Uit mijn jeugd herinner ik mij Deinze, toen het toenmalige Racing Lokeren op verplaatsing moest naar SK Deinze. Een vliegtuigvleugel half in de grond gepland, bracht een ode aan de verongelukte zoon van de voorzitter dhr Torck, baas van een toenmalig fabriek waar kinderwagens werden gemaakt, en aan diens vliegtuigongeluk. Als kind vond ik die vleugel toen indrukwekkend. Het zou mij een gans leven bijbljven. Zoals vele kleine provinciesteden bleef Deinze steken tussen boerendorpen en grootsteden. Het bulkt er, net als in Lokeren, van werkbezorgende kantoren, het één naast het andere. Iedere provinciestad is uitgegroeid tot slaapstad en hangt in grote mate af van werkverschaffing in de grootstad. Wanneer de slechtwerkende bruggen van het Brugse achter ons lagen en de frustratie enigszins afnam vaarden we onder een loden zon richting Deinze. 't Was ruim boven de dertig graden, en ik was al blij dat we voor een kleine trip gekozen hadden. Tweemaal hadden we een kwartier gewacht voor een brug, waar, zei de man met dienst, een tegenligger ging komen. Na 15 à 20 minuten gewacht te hebben, ging plotseling de brug open, wachtend op een tegenligger die niet kwam, om daarna tot spoed aangemaand te worden door dezelfde man. Zo kan ik het beter, dacht ik. Maar goed ! Meer dan anderhalf uur later gingen we stuurboord uit naar het afleidingskanaal. Telkens als er een schutting in St. Baafs Vijve gebeurd was, kwamen twee, drie beroepsschepen ons tegemoet. Ook achterop liggende schepen kwamen uit richting Gent. We hadden de avond voordien gebeld met Deinze om een plaatsje te hebben en prompt werden 5 nummers aangeduid, waar we konden liggen. Net voor we de Oude Leie aan bakboord namen, zagen we aan onze rechterkant een mooie ooievaar. Rustend van de warmte foerageerde hij er lustig op los. We minderden vaart om het dier niet te storen en zagen achter de bocht, de jachthaven. Rond 14.30 uur lagen we vast. De douche in, en een verkwikkend stortbad later, begonnen we aan een stadswandeling. Een coupe met aardbeien ging er vlot in, gevolgd door een pintje voor mij en een wijntje voor Petra. Ondertussen dommelde het stadje verder in....
Verliefden zullen direct denken aan een romantisch avondje uit wanneer ze de titel van dit artikel zien, maar niets is minder waar. 't Is zowaar de naam van een gerenommeerde Brugse familiebrouwerij die twee echte unieke bieren produceert. Met de huidige zesde generatie gaat het goed, dank u. Geen directe staatssteun zoals de banken nodig of subsidies allerhande zoals onze boeren. Neen, niet nodig, de halve maan doet het goed. In 1856 opgericht door "Henri I" zorgde deze eerste "Maes" voor dit echt Brugs familiebedrijf. Hij werd door "Henri II" opgevolgd in 1867, waarna nog "Henri III" in 1919 kwamen en tenslotte in 1950 "Henri IV". Het waren nu modernere tijden en ook de brouwerij evolueerde mee in de gedaante van Veronique Maes, die in 1981 in haar zoon Xavier Vanneste, de juiste opvolging kreeg. Gedurende mijn verblijf in Brugge leerde ik eerder reeds "Straffe Hendrik" kennen van deze brouwerij, maar nu geraakte ik verzot op,....jawel "Brugse Zot". En als klapper op de vuurpijl, beslechte ik enkele dagen later, het pleit tussen twee ruziënde steden : Brugge en Gent. Door onder het oog van de altijd waakzame Jacob Van Artevelde op zijn eigenste marktplein een Brugse Zot te drinken. Al moet ik er eerlijk aan toevoegen dat ik eventjes meende dat Jacob's vermanende vinger in mijn richting wees. Zou dat kunnen ???
't Was bloedheet, die maandag, de 17e. De voorspelling was, op een enkele bui na, prachtig weer met regelmatig temperaturen tussen de 25 en 35°. Voor mij persoonlijk iets te veel., maar wanneer er nu iets is waar geen mens vat op heeft, is het, het weer. En gelukkig maar, want de mens heeft al mooie dingen genoeg naar de kl..... geholpen. Een klein uurtje scheiden ons van de Schipdonksluis, en ondertussen varen we heerlijk op het kanaaltje met brugjes versierd met bloemen. Dezelfde bruggen vinden we terug op het Leopoldkanaal, zonder dat er ooit iemand op vaart. Hoe jammer dat deze vaarweg voor de watersport gesloten blijft. Het zou de ontsluiting op toeristisch gebied bevorderen van alle dorpjes naar de kust toe. Hier en daar een aanlegsteiger en verder is alles klaar. De sluis stond klaar, want ik had op voorhand gebeld. Eens op het kanaal Gent - Oostende was het heel rustig qua beroepsvaart, wel kwamen we ongeveer 20 jachtjes tegen voor de eerste brug in Brugge. De werking van alle bruggen rondom Brugge is een oud zeer. De werking en coördinatie is zeer slecht. Diensten zijn slecht georganiseerd en de watersporter wordt eerder geweerd dan wel aangetrokken.Tijd om in te grijpen, Mevrouw Krivitz. Want ieder jaar wordt het nog erger. We hadden de vorige zaterdag gebeld om een plaatsje te hebben in de jachthaven Brugge Coupure. Bij melding ging het brugje reeds omhoog en werd ons een plaatsje aangewezen. We lagen ongeveer halverwege. Allerminst rustig, maar goed. Hier bleven we enkele dagen. Shopping time, en ook tijd om te genieten van de mooie omgeving.
We gingen vandaag naar Damme fietsen langsheen de Blinker en de Stinker ofte Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal. Langsheen het water fietsen met her en der wat rustmogelijkheden, het was een lust. Van tijd tot tijd een lichte storing met voorbijflitsende wielerterroristen, luid bellend en roepend, omdat zij wat sneller fietsten dan wij. Eénmaal de bende voorbij, werd het terug stil in het land van Buysse en kwam aan deze boomkathedralen geen einde. Mateloos genieten was dit en telkens weer verrast door overblijfselen uit een oorlogsverleden met een G.I. op een metershoge toren met een mitrailleuse in aanslag. Iets te weinig banken onderweg om uit te rusten van een lange tocht (tenminste met minifietsen), kwamen we in Damme. Tijd voor een pintje in dit drukbezochte boekendorp. 20 minuutjes verder was alle moeite verdwenen en kon ik aan mijn slentertochtje door het papieren geheugen van de nederlandse taal beginnen. Ruim meer dan een uur later, met een boek onder arm, was het etenstijd. In één van de gezellige café's smaakte het broodje net zoals 5 michelinsterren. De terugtocht was langer dan het leek en we waren wat blij in de verte ons bootje te ontwaren. We boekten in het Kasteel van Raverschoot ons avondeten en fietsen richting boot om ons te gaan verfrissen. Na de douche rustig lezend in het meegenomen boek over de geschiedenis van het Waasland vergaten we de tijd, wakker gemaakt echter door een knorrend geluid van onze magen. Het waren lekkere mosselen, afgesloten met een schitterend flesje wijn. Neen, deze dag zou nooit meer stuk gaan.
Tijdens ons verblijf in het Meetjesland, waren we na de stadswandeling, tentoonstelling en het verorberen van onze verwenkoffie en de rest, blij om terug aan boord te zijn. Met al de meegenomen brochures waren we enkele uurtjes zoet en visten er enkele ideeën uit om 's anderendaags te doen. Fietsen naar Damme leek ons doenbaar al schrikte de afstand (22 km) ons wel wat af. Maar we hadden nieuwe fietsen en die moesten en zouden gerodeerd worden. Met onze tafel op het achterdek vol verwennerij genoten we van een rustige namiddag. Het avondeten hadden we geboekt in de Koetshoeve, 25 meter van ons bootje. Een bootje kwam in de verte uit het afleidingskanaal van Eeklo gevaren en trok direct mijn aandacht. Plat vooraan en met met zitmogelijkheid voor 3 of vier personen werd het aangedreven door zonne-energie. Ik had al uitvoerig gelezen over jonge ingenieurs uit Europese landen die in Nederland wedstrijden hielden met bootjes op zonne-energie om afstanden en snelheden te maximaliseren maar hier net voor me vond ik het dermate interessant dat ik er een aantal foto's van nam. "Sail4you.be" was de naam en geruisloos schoof het ding naast me en verdween achter de bocht. Later in de avond kwam het terug. Fascinerend !
