Archief

Zaterdag 24 april, een gezegende dag kan je wel zeggen. Immers, naar jaarlijkse gewoonte zakte onze plaatselijke pastoor, Pater Willy af naar Spanjeveer. Na de verwelkoming door onze Vice-Voorzitter Jan (vast lid van het "Pater Willy-team), begon de Pater achteraan de ligplaatsen, aan de zegening van onze bevlagde bootjes. Geflankeerd door zijn vaste team-leden, misdienaar bij uitstek "Fredje", en zelfs een speciaal overgevlogen Afrikaanse medewerkster, zegende de Pater één voor één onze boten. Een speciaal gebedje voor alle varenden en hun boten, met overhandiging van het vaantje en het gebed. Met een gerust hart voor het komende vaarseizoen werd nadien overgegaan tot een receptie, die gladjes overvloeide in een schitterend avondfeest.
Aan tafel zat ik naast de Pater. Ik kon dan ook niet nalaten om enkele geheimen van hem te proberen ontfutselen. "Hoe komt het toch, Pater" vroeg ik hem in een geanimeerd gesprek, "dat je telkens voor zo'n prachtig weer zorgt" vroeg ik geïnteresseerd. Hij fronste eventjes het voorhoofd, dacht diep na, keek me recht in de ogen en antwoorde : " je moet weten, André (we tutoyeerden elkaar reeds) dat mijn verbindingen met de Heilige Clara van in mijn Congolese tijd dateren". Met gefronste wenkbrouwen keek ik de Pater ongelovig (kleine woordspeling) aan." Allez, Pater, da kan toch nie" probeerde ik nog. Maar de Pater overtuigde me dat telkens hij het nodig vond, hij met eieren naar de "Arme Claren" trok en via de Heilige Clara bekwam wat hij vroeg. Volledig van de kaart, stamelde ik : Meende gij da" ? Vol vuur knikte hij. Ontzet en volledig van mijn melk zat ik daar en dacht diep na, welk groot man er naast zat. Relaties met het Vaticaan, tot daar toe, maar rechtstreeks met hierboven. Verdorie, verdorie, dat ik dat nog mocht meemaken ! Slim, als ik dacht te zijn in mijn naiviteit probeerde ik nog : "kan ze ook iets aan lotto-cijfers doen". Verschrikt en rood aanlopend keek hij me vermanend aan : "André, allez, toch geen wereldse en nutteloze dingen." Het werd stil aan tafel. Ik dacht vooral na over "nutteloze dingen". Ik vond zes op de lotto toch verre van nutteloos, hij dacht waarschijnlijk meer aan "het slijk der aarde".
Zouden ze hierboven dan toch met slijk betalen ?

Wanneer je, na een carrière van meer dan 45 jaar, de riem er aflegt is het definitief rusten geblazen. Meer dan wie ook besefte ik, bij het dichttrekken van het deurtje achter me, dat ik een periode ging afsluiten die onomkeerbaar ging zijn. Ik heb, en dat durf ik zeggen in mijn wereldje dikwijls de mogelijkheid gehad om mensen fors te bevoordelen tegen forse prijzen. Velen hebben het gedaan, ik niet, ik nooit. Sommigen zeggen me dat het dom is, maar wanneer ik langs vlaanderens waterwegen vaar, is een omhooggestoken hand of een kreet : " hé, dréken" me veel meer waard dan een forse buidel geld. Ik had me voorgesteld dat na het afsluiten van mijn werkperiode sommigen me nog zouden bellen of mailen. Ik zat grondig fout ! Uit het oog, uit het hart, blijkt een waarheid als een koe...
En toch...steeds zijn er uitzonderingen die de regel bevestigen. Ze komen soms uit de meest onverwachte hoeken. En daar ben ik geweldig blij mee. Eén van die mensen zet ik vandaag in 't zonnetje. Iedereen die me kent weet welk hart ik toedraag aan de binnenvaart en al diegenen die er hun brood mee verdienen. Het zijn er duizenden. Velen heb ik gekend als peuter, sommigen zaten op mijn schoot toen ik de schippersbeurzen in Mol, Maasmechelen, Gent, Hasselt of Antwerpen bezocht. Sommigen lieten zelfs iets achter op mijn schoot, allemaal mooie verhalen die lang voorbij zijn. Bij velen kwam ik aan boord en was het altijd lachen geblazen. Ik kende al hun vrouwen en kinderen, hun ouders, ik wist uit welk nest ze kwamen. En dat kan belachelijk klinken in de huidige jachtige tijd, maar 't was meegenomen. Ze moesten mij geen blaaskes wijsmaken en ik hun ook niet ! 't Was gewoon de mooiste tijd van mijn leven, waar ik met trots en soms een traantje naar terugblik. Maar 't is voorbij, ik koester die mooie momenten nu en hou vast aan de kameraadschap die me rest van sommigen.
Jackie Rochanski, varend op een 3000 tonner is er zo één. Geene gemakkelijken, wanneer het op handelen aankwam. Maar goed in de job, altijd op tijd, altijd in orde met 't schip en een woord was een woord. Soms botsend op de beurs, wanneer de prijs een hinderblok was, maar vrienden achteraf aan de toog, om samen één, en soms meer dan één pint te drinken. Zo herinner ik me Jackie. Nog steeds varend, ook de zoon met z'n kempenaar, die in het zand zit. Van hem krijg ik niet alleen mails, af en toe spreken we af om samen iets te eten of te drinken en wat bij te praten. Dat zijn altijd mooie momenten, waar ook Petra kan van genieten. Vandaag kreeg ik twee mooie foto's binnen van m.s. Suzy. Ik wil ze, samen met dit verhaaltje, eigenlijk opdragen aan iedereen die zijn kostje verdient in "de schipperij". Aan alle varenden, of ex-varenden gegroet vrienden. 

