Archief

We komen nu op het kanaal Gent - Terneuzen tussen de grote jongens en dus is het opletten geblazen. Gespannen kijkt ons gezelschap naar de toevallig voorbijvarende autoboot van Honda, die enkele duizenden "blikken dozen" gelost heeft in Gent. Het schip vaart met twee slepers voor en achter richting zeesluis Terneuzen, gebouwd door de Hollanders maar betaald voor meer dan 80% door Vlaanderen, zoals alle infrastructuur in Zeeland. Dat is de prijs die Vlaanderen betaald omdat de Westerschelde door Zeeland loopt. Hadden in de middeleeuwen beter gezorgd dat ook dat stukje Zeeland, Vlaams was gebleven. Maar goed, alle walradars tot aan zee werden ook met Vlaams kapitaal betaald, evenals de loodsdiensten gebeuren tot op heden nog altijd met een verhouding van 75/25% Nederlanders/Vlamingen. Nouw, onze Noorderburen zijn altijd bij de pinken geweest, zeg !
We volgen het zeeschip en varen langzaam tot aan Sidmar, waar een grote Japanse bulkcarrier ijzererts aan het lossen is. Ons gezelschap kijkt zich de ogen uit op zoveel grootsheid. Hier klopt HET gedeelte waar onze economie op steunt, met op kop natuurlijk de Antwerpse haven, gevolgd door Gent en Zeebrugge plus een aantal kleinere havens.
Voorbij Sidmar nemen we een bocht van 180° en varen terug richting Moervaart en onze ligplaats op Spanjeveer. We zetten een punt achter een schitterende dag, met niet te vergeten een ongelofelijk prettig en geïnteresseerd gezelschap aan boord. Als koppel en varenden hebben we ook intens genoten van hun gelukkige gezichten. We meren aan zonder enige moeite en kraken nog een flesje op de goede afloop en met een gesmaakt etentje ronden we af. Glunderende gezichten stappen terug in de wagens en gaan naar huis, waarschijnlijk aan velen vertellend welke enige dag ze hadden aan boord van onze Enya. Marc en Angèle, Lieve met haar dochter, ook wij hebben genoten met volle teugen. Altijd welkom !

Wachtebeke voorbij, nog altijd een stralende zon en een schitterend gezelschap dat maar niet genoeg krijgt en eigenlijk nog een staartje wil breien aan zo'n magnifieke dag. Voor ons niet gelaten, dus varen we in Mendonk onze ligplaats voorbij onder de verbazende blikken van enkele van mijn mede-leden, die waarschijnlijk denken : "die kerel vergist zich, die ligt toch hier".
Geruststellend roep ik dat we nog een tochtje op het kanaal Gent Terneuzen voorzien, tussen de grote jongens. De eerste foto toont moeder en dochter. De uitstraling van de gezichten zegt genoeg, denk ik. De twee volgende foto's zijn van Marc en Angèle, allebei kijken ze dromend bij de tweede foto. Herinnert die foto aan iets, Marc ? Bij het uitvaren van de Moervaart, alvorens het kanaal Gent-Terneuzen op te gaan heb je aan bakboord de koeltoren. Voor ons altijd het baken dat van ver te zien is, dat we thuiskomen na een reis.

Eens voorbij Daknam, Lokerens mooiste natuur gedeelte, gaan we richting Sinaai met daarna Moerbeke. Dit stukje moet voor mij het oudste echte stuk zijn vermits je hier nog de oude meanderachtige vorm van de rivier ziet. De foto's vangen aan met een schitterende foto van de kapitein van het m/s Enya en zijn onmisbare rechterhand aan boord, vrouwtje Petra. Dat het aan boord ook educatief werd, getuigt de kundige uitleg van Petra over waterkaarten. In beeld is onze favorite plek Frylan oftewel Friesland. Dat de sfeer er goed inzat getuigt volgende foto, ambiance aan boord met iemand als Marc is verzekerd. De laatste foto is de brug achteraan de oude site van de suikerfabriek in Moerbeke. Blijft ze staan of wordt ze geofferd zoals zovele mooie dingen ?

Sinds ik op internet ben en reeds meer dan 5 jaar mijn blog bij seniorennet bewandel, was ik altijd gebonden aan thuis en via een vast station. Momenteel is dit niet meer zo. Ik beschik inderdaad sinds kort over een mobiele mogelijkheid die via een stick internet bij mij aan boord brengt. Fantastisch hoe ik vanop mijn achterdek met Brugge Coupure als ligplaats rustig een berichtje schrijf voor mijn blog. De mobiliteit van de mens lijkt niet meer te stoppen, op gebied van verplaatsing, media, alles wat je maar droomt, is er nu. Maar genoeg gezeverd, ben niet van plan een ganse dag op dit klaviertje te zitten tokkelen, ik neem een spannend boek over de russische geheime dienst en laat mij wegzakken in het dolce far niente met als gezelschap een goed glas wijn en een spannend boek. Meer hoeft het echt niet te zijn voor mij. Ondertussen haalt Petra haar hartje op en shopt ze in Brugge op zoek naar dat ene ultieme koopje, waar iedere vrouw van droomt. Mooi toch ! 