Na een goede nachtrust, (jongens, wat is het er rustig) waren we eigenlijk ook gekomen om "den toerist" uit te hangen. Hoewel het erg warm was begonnen we met een stadswandeling, om toch de sfeer wat op te snuiven. Er was die dag iets te doen op de markt, want een team was bezig met grote kramen te plaatsen. De toeristische dienst lokte ons naar binnen met een tentoonstelling over Cyriel Buyse. Buysse herinnerde ik me uit mijn humaniora-periode als één van de oprichters van "Van Nu en Straks". Als neef van de gezusters Loveling zat literatuur ingebakken in de familie. Geboren in Nevele en overleden in Afsnee bleef deze schitterende schrijver zijn geboortestreek trouw, al was hij als vriend van de grote Louis Couperus ook aanhanger van het Groot-Nederlandse Gedachtengoed. Als zoon van een fabrikant vertelde hij over groot en klein, rijk en arm op een schitterende manier ingekaderd in de Leiestreek, die hij zo goed kende. Wie kent niet zijn "Gezin Van Paemel", een schitterend toneelstuk dat ik enkele jaren geleden nog zag in het NTG met een verbluffende Jo De Meyere in de hoofdrol. Hij blijft me eigenlijk het meest van al bij als verteller, die naarmate hij ouder werd, ook milder was tegenover de mensen die hem omringden. Kort voor zijn dood werd Cyriel Buysse in 1932 in de adelstand verheven, voor velen een verrassing in het toenmalige "Belgique en zijn franssprekend koningshuis". Het was toen de koning die uiteindelijk besliste wie wel en wie niet. Enkele trappen en ik was in het kantoor van de toerismedienst, waar we ontvangen werden door de jongenman met dienst. Hij gaf ons interessante lectuur en kaartjes over wat er te bezoeken viel. Blijgemutst kwamen we allebei buiten met een opgefriste blik op één van Vlaanderens klassiekers. Tijd om de culinaire geneugten te proeven. We namen allebei een verwenkoffie en genoten van al dat lekkers. Nadien nog een biertje en voor Petra een wijntje en we sprongen weer op de fiets, richting boot.
Het wordt tijd dat een Meetjeslander mij het verschil uitlegt. Net voor het kanaal naar Eeklo, ligt de sympathieke club VVW Nieuwendorpe/Maldegem, met aan de overkant Taverne/Restaurant/Tea-Room "de Koetshoeve", wiens adres in Adegem ligt. We lieten dit geschil zeker niet aan ons hart komen, want dit was onze eerste bestemming. Vertrekken deden we in de namiddag, vermits Nieuwendorpe haalbaar is op een halve dag. Vrijdag, de 14e verlieten we Spanjeveer en zagen talloze lege ligplaatsen in Mendonk bij onze twee buurtclubs. 't Was een goede temperatuur maar met een fris windje, toen we de Moervaart verlieten en op het kanaal G-T bakboordkant kozen richting Gent. De voorspelling dat het mooi en warm zou worden lokte ons weg om van een weekje varen te genieten. In Langerbrugge kruisten we het veer en voeren aan de enorme papierfabriek Stora Enzo stuurboord uit. Een kwartiertje verder kwamen de sluizen van Evergem in 't zicht. Jawel, u leest het goed, meervoud sluizen, want sinds kort is deze sluis ontdubbelt met een spetter van een nieuwe sluis. De oude wordt intussen volledig gerenoveerd en we mochten met z'n allen via de nieuwe. Met gemak maakten we ons vast aan een ander bootje, de "EOLE" uit Wachtebeke, die eveneens een weekje verlof namen.Watersporters zijn sociaalvoelende mensen, en de tijd dat je in de sluis ligt, maak je al snel contact met je buurman. Toen we vernamen dat ze ook uit Lokeren kwamen en bovendien uit dezelfde straat, stonden we met vier mensen "van het hand Gods geslagen", want geen van ons vieren kenden elkaar. Vervreemding, noemt men dat. We zwaaiden onze nieuwe kenissen goeie vaart en verlieten hen op het kanaal Gent-Oostende aan de Schipdonksluis. Op voorhand verwittigen kan nooit kwaad en we liepen het sas binnen, want 't stond klaar. Tien