Nog eventjes geduld, maar alvast een prachtige foto van onze beide wadvaarders

De broker van wie ik ons bootje kocht destijds, had me uitgenodigd om naar de HISWA te komen. Bij alle varende mensen een begrip, het ene jaar de droge HISWA die normaal doorgaat in de RAI in Amsterdam, het andere jaar de natte HISWA die doorgang vindt in IJmuiden.
We stonden klaar die zondag, buiten was het goed maar met een felle wind. Het is al gauw drie uur en iets meer rijden tot IJmuiden. Normaal kan het minder, maar onze Garmin Gps heeft ons zowat iedere kant van Nederland getoond. We zijn langs binnenwegen gereden waar de beschaving net gepasseerd was. Maar 't was prachtig en we hadden tijd.
De wind was langs de waterkant nog aangewakkerd toen we in IJmuiden aankwamen. Ingangstiketten
à € 18,5 per persoon plus € 6 euro parking. We waren 43 euro kwijt en hadden nog niets gezien. Meteen de laatste keer dat ze me daar nog zien. Maar goed, we waren hier om bootjes te kijken en meteen Lars op te zoeken, want die was genomineerd met de Vivante 43' Cabrio tot boot van het jaar 2009. Links stond het vol met stands over GPS en alle nautische toestellen en beveiligingsapparatuur, motoren, verzekeringskantoren, enz...
Rechterkant ofte stuurboord lagen massaal veel zeil- en motorjachten, ook sloepen en RIB's*. De  steigers op, waar we ons vergaapten aan al dat moois. De 43-voeter van Vivante lag mooi te wezen op 't water en Lars was blij ons te zien. Toen we hem verklapten, reeds meer dan 80 uur gedraaid te hebben met ons bootje, was hij zichtbaar tevreden. Jullie hebben een goede koop gedaan, zei hij me nog eens. We wisten dat al, Lars, dachten we beiden stilletjes.
Na het eten (op z'n hollands, dus niet veel zaaks) verraste Petra me met een glas Champagne in de Champagnebar. Ik was zowaar van mijn melk. Met ons beider gezicht in 't zonnetje en een frisse wind over onze hoofden, onder het drinken van een goed glas Champagne te midden van bootjes en bootjesvolk, wat kon een mens nog meer wensen !!!!!!!!!!!

Wanneer we thuisblijven gedurende het week-end, blijft het water ons toch steeds aantrekken.We waren morgen, zondag, uitgenodigd naar de Hiswa in IJmuiden door Vivante Yachts, waar we destijds ons bootje kochten. Vandaag, zaterdag was dus een vrije dag en niet de moeite om naar ons bootje te gaan.
Petra had goesting om naar zee te gaan en er wat winkeltjes te doen en eens lekker uit te waaien.
't Was inderdaad een stevig windje toen we op de "place m'a tu vu ?" uitstapten. Bij Lucassen kochten we kramiek- en suikerbrood en legden het direct terug in de wagen.
De Lippenslaan in, en dan winkelen à volonté. Petra ziet alles graag, maar koopt nooit niets. Lastig, vree lastig zulle. Dan maar een pull voor mij en nog een sportieve shirt gekocht. Schoen- en klerenwinkels allerhande, magazijn in en weer uit. 'k Was blij, toen we eindelijk dicht bij de wagen waren en alles in de koffer ploften. Vlakbij, een goed restaurantje en klaar was kees. Een gegrild visje voor mij en voor Petra een slaatje met vis. Bovenop een lekker wijntje en deze jongen kon er weer tegen. Nog een toetje en koffie en we waren klaar voor een wandeling langsheen het water. Met witte koppen en schuimend aanrollend op het strand, het was toch iedere keer prachtig. Telkens hetzelfde en toch zo anders, dacht ik. Petra met blote voeten in het water, en verder langs de kustlijn het water afwandelend kwamen we terug op de dijk. Onze voeten schoonvegen van het zand en terug onze schoentjes aan. Tegen vier terug in de wagen en naar huis. Dit kon niemand ons nog afpakken. We hadden genoten, zoveel was duidelijk !

Toen we 's anderendaags van Terneuzen terugkwamen had ik mijn fototoestel aan Rose gegeven met de vraag enkele foto te nemen van onze boot tijdens de vaart. Ze kweet zich uitstekend van haar taak en nam een twaalftal foto's, de mooiste er van wilde ik jullie niet onthouden. Ze werden genomen voor het eiland van Sas Van Gent. Genieten, maar, vrienden.