Op de vorige foto's prijkt onze "Enya" fier in de "Lokerse Haven" op de voet gevolgd door een foto van de ganse bende die meevoer. Daknam's beroemdste inwoner hielden we voor de laatste foto.
De volgende foto is echt een plaatje, Daknam op z'n mooist vanop het water. Ja, Lieve, ge hebt talent om iets vast te leggen. Voor mij één van je beste foto's van deze reportage. Wie durft zeggen dat onze Durme niet mooi oogt, leg ik de twee laatste foto's voor. Mooi toch.
Een volgende keer meer...

Niet zo lang geleden voeren we naar Lokeren en terug naar Spanjeveer. Een jaarlijkse traditie, die we het liefste delen met vrienden. Zo ook die dag, met Lieve en dochter, vriendinnen van Petra en mij, alsook met Angèle en Marc, twee vrienden die ik meer dan 50 jaar ken. Met de zon van de partij kon die dag niet meer stuk. Vrienden aan boord, af en toe een drankje en een stukje eten onder het varen, wat vertellen over ons, toen en nu, wat kan een mens nog meer verlangen. Die dag bleek voor ons allemaal veel te kort, het werd voor iedereen genieten. Mij persoonlijk deed het deugd om een oude vriendschap terug open te zien bloeien. Alvast bedankt, vrienden, ook ik heb er van genoten.

Ooit gonsde het hier van bedrijvigheid, zeker in de bietentijd. Maar vooruitgang duldt geen arbeidsintensieve fabrieken. Dus is de site waar ooit het suikerfabriek stond in Moerbeke in alle stilte opgedoekt. Breekmachines en lassers herleiden het terrein in een sneltempo tot een hoop schroot. En straks komt hier bouwgrond, waar KMO's en appartementen zullen verrijzen.
En alle mensen die hier arbeid verricht hebben, sterven met de fabriek een stille dood.

We vaarden vorige week naar Lokeren, onze thuishaven. Ik had het over de vernieuwing van Moerbeke langsheen de Moervaart in de gunstige zin, maar wat ik te zien kreeg tussen Moerbeke en Wachtebeke tart alle verbeelding.
Beschamend dat op die wrakken nog het woord "watersport" kleeft. De meeste wrakken werden er gedumpt om er nooit meer naar om te zien. Schande. Iemand haalde het in zijn hoofd om een caravan bovenop een boot te bouwen om zodoende iedere dag af te dalen naar zijn boot om er aan te werken. De foto's die ik er van trok waren waren beschamend voor de watersport. Ik besef maar al te goed dat watersport iets is wat centen kost, zoals ieder ander hobby, maar dan nog kan men dit doen op een fatsoelijke manier.
Er bestaan soorten watersporters, daar ben ik nu wel van overtuigd.

