In het leven van iemand die in Vlaanderen woont en met die weersomstandigheden dient af te rekenen, kunnen er beslissingen genomen worden, de ene dag zo, de andere dag weer iets anders. Nog maar eens gebleken. Gisteren nog vol lof over Nederland, vandaag besloten we dit niet te doen en toch maar richting Frankrijk te varen. Reden: iedere dag 4/5 beaufort,en dan Wester- en Oosterschelde moeten oversteken. Niet te doen, met ouder worden neem ik ook graag minder risico's dan vroeger. Eerlijk is eerlijk ! La douce France, dan maar. Nederland misschien volgend jaar, wanneer het minder waait !!!
Buienradars, het weer in B - F - NL, allemaal sites die ik de afgelopen dagen verslond. Vrienden die zaterdag richting zeeland vertrokken waren, meldden vanuit Tholen 5/6 beaufort, ruige zee. Moeite om met boeg- en hekschroef van de kant te komen. Het eerste en moeilijkste deel van de reis is de crossover van de beide schelde's. In plaats van ze in twee maal te doen, proberen we het in één keer. 3/4 lijkt ons doenbaar, 4/5 blijven we ergens liggen. Dat is de afspraak. Het wordt sowieso een moeilijke eerste dag. Met de boodschap dat het volgende week ??? beter zou worden moeten we het stellen. Frankrijk wordt opzij geschoven, het zou toch weer Nederland worden. Duimen maar !
Straks verlaat ons bootje weer z'n vaste stek. Op zoek naar nieuwe horizonten en avonturen. Alles staat op papier via PC NAVIGO en er werd per dag een draaiboek geprint met alle sluizen en bruggen van het ganse trajekt. Op sommige dagen moeten er ca. 25 bruggen gepasseerd worden. Niet weinig, in Vlaanderen zou dit quasi onmogelijk zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat rond de as Gouda en Leiden de brugwachters man's genoeg zijn om die klus te klaren. Het weer baart ons nog altijd de grootste zorgen. Altijd redelijk veel wind. We hebben nog gauw 100 liter bijgetankt en de centjes voor onderweg zijn binnen. In de startblokken zoals het heet. Nog snel wat mailtjes her en der. Een mailtje aan iemand die huwt, met de boodschap dat we aanwezig zullen zijn eind augustus en een mailtje aan de weduwe van een overleden collega, dat we er zullen zijn, bij onze vriend zijn laatste reis. Daartussen, beste vrienden, zit het leven, de ene die lacht en terecht wat hij heeft het vrouwtje uit zijn leven gevonden, de andere heeft de man uit haar leven moeten afstaan en blijft verweest achter. En wij, blij met ons bootje voor de reis en voor onze vriend die huwt maar ook een beetje rouwig omdat we een vriend verloren.... That's life !
Met het verlaten van de Moervaart en het kanaal Gent-Terneuzen, staat er de eerste dag de "crossing" van de Westerschelde op het programma. Via het kanaal van Hansweert naar Wemeldinge komen we op de Oosterschelde met als eindpunt voor die dag: Goes. Goes, daar nemen we een dagje vrijaf om de dag erop naar Goudswaard te varen op de Spui, onze eerste zware dag. De volgende dagen doen we Gouda en Leiden aan, de universiteitsstad. We vertrekken van Leiden noordwaarts naar Alkmaar, de kaasstad. Alkmaar blijft in mijn geheugen na een busstrip met Sporting Lokeren tegen AZ, toen nog met de twee legendarische gebroeders Van de Kerkhof. We nemen onze tweede dag vrijaf om Alkmaar te bezoeken en varen 's anderendaags nog eens richting noorden op het Noordhollands kanaal tot net onder Den Helder, nl. De Kooy. Den Helder, DE Nederlandse marinebasis bij uitstek met duikboten, supporting vessels en de ganse gamma van de Nederlandse armada. We zijn nu in het Noordelijkste deel van Nederland en varen via het Balgzandkanaal en het Amstelmeer naar Den Oever, waar we twee vrije dagen nemen. We zitten immers aan de noordkust van Nederland. Tijd om te vieren, want we zijn beiden jarig op dezelfde dag. 