Desinformatie rond een afgelaste fototento

In een interview met de Italiaanse krant 'Corriere della Sera' heeft paus Franciscus het o.a. over het seksueel misbruik:

'De gevallen van seksueel misbruik zijn vreselijk en laten diepe wonden achter. Benedictus XVI is erg moedig geweest en heeft de weg geopend. Op deze weg heeft de Kerk al veel gedaan. Misschien wel meer dan iedereen. De statistieken over het geweld tegen kinderen zijn overweldigend en tonen aan dat de meeste gevallen zich afspelen in de families en in de buurt.

De Katholieke Kerk is misschien het enige openbaar instituut dat iets met transparantie en verantwoordelijkheid heeft ondernomen. Niemand heