Iet of wat serieuze journalist moet het erkennen: het palmares van deze regering oogt niet zo slecht. De perceptie is evenwel eerder negatief. En precies die beeldvorming wordt mee gecreëerd door politieke commentatoren. 

Wie in de krantenartikels van de laatste maanden sporen van positieve inhoudelijke evaluatie van wat de regering presteert, terugvindt, mag zijn vinger opsteken. Het gaat hem bijna altijd om 'perceptie', 'beeldvorming'.

Precies hetzelfde kan je nu weer constateren bij de beoordeling van de begroting. Als je de maatregelen overloopt, kan ik niet anders concluderen dan dat het geleverde werk een huzarenstuk is, waarbij een evenwicht werd nagestreefd tussen de belangen van bv. werkgevers en werknemers. Toch barst de clichématige kritiek weer los. Vanwege de zich terecht of onterecht benadeeld voelende maatschappelijke groepen en van de oppositiepartijen, is dat de klassieke reactie. Een onvermijdelijke, onweerstaanbare  pavloviaanse reactie.

Dat de media zich zo gemakkelijk aan de zijde van de kritiek op het regeringswerk scharen, roept evenwel vragen op. Neem nu de ruimte die iemand als Jan Jambon op tv en in de kranten krijgt, om wat platitudes over 'gebrek aan structurele hervormingen' te debiteren. Nog geen enkele journalist gehoord of gelezen die meneer Jambon of anderen op de man of de vrouw af vraagt, wat hun concrete maatregelen in verband met de op te stellen begroting zouden zijn. Afschaffing index? Verhoging BTW? Vermogensbelasting? Je hebt er het raden naar. Meneer Jambon en anderen wordt het niet lastig gemaakt en mogen zich lekker verschuilen achter algemeenheden als 'structurele hervormingen'. 

Zou het geen mooie taak voor politieke commentatoren zijn, de perceptie te doorprikken en de objectieve 'minnen en plussen' van het regeringswerk duidelijk te maken? Wat overigens ook sterk opvalt is, dat in de periode dat vanuit Europa waarschuwende opmerkingen en aanmaningen te horen waren, die Europese vermanende vinger geweldig au sérieux genomen werd. Nu Europa de laatste tijd in hoofdzaak waardering opbrengt voor de manier waarop de Belgische regering de zaken aanpakt, is die Europese evaluatie voor vele journalisten klaarblijkelijk van weinig belang meer. 

'Voor een portie demagogisch en wuft gezwam moet men nog altijd bij de katholieken zijn'

'Onderzoeker te christelijk voor KU Leuven': dat was de krantenkop voor een bericht over het ontslag van een onderzoeker, op wiens werk niets aan te merken viel, maar die volgens de universiteitstop in zijn andere activiteiten 'te christelijk' was. En dergelijk gedrag is, volgens de KU Leuven nadelig voor de uitstraling van de universiteit.

Rik Torfs heeft daarbij zijn bedenkingen. Zoals gewoonlijk staat bij Torfs de luchtige, badinerende toon, de scherpzinnigheid van de analyse en de beschouwing niet in de weg. De essentie, aldus Torfs, is de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid tout court.

Daarover heeft de heer Waer klaarblijkelijk hoogstmerkwaardige en bangelijk enge opvattingen, een rector van een universiteit onwaardig. De ontslagen man doet zijn job prima maar hij mag van baas Waer zijn overtuiging, zelfs niet buiten de werkvloer, uitdragen. Want dat zou nadelig kunnen zijn voor de reputatie van de universiteit. Nu die onderzoeker dat toch gedaan heeft, krijgt hij een Berufsverbot onder zijn neus geduwd.

Zou bange Waer het in zijn hoofd krijgen een onderzoeker die 'te ongelovig' is, de laan uit te sturen? Wedden dat er, ook aan een katholieke universiteit, dergelijke specimen rondlopen? Ongetwijfeld veel meer personeelsleden dan 'medewerkers' op wie de rector magnificus (?) eigenmachtig het label 'te christelijk ' kan plakken. En is de Franse bazin van het IMF, voor wie de Leuvense academische top kwijlde van adoratie, niet te veel en te onoordeelkundig met geld bezig om ze te versieren met een honoris causa hermelijnen schoudersjerp?

