Vandaag hadden we een pechdag. Geweldige sneeuval en koud. Jammer genoeg ook weinig zicht op de pistes. We besloten daarom ook wijselijk om eens niets te doen en eens uit te kijken in Seefeld om een andere stek te vinden om ons verlof door te brengen. Zeker 10 mogelijkheden hebben we bezocht, maar alle hotels en/of appartementen waren te ver, te dicht in het centrum, te duur of te goedkoop. Jawel, de goedkoopste bleken wel doenbaar maar zat volgeboekt met Tjechen. Te dicht in het centrum, daar hebben we ondervinding in, met naar huisgaande toeristen die het dikwijls niet zo nauw nemen, een liedje zingen voor je deur of die net iets te lang aan après-ski gedaan hebben. Te ver is ook een probleem (vervoer) en te duur spreekt voor zichzelf. Qua prijs kan niemand aan de familie Katlschmid. Met al hun kortingen zijn ze de goedkoopste. Wanneer je cash betaald 5 procent korting - buiten seizoen is 7 dagen blijven en 6 betalen alsook geeft hij een korting op de skipassen van 50 procent. Wanneer je weet dat de skipas dit jaar 185 euro bedroeg, zijn dit ongetwijfeld sterke argumenten. Maaer de waarheid gebied me om te zeggen dat de laatste jaren weinig vernieuwing en onderhoud gebeurd aan het Kaltschmid-imperium. En daar wringt bij ons het schoentje. We leven graag zoals thuis, proper en comfortabel. Na lang afwegen kwam de Familie Kretschmer uit de bus. Zoals overal ontving moeder Kretschmer ons zeer hartelijk en toonde het appartement dat ze verhuurde, kraaknet in een rustige straat gelegen en niet te ver. Ze vertelde dat ook haar zoon 2 appartementen te huur had, wel iets duurder. Het is bij die laatste dat we geboekt hebben voor volgend jaar. We blijven bij een appartement omdat die formule ons echt bevallen is, je hebt er alle vrijheid en op dit tweekamerappartement is alles voorhanden om van je verlof een voltreffer te maken. Uitzien naar volgend jaar !
Derde keer, goeie keer ! 'k Schreef reeds drie artikels en telkens als ik ze wilde opslaan, weg artikel. Dus nog maar eens. We gaan vandaag een ganse dag Gschwandtskopfen. Het bergje heen en weer, van Seefeld naar Seewaldalm en terug. Met de vierzetellift naar boven, een paar honderd meter naar beneden skiën, de sleeplift nemen om dan de ganse afdaling tot beneden in Seewaldalm te doen. Wanneer we daar zijn, terug de sleeplift op, dan honderd meter naar beneden waar we een andere sleeplift nemen die ons bovenop de Geschwandtskop brengt om dan in één ruk naar beneden, naar Seefeld te skiën, wat neerkomt op een klein uurtje. Uitermate goede sneeuw vandaag, met verse sneeuw vannacht en daarna gerold door de tractors, zodat de piste er vandaag weer pico bello bijligt. 'k Heb tegen Petra gezegd haar bochten wat minder scherp aan te snijden om haar knie te sparen. 's Middags wanneer het ganse trajekt tweemaal gedaan hebben is ze in de wolken. De pijn in de knie is veel minder. Het zijn andere uitbaters in het chalet in Seewaldalm, zodat we ons terug riskeren om iets te eten. De nieuwe uitbaters verrassen ons in de postieve zin. Hier zullen we nog komen. De vorige mensen waren een ramp. Na het eten terug aan de slag. Nog snel een wijntje op het terras in volle zon en terug naar boven. We doen hetzelfde trajekt nog tweemaal, dan stopt Petra. Ik ga nog éénmaal naar boven om dan in volle snelheid een afdaling te doen. De adrenaline gaat omgekeerd evenredig naar omhoog met mijn ouderdom. Petra heeft net haar schoenen uitgedaan en in de auto gezet of ze ziet me al naar beneden komen. Gij gaat nog eens alles breken, zegt ze. Rekords, vraag ik. Ze schud het hoofd om zoveel wijsheid. Er is toch niets aan te doen, luisteren doet ge toch nie ! Ik probeer haar nog te zeggen dat er geen flitspalen stonden, dus dat ze gerust mag zijn. We rijden naar ons appartement en nemen een bad. We hebben afgesproken om vanavond in het poepchique hotel Elite te gaan eten. Op ons paasbest uitgedost wandelen we naar beneden rond 19.00 uur. We duiken in de zetels voor de apero en genieten nadien aan tafel van een heerlijke maaltijd. Petra's oogjes glinsteren. Ik ben aan het rekenen hoeveel dagen ik zal moeten afwassen. Grapje, want wanneer de ober verschijnt met de rekening verschieten we allebei. Voor ons beiden € 48,00 hoofdschotel, dessert en wijn bij het eten en koffie na. Waar kan je dit bij ons ? Goedgeluimd beginnen we aan de klim naar 't appartement. We kruipen direct in ons bedje, want na een schitterend ontbijt, een wervelende dag op de ski's en een heerlijk avondmaaltijd zijn we moe. Wie neemt het ons kwalijk wanneer we allebei als blokken in 't slaap vallen en dromen van nog meer sneeuwpret.
Vandaag dinsdag, we waren bijna aan de helft van ons verlof. Wat gaat het weer snel ! 't Was tevens de koudste dag vandaag. Toen ik vanmorgen naar de bakker reed (08.00 u) vroor het - 14°. Brrrrrrrrrrrr. Een schitterende zon probeerde de boel op te warmen, maar dat gebeurde maar met mondjesmaat. De wagen had ook twee pogingen nodig om te starten. Maar goed, na 't ontbijt nog wat lummelen aan tafel met de krant, om ons daarna klaar te maken om te skiën. Gans de dag op de Birkenlift om vanaf morgen de rest van onze skiverlof op de Gschwandtskopf door te brengen. Rond de middag beneden lekker gegeten, telkens met de magnifieke achtergrond van het Karwendelgebergte. Jongens, wat is het mooi in Seefeld. Hier heeft ons Heer toch wel zijn best gedaan. We gingen na het skiën shoppen in de nieuwe Spar en kochten een assortiment kazen met een heerlijk flesje wijn om 's avonds in alle rust bij de TV op het appartement te blijven. Na het skiën zette ik Petra af in Seefeld, die zou nog wat winkelen. Ik naar boven, een lekker verkwikkend bad, het zeteltje in om nog wat nieuws van het thuisfront te garen. Een uurtje later was Petra er, niets gekocht, want alles veel te duur. Een sjaaltje dat ze graag zag : € 250,00. Nou, nou, in Seefeld kennen ze de prijzen wel. Na onze kaastafel met een lekkere wijntje doken we in ons bedje, want het was toch wel weer een vermoeiende dag geweest. Tot morgen, Seefeld !
't Week-end achter de rug, dus aan de slag. Een dagje rusten is ok, maar nu datgene waarvoor we gekomen zijn : skiën. In de voormiddag kiezen we voor de Gschwandtskopf en in de namiddag gaan we voor de Birkenlift. De ganse reeks bergen die Seefeld omringt behoren tot het Karwendelgebergte en telt toppen van 2200/2300 meter. Door de omringende bergen heeft Seefeld een soort micro-klimaat en is het practisch altijd sneeuwzeker. Inskiën vandaag, want 't is weer een jaartje geleden. Jammer dat dit Tirol 900 km en meer verwijderd is van ons, anders stonden we hier zeker meer. Het zachtste deel van de Gschwandtskopf eerst voor Petra, de Happy Schleppi-piste. Na een paar keer gaan we al wat hoger. De ganse voormiddag skieën we op en af. Rond de middag pakken we ons boeltje samen en gaan eten op de volgende lift, de Birken. Van de buitenlucht krijgt een mens honger. Onze skibotten wat losser gezet tijdens de maaltijd, om nadien terug aan te spannen want we willen zeker nog een uurtje de Birken op. Fantastische sneeuw, er is een klein beetje gevallen 's nachts en dan aangereden. Beter kan het niet. Rond drie uur stoppen we. We gaan shoppen in de splinternieuwe SPAR (ook eigendom van Aelbrecht), stoppen bij de uurwerkmaker om mijn horloge op te halen en stappen de "TENNE" binnen om Petra haar "SACHERTOARTE" te bezorgen. En zeggen dat mevrouw Sacher, bordeelhoudster was in Wenen, maar fortuin maakte met haar taart. 't Kan verkeren ! Ikzelf nam een ijsje. We besloten niet te gaan eten die avond, maar gezellig thuis te blijven en pannekoeken te bakken. Nu we toch een appartement hadden, vond ik dat we er moesten van genieten. Om 19.00 uur keken we naar het nieuws op één via BVN, genoten van een wijntje en kropen om tien uur in ons nestje. We waren moe !!! We hadden genoten van ons dagje, en waren tevreden over onze ski-prestaties. Morgen weer aan de slag en ditmaal de ganse Gschwandtskopf tot in Seewaldalm en terug, droomden we luid.