We hadden afgesproken met onze vrienden Joël en Rose om tijdens het week-end naar Terneuzen te gaan. Vanaf nu moesten we immers profiteren van elk week-end, want eind september was het gedaan met de sluizen-werking op zondag. Door de schippersstaking in 1975 werd de sluiting van alle sluizen in België ingevoerd. Een maatregel die reeds lang zijn doel mist. Want practisch alle beroepsschepen nemen op zondag hun rust. Ook stouwerijen laden of lossen niet graag op zondag wegens te hoge loonkost. Daarentegen werkt zowel Frankijk als Nederland wel op zondag. Maar het domrijk België NIET. De vrije doorgang via het wegennet is voor iedereen, behalve het waterwegennet.
Genoeg geklaagd, 't werd nogmaals een schitterende dag, we zouden de zomer van 2009 niet licht vergeten. Hij bracht ons de zon, en dat merkte men ook aan alle mensen. Bij aankomst van Joël moest die eerst nog tanken, 60 liter benzine getankt en we waren klaar. Met een prachtig zonnetje en een matige wind vertrokken we van onze stek. De Enya met in zijn zog de "Wet Dream" verlieten het rustige St. Kruis Winkel om de grotere wateren te verkennen. Voor het opdraaien op het kanaal eventjes opgeroepen of er geen op- of afvaart kwam, maar alles bleek rustig.
Met een rustig gangetje liepen we richting Terneuzen. Een vast schip dat je iedere week weer ziet in Gent is de "Tor Pecunia". De Tor Line onderhoud een wekelijkse dienst op de Gentse Haven.
Ik kon het niet nalaten enkele foto's te nemen van de Wet Dream tegenover het Tor-schip.
Zoals iedere keer meerden we af in de Aricom-haven. Louis bleek nergens te bespeuren en we belden dan maar naar Aricom. "Louis is gaan kaarten, meneer", zei de man aan de telefoon, "maar ik help je wel aan electriciteit". Een half uurtje later was alles in kannen en kruiken. Nadien tijd het aperitief. We spraken honderduit over de droom van Joël over een toekomstig bootje. "Binnen dit en drie jaar zou ik graag een groter bootje willen en net als jullie de rivieren afdweilen", vertelde hij en liet me zijn droom zien. Nimbus, de grote Skandinavische werf, was er één van het beste wat Zweden te bieden had. Mooi van afwerking, maar één nadeel. De loonkost is in Zweden hoog, en dat merkt men aan zijn producten. Maar mensen moeten blijven dromen, want dat houd de wereld recht.
Na het eten gingen we de stad in tot groot genoegen van onze vrouwen. Maar we splitten. De vrouwen zouden gaan winkelen en het mansvolk, dat toch niet hield wan winkelen (hoera) bleef thuis.
We zouden acherna komen en via gsm wel vernemen waar ze zaten. Ondertussen namen we een wijntje en keuvelden over bootjes en alles wat er rond hangt. Onze beide vrienden werken allebei bij Barco en moeten niet zo lang meer. De gsm gaat en Petra hangt aan de bel. Ze hebben koopjes gedaan en of we die komen bekijken ? Snel naar het afgesproken terras. Het gekochte wordt gekeurd en goed bevonden. De vrouwtjes glunderen. De hoofdstraat in, die gaat richting bootje.
We spreken af om te gaan eten op de pier.
's Avonds eten we met zicht op de rivier en de ondergaande zon en op- en afvarende schepen. Kan dit nog beter voor watersporters in hart en nieren ?

Feesten gelijk de beesten, meende ik eerst als titel te gebruiken. Maar dit leek me niet opportuun. Het geeft niet altijd weer wat het in werkelijkheid is. Gezellig is het altijd, maar tussen wijn- en biermakers ben ik een volslagen leek. Die mannen proeven de één na de andere fles, en de stemming stijgt altijd a rato van het aantal geproefde flessen, dus...
Dat er bij zulke gelegenheden al eens een ongelukje gebeurd, is aannemelijk, al wijd ik er wegens inacht-genomen discretie NIET over uit.
Zulke dingen vallen voor. Het was en blijft gezellig, het bier smaakte trouwens fantastisch !

Vandaag kwamen Petra's ouders op bezoek. Rond de middag was de afspraak, aperitief-tijd zeg maar.
Willy iets meer, Nadya veel minder boot-fanaat. Maar goed, éénmaal aan boord wordt de meeste schrik vergeten bij een drankje. Als bier- en wijnmaker spreekt Willy een "Brugse Zot" wel aan. De dames drinken een wit wijntje. 't Is etenstijd en we raden hen, net als gisteren hetzelfde restaurant Dali aan in de Kasteellaan. Snel akkoord want iedereen heeft honger. Een mosterdpuree met een lekker stukje vis. Iedereen zwijgt, dus zal het wel smaken. We praten honderduit over alles en nog wat. Natuurlijk komt de nieuwe mobilhome, die in aantocht is, fel ter sprake. Euforisch lijkt Willy wel wanneer hij over zijn hobby begint, wat zijn plannen allemaal zijn, enz...
We zijn allebei een beetje jaloers dat wij zoveel vakantie niet hebben, maar ja, dat wisten we vooraf. En wanneer wij het hebben over onze toekomstplannen met de boot lijken we evenveel in de ban als Willy en Nadya. Om al het lekkere wat te laten zakken, besluiten we om een stadswandelingetje te maken.
Gent heeft veel te bieden. Jammer dat ook hier zoveel verknoeid werd. Na de wandeling drinken we in Gent een "Brugse Zot" om de verzoening tussen Gent en Brugge gestalte te geven. Er moeten toch mensen zijn die zich opofferen, niewaar Nadya en Willy, hmm.

Laat in de namiddag hadden we afgesproken met Jackie, een beroepsschipper van een 3150 ton groot binnenschip dat in het Sifferdok gelegen was op ligdagen, zoals dat heet. Drijvend magazijn is een meer verstaanbare taal, het schip ligt dan tegen een dagprijstarief te wachten tot lossing. Dit kan in rechtstreekse overslag in een zeeschip zijn dat nog moet binnenkomen, ofwel in een silo die momenteel nog vol is, maar weldra leegkomt. Dat het sedert het moment dat ik met pensioen ben, slechter en slechter gaat berichtte ik al eerder. Niet dat het ene met het andere te maken heeft, maar de vrachtdaling die de laatste maanden aan de gang is, is niet meer in verhouding tot het geleverde werk en de kosten van het materiaal. Crisis gaat tot op het tandvlees, en het is quasi zeker dat er ook in de binnenvaart falingen zullen vallen. Met name voor de mensen die recent investeerden in nieuw materiaal, worden de komende jaren meer dan moeilijk. Ook Jackie kloeg. De vracht lijkt meer op een tegemoetkoming in de gemaakte kosten dan wel een loon waaraan je iets kunt verdienen, zei hij. Na wat keuvelen over de job probeerde ik zo snel mogelijk wat vrolijkers te bedenken. Alras was het over mijn bootje en de rondleiding begon. Hij was verwonderd dat het zo goed in orde bleek. Ook het motorcompartiment bekeek hij met de nodige aandacht. Zo vernam ik ook dat ook hij draaide op Iveco motoren. Ook Viviane was in de wolken. Bij een glas "Brugse Zot" werden de laatste zwartgallige gedachten weggespoeld. Onze vrouwtjes dronken een wit wijntje. Via via hadden we een adresje gekregen om iets te gaan eten in Gent, heel lekker en betrekkelijk goedkoop. Met de crisisgedachte nog in het geheugen boekten we in restaurant Dali in de Kasteellaan een tafeltje voor 4.
Onderweg wist Jackie honderduit te vertellen over de oudere spitsen die in de verbindingsvaart nog lagen, hun vroegere eigenaars, en wat ze vroeger gedaan hadden, enz...
Het eten was zeer goed en verzorgd. Hier kom ik nog, mompelde ik en ook Petra en onze gasten waren in hun nopjes. 't Was al laat wanneer onze gasten vertrokken en we hadden er nog een heerlijke avond van gemaakt. 'k Was blij dat mijn vrienden weer wat verse moed hadden en de ongetwijfeld moeilijke dagen die hen nog wachten, misschien beter zouden verteren.
Moed houden, schippers, een crisis heeft nog nooit jaren geduurd, en achter ieder benarde tijd komt er een goeie. Nog eventjes...

In 't latijn klink het wel mooier. Aangezien onze club mede-beheerder is van Portus Ganda besloten we van Deinze naar Gent te varen. Toen onze motor draaide, loerde ik nog eventjes beide richtingen om te kijken of er niets afkwam. Niets te zien, zei ik tegen onze vrienden uit Terneuzen en ze gooiden los. Op dat moment kwam een kempenaar (beroepsschip van ca 500 ton) uit de bocht, nauwelijks 60/70 meter van de boxen verwijderd. Terug de box binnen, maar om terug aan te leggen was het te laat. Zo goed als enigszins mogelijk probeerde ik het schip in  't midden van de box te houden met boeg- en hekschroef. Wat verfschade voor- en achteraan waren 't gevolg. Nie aan te doen, maar normaal moet een beroepsschip bij het inlopen van de Oude Leie dit over marifoon melden. Onze marifoon stond aan, maar we hebben niets gehoord. Men kan dit aan de verzekering melden, maar meestal is dit het ene tegen het andere woord en betaald iedereen zijn eigen schade. Ik was de enige die schade had. Alain, onze schilder had weer werk. Ik melde het niet aan de verzekering, want anders gaat mijn premie de hoogte in. Ik geniet nu een -50% regeling omdat ik schadevrij vaar sedert vele jaren, zodoende.
Prettig was anders, maar er zijn ergere dingen in 't leven.
Het was één van de warmste dagen van 't jaar, en de bedoeling was om minstens twee dagen in Gent te blijven. Jackie, een beroepsschipper belde dat hij kwam buurten, want hij lag in 't Sifferdok met 2800 ton graan, liggen en/of varen in 't jargon, wat betekent dat je als drijvend magazijn bent gehuurd. Kom maar af, antwoorde ik. De telefoon was nog niet koud of men belde opnieuw. Deze keer de ouders van Petra, die ons een dagje kwamen bezoeken in Gent. Ons verblijf zou druk worden.
Rustig vaarden we, eerst op 't afleidingskanaal van de Leie, en daarna stuurboord uit op het kanaal Gent - Oostende. Met 1700 toeren liep ons bootje ongeveer 12,5 km/uur met naar schatting 65 decibels aan geluid. Meer dan aanvaardbaar. We moesten zeker voor de middag uit de Ringvaart geraken wilden we nog op tijd zijn om de spoorbrug te halen van 12.15 u tot 12.30u. Het geluk is altijd voor rare mensen, zegt men en misschien is daar wel iets van waar.
Wanneer we voor de nieuwe sluis in Evergem kwamen, was de beroepsvaart aan 't invaren. Ik melde me direct en kon nog mee. Volle gas en snel lagen we vast. Tien minuten later liepen we uit de sluis en liepen een traag lopend beroepsschip op voor ons. Volle gas, dré, de tijd dringt spoorde Petra me aan.
Met 2000 toeren liepen we 13,8 km/u. Om twee minuten voor twaalf ronden we stuurboord de bocht van de Ringvaart naar het kanaal Gent - Terneuzen. Om kwart over twaalf lagen we voor de spoorbrug, die nog gesloten was. Van timing gesproken !
De spoorbrug die bij de NMBS bekend staat als "Wiedauwkaai/spoorbrug lijn 58-Voorhavenbrug / Muidespoorbrug", was 5 minuten te laat, naar goede gewoonte van de NMBS. Snel er door richting Dampoortsluis, niet meer in werking. Daarna door de tunnel heeft men Portus Ganda voor zich. Met zicht op het vernieuwde Van Eyck zwembad meerden we aan in één van de vrije boxen. Eén van onze leden was van dienst als havenmeester en snel beschikten we over de stick waardoor electra, water en douches voor ons mogelijk waren. Petra begon aan 't eten en ik begon met ons bootje te poetsen. Vanavond en morgen hadden we immers volk en die zouden hun kritiek niet sparen, moest ons bootje niet in optima conditie verkeren.

Een box verder als ons, kwamen twee Nederlandse senioren-koppels aanmeren. We hielpen hen bij het aanleggen en hoorden dat het Zeeuwen waren. Na ons avondeten in Deinze, een koude schotel met verse garnaaltjes, sla, erwtjes, worteltjes, zalm en nog een paar koude vissoorten genoten we van de avond.
We besloten ons op het terras van de verlaten kantine te zetten met zicht op het water. Onze buren hadden BBQ onder een boom en hadden net gedaan met eten. Sociaal zoals watersporters zijn begonnen we met een babbeltje en aldra kwam ik te weten, dat ze uit Terneuzen kwamen, maar eigenlijk van geboorte uit Breskens. Dan waren ze bij mij goed terecht. In een vorig leven had ik meer dan 25 jaar een huisje gehad op Napoleonhoeve in Breskens en kende uiteraard veel Bressianen. Ze kwamen bij ons zitten, en we haalden gezamelijk wat bier en wijn boven, kortom het werd een leuke, lange, gezellige avond. Allebei de mannen kwamen uit het bankwezen en hadden beide bij AMRO hun ganse carrière afgewerkt. Nu waren ze met pensioen en genoten met hun vieren van de vrije tijd. De vragen van onze nieuwe vrienden : "en ken je die, en ken je die". Allemaal mensen uit Breskens die me voor de geest kwamen.
Een paar pintjes en een paar flessen wijn later besloten we op te kramen. 't Was bijna middernacht, maar best nog goed van temperatuur.
Met een wederzijdse goeie nacht, zei 't lampje klik, en 't was uit. We sliepen de slaap der onschuldigen.

Uit mijn jeugd herinner ik mij Deinze, toen het toenmalige Racing Lokeren op verplaatsing moest naar SK Deinze. Een vliegtuigvleugel half in de grond gepland, bracht een ode aan de verongelukte zoon van de voorzitter dhr Torck, baas van een toenmalig fabriek waar kinderwagens werden gemaakt, en aan diens vliegtuigongeluk. Als kind vond ik die vleugel toen indrukwekkend. Het zou mij een gans leven bijbljven. Zoals vele kleine provinciesteden bleef Deinze steken tussen boerendorpen en grootsteden. Het bulkt er, net als in Lokeren, van werkbezorgende kantoren, het één naast het andere. Iedere provinciestad is uitgegroeid tot slaapstad en hangt in grote mate af van werkverschaffing in de grootstad.
Wanneer de slechtwerkende bruggen van het Brugse achter ons lagen en de frustratie enigszins afnam vaarden we onder een loden zon richting Deinze. 't Was ruim boven de dertig graden, en ik was al blij dat we voor een kleine trip gekozen hadden. Tweemaal hadden we een kwartier gewacht voor een brug, waar, zei de man met dienst, een tegenligger ging komen. Na 15 à 20 minuten gewacht te hebben, ging plotseling de brug open, wachtend op een tegenligger die niet kwam, om daarna tot spoed aangemaand te worden door dezelfde man. Zo kan ik het beter, dacht ik. Maar goed !
Meer dan anderhalf uur later gingen we stuurboord uit naar het afleidingskanaal. Telkens als er een schutting in St. Baafs Vijve gebeurd was, kwamen twee, drie beroepsschepen ons tegemoet. Ook achterop liggende schepen kwamen uit richting Gent. We hadden de avond voordien gebeld met Deinze om een plaatsje te hebben en prompt werden 5 nummers aangeduid, waar we konden liggen.
Net voor we de Oude Leie aan bakboord namen, zagen we aan onze rechterkant een mooie ooievaar.
Rustend van de warmte foerageerde hij er lustig op los. We minderden vaart om het dier niet te storen en zagen achter de bocht, de jachthaven. Rond 14.30 uur lagen we vast.
De douche in, en een verkwikkend stortbad later, begonnen we aan een stadswandeling. Een coupe met aardbeien ging er vlot in, gevolgd door een pintje voor mij en een wijntje voor Petra. Ondertussen dommelde het stadje verder in....

Verliefden zullen direct denken aan een romantisch avondje uit wanneer ze de titel van dit artikel zien, maar niets is minder waar. 't Is zowaar de naam van een gerenommeerde Brugse familiebrouwerij die twee echte unieke bieren produceert. Met de huidige zesde generatie gaat het goed, dank u. Geen directe staatssteun zoals de banken nodig of subsidies allerhande zoals onze boeren. Neen, niet nodig, de halve maan doet het goed.
In 1856 opgericht door "Henri I" zorgde deze eerste "Maes" voor dit echt Brugs familiebedrijf. Hij werd door "Henri II" opgevolgd in 1867, waarna nog "Henri III" in 1919 kwamen en tenslotte in 1950
"Henri IV". Het waren nu modernere tijden en ook de brouwerij evolueerde mee in de gedaante van
Veronique Maes, die in 1981 in haar zoon Xavier Vanneste, de juiste opvolging kreeg.
Gedurende mijn verblijf in Brugge leerde ik eerder reeds "Straffe Hendrik" kennen van deze brouwerij, maar nu geraakte ik verzot op,....jawel "Brugse Zot".
En als klapper op de vuurpijl, beslechte ik enkele dagen later, het pleit tussen twee ruziënde steden : Brugge en Gent. Door onder het oog van de altijd waakzame Jacob Van Artevelde op zijn eigenste  marktplein een Brugse Zot te drinken. Al moet ik er eerlijk aan toevoegen dat ik eventjes meende dat Jacob's vermanende vinger in mijn richting wees. Zou dat kunnen ???

't Was bloedheet, die maandag, de 17e. De voorspelling was, op een enkele bui na, prachtig weer met regelmatig temperaturen tussen de 25 en 35°. Voor mij persoonlijk iets te veel., maar wanneer er nu iets is waar geen mens vat op heeft, is het, het weer. En gelukkig maar, want de mens heeft al mooie dingen genoeg naar de kl..... geholpen. Een klein uurtje scheiden ons van de Schipdonksluis, en ondertussen varen we heerlijk op het kanaaltje met brugjes versierd met bloemen. Dezelfde bruggen vinden we terug op het Leopoldkanaal, zonder dat er ooit iemand op vaart.  Hoe jammer dat deze vaarweg voor de watersport gesloten blijft. Het zou de ontsluiting op toeristisch gebied bevorderen van alle dorpjes naar de kust toe. Hier en daar een aanlegsteiger en verder is alles klaar.
De sluis stond klaar, want ik had op voorhand gebeld. Eens op het kanaal Gent - Oostende was het heel rustig qua beroepsvaart, wel kwamen we ongeveer 20 jachtjes tegen voor de eerste brug  in Brugge. De werking van alle bruggen rondom Brugge is een oud zeer. De werking en coördinatie is zeer slecht. Diensten zijn slecht georganiseerd en de watersporter wordt eerder geweerd dan wel aangetrokken.Tijd om in te grijpen, Mevrouw Krivitz. Want ieder jaar wordt het nog erger.
We hadden de vorige zaterdag gebeld om een plaatsje te hebben in de jachthaven Brugge Coupure. Bij melding ging het brugje reeds omhoog en werd ons een plaatsje aangewezen.
We lagen ongeveer halverwege. Allerminst rustig, maar goed. Hier bleven we enkele dagen. Shopping time, en ook tijd om te genieten van de mooie omgeving.

Eens zo groots als ontstaan van vele rivieren en kanalen, nu vergeten ergens in Damme.
Maar niet door mij !

We gingen vandaag naar Damme fietsen langsheen de Blinker en de Stinker ofte Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal. Langsheen het water fietsen met her en der wat rustmogelijkheden, het was een lust. Van tijd tot tijd een lichte storing met voorbijflitsende wielerterroristen, luid bellend en roepend, omdat zij wat sneller fietsten dan wij. Eénmaal de bende voorbij, werd het terug stil in het land van Buysse en kwam aan deze boomkathedralen geen einde. Mateloos genieten was dit en telkens weer verrast door overblijfselen uit een oorlogsverleden met een G.I. op een metershoge toren met een mitrailleuse in aanslag. Iets te weinig banken onderweg om uit te rusten van een lange tocht (tenminste met minifietsen), kwamen we in Damme. Tijd voor een pintje in dit drukbezochte boekendorp. 20 minuutjes verder was alle moeite verdwenen en kon ik aan mijn slentertochtje door het papieren geheugen van de nederlandse taal beginnen.
Ruim meer dan een uur later, met een boek onder arm, was het etenstijd. In één van de gezellige café's smaakte het broodje net zoals 5 michelinsterren. De terugtocht was langer dan het leek en we waren wat blij in de verte ons bootje te ontwaren. We boekten in het Kasteel van Raverschoot ons avondeten en fietsen richting boot om ons te gaan verfrissen. Na de douche rustig lezend in het meegenomen boek over de geschiedenis van het Waasland vergaten we de tijd, wakker gemaakt echter door een knorrend geluid van onze magen. Het waren lekkere mosselen, afgesloten met een schitterend flesje wijn.
Neen, deze dag zou nooit meer stuk gaan.