Een adviesje voor onze benepen Waer? Zou het de rector geen deugd doen zich geregeld terug te trekken in een klooster, van welke religieuze strekking dan ook, om zich te bezinnen over die dingen en opvattingen en houdingen, die er echt toe doen? En vooral ook over wat een universiteit echt tot universiteit maakt? Dat is wat anders meneer Waer, dan het verder uitbouwen van een, met alle respect, technische hogeschool die zich vooral wil conformeren aan de eisen van de economie én aan de waan van de dag.

'Ontzeg mensen de herinnering van een plaatselijke gemeenschap niet'

De waarde van afscheidsrituelen binnen de eigen gemeenschap

Er is in westerse landen een toenemende trend om begrafenisrituelen, ook religieuze, of begrafenissen tout court, af te handelen los van de (geloofs)gemeenschap waarin de overledene geleefd heeft. Of via begrafenisverzekeringen zelfs los van de nabestaanden.

Dat leidt onvermijdelijk tot minder betrokkenheid, de erg beperkte aanwezigheid van vooral dan nog naaste familieleden bij begrafenisrituelen en tot een intenser isolement en een grotere anonimiteit en vervreemding.

Een tendens die in de lijn ligt van het voorgaande, begint zich af te tekenen o.a. in Duitsland: mensen anoniem begraven.

De aartsbisschop van Berlijn heeft zich daartegen gekant. 'Daardoor wordt aan mensen de herinnering van een gemeenschap ontzegd. Aan de manier waarop een cultuur met zijn doden omgaat, kunnen wij aflezen wat haar verhouding is met de levenden. Volgens de christelijke overtuiging heeft de mens echter een waarde die de dood overstijgt.'

Ook auteur Oscar van den Boogaard handelt in een column onder de titel 'Uitvaart met Club Med' over die trends.

Een citaat: 'Het zevende werk van Barmhartigheid luidt: begraaf de doden. Is dat niet iets wat de nabestaanden voor jou zouden moeten doen? Zijn die zo egoïstisch of onbetrouwbaar geworden dat je het zelf moet regelen? Een Brusselse begrafenisondernemer zei onlangs in een interview: 'In de tijd van mijn vader zeiden de familieleden: 'Het is het laatste dat we kunnen doen, dus willen we een mooie dienst en een degelijke, sterke kist.' Maar nu worden we meer en meer geconfronteerd met mensen die zeggen: 'Het is toch maar om te verbranden of in de grond te steken.' De trend dat nabestaanden beknibbelen op de uitvaart, werkt het succes van de begrafenisverzekeringen alleen maar in de hand. Want dan is alles betaald en geregeld.'

En Van den Boogaard besluit: 'Misschien wordt hier onder het mom van een financiële crisis een veeleer verontrustende morele crisis verhuld.'

De analyse en negatieve beoordeling van de nota van De Wever door de Stadslijst en door Groen, zijn m.i. vanuit de visie van socialisten, christendemocraten en groenen op de maatschappij en op het stedelijke beleid in Antwerpen, volkomen correct en verantwoord.

De fundamentele fout van De Wever is, en die is waarschijnlijk te verklaren vanuit zijn karakterieel onvermogen om compromissen te sluiten, dat hij een nota presenteert die de nationalistische en rechtsliberale dada's presenteert van het NVA-program.

Hij draait de klok terug op het vlak van stadsontwikkeling en mobiliteit. Hij ontmantelt het OCMW en culpabiliseert de armen. Hij gaat voorbij aan de kinderarmoede en aan het capaciteitsprobleem van de scholen. En bovendien: hij laat na zijn voorstellen financieel te onderbouwen. Kortom: De Wever ontgoochelt  als 'formateur'.

In de krantencommentaren wordt er nu over gespeculeerd dat De Wever met opzet dergelijke nota geschreven heeft om Groen te doen afhaken en om de Stadslijst te doen barsten zodat een 'rechtse ' coalitie NVA-Open VLD-CD&V gevormd kan worden.

Mocht dat waar zijn, dan verdient dat manoeuvre alleen maar misprijzen en speelt De Wever de afkeurenswaardige spelletjes die NVA altijd met veel 'verontwaardiging' bij anderen afkeurt. Verandering? Sjonge, sjonge toch.

Overigens geeft het te denken dat nogal wat journalisten er bijna op aandringen dat CD&V zich losmaakt uit de Stadslijst en ze laten verstaan dat een weigering van SPA om de nodige handtekeningen te leveren om de verkozen CD&V'ers aan het bestuur te laten deelnemen, een politieke misdaad zou zijn.

De omgekeerde wereld is dat. De media, die toch graag de politieke zedenmeester spelen, zouden er alles aan moeten doen om dergelijke splitsingmanoeuvres tegen te gaan en te veroordelen, precies omwille van het politieke fatsoen.

