Archief

We gaan er dagelijks aan voorbij. Die goudschat die we hebben en gezondheid heet. Pas wanneer ziekte en noodlot toeslaat, beseffen we hoe kostbaar het is. Nadat ik enkele dagen in de kliniek verbleef voor een operatie en nadien zes weken thuis was, is het nu Petra's beurt. Gisteren werd zij op haar beurt geopereerd, maar mag op zondag 24/12 naar huis. Nadien volgt dan ook anderhalve maand ziekteverlof. En dan mag het stoppen, wij hebben onze hoeveelheid gehad dit jaar. Oef, tenminste met de feestdagen wordt het een beetje genieten. Met wat vrienden rondom een goed gedekte tafel met een goed glas wijn. Wat wil je meer. En dan maar hopen dat 2007 iets minder ziekte en kommer en kwel in petto heeft voor ons.

Toen ik nog klein was, waren de winteravonden lang. Er was geen televisie, alleen de radio met "bonte avonden" werden gretig door zowat iedereen gevolgd. Qua amusement waren de mogelijkheden nul in vergelijk met nu. Nu = een tijd waar er soms teveel is, en de appreciatie daarom veel minder is dan vroeger. Ik herinner me dan ook levendig toen ik met nonkel Fons rond de leuvense stoof zat. De pot roodgloeiend en buiten vriezen dat het kraakte met prachtige bloemen op de ruiten. Die tijd vond ik enig. Toen konden mensen nog vertellen, en wij met open mond luisterden aandachtig. Mijn nonkel vertelde ook dikwijls over de oorlog en wat die allemaal teweegbracht in een groot dorp zoals Lokeren. Omdat ze een groot huis bezaten werden er tijdens de oorlog drie soldaten ingekwartierd, zoals dat heet. Twee onder hen waren van van goede komaf, zoals mijn nonkel zei en de andere was een boerenzoon.
Een van die mensen was ingenieur en bijzonder geïnteresseerd in de zaken die in Peenemunde later het daglicht zouden zien. Raketten, met andere woorden. De andere was een beenhouwerszoon uit Heidelberg en stierf later aan het oostfront, bij Stalingrad. Ook de boerezoon overleefde de oorlog niet en stierf in Rusland. De boerezoon Helmut kwam uit het oosten van duitsland en bracht naar Lokeren zijn persoonlijke kerstboom, kerstballen en een pin voor bovenop de boom mee. Het was er echt mee geladen, omdat de verpakking groter was dan het materiaal zelf. Alles was toen nog breekbaar. Niemand had dit toen bij ons al gezien. Met kerstavond was het feest voor de drie, ver van huiszijnde soldaten. Met prachtige kerstliederen in het duits werd de ganse familie waar men inwoonde ook uitgenodigd. Ze hadden vlees mee uit duitsland. Dat alles was vreemd voor de drie kinderen : mijn nonkel Fons, mijn moeder en mijn meter en hun vader. Met tranen in de ogen luisterden ze naar de songs die de drie in koor zongen. Er werd veel geweend, want ook de drie duitsers misten hun heimat.
Lang na de oorlog kwam de zuster van één van de soldaten nog ieder jaar naar Lokeren, Marianne heette ze. Ze was de zuster van de raketingenieur en hield staande toen er raketten in Baïkonoer werden gelanceerd, zij op één van de beelden haar broer herkende. Ze heeft lange tijd gelooft dat haar broer door de russen gepakt werd toen hij in Pëenemunde werkte aan de V1 en V2's en later in het programma gedropt werd door de russen in Baïkonoer. Vreemd verhaal, maar in deze tijd op z'n plaats. Zoveel jonge mensen die zinloos stierven voor idealen die er geen bleken te zijn.
Aan alle bloggers wens ik dan ook een prachtig en vooral vredige en gezonde kerst en nieuwjaar. Het ga jullie allemaal goed, vrienden !