't Is augustus geworden en tijd om terug naar het zuiden te varen. Akersloot op het Alkmaarder Meer is ons volgende doel, met daarna de Zaan, een prachtige rivier met Zaandam als belangrijkste passage en aankomstplaats Weesp op het Amsterdam Rijnkanaal. Na een stuk van dit kanaal nemen we de gekanaliseerde Hollandse IJssel en stoppen in Woerden. Nadat Gouda nog eens gepasseerd wordt, gaat het richting Vreeswijk, waar de Lek kruist met het Merwedekanaal. We varen via Leerdam naar Geldermalsen op de Linge, een prachtig riviertje met veel woonbootjes. Geldermalsen, waar ik zoveel schepen heen bevrachtte. Iedere schipper kwam terug met verhalen, dat het er zo mooi varen was. 'k Wil het nu wel eens met mijn eigen ogen zien. We verblijven er en nemen onze zesde rustdag.We nemen de richting Lage Zwaluwe op het Hollands Diep, al of niet via de Biesbosch. Dat beslissen we wel ter plaatse.'s Anderendaags varen we naar Yerseke. En wat denk je dat we daar zullen eten 's avonds ? Yes, een potje mosselen met frieten, natuurlijk. Vlaanderen komt in de buurt, "mij gedacht".... Smalle toegangsgeul tot de haven van Yerseke, dus zeker binnen de boeikes blijven, anders zitten we vast. Na nog een dagje rust, met een fietstochtje in de buurt varen we Vlaanderen binnen, richting Gent, die fiere Vlaamse stede... We duimen voor een geweldig verlof met een paar zware dagen, maar ook met negen rustdagen en vijf dagen minder dan 40 km. Kortom, doenbaar. Na nog één of twee dagjes shoppen in Gent komen we terug op onze ligplaats.Hoe ver we raken en of alle doelen bereikt worden hangt grotendeels af van velerlei faktoren, weersomstandigheden, wachttijden voor sluizen en/of bruggen, defekten, het zal allemaal mee beslissen of alles lukt. "Keep fingers crossed,guys"...
Alweer een poos geleden dat ik nog iets van mij liet horen. Maar niet getreurd, ik heb met volle teugen genoten van mijn bootje. Met reeds meer dan 20 uur op de teller met uitstappen naar Terneuzen, Sas van Gent, Lokeren en Portus Ganda (Gent) is de Enya gereed om dit week-end naar Maldegem/Eeklo te varen. Een laatste test voor het grote verlof dat met rasse schreden nadert. Om het in nautische termen te houden: "If weather permitting we start in july our holidays".Tot en met midden augustus zitten we op 't water om er te leven zoals "God in Frankrijk". Zoals gewoonlijk wordt het Nederland, met één variante, mocht er toch teveel wind zijn om Wester- en Oosterschelde te dwarsen, doen we Frankrijk. Laat ons hopen dat het Nederland wordt, dat fantastische "vaarland" waar we ons aardig thuis voelen. Een groot verschil met de vorige jaren is dat we de andere kant van het IJsselmeer kiezen. Niet meer de kant van Franeker of Leeuwarden, maar wel de westkant Alkmaar-Den Helder. Ruim drie weken intens genot, waarvan 9 rustdagen. Met niet minder dan 38 sluizen op het programma proberen we 871,5 km. te overbruggen. Een hele klus met na één week eind juli onze verjaardag voor Petra en mezelf. Het volledige programma vinden jullie in een volgend artikeltje. De fietsjes staan klaar om aan boord te gaan, want gedurende de 9 rustdagen willen we alle streken die we aandoen al fietsend ontdekken. Verder zijn er ook een paar korte trips, waar we in de namiddag ook enkele wandelingen en fietstochten zullen maken. Genoeg om er een boeiend en ook wel leerrijk verlof aan over te houden. De "Enya" is na zijn onderhoudsbeurten motorisch en op schildergebied in uitstekende staat en is er klaar voor. We kijken er beiden naar uit om ook deze mooie kant van Nederland te ontdekken. We hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zijn.
16 uur en veertig minuten, tel maar na = 1.000 minuten. 't Is precies wat in mijn logboek staat. Van Spanjeveer naar Terneuzen, Sas van Gent en Lokeren, heen en terug gedurende drie week-ends, en op de uurteller stonden er 1000 minuten bij. Gedurende die drie reisjes verliep alles perfect. Zonnig en bijwijlen warm, maar telkens een tamelijke wind. Overal was de ontvangst perfect. In Lokeren was er wel geen ontvangst maar daar liep het uit de hand door het gezelschap. Met de schepen Dethon,Enya,Stardust en Sea Devil gingen we voor twee dagen naar onze thuishaven. Sommigen bleven 3 dagen, maar op zaterdag hadden we een begrafenis, waar we zeker naar toe moesten. Ludo, de brugdraaier stond al op de wacht aan de Overledebrug en samen met de Pallujepa uit Wachtebeke passeerden we alle bruggen feilloos. Fijne mensen, onze brugdraaiers, voor wie niets teveel is. Altijd vriendelijk en aan iedere brug gezwaai. Echt tof !!! Effe voor de middag legden we aan met onze Post, en op de achtergrond de Peperbus als stadsgezicht. Opnieuw klachten over electriciteit, defecte stekkerdozen, defecte kaarten, enz... Met veel inventiviteit en materiaal konden we stroom nemen door met verschillende boten op één lijn te liggen. Daar zou ik werk van maken bij mijn terugkomst. Ik, die mijn stad probeerde te promoten langs alles kanten ! En dan zo een slechte service, dat kon gewoon niet. De juffrouw achter de balie van het stadswinkeltje naast het stadhuis probeerde zo goed als mogelijk ons te bedienen. Ik kreeg twee nieuwe kaarten, maar geen van beide werd geacepteerd door de defecte stekkerdozen. We zakten af naar een terrasje op de markt, die noch altijd deels puinhoop, deel een kluwen dat iedere dag weer andere passages aangeeft. Niet simpel, diegene die zoals Petra rond 06.00 al de trein nemen en de Markt moeten kruisen alvorens in de Stationsstraat te komen. Het aperitieven liep wat uit en onder vrolijk gebabbel werd het deels in het park verder gezet. Stoelen en tafels kwamen onder een grote boom te staan, van alle kanten verschenen flessen gevuld met diverse alcoholische dranken met er bovenop heerlijk smakende gerechtjes om de opkomende honger te stillen. Hier konden we 100 worden, zonder moeite. We hadden 's avonds drie tafels besteld waar we geaperitiefd hadden, met Annie en Frankie er bij werd het een vrolijke avond. Van alles genoeg voorzien "wandelde" iedereen terug naar zijn ligplaats, waar je een halfuurtje later niet meer hoorde dan het vredig gesnurk van sommigen. 's Anderendaags fris en monter, de één al iets minder dan de andere, terug onder de bomen met allerlei gerechtjes. Martina was in haar sas. Een leuke bende, van wie ik als enige afscheid nam, om de laatste brug in Daknam (16.00 u) te halen. We hadden passagiers aan boord, want Frankie en Annie vaarden mee. Onderweg was Frankie in de weer met z'n fototoestel. De vrouwtjes keuvelden over koetjes en kalfjes en rond kwart over zes meerdden we aan op Spanjeveer. 'k Wil direct tekenen dat de volgende 1000 minuten even leuk worden dan de eerste 1000. Tot varens !