Overigens zou CD&V goed gek zijn om de Stadslijst te breken. De christendemocratische verkozenen zijn bijna allen ACW'ers, die dichter bij de stedelijke en maatschappijvisie van Groen en SPA staan dan bij de ultrarechtse opstelling van de Vlaams-nationalisten. Bovendien zou dergelijke stap CD&V elke geloofwaardigheid doen verliezen en de partij, zeker in Antwerpen, recht naar de totale ondergang voeren.

Het geeft ook te denken dat in meer en meer nationalistische reacties op de internetfora, De Wever en NVA worden opgeroepen om een coalitie te vormen met het Vlaams Belang. Zover komt het wellicht niet. Maar een en ander geeft wel aan dat, wat werd voorspeld, de massale toevloed van vroegere VB-mandatarissen en VB-kiezers, het gedachtegoed en de opstelling van NVA, hoe dan ook, nu reeds beïnvloeden.

Pater Daniël Maes over Syrië en de wereldpolitiek


Zondag 21 - zaterdag 27  oktober 2012

Abouna Georges kan nog steeds

niet veilig tot hier geraken en zo vieren wij weer de Latijnse
liturgie op zijn byzantijns. Hier is de voorbereiding op kerstmis al
begonnen. Aan tafel worden dan ook af en toe al enkele profetieën
gelezen uit het Oude Testament die de menswording van God aanduiden.
En vanaf vandaag zullen de kinderen en enkele zusters na iedere
eucharistie in mooie engelenkleedjes een aangepast lied uitvoeren. ’s
Namiddags breng ik samen met de medebroeders een bezoek aan de
vluchtelingen in de nieuwbouw. Omdat ik ’s zondags in witte toog ben
roepen ze me langs alle kanten na, dat ik voorzichtig moet zijn
terwijl we enkel maar het voorplein moeten oversteken. Na ons bezoek
willen de mannen en jongens meekomen om samen wat te voetballen op de
binnenkoer.

Het is weer een zeer bloedige dag geweest in Aleppo en nu ook in de
christelijke wijk in  Damascus. In Libanon werd de topman Wissam
al-Hassan, die samen met enkele anderen vermoord werd, begraven. En
het verloopt precies zoals hier voorspeld is. De harde soennieten
maken er gebruik van om te trachten een opstand in Libanon te krijgen,
gericht tegen Syrië. Ook de westerse media doen natuurlijk mee.  In
Turkije echter is er  een massamanifestatie tegen de regering onder de
slogan: Handen af van Syrië! Het is dezelfde slogan die nu in Brussel
aan de Beurs gebruikt wordt voor een manifestatie. Ondertussen is ook
de nieuwe vredesgezant van de Uno, Brahim  bij de Syrische president
geweest. En in Libië verloopt het precies zoals de wereldheersers met
hun ‘Arabische Lente’ hebben gewild: een “creatieve chaos” van
voortdurend onderling geweld met een massa doden.  En dat allemaal op
de dag dat de geloofsgemeenschap van het bisdom Antwerpen in volle
glorie haar 4(50) jaar jubileum viert.

 Maar ook hier zijn prachtige
tekenen te herkennen.  De gouverneur van Homs en zijn vrouw,
soennieten veronderstel ik, doen prachtig werk door onvermoeibaar de
getroffen gezinnen te bezoeken en te steunen zoveel ze kunnen alsook
de vele ‘martelaren’  te gedenken en te eren. Ik moet wel toegeven dat
ik gedacht had dat de oorlog stilaan ging eindigen en mogelijk is dat
ook het geval,  maar dan zijn er toch nog flinke stuiptrekkingen. En
dat de christenen uiteindelijk een mikpunt geworden zijn is ook
duidelijk. De emir van Qatar probeert de lont nu in Gaza en de
Palestijnse gebieden aan te steken omdat het in Syrië niet lukt zoals
ze gewild hadden. Hillary Clinton weert zich als een ‘duivel(in) in
een wijwatervat’ en roept op om geen politieke rust toe te laten, want
daar zou Syrië dan gebruik van kunnen maken!

Als je dan verhalen hoort van een kidnapping in de buurt waarbij eerst
een grote som geld gevraagd wordt en wanneer die uiteindelijk door
familie en vrienden samengebracht is, wordt de betrokkene toch nog in
koelen bloede vermoord. Van zo iets word je innerlijk opstandig. Dat
brengt wel extra spanningen mee.