minuten verder en we kwamen op de Blinker, lees het Schipdonkkanaal of nog Afleidingskanaal van de Leie. Een kanaal met de bedding van een "toekomstig duwvaartkanaal" denkt men in Brussel. Doch omwonenden en sportminnenden (joggers, fietsers, wandelaars en watersporters) denken daar gans anders over. Laat ons land waar het gras nog groen is en vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, zong onze Vlaamse zanger Louis Neefs. Met z'n allen hopen we dat hij gelijk krijgt. Uit voorzorg hadden we de radarbeugel neergelegt, zodat we met 3,60m geen enkel probleem hadden met de bruggen onderweg. Ook het VVW Nieuwendorpe was verwittigt van onze komst en ons plaatsje was klaar. Hier was het rustig en stil, tenminste wanneer we niet opgeschrik werden door grote bendes wieler-terroristen, euh sorry wielertoeristen wou ik zeggen, al is het verschil soms nauwelijks merkbaar. Motor af en luisterend naar de stilte, namen we een drankje en pauseerden een kwartiertje. Morgen stond er een bezoek aan Eeklo op het programma en de volgende dag een fietsrit naar Damme, maar daar hebben we het een volgende keer over...
Jongens, jongens wat een weer ! 'k Weet het, 'k val in herhaling maar wonen we nu in 't zuiden, of is dit toch nog Vlaanderen. Mij niet gelaten. Ik heb op 1 week 4 t-shirts gedragen en 2 shorts, de t-shirts dan nog een paar uur per dag. De broek was ik wel verplicht, maar alles was te veel. Voor mij hoeft zeker niet de 38° maar met 22 tot 24° ben ik al best tevreden. Aangezien ons bootje van staal is, geeft de hitte een extra dimensie aan onze "Enya". Eén week zalig genieten, dolce far niente van de ochtend tot de avond. We bleven in ons Vlaamse landje en genoten her en der van alle mogelijke culinaire geneugten. We dweilden langsheen het Meetjesland naar de Westhoek en eindigden in onze Oost-Vlaamse contreien. In onze volgende artikeltjes kom je meer te weten over alle fel gesmaakte geneugtes des levens.
Ook in de zeevaart gaat alles veel te snel. Grote mastodonten van schepen hebben soms snelheden die te ver gaan, en bij het kruisen van andere zeeroutes soms ook verkeerd gaan. Dat snelheden in km. uitgedrukt soms ver boven de veertig, vijftig km/uur gaan, begint gekker en gekker te worden. Wanneer je dan een andere koers moet nemen, of uitwijkingsmaneuvers of noodstops moet uitvoeren, gebeuren er dingen die amper te voorzien zijn. Mensen blijven tenslotte mensen, ook al is "koning computer" alom tegenwoordig, ook in een stuurhut van zeeschepen. Wat zoiets teweegbrengt, moge blijken uit bijgaande foto's, genomen bij een aanvaring tussen de Renate Schulte en een andere coaster. Alleen stoffelijke schade, gelukkig !
't Is het eerste jaar dat we verzaken aan de feesten. Al dat gedruis en vooral het nachtlawaai sturen ons richting van ons bootje waar we de ganse tijd de nodige rust vinden. Om kwart voor vijf loopt immers het wekkertje af voor Petra en dan kun je het gelal van terugkerende feestgangers naar hun wagens missen als kiespijn. Wat aanvankelijk gestart was als een feest om de echte Lokeraars uit hun kot te krijgen, is afgegleden tot een commerciële mastodont die op muziekgebied zijns gelijken niet kent in Europa. Het is het goedkoopste evenement in zijn genre. Zoveel is zeker. Met de "Fonnefeesten" en "Polyfonics" er bij staat Lokeren gedurende 10 dagen op iedere muziekliefhebber zijn verlanglijstje. De randverschijnselen moet je er echter bijnemen. En die vinden wij als Lokeraars minder interessant. Met het goede weer was het trouwens op ons bootje gewoon zalig genieten. Al met al zijn we ons ook aan het klaarmaken voor de volgende reis. Mocht het lukken, dan zijn we vrijdag terug weg, klaar voor nieuwe avonturen. Duimen maar, dat de weergoden ons goedgezind zullen zijn, en blijven.