Zaterdag 5 juni bleek een uitgelezen dag om te varen. Ver kon ik niet, omdat ik verplichtingen tegenover mijn watersportvereniging had. Als secretaris moet je af en toe ook wat werken. Niet getreurd, dat neem ik er graag bij.
Voor zeven uur waren we in het getouw, want er was bezoek op komst. Met drie vrouwen en één man was ik samen met Marc sterk in de minderheid, maar goed, we zouden ons niet laten vertrappelen. Het bootje lag er na een grondige poetsbeurt keurig bij. Schoonschip maken hoort nu éénmaal bij het varen. Om tien uur moesten we aan de Overledebrug in Wachtebeke zijn, om mee te gaan bij het "blokvaren". Op de Durme zowel als de Moervaart gelden geen vrije brug-beurten, zodat je verplicht bent om het blokvaren te volgen. Om 10.00, 13.00 en 16.00 uur kan je vertrekken vanaf de Overledebrug richting Lokeren. Omgekeerd kun je om dezelfde uren vertrekken aan Daknambrug richting Wachtebeke.
Met 5 jachten wachten we in Wachtebeke aan de brug. Petra liep snel richting brug om twee infoboekjes te halen om aan onze gasten te kunnen geven. Er stonden interessante gegevens in over de reisweg met mooie kleurfoto's er bij. Jammer, want dit zijn nu dingen waar men op bespaard. We kregen zwart/witte gedrukte vellen met moeilijk te onderscheiden foto's. Toch bedankt, jongens. Stipt om 10 uur draaide de brug.
 Charel van Brisarna ging eerst, ex-schipper. Dus we kenden mekaar wel. We hadden een gesprekje net voor het vertrek. Ook ging ik Albert, de havenmeester van Wachtebeke, ne goeie dag zeggen. 't Was goed hem terug te zien.
7 bruggen wachten ons op de vaarweg naar Lokeren. Na de Overledebrug volgden de Kalvebrug, Terwestbrug, Dambrug, Coudebornbrug, Sinaaibrug en Daknambrug. Tussen deze twee laatste bruggen fietsten Petra's Pa en Ma mee tot Daknam, waar ze wonen. Aan de laatste brug zwaaiden we afscheid. Vier keer moest onze beugel naar beneden om onder de vaste bruggen in Spletteren en aan het suikerfabriek in Moerbeke te geraken. Ook de bruggen in Lokeren over de oude baan naar Gent en de spoorbrug bleken te laag. Rond half één lagen we vast in onze thuishaven.
Een kwartiertje later kwamen Marc en Angèle aan boord. We installeerden ons gezellig op het achterdek. Lieve en haar dochter kwamen iets later. Vroeger als voorzien vertrokken we terug richting Wachtebeke om daar op de wachtsteiger te wachten op een ander bootje dat meeging.
Tijd voor een aperitiefje, dachten we. We lieten de kurk knallen en met een snabbeltje er bij was de toon gezet voor de rest van de dag. We kenden mekaar reeds meer dan 50 jaar en dat wil toch wat zeggen. Marc en ikzelf waren in de tijd van "den T-Klub" mannen uit het bestuur en getrouwen van Pater Jo Don, iemand die zeer veel voor de Lokerse Jeugd betekent heeft. Er werden verhalen gewisseld en namen gedeeld. "Hoe zou het zijn met die ?" en " heb je nog iets gehoord van die" ?
Van sommigen wisten we dat die er niet meer waren. Ook door er over te spreken, kan het soms stil worden !
Als vroegere beenhouwer op de markt en sterk verbonden bij de jeugdwerking van Sporting Lokeren heeft Marc een ongelofelijke kennissenkring niet enkel in Lokeren, maar ver daarbuiten. Er werd aan de bruggen dus veel gezwaaid en geroepen op hem. Zelfs één van zijn broers riep vanop het terras aan Sinaaibrug : "Wa stoade gij doar te doen ?"
Petra zorgde samen met Lieve voor een lekkere kaastafel. Eventjes werd het stil aan boord, want iedereen knabbelde of dronk een lekker wijntje. Onder vrienden iets eten en drinken, 't is 't beste wat er is ! Moerbeke kwam in 't zicht. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat er in Moerbeke veel veranderd is langsheen de waterkant. Van de vroegere bouwvallige huisjes werden er veel gerenoveerd of platgegooid en vervangen door prachtige appartementen.  Wachtebeke aan de laatste brug, het zonnetje nog altijd van de partij en onze gasten nog altijd in vorm. Ze vroegen honderduit over schepen en schippers en vaarwegen, bruggen en sluizen. Ik gaf hen zoveel mogelijk uitleg over al datgene dat hen vreemd leek. Ze genoten, en daar was het mij tenslotte om te doen. 
De weersomstandigheden waren nu nog beter, de grootste warmte was voorbij en een klein briesje maakte het nog aangenamer. We voeren onze ligplaats voorbij om op het kanaal Gent-Terneuzen nog eens te varen tot aan Sidmar. We hadden geluk en onze gasten keken hun ogen uit toen er een autoschip van Volvo richting sluis Terneuzen ging. De marifoon stond op, dus kon iedereen flarden van gesprekken horen tussen zeeboot en bruggen of sluizen. Voorbij Sidmar nam ik de terugweg en voer de Moervaart op tot de ligplaats. Nog wat eten en met een wijntje besloten we deze prachtige dag.
Toen vier vermoeide maar gelukkige gezichtjes van boord stapten, keken we elkaar glunderend aan. Was het niet prachtig om mensen met zo weinig, zo gelukkig te maken.
We waren allebei moe, aten nog wat aardbeien en besloten om in onze kooien te kruipen. ZAAAAAAAAAAAAAAAAlig sliepen we in !   