 

Antwoord : "'t Konijn van 't Patershof - beelden die bewijzen !!!

We hadden ons zo verheugd op een mooi week-end, maar de voorspellingen van veel wind en regen deden ons de das om. Uitstel is geen afstel, daarom proberen we het volgende week nog eens. Kan het a.u.b. wat rustiger hierboven, want een ganse werkweek schitterend weer van 15° en meer, en dan wanneer de werkende mens hunkert naar een schitterend verlengd week-end is Meneer De Boosere daar om roet in het eten te gooien. En dan nog met een lachje het slechte weer voorspellen... Ne mens ge zou voor minder een kwade bui hebben ! 

Ondanks slechte weersvoorspellingen voor afgelopen week-end, verraste de weermaker ons in gunstige zin. Vrijdag 26 maart was het werken geblazen voor ons. Onze wagen stak vol met allerlei noodzakelijkheden, nodig om ons bootje terug in top-shape te brengen.
Petra nam de binnenkant onder handen, en probeerde tussen een warboel aan dozen, emmers en andere hindernissen de weg te vinden naar slaapkamer, badkamer en andere.
Komplete warboel aan boord, maar 't kwam in orde vertelde ze. Waarom zou ik haar niet geloven ?
Droog en zonnig was het buiten, voor mij een hele opluchting. Met water en borstel schrobben was de boodschap. Het ganse dek in de was gezet dat het glansde, vensters schrobben en de resterende lijmresten van tape verwijderen. De achterdek-kap verwijderd en de bakskisten van nieuwe sloten voorzien. So far, so good !
De kap open gelegd op het gras en gekuist. Die ging mee naar huis om te drogen. Nadien alle afdekkappen die voor de vensters waren aangebracht tijdens de winter, gewassen, gedroogd en opgehangen. Nadien plaats gezocht waar ze moesten ondergebracht worden tijdens het seizoen. Tussen deze afdekkappen zal er volgende winter een extra afdekking komen waardoor isolatie optimaal moet zijn. Alles op maat geknipt en terug meegenomen naar huis. Onze auto stak nu voller dan toen we gekomen waren. Maar goed, voor alles hebben we geen plaats aan boord.
Binnen bij Petra was alle warboel verdwenen, netjes in de kasten geplaatst of in ruimtes onder bedden of zetels. Het begon terug op ons bootje te trekken.
Zaterdag verder gewerkt, zodat we in de namiddag rond 15.00 uur klaar waren. Bij alletwee was ons pijpje uit. We lieten ons in de zetel ploffen en dronken koffie ! Eindelijk !
Op zondag, samen met Patrick, mijn buurman, de machinekamer geïnspecteerd.  Alles leek in orde. Alle waterkranen waren afgesloten en de tank opgevuld met water. De boiler aan, en kort nadien hadden we warm water. Water en olie op de motor bleken ok.
En toen kwam het "moment suprème". Sleutel in 't kontakt en onze Iveco sloeg van de eerste maal aan, de waterkoeling bleek in orde. Niks was fout, alles had de winter goed doorstaan. Ik zag Petra's ogen glinsteren, want zij had de meeste twijfels na onze vorige boot. Maar alles verliep rimpeloos. Vast aan de steiger, lichtjes op het gas wilde ons bootje wel weg. Zo'n vijf minuutjes bleef het gas er op, de temperatuur steeg, maar niet abnormaal. Na twintig legde ik de motor af. Alles was goed, volgende week kunnen we naar Terneuzen, indien de weergoden ons gunstig gezind blijven. Het wordt onze eerste trip. Fingers crossed !!!

Tenminste dat hopen we, want dit week-end slapen we voor de eerste keer terug aan boord. We hebben de afgelopen weken alles reeds aan boord gezet. Dat gaat van conserven, koffie, bakmeel, slaapgerief, tandpasta, zeep en alle mogelijke en onmogelijke dingen. Kortom, een tweede huishouden. Er is nu wel heeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeel plaats bijgekomen in ons appartement. Poetsen à volonté. Petra neemt de binnenkant met alles wegzetten, nadat alle kastjes een beurt gehad hebben, het bestek opgeblonken en alle kommen en borden het sop in. Alles moet en zal blinken. Zo ken ik haar. Ondertussen is deze jongen bezig met het buitenwerk. Ik hoop op droog weer, maar goed dat zien we wel.
Watertanks worden gevuld nadat alle kranen werden dichtgedraaid. Olie wordt nagekeken en indien nodig bijgevuld. Na de middag hoop ik reeds zo ver te zijn dat ik ook de motor eens kan laten draaien. Wanneer nergens lekken zijn, je weet het nooit met zo'n winter, ben ik dit tevreden.
Het wordt een spannend moment. Mijn bootje staat dan klaar. Ook met de schilder heb ik reeds afgesproken om hier en daar een paar retouches te doen. 17 april komt hij. Daarna zal ons bootje er klaar voor zijn. We hebben reeds een korte trip gepland, kwestie om ons beestje eens los te laten op zijn element, het water.
En dan denk ik er aan om de H. Clara een mand vol eieren te brengen, zodat de zomer er ééntje wordt om van te genieten.

Snel naar huis, zo hoort het, wanneer je, eens je vertrekt, zo snel mogelijk terug wil.

Alles was ingepakt, klaar voor de terugtocht. En wonder boven wonder, in plaats van meer dan 17 uur te rijden in sneeuw, wind en al dat gevaarlijks, was het droog, zonnig en kalm op de baan. We legden de identieke afstand af in minder dan 10 uur. Wat een verschil, met nauwelijks acht dagen er tussen. Goed en wel aankomen, dat was de voornaamste opdracht. 's Anderendaag alle adresjes nagekeken waar we volgend jaar zouden logeren in Seefeld.
En ja, na lang heen en weer gepraat, waarbij alles werd gewikt en gewogen, reeds geboekt in Seefeld bij de familie Kretschmer, een mooi appartementje. Nu nog een jaartje aftellen !

De laatste skidag, terug prachtig weer, een klein beetje sneeuw gevallen, de Gschwandtskopf wacht ! We botvieren alsof het werkelijk onze laatste dag is en skiën van Seefeld naar Seewaldalm drie maal op en neer. We eten terug beneden in Seewaldalm. De mensen en hun restaurantje daar zijn enorm meegevallen.We ontmoeten de engelsen die ons gefotografeerd hebben, met een leuke babbel er bij. Altijd interessant om weer een andere taal op te halen en van de gelegendheid gebruik te maken om die nog eens op te poetsen.
Na het eten gaan we de berg nog tweemaal op en af en stoppen in schoonheid. Allebei niet gevallen gedurende acht dagen. Morgen terug naar de werkelijkheid van het dagelijkse leven. Er wacht ons terug de rit van 920 km naar Lokeren. We boeken een tafeltje in de Triendlsage, het restaurantje waar we drie jaar geleden gehuwd zijn op Valentijnsdag. Terug naar ons appartement, maar vooreerst nog tanken. We staan klaar. 's Avonds eten we in het Tiroler Wald in de Triendlsage hetzelfde als drie jaar terug. Verse forel voor Petra en voor mij de Tirolerplatte. We genieten van een wijntje en daarna rond tiern uur terug naar ons appartement. Een heerlijke dag, maar de tijd gaat snel, mensen geniet er van, nu het nog kan !