Op 17 en 18 oktober is er een samenkomst geweest van de EPP, de
christelijke en grootste fractie in het Europees parlement waarop
patriarch Gregorios III Laham en moeder Agnes-Mariam uitgenodigd waren
en  waarvan we nu een verslag toegestuurd krijgen. Hopelijk heeft het
geholpen om Europa uit de gevechten in Syrië terug te trekken, terwijl
Turkije, Saoedi-Arabiê en Qatar nog wel een tijd zullen verder oorlog
blijven voeren. Vervolgens vernemen we dat de Syrische president een
soort algemene amnestie heeft afgekondigd, behalve voor terroristen.

Terwijl de aanslagen in Syrië voortduren  probeert de Uno-bemiddelaar
voor de vrede een staakt-het-vuren af te spreken, wat zaterdag al in
heel het land geschonden werd. Donderdag komt de man die hoofd van de
school in Quosseir is en een tijd bij zijn familie verbleven heeft
weer bij ons terug. Hij was zondag in de christelijke wijk van
Damascus, Bab Touma, naar de mis geweest toen tien minuten later die
aanslag gepleegd werd. Hij heeft de gesluierde vrouw gezien die de
aanslag pleegde en die door de camera’s herkend werd en onmiddellijk
opgepakt. Hij herhaalde nog eens, wat hij al  vanaf het begin gezegd
heeft: ik ben zeer optimistisch voor de toekomst van Syrië. Laat het
eens gezegd zijn door een man die zijn deel in het lijden wel gehad
heeft. Zijn huis, have en goed in Quosseir zijn door terroristen
verwoest, zoals van zowat al zijn vrienden. Ondertussen kan hij hier
goed meehelpen om de kinderen hun schoolprogramma te laten volgen. En
ondertussen schilderen de jongens verder aan de ramen. Als de oorlog
nog een aantal weken duurt zullen alle ramen van alle gebouwen hier
geschilderd zijn, maar daarvoor had het geen oorlog hoeven te worden.

HET VERRAAD VAN OBAMA

Wie in kort bestek een grondig inzicht wil verwerven in de recente
wereldpolitiek moet beslist de film bekijken: The Obama Deception van
2009, gerealiseerd door een aantal van de beste historici, politici en
journalisten, waaronder onze vriend Webster Griffin Tarpley. Je kunt
(wat wij hier niet kunnen) de film gratis van het internet plukken:
www.infowars.com of www.prisonplanet.tv . In twee uur tijd krijg je
achtergrondinformatie over de belangrijkste recente gebeurtenissen en
ontwikkelingen op onze planeet , als een soort poppenspel waarbij
onthuld wordt wie de eigenlijke verborgen spelers zijn achter de
coulissen. Het vertrekpunt is dit: toen John Kennedy  probeerde
president te zijn door zich te moeien met Wall Street en de
wapenindustrie, werd hij meteen vermoord en sindsdien heeft Amerika
geen president  meer gehad. Een schimmige groep wereldleiders, in
feite bankiers, neemt steeds meer de touwtjes in handen. Op het einde
van het presidentschap van G. Bush jr was er een zulkdanige algemene
ontgoocheling wegens de enorme economische crisis in Amerika, de
oorlog in Irak enzovoort,  dat deze club van oligarchen zonder enige
moeite Obama  kon opvoeren als de man die met zijn vriendelijke,
stralende blik en prachtige speeches vrede ging brengen, economische
welvaart en transparantie op alle niveaus.  In de eerste maand van
zijn ambtsperiode heeft hij al zijn beloften stralend verbroken en de
toestand op alle terreinen nog veel erger gemaakt dan zijn voorganger,
 geheel volgens  de wil van deze wereldheersers: veel meer troepen in
heel de wereld, veel meer gevangenissen overal verspreid, veel meer
mogelijkheden om mensen te controleren, zomaar op te pakken, te
folteren en op te sluiten,  veel meer taksen, veel meer  beperkingen
zoals van  meningsuiting, meer massale, verplichte
gezondheidscampagnes… Terwijl leger en politie uit hun voegen barsten
moet er nog een burgerleger bijkomen waar alle jongeren verplicht
worden een tijd aan deel te nemen. Je kunt het allemaal zelf horen en
zien.  Zoals zijn voorgangers is Obama slechts een marionet, maar hij
is een betere acteur en een veel betere leugenaar.  De eigenlijke
machthebbers zijn de bankiers van de Federal Reserve Bank, de kliek van
Wall Street en van de wapenindustrie, verbonden met de zogenaamde
Bilderberggroep. Zij hebben het klaar gekregen om als
overheidsinstelling aanzien te worden, terwijl ze een privébank zijn
die onder geen enkele controle valt en alle banken kunnen
controleren.  Zij organiseren de ene bankcrisis na de andere en de ene
economische crisis na de andere. Duizelingwekkende bedragen aan geld
zijn zogenaamd plots verdwenen waarbij niemand kan achterhalen wie ze
gestolen heeft. Dan wordt paniek gezaaid om  grote bedragen
onmiddellijk aan de banken te doen betalen, anders wordt de crisis, zo
zeggen ze, een enorme catastrofe alsof morgen de hemel op ons valt.

