Archief

Men had "over het algemeen" droog weder voorspeld. Onze bedoeling om naar Eeklo te varen kwam dichterbij, zeker nadat Patrick en Kristin van de "Ruth" hadden gezegd mee te varen. Vrijdagavond alles klaar gemaakt, oliepeil nagezien en nog eens de vetpot aangedraaid.
Op zaterdagmorgen rond 09.30 u werden de motoren gestart en tien minuutjes later gleden we de toch wel mooie moervaart af, het kanaal Gent-Terneuzen tegemoet. Omdat de lader van mijn 2° marifoon blijkbaar kapot was, zette ik mijn andere marifoon op kanaal 11 om zo luisterend te zijn op het kanaal G-T. Aangezien hij niet voldoende opgeladen bleek, was de batterij leeg. Maandag bij Femm binnenbrengen in Antwerpen, orakelde ons Petra. Gelijk had ze.
Het bleek uiterst kalm te zijn op het kanaal, totaal geen vaart. Zouden de prijzen van de gasolie nu ook de pleziervaart bedreigen, nu ook wij op witte diesel overgeschakeld zijn.
Aan de laadbrug van "Disteel" zag ik de "Ergon" aan de overkant liggen, die moest voor mij de maandag daarop 1550 t coils* laden bij Europickling in Gent met bestemming Maastricht.
Dan maar verder, stuurboord uit richting sluis Evergem. We waren net te laat om mee te kunnen, dan maar efkens aanleggen en wachten op de volgende schutting. Het zonnetje scheen fel en je voelde dat ze practisch recht op je kruin (bij mij, kruintje) scheen. 't Was immers de langste dag geweest.
In een mum van tijd waren we door de sluis. We gingen stuurboord uit richting Brugge.
Het kanaal Gent - Oostende lag er verlaten bij. Tot Schipdonksluis was een klein uurtje. We hadden ons voorgemeld en gevraagd naar de waterstand, omdat Patrick vreesde niet onder de bruggen te kunnen. Maar de sluismeester stelde ons gerust. Dan maar gebeld naar jachthaven Nieuwdorpe (Eeklo) en ook daar waren we welkom en hadden plaats.
We manuvreerden allemaal feilloos de sluis binnen, maar net toen de sluis wilden verladen, kon ik geen gas meer geven. Waarschijnlijk de morsekabel waarmee ik gas gaf, stuk. De binnenbesturing dan maar. Het was de eerste keer dat ik de binnenbesturing bediende, en dat ging vrij vlot. Natuurlijk is het zicht beter op de buitenbesturing, maar kom met een andere kabel te bestellen zou de zaak hersteld zijn. Aanleggen bleek geen groot probleem, en we genoten verder van onze dag. 's Avonds kwam de zus van Kristin op bezoek en met vijf aten we gezellig in het aanpalende restaurant. 't Was nog warm buiten en we genoten van een heerlijke avond.
Bij het ochtendgloren liep ik al vroeg buiten en ook Patrick rookte zijn sigaretje op de steiger. Hij vertelde me dat hij waarschijnlijk nog een gaskabel had liggen, maar wist niet of die paste. Hij besloot om te kijken of hij paste en hem eventueel te plaatsen. De voorbereidende werkzaamheden begonnen. De motorruimte werd vrij gemaakt en we maakten beide kabels aan elkaar vast om langs de bovenbesturing de kabel te geleiden naar de motorruimte. Maar hoe we ook zwoegden, ergens knelde hij en we kwamen geen vinger vooruit. Ik kwam effen uit de machinekamer, want in zo'n kleine ruimte op mijn rug op een ijzeren vloer. Er zijn prettiger dingen in het leven. We gingen het nu anders proberen en de kabel via de machinekamer naar boven te steken. Maar op dezelfde plaats bleven we steken. Met wat verlichting zagen we het euvel. Het gat waardoor alle kabels verdwenen, was te smal. Ik kapte met een grote schroevendraaier wat hout weg van het tussenschot, zodanig dat de kabel wat meer plaats kreeg, en ja hoor, ineens schoot hij naar boven. Ik stak hem op, tot Patrick hem langs boven kon vatten. Oef, zover waren we. We onderbraken het werk om buiten in 't zonnetje een pintje te drinken en wat bij te komen.
De kabel bleek dikker, maar de lengte was identiek. Op een mum van tijd was alles terug vastgemaakt met strips en kon alles terug op z'n plaats. Nu nog testen !
Het "moment surprême". Maar alles bleek perfect, we waren allebei gelukkig, dat we het geshaft hadden. Vandaag geef ik toe, dat enkel een paar spiertjes nog pijn doen, maar dat zal wel van voorbijgaande aard zijn. De terugvaart verliep prima, ik kon opnieuw buitensturen en dat bleek toch wel aangenamer. Aangekomen dronken we nog een pintje op de goede afloop en waren blij dat tenslotte alles nog goed gekomen was. Patrick zou twee nieuwe kabels bestellen, ééntje voor hem en ééntje voor mij, zodat ik er één in reserve had. Ondertussen werd alles terug in de auto geladen en riep de dagtaak ons 's anderendaags op, om terug aan de slag te gaan. 
Toen ik in de auto stapte, en me nog even omdraaide om de mooie "Enya" te bekijken, dacht ik bij mezelf :  "en zeggen dat we gisteravond nog spraken om haar te verkopen." Schande ! 
* coils = ijzeren platen opgerold tot rollen plaat (gewicht 25/35 ton/stuk)