Ik was zo blij en fier dat ik deze week nog eens iets in mijn logboek kon schrijven. Niet dat het wereldschokkend is, maar wel dat er weer gevaren wordt. Immers, toen ik op 18 april naar Wachtebeke voer om de Enya in de loods klaar te maken voor een grondige verfbeurt, liet niets vermoeden dat ik, bijna een maand later, op 16 mei in Spanjeveer opnieuw mijn plaatsje mocht innemen. De terugreis naar Spanjeveer was iets unieks. Alleen met mijn bootje onderweg, Petra bracht immers de auto terug, ik voelde me als een koning. Ik en mijn bootje, toch wel een apart verhaal. Nu kon het beginnen, dacht ik. Na een grondige check-up van de motor, met daarna een verfbeurt en het aanbrengen van nieuwe anodes leek de Enya als herboren. Het week-end van 21 en 22 mei leek geschikt om naar Terneuzen te varen. Samen met enkele vrienden kwamen we via de rustige Moervaart op het kanaal naar Terneuzen. Het grote, brede vaarwater, datgene dat ons altijd naar Nederland trekt, konden we hier ook ervaren. Het laatste jaar was er flink gewerkt aan de infrastructuur van de Gentse Haven, zoveel was duidelijk. Een gloednieuwe kaaimuur aan het nieuwe dok en reeds enkele gebouwen waren net voorbij Seaport Termionals opgetrokken. Bij Aricom lag ik naast, jawel alweer, een oude kennis van de binnenvaart, Willy van den Drakar. Na het aanleggen werd het een uurtje "ouwehoeren" zoals dat bij onze Noorderburen bekend staat. Steeds vaker betrap ik me er op over het verleden te praten, WORDT IK OUD ? Aan boord bij Willy dronken we een pintje, en al spoedig ging het over onze bootjes nu, gedaan met die zever uit 't verleden. Willy dacht zowaar dat de Enya nieuw was, 'k was gewoon zo fier als ne gieter. Zelf had hij ook verfplannen. Ik gaf hem dus het adres van onze schilder. Je kon nooit weten. De maaltijd aan boord smaakte, al waren het maar boterhammetjes. Vanavond gingen we een barbecue doen met z'n allen. Maar ook de vrouwtjes hadden hun inbreng, na de middag, shoppen gedomme. We slenterden met z'n drieën er achter en verloren hen snel uit het oog. Zij keken naar winkels waar wij niet inkwamen, en wij keken naar andere winkels. Ieder zijne meug. 's Avonds, onder een schitterende zon en met een gunstig temperatuurtje smaakte het vlees. Rond 09.00 uur echter begon het fris te worden. Aperitieven deden we binnen. 't Liep tegen elven, toen iedereen z'n kooi opzocht, want morgen vaarden we tegen de middag terug. Kwestie om nog wat te helpen in onze thuishaven. 's Anderendaags stond er een harde wind (ruim 4 beaufort), en uit de box varen ging perfect. Onder de weg, buiswater dwars over dek. Jaaaaaaaaaaaaaaaa, uitgewaaid, waren we zeker ! Na het aanleggen op Spanjeveer, kwamen een 40-tal oldtimers op het terrein opgereden. Pure nostalgie, de tijd van toen we nog jong en mooi waren, we waren nu iets minder jong, om van de rest nog maar te zwijgen. We droomden stilletjes weg en dwaalden met onze geesten nog eventjes de "sixties" door. "Twee pintjes aub, ik schrok, back to reality, terug met de voetjes op de grond. IK HAAT SOMS REALITEIT !
Van de serie foto's onderaan het onderstaande artikel is wel een hele speciale, een broodje wat gehakt met cola er bij. Geen tijd om neer te zitten, zo los uit het handje, het was wat die drie spannende weken. Maar 't is voorbij en de moeite om te beleven. Nu is het genieten ! Hierboven het laatste fotootje, het deurtje van de werf gaat eindelijk open, en het bootje kan weer in zijn element, H2O ofte water, de volgende avonturen tegemoet. Tot dan !
Drie primerlagen en twee antifoulinglagen verder waren we'r, kortom het onderschip was af. Marc had alle oude zinkanodes vervangen door glimmende aluminium anodes, die op bouten waren geschroeft. De nieuwe anodes waren beter aangepast aan ons vaarwater, zoet en brak. Het oogde zo mooi. 't Onderschip was nu klaar om het water te trotseren. Het ganse bovenschip was nu tweemaal gelakt, de blauwe lijnen ook. Zaterdag 7 mei werd de derde en definitieve laklaag aangebracht, achter gesloten deuren. De hal werd afgesloten, zodat nergens stof of stuifmeel kon binnenkomen. en de naam "Enya", het vaarnummer, de thuishaven "Lokeren" en achteraan "Gruno 38 E Royal" waren met nieuwe stickers bevestigd. Zondag en maandag kon onze Enya drogen. We waren benieuwd hoe mooi hij wel zou zijn, nu ook de dekken tweemaal een grijze antisliplaag hadden gekregen. Dinsdag zou Alain alles overlopen of er geen foutjes waren. Donderdag had ik al met Pierrot afgesproken om negen uur om alle inox onderdelen er terug op te vijzen. De blauwe kleur van de vensterlijsten terug opgefrist en teruggeplaatst, de bakskisten met nieuw geschilderde deksels, sloten en scharnieren er terug opgeschroeft. Om half vijf 's namiddags keken we onze ogen uit. Hier lag een nieuwe Enya. Lachend, gewapend met een flesje bier keken we vol bewondering naar het nieuwe bootje. "GEWELDIG" , "FORMIDABEL" om het met de woorden van den Eddy te zeggen. Moe, maar voldaan zoals dat heet kropen we vermoeid in de auto huiswaarts. Zalig, gewoon. Morgen nog eens wat bijkuisen en zaterdagochtend 14 mei met mijn bootje terug naar Spanjeveer. Een droom werd werkelijkheid !
De tweede week ging in, ik doopte het "de verfweek". Immers, de Enya zou niet minder dan drie primerlagen krijgen op het onderschip plus twee lagen antifouling. Voor de primerlagen werden alle zinkanodes vervangen door nieuwe alu-anodes, beter afgestemd op zoet of brak water. De twee eerste lagen primer (ZF en HB) waren vooral beschermende lagen met twee componenten. De laatste zilvergrijze laag was één component en was een hechtingsverf waarop de antifouling kwam. Met de droogtijd er bij waren er drie dagen voor nodig. Intussen werd Petra ziek en dienden mijn vrienden alleen verder te doen. Het bleek allemaal geen probleem, Patrick en Joël, van harte bedankt ! Vrienden ken je in hoogste nood zo blijkt, en dat mocht ik ondervinden. Ondertussen was na de eerste en tweede laklaag (2 en 3 mei) de Enya toe aan een dagje droogrust. Voor de definitieve en derde laklaag moest immers het onderschip zijn definitieve tweede antifoulinglaag krijgen. Na de eerste antifoulinglaag bleek er geen verf meer te zijn. Technisch probleem, een nieuwe 5-literpot werd besteld. Die zou dan volgende week aangebracht worden. Na twee weken was het bovenschip gelakt en zouden de dekken aangepakt worden. Vandaag werden de dekken de eerste maal gedaan, de dag daarop ging ik, samen met Patrick de laatste antifoulinglaag opleggen en woensdag ging ik alleen alle afgevezen stukken terug beginnen monteren. Donderdag kwam Pierrot tenslotte om het windscherm en de resterende stukken te monteren. De Enya zou dan in al zijn glorie schitteren in het zonnetje om z'n plaats terug in te nemen op Spanjeveer. Onze Enya kon er weer voor tien jaar tegen, nu hij in de winter zes maanden ging rusten in een verwarmde hall.Volgende week lees je over de Enya terug in 't water, met zoals gewoonlijk de foto's er bij. Tot dan !
Het was een tijdje geleden dat ik nog mijn berichten las. Foei ! Ik was aangenaam verrast door te lezen dat kotter ICHTUS van Wim en Ida Fokkens, Streefkerk inmiddels verlaten heeft op 1 april en richting zuiden stoomt voor een 7 maandenlange reis. De reis er heen gaat langs de westkant en de andere kant dient om de terugreis te voltooien. Wim beloofde mij alvast foto's van deze reis. Ik hou je aan deze belofte, Wim, met je commentaar er bij zou dit enkele schitterende artikels kunnen zijn voor mijn blogje.
Beste Ida en Wim,
Waar jullie ook zijn met die prachtige kotter ICHTUS, geniet van deze zeven maanden, weet me zeker te vertellen bij je terugkomst al je belevenissen met de foto's er bij. Geniet van het leven en beleef deze spreuk dagelijks:
"LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK"
Het ga jullie allebei goed. Een mailtje mag en kan altijd. Oostvaarder vanheckeandre@skynet.be
Voor iedere bootbezitter boezemt het schrik in. "DE WERF", niet enkel alle beslommeringen omtrent de keuze van werf, de financiële aspecten zijn van een even groot belang en spelen een rol van betekenis. Immers, niet alle afspraken worden nageleefd in de huidige maatschappij en al te dikwijls blijft de kliënt verweesd achter met een levensgrote kater, om niet te spreken van de financiële gevolgen er van. En toch... De dag voordien ben ik geholpen, door jawel alweer een vriend, jongens wat is het leven toch mooi met zoveel vrienden, aan het afbreken en voorbereiden van de Enya. Alles wat niet hoort bij het schilderen van een boot, moet er af. Alle inox-onderdelen haak om de reddingsboei, sloten en scharnieren van de bakskisten, fenderkorven, houder voor borstels. Zelfs de doppen in de gangboorden van fuel, water en vuilwatertanks worden losgemaakt. Ook de vensters boven worden allemaal één voor één, netjes losgemaakt en binnen gelegd. Naakt, zo voelt het, ligt de Enya daar, gestript van al dat moois, klaar voor de grote beurt. Met wat kennis, vergaard bij vrienden en kenissen, kom je al een heel eind. Ok, niet iedereen is geloofwaardig en menigen vertellen kwakkelverhalen waar je 's nachts van wakker ligt, maar de keuze van werf en de mensen die aan je boot zullen werken is belangrijk. Die keuze heb ik gemaakt. Tot nu toe heb ik daar geen spijt van, als gepensionneerde had ik tijd en legde zowat overal mijn oor te luisteren. Wanneer verschillende verhalen positief bleken, dan begin je al een vast gegeven te hebben. Immers vertrouwen stoelt, althans bij mij, op geloofwaardigheid en ondervinding. Wanneer je zelf niet "pietje handig" bent, wordt je verplicht om je vertrouwen aan anderen te schenken. En met wat hulp van vrienden werd de motor nagekeken. Hij werd niet enkel nagekeken, ook werd mij gewezen op vele zaken die ik in de toekomst zelf kan. Is er immers geen spreekwoord dat zegt: "Wat je zelf doet, doe je over het algemeen beter"!!! Tijd voor de werf. Ik koos voor kleinschaligheid. Niet dat grote bedrijf, waar je meer een nummer bent, maar voor het kleine, waar je aanwezigheid welkom is en je eventuele hulp geen probleem vormt.Neem daarbij, dat de mensen bij mij qua profesionnaliteit heel hoog genoteerd staan, de werf in de nabijheid ligt, daarmee is de keuze snel gemaakt. 21 april 2011, ik vaar binnen in het droogdok, het grote avontuur begint ! Samen met vriend Patrick, glij ik langzaam de loods binnen. De touwen worden binnen aangenomen door Alain en Marcel, twee schatten van mensen, zo blijkt later. Gepiloteerd door Alain en Patrick lig ik op de plaats recht bovenop de bokken, die straks het gewicht van de Enya zullen moeten torsen. De pompen worden in gang gezet en 13.000 kilogram staal poot zich neer op twee bokken. Na een paar uur zakt het water snel weg. De Enya is nu ook zijdelinks gestut en kan geen mm meer voor-of achteruit. Her roer komt boven water met nadien de schroef. Geen enkele beschadiging aan de schroef. Goed gevaren, skipper ! Gestaag daalt het water. Het onderwaterschip en de kiel liggen nu ook bloot. De balken waarop de Enya rust komen aan de oppervlakte. Nog een uurtje en alles rondom is droog. Boeg- en hekschroef, geen beschadiging. Alles valt reuze mee tot nu toe. We staan verstomd hoe groot een boot is, wanneer hij helemaal droog staat. Daar ligt hij nu te pronken, onzen Enya. Het onderschip ziet er goed uit, maar het werd tijd voor een behandeling, zo blijkt. Eén van de volgende komt deel II, van de werf. Blijven volgen, vrienden, blijven volgen.