Ondertussen kunnen die banken nog meer instellingen, nog meer banken
opkopen zodat iedereen en alles in hun macht krijgen. Zij die de
crisis veroorzaakt hebben worden dan als de redders gevierd om een
nieuwe periode van nog grotere tirannie voor te bereiden. Alles is als
een piramide georganiseerd waarbij alleen de top weet waar de werkende
massa van de zaak voor moet dienen. De reddende slogans zijn: we
hebben een nieuwe wereldorde nodig, met een nieuwe allesomvattende
wereldbank in het kader van de globalisatie. Zo kan hun
oorspronkelijke poging van Anglo-Amerikaanse overheersing uitgroeien
tot één grote werelddictatuur.   Een van middelen hiertoe is nu de
mythe van  de opwarming van de aarde. Het staat al lang
wetenschappelijk vast dat de laatste duizend jaar perioden van grote
opwarming werden afgewisseld met perioden van grote afkoeling omwille
van de wisselende activiteit van de zon, zoals ook blijkt uit andere
planeten buiten de aarde. De mythe zegt echter dat het voortkomt uit
de activiteit van  de mens. In feite is dit het middel om al wat een
mens heeft en doet over heel te wereld te belasten: alle
voedingswaren, alle kledingwaren, alle materialen, alle werk,
elektriciteit, reizen per vliegtuig, schip, trein, bus of auto… Overal
moet taks op betaald worden. En vooral is het een middel om alle
ontwikkeling in Afrika, Zuid-Oost Azië  of in armere gebieden waar
ook, te verhinderen zodat  de schimmige club van heersers het leven
van heel de wereld naar believen kan regelen. Ondertussen laten ze
Obama massa’s troepen sturen naar Afrika om China buiten te krijgen en
rond Rusland en Iran om deze landen geïsoleerd te krijgen. En nog
zoveel meer.

De film eindigt met een waarschuwing en een hoopvolle
boodschap. President  Thomas Jefferson  waarschuwde het Amerikaanse
volk in 1802 al om de macht van het volk niet af te staan aan de
mensen van de banken en aan de mensen van de wapenindustrie. Een
gelijkaardige waarschuwing gaf ook president Eisenhouwer. Het heeft
niet geholpen. De grootste tragedies die volgden werden mede door deze
 groep criminelen gesteund. De Bolsjewistische revolutie werd
voorgesteld als een algemene hervormingsbeweging van het volk met
Lenin en Stalin. Resultaat: veertig miljoen Russen werden omgebracht.
Het waren mannen en vrouwen die ontwikkeld waren, werkten en
geloofden. Duitsland verkeerde in een dramatische economische crisis
en Hitler, een charismatisch leider zorgde voor nieuwe wegen en een
heropbloei van de economie. Het was dé volksbeweging die beschouwd
werd als de redding van het land. Resultaat: miljoenen mensen werden
gruwelijk omgebracht. Mao  wist een volksbeweging op gang te brengen
die het Chinese volk naar de welvaart zou leiden. Resultaat: zestig
miljoen Chinezen werden omgebracht. En dan kregen we Vietnam, Korea,
Irak, Afghanistan, Pakistan, Libanon, zovele landen in Afrika en
Zuid-Amerika, en het “Nieuwe Midden Oosten”.

Nu is het genoeg. Stop de
nieuwe wereldorde,  stop de nieuwe wereldbank (mijn computer blijft
eisen dat ik dit woord met een hoofdletter schrijf maar ik doe het
niet!),  stop de waanzin van de globalisatie en de leugen van de
opwarming van de aarde.

Laat vrienden en kennissen deze film zien en
zelf beoordelen. Breng hen deze boodschap. Eén man of vrouw kan het
begin worden van een ware ommekeer. Wil jij die man of vrouw zijn? Yes
You Can!