't Was na achten toen ik mijn ogen opendeed. De geur van verse koffie en warme koeken kwam me tegemoet. Petra had al naar het stadje geweest en ook een krant meegebracht. Zaaaaaaaaaaaalig ! In alle rust ontbijten, meer had ik niet nodig vandaag. De dag van gisteren had duidelijk zijn tol geeist. Na 't eten legden we alles in de kasten. We waren klaar om naar het stadje te gaan. Vandaag geen ski. Gewoon de spiertjes laten relaxen. Ik liet mijn uurwerk achter bij de uurwerkmaker voor een batterij. We stapten de winkel van Seefeld, bij Aelbrecht binnen. Een halfuurtje later hadden we alles ingeslagen om de volgende week gladjes door te komen. 'k Had ook aan mijn bootje gedacht, een paar waterbestendige sloefen om op 't dek te zwabberen. Met al dat gesleur hadden we een extra fruitsapje verdiend in de shop ernaast. Terug op het appartement genoten we de overgebleven koeken en verse koffie. We keken om één uur op BVN naar het nieuws op één. Na de middag een uurtje relaxen en daarna naar het Ferienhotel om aan het zwembad helemaal tot rust te komen. Petra in de eucalyptus-sauna, ikzelf na een paar baantjes in het zwembad, het bubbelbad in. We genoten beiden met volle teugen. De après-ski namen we in het Ferienhotel beneden aan de bar met een stevige rode wijn. 't Werd avond en onze magen maakten ons attent dat het etenstijd werd. In de Seefelder Stuben genoten we Italiaans, een Pizza Margarita en een Spaghetti met scampi's. Overgoten met het juiste wijntje sloten we onze eerste, rustige dag af. We begonnen aan de klim naar het appartement en voelden onze maaltijd krimpen. Rust doet wonderen en zo'n dagje hadden we nodig.
't Was onchristelijk vroeg, die zaterdagochtend, kwart voor drie asjeblief ! Ik waande me zo waar een warme bakker, maar dan ééntje die 't koud had. Snel een koffie met een boterhammetje, gewassen en aangekleed en klaar waren we voor onze jaarlijkse trip naar Seefeld in Oostenrijk. Niet enkel de plek waar we beiden ons hart verloren en trouwden, maar ook een familieplek bij uitstek om er wintersport te bedrijven. Op de GPS stond er 916 km geprogrammeerd. We zouden, indien er geen onderbrekingen waren, rond 16/17.00 uur in Seefeld zijn. Ik zou, zoals gewoonlijk de eerste 3/400 km voor mijn rekening nemen, en na het ontbijt zou Petra de volgende 400 sturen. Het staartje, de "Fernpas" was dan weer voor mij. Voor het eerst waren we afgestapt van hotels en hadden we een appartement gehuurd. Goedkoper voor het verblijf, maar duurder omdat we altijd gingen eten, zodat het verlof als geheel op 't zelfde neerkwam. De eerste 150 km vlogen voorbij in de nacht, maar toen we de streek van de Hoge Venen naderden begon de zwaarste sneeuwval, die ik in jaren beleefd heb. Aangezien, zoals gewoonlijk, de sneeuwruimers nog sliepen in België, werden de banen onherkenbaar. Ik passeerde de ene achter de andere auto, of in de gracht, of tegen de vangrail. Ik vloekte binnensmonds en dat valt bij mij nauwelijks voor. Vermoeiend, dat is het minste dat ik er kan van zeggen, en het scheelde weinig of ik was omgedraaid om terug naar Lokeren te rijden. Nog 700 km, mensenlief ! In Duitsland sliepen de sneeuwruimers niet, met drie schrepers naast elkaar die achteraan zout strooiden vlogen ze over de autostrades. Achterlijk land, dat Belgenland, dacht ik. Ik vergat, niet ten onrechte trouwens, de laatste tijd meer en meer mijn nationaliteit te vermelden wanneer ik in het buitenland was. In Trier (na 400 km) vond ik tijd om te ontbijten. Na zoveel uren zitten turen in de sneeuw, was mijn vat leeg. De volgende 400 nam Petra voor haar rekening. Het weer verbeterde enigszins en we vorderden goed. Voor Fuessen, aan het einde van de autostrade, werd ook Petra moe. Niet van het rijden als dusdanig, maar wel van het enerverende "STAU" (file). We reden gewoon van de ene file naar de andere. Ondertussen was het donker geworden. Het begon opnieuw harder te sneeuwen. Nog 65 km te gaan, de Fernpas nog over en dan naar Seefeld. Het was één langgerekte file tot over de pas. Er wachtte ons iemand op aan het appartement tot 20.00 uur, maar dat haalden we niet. We melden ons dan maar aan in het Ferienhotel, waar alles klaar lag. We kregen op iedere skipas 50% afslag, ons 7 overnachtingen werden er maar 6 gerekend en omdat we contant betaalde op 't einde van de rit kregen we nog eens 5% korting. Een Kaltschmid geschenk, zeg maar ! Nadat alles geregeld was, gingen we eten in "Alt Seefeld" rechtover het hotel. De warmte in het restaurant deed ons opgloeien, deels ook van de vermoeidheid. Aan de Römerweg, zochten we na 't eten ons appartement. In het donker met sneeuwval en vermoeid, vonden we niet direct het nummer 737. We stopten een auto op de verlaten weg en vroegen de man het adres. De vriendelijke Seefelder bracht ons met de wagen tot aan het hotel. We bedankten de man om zoveel moeite. Ik liep terug naar mijn geparkeerde auto en bracht hem voor de deur. Ik denk dat we nog nooit zo snel uitegeladen waren. Snel tandjes poetsen, bad nemen en naar bed. We hadden 17 uur gereden, 920 km ver. Een tragisch rekord ! Ineens werd het stil op het appartement, want twee vermoeide Vlamingen sliepen in een zalige rust.
Naar Seefeld VI