We gaan 's morgens nog wat boodschappen doen en wat wandelen. De fietsen blijken een aanwinst, allebei van hetzelfde merk, wel in een andere zachte kleur. Gezwind bergop en bergaf, want zeven versnellingen maken het leven makkelijker. Terug aan boord, schoonschip maken, want onze gasten komen straks tegen drieën. Iets erna komen ze aan boord, de kinderen zijn fier over hun nieuwe fietsen die papa gekocht heeft. Ze willen absoluut allebei de "kapiteinspet" opzetten, terwijl papa gretig alles op foto vastlegt. Koffie, een wijntje, cola, koekjes, maar voor alles kraken we op onze nieuwe enya een fles bubbles. De namiddag vliegt om en te snel moeten we afscheid nemen. De twee kinderen hebben aan boord tekeningen gemaakt van de kapitein, een draak en hun fiets. We zwaaien hen uit en genieten de ganse avond van ons achterdek tot het donkert. We lezen nog wat en luisteren naar de radio tot het bedtijd is.
Afgelopen week-end werd er redelijk weer verwacht. Niet te veel regen, wel een strakke wind op donderdag en vrijdag, minderend op zaterdag en zondag. We hadden dan ook op donderdag "pak en zak" klaar staan om vrijdagmorgen bootwaarts te gaan. Een zonnetje dat af en toe afgedekt werd met wolken die regen voorspelden, zo kon je 't omschrijven. Een fikse wind (4/5 B) maar daar kon ons schip wel tegen. Alles snel in gereedheid gebracht aan boord. Elektriciteit losgekoppeld, touwen los en de "Enya" gleed weg op de Moervaart, richting kanaal Gent-Terneuzen. Dit stuk heb ik reeds meerdere keren afgelegd, en toch is het iedere keer weer anders. 't Was trouwens een schitterende hemel met wolken die gejaagd werden door felle windstoten, gekleurd van felblauw tot donkergrijs, en hier en daar een schuchter stukje rood. Ik dacht aan Brel zijn prachtige unieke tekst over dat vlakke land, le pays plat, qui est le mien. Daar kan ik stil van worden. Maar goed, met zo'n wind, dat vroeg volle aandacht. Voorbij Spanjeveerbrug merkte ik dat ze het houten wrak, wat eens een schitterend jachtje moet zijn geweest, geborgen hadden. Eindelijk, dacht ik en vermoedde dat het er zeker meer dan twee jaar had gelegen. Nu nog die nieuwe lashbakken, die er ook reeds twee/drie jaar liggen en het half vergane ponton en we krijgen een propere Moervaart. In Mendonk, daar waar de twee volgende clubs gevestigd zijn, was het kalm. De steigers lagen er, net zoals bij ons, met grote gaten. Veel watersporters toeren nu ergens rond in "la douce France" of bij "onze Noorderburen" of enkelen "bei unsere Deutsche Freunden" en de stoutmoedigsten zelfs richting "good old England" of verder... Waar Moervaart en kanaal elkaar kussen, gingen we stuurboord uit. Ik was zowaar alleen op het kanaal. Verder varend stond de brug in Zelzate rechtop, werkzaamheden i.v.m. de rijvlakken die opnieuw geasfalteerd worden. Een ponton is langs beide kanten voor de brug aangelegd en brengt de buspassagiers heen en weer. Eens de grens voorbij steek ik mijn Nederlandse vlag op de radarbeugel, zoals het wettelijk moet. Iedere keer moet je, naast je eigen landen-vlag achteraan ook een tweede vlag voeren van het land waar je vaart. Vandaar... Sluiskil en Sas van Gent groeien steeds verder naar elkaar toe met de industriële laad- en loskades. Tot Sas van Gent mag je één uur rekenen vanaf mijn ligplaats en tot Terneuzen worden het twee uur. In de verte duikt onze plaats van bestemming op, badend in het zonlicht, maar nog altijd geplaagd door een "te" felle wind. Net voor de Oostersluis houden we vol stuurboord en gaan via een toegangskanal richting jachthavens. Links heb je de jchhaven "VVW De Neuzen", rechts heb je Aricom jachthaven, die eigendom is van een bedrijf die alles doen qua herstelling, verkoop, onderhoud en winterberging. Bij aankomst leggen we ons, niet zonder moeite, achterwaarts in een vrijliggende box. Dit maakt het afstappen makkelijker. Mijn maag wordt wakker. Petra en ikzelf maken eten. Op een wip zitten we aan tafel en keuvelen over alles en nog wat. We plannen vannamiddag een fietstochtje met onze nieuwe fietsen. Ik neem na het eten nog een biertje en Petra een wijntje. 'k Ben vergeten de krant te kopen. Jammer, want hier kun je geen Belgische krant vinden. Een uurtje later staan we klaar om met onze "stalen rossen" de dijk een eind af te fietsen. Prachtig zicht op het wijdse, golvende water. 't Is 't laatste van 't eb, of de vloed begint, één van de twee. Grote delen van het strand liggen bezaaid met kokken. Niemand die ze opraapt. Nochtans een lekkernij in zeewater gekookt. Na ongeveer een halfuurtje rijden gaat Petra's gsm. Haar collega Monique komt op bezoek met Guy morgen. Ook Geert en de kinderen komen mee. Fietsjes worden omgedraaid en we rijden richting Terneuzen. Snel naar de supermarkt om wat lekkers voor de kids te kopen. 's Namiddags maken we schoon schip tot het bootje glimt binnen en buiten. Ik bunker water. Het verbruik van water is gestegen in de huidige Enya in vergelijk met de vorige. Electrisch toilet is makkelijker maar verbruikt meer water. De tank met 500 liter was zit weer vol. Onderussen staat de radio en geeft de rit naar de Mont Ventoux. De beelden slippen door mijn geest van Tom Simpson. Hij zou de Ventoux niet overleven. Maar onze belofte Van den Broeck wel, hij wordt vijfde. Na het eten nog een wandeling en wat genieten van ons achterdek, beschut van de wind en in de zon met een goed glas wijn, da's genieten, mensen. Rond tien uur leggen we alles binnen en gaan slapen, want 's anderendaags komen er gasten en moet ons bootje blinken.
Dikwijls vragen mensen die bij ons aan boord komen, wat het kost een nachtje in een jachthaven. Zoals iedereen weet is het leven in het algemeen sinds de crisis, serieus duurder geworden. Zo ook, de jachthavens. Nemen we als referentiepunt de jaren 2006/2007 voor een boot van 12m lengte met twee personen aan boord. Toen waren de prijzen ongeveer € 10 à € 12 voor een nacht. Dit is nu veranderd en de Nederlandse staat heeft ook de overnachting ontdekt en er wordt nu praktisch overal toeristenbelasting gevraagd. Bij sommige jachthaven is de elektriciteit apart nog eens te betalen alsook het nemen van een douche, zodat de eindrekening aardig kan oplopen.Bekijk het onderstaande lijstje dat ik samenstelde op basis zoals gezegd : een boot van 12m lengte en 2 personen aan boord voor één nacht. haven datum havengeld belasting elektriciteit douche
Blokzijl 13.06.09 12,00 1,70 niet inb. n.v.t. Bunschoten 15.06.09 15,00 1,20 niet inb. inb. Weesp 16.06.09 12,50 inb. inb. inb. Middelharnis 19.06.09 14,00 1,38 niet inb. inb. Terneuzen 28.05.09 12,00 3,00 (belasting,water en electra) Brouwershaven 22.06.09 17,28 1,90 sep-key € 5* Sas v. Gent 25.06.09 12,00 inb. 1,00 inb. Zierikzee 23.06.09 17,28 1,90 2,00 1,00 Spakenburg 26.08.08 13,75 inb. 1,00 inb. Nieuwegein 27.08.08 12,00 inb. niet inb. inb. Moerdijk 29.05.09 15,20 2,49 niet inb. inb. Brugge 26.07.08 13,50 all in Beernem 09.09.08 12,00 inb 1,00 inb. Oudenaarde 18.09.08 16,00 all in Ieper 21.07.08 8,00 all in Nieuwendorpe betalen we de helft van liggeld omdat we lid zijn VPF : € 6,00 + € 2 electra. Bij de meeste Nederlandse jachthavens is er elektriciteit te verkrijgen met een muntsysteem. Het probleem daarbij is dat sommige havens 1 kilowatt geven voor € 0,50 en anderen 2 kw. Het beste gooi je er 's avonds nog eens een muntje in, zodat je niet zonder electra komt te zitten 's nachts en je batterijen leeg worden getrokken door een ijskast of zo. Het gebruik van de sep-key wordt is meer en meer in. (Oostende, Zeebrugge en sommige Nederlandse havens). Men kan er geld op plaatsen en je kan het daarna gebruiken voor electra, water, douche nemen, enz... Bij de afrekening krijg je het niet gebruikte geld terug. Al bij al mag je een nachtje verblijf op € 20,- per nacht nemen. In Nederland dien je ook rekening te houden dat er sommige bruggen en sluizen dienen betaald te worden. Men mag rekenen dat de laatste 2 jaar de liggelden/electra/water/belasting/douches verhoogd werden met ca. 20 à 25%. De Belgische zeehavens Oostende en Zeebrugge spannen in Vlaanderen de kroon met ca. € 25,- per nacht. Maar ze hebben dan ook iets meer te bieden dan anderen.
Het waren jaren, die ik niet licht zal vergeten. Immers in de "Swinging Sixties" was ik jong en er gebeurde zoveel. We hadden net de Expo '58 gehad, die op mij als 13 jarige een enorme indruk had nagelaten. Ik had er voor het eerst een kleurentelevisie gezien in het Amerikaanse Paviljoen en in het Paviljoen van de U.S.S.R. hing aan het plafond een soort aluminium bol met 4 uitstekende antennes die alle vier een verschillende richting uitgingen. De Russen noemden hem "Spoetnik". Toen er korte tijd nadien in de volgende "Spoetnik" ook een hondje meereisde "Laika" genaamd, zag ik meteen in de toekomst mensen op de maan. 's Avonds keek ik dan ook met enige fascinatie naar de hemel en dacht dat er binnenkort mensen zouden wandelen op die bol die nu nog onbetreden tussen het gesternte schitterde. Mijn moeder deed het af als "onnozelheden" en zei dat ze veel beter het geld zouden besteden aan diegene die honger hadden op de wereld. In 1960 kwam er een televisie in huis. Mijn vader was even sportminded als zijn zonen en de Olympiade in Rome was een must. Een gigantisch meubel van het merk "Telefunken" kwam in de "living" en behalve twee Belgische zenders, een Nederlandstalige en een Franstalige hadden we ook drie Nederlandse zenders en tweemaal Rijsel. Op ons dak stond er een metalen buis van zes, zeven meter hoog met een soort harken-systeem links en rechts. Mijn vader moest af en toe op zolder om de antenne te draaien. Wij zagen hoe Roger Moens de finale van de 800m goud verloor omdat hij links keek, en de lepe Peter Snell, een Nieuw Zeelander, rechts voorbij stak. In '63 op 22 november was weer zo'n dag die ik me herinner als was het gisteren. In Dallas werd de Amerikaanse J.F. Kennedy doodgeschoten. Ondertussen was er op muzikaal gebied, Elvis, Cliff, de Beatles en de Rolling Stones. En in '69 later was het dan zover. Op 16 juni startte Apollo 11 met als doel een landing op de maan. Ongelovig en vol spanning zat ik die nacht (20 juli '69) te kijken naar de eerste stappen van Neil Armstrong, wanneer hij de historische woorden zei : "It's one small step for a man, but one giant leap for mankind." Gevolgd door Buzz Aldrin als tweede maan-wandelaar, terwijl ondertussen Michael Collins aan boord blijft van de capsule en rondjes draait rond de aarde. Alle drie astronauten zijn nog in leven en zijn momenteel in de buurt van de 80. Merckx won nog de Ronde van Frankrijk en zo waren we onderweg naar de "Seventies", die lang niet het niveau zouden halen van de "Sixties".
Deinze.