Wie dezer dagen gromt over 't weer, is ne zagevent. We zijn immers gezegend met een fabelachtige aprilmaand. Nadat de mekanieker aan boord was geweest en de Enya tiptop in orde had gemaakt, werd het tijd om de rest van de werken aan te vatten. Nu alle fuel-filters en oliefilters vervangen waren, de waterafscheider nieuw was, alle olie vervangen en alles nagekeken kreeg de Enya 10 op 10. De motor draaide zoals tevoren en was klaar voor een nieuw vaarjaar. Enya zou een nieuwe verfbeurt krijgen, en daar was Alain voor onder de arm genomen. Het onderschip zou ikzelf doen met enkele vrienden, afspuiten, afschuren en daarna in de antifouling* zetten. Tegen het einde van deze week zou ik dat graag achter de rug hebben, zodat de verfbeurt zou kunnen beginnen volgende week. Eerst moet de vorige boot uit het droogdok komen, en dan is het mijn beurt vandaag (21 april 2011). Maar deze week deed de Enya zowaar aan striptease. Alles aan dek werd afgeschroeft, de ramen verwijderd en alle vijsjes, boutjes en moertjes in aparte zakjes gestopt met daarop plaats (bakboord* of stuurboord*) + daarbij voor welk stuk het moest dienen. Een hele klus, met de hulp van vrienden snel geklaard. Van de opmerkelijke striptease enkele foto's. De foto's zijn uitzonderlijk ook te bekijken voor - 16 jarigen !!!
Merk hoe groot het verschil in de eerste drie en de laatste twee foto's. Vensters weg, inox onderdelen weg, alle dekbeslag* verwijderd, kortom de ENYA klaar om een nieuw verf-kleedje aan te trekken. Verdere foto's op komst. Men zegge het voort.........
* antifouling = verf die voorkomt dat het onderschip snel begroeit met pokken en andere wieren. * bakboord = linkerkant v/h schip - stuurboord = rechterkant v/h schip. * dekbeslag = alle inox onderdelen die op dek zijn geschroeft, zoals relingen, fenderkorven, enz...
Ontwaken in Seefeld, het had altijd iets mistiek, blootsvoets schuifelde ik de living binnen en keek via het balkonraam, richting Karwendelgebergte. Fascinerend ! Seefeld, midden in die soepkom, omgeven door het gigantische gebergte met in het midden de gemeente Seefeld zelf. Wat onmiddelijk opviel, in tegenstelling tot vorige jaren, waren de niet-besneeuwde daken. Alles droog, de wegen, de daken, zelfs het torentje van de Seefelder kirche lag droog. Het zou voor ons een moeilijke skiweek worden, zoveel was duidelijk. Toch beslisten we om een skipas te nemen, om achteraf de vrijheid te hebben om gelijk welke piste te kunnen nemen, zowel voor- als namiddag. Het bleek achteraf gezien een vergissing ! Maar goed, met volle moed er tegenaan. We waren onze eerste skidag reeds om 09.00 u op de Geschwandtskopf. Destijds, jaren geleden, de achtergrond van de Olympische Winterspelen in Seefeld. Ski's gewaxed, de spiertjes terug een jaartje ouder, maar de goesting nog even sterk als bijna dertig jaar terug. Er was duidelijk hard gewerkt aan de piste 's nachts, vast aangereden en nog hard. Toen we de eerste keer beneden waren, viel ons ook het weinige volk op. We waren waarschijnlijk de laatsten die op wintersportverlof kwamen. Terug naar boven, wilde we richting Mosern skieën, onmogelijk, want beneden was de skipiste afgesloten wegens te weinig sneeuw. Jammer. We besloten bij een volgend verlof, een maand vroeger te gaan. De ganse week hetzelfde stramien gevolgd, 's morgens skieën, 's namiddags onmogelijk wegens de papperige sneeuw. Toen het dondermorgen begon te regenen wisten we dat ons skiverlof ten einde was. We stonden allebei beteuterd te kijken, onze handen vlochten zich in elkaar en we keken in elkaars oogjes om zoveel onmacht. Seefeld was immers onze tweede thuis, we waren er in 2007 gehuwd. Ik denk dat ik zo'n 27 of 28 keer in Seefeld was, samen met Petra ondertussen reeds voor de tiende keer. Verplicht wandelden we dan maar door de mooie omgeving van Seefeld. Misschien tot volgend jaar.
1 reactie op dit bericht
ik neem aan dat je daar precies goed zit in la Douce France André.... smile
Een aangename week toegewenst vanwege Amor Fati !
Als u uw vooroordelen verliezen wilt, moet u reizen
Reizen is de kunst zich thuis te blijven voelen