Blijkbaar wordt op verlof gaan even moeilijk voor ons als de juiste zes getallen invullen bij Lotto. Telkens we thuisbleven na slechte weersvoorspellingen was het prachtig weer en als we dan toch eens weggeraken is het zo, zo !
We waren donderdag in Oostende bij het jaarlijks weerkerende festival "Oostende voor anker". Na het vorig bezoek moet ik zeggen dat de inrichters er telkens op vooruitgaan. Meer nog, ondanks een gure wind, werd het best gezellig in onze koningin der badsteden. We lieten onze auto achter aan de rand van de stad en liepen onder een zonnetje dat moeite deed, richting centrum. Natuurlijk gingen we via de haven omdat bootjes nu éénmaal een deel van ons leven zijn. De Mercator nog altijd statig in zijn eigen dok verdiende beter. Althans, zo dachten wij er over. Een Kathedraal Van De Zee moet varen. Wanneer men hetzelfde lef aan de dag zou leggen als bij de opgraving van Brel's jacht, dan vaarde onze nationale trots reeds lang. Blijkbaar wegen economische belangen harder door dan al de rest. Na de bootjes kwam de Kapellestraat met al zijn winkeltjes. Petra kocht een blouse, een paar schoenen voor mij en voor haar, diverse rokken en broeken werden gepast, maar geen enkele viel in de smaak. Moe van al dat geslenter was ik enorm blij met een rustig, zittend moment.
In een smaakvol ingerichte brasserie aten we zeer lekker. Krantje er bij en de moeite vloeide uit mijn schoenen. Dan maar terug de hort op, richting zee. Het water trekt op een onverklaarbare manier ons altijd aan. Altijd anders, zoutig en fris ruikend, zelfs wanneer je je lippen aflikt speelt het zoutige om je gehemelte. Ik word er begot "lyrisch" van.
Flinke werkzaamheden aan de gang in de nabijheid van 't klein strand, waar baggerwerkzaamheden gecompenseerd worden met verhogingen van stranden. Dan maar naar "Oostende voor Anker" waar al het maritieme onze aandacht trok. We kochten een nieuwe verrekijker aan € 25,00, jawel je leest het goed ! Dezelfde verrekijker stond 100 meter verder 100 euro, en in de winkels nog eens 75 euro duurder. De onze vonden we tussen andere rommel gestald. Het bleek een echt koopje !
Als twee gelukkige kinderen met een nieuwe verrekijker op zak werd de terugweg naar de auto aangevat, soms met een halte om onze nieuwe aanwinst eens te testen naar één of ander gebouw in de verte. De terugweg verliep zonder noemenswaardige problemen en eens thuis werd er een grondige test van het toestal gedaan. Het werd 10 op 10.
We besloten 's anderendaags te varen, naar Terneuzen toe, want ook daar was het koopzondag. Vrijdagochtend scheen warempel de zon en beleefden een prachtige dag. We fietsten naar Aricom, een bedrijf waar misschien straks onze Enya zal overwinteren in een verwarmde loods. Eens terug aten we aan boord. We hadden ons ondertussen voorzien in het nieuwe winkelcentrum van een wok met de nodige ingrediënten er bij. Dat werd smullen vanavond, zoveel was zeker. In de namiddag richting pier, de ogen richting schelde waar altijd iets te zien is. De mens werd versterkt met koffie + en een geboterde wafel. Een uurtje later terug naar boord. Rustig krantje lezen terwijl Petra het nieuwe winkelcentrum nogmaals afschuimde.
's Avonds wokken, daarna gezellig tafelen en vroeg ons bedje in, want TV bleek niet te kunnen.
Op zaterdag was er een flauw zonnetje met steeds dreigende wolken. In de namiddag kreeg Petra een briljant idee. Kunt gij eens tanken, ons water raakt op. Onze slang bleek te kort, maar Louis, de havenmeester wist raad en kwam met een zeer lange slang. Tijdens het water tanken viel er een stortbui uit de hemel, die je niet voor mogelijk houd. Net dan was de tank vol en moest ik buiten om de slang op te rollen, het water af te zetten en de dop er terug op te plaatsen. Ik bleek onder de douche gestaan te hebben met kleren aan. Druipend en zeiknat kwam ik aan boord. Petra was tevreden dat de tank vol was. Mijn toestand werd kort beantwoord : "ge zijt toch ne man". Ja, antwoorde ik maar een str...natte ! Daar stond ik dan.
We besloten om na een regenachtige nacht, niet te blijven tot zondagavond, en 's morgens vroeg te vertrekken. Bij het uitkomen aan de sluis achter een zeeschip aan, richting België, Vlaanderen, Spanjeveer, kortom ons gezellig nest, tussen onze vrienden.
Om halftien voeren we de Moervaart in, ik belde Patrick over onze aankomst. Onze beide vrienden stonden reeds op de wacht om te helpen bij het afmeren. Feilloos aanleggen, met zo'n boeg- en hekschroef blijkt alles te kunnen. Daarna een pintje onder vrienden, een leuke babbel.
Tijd om naar huis te rijden via Petra's ouders, waar we een goeiedag gingen zeggen.
Thuis uitpakken en nog eens napraten over ons week-endje en onze...verrekijker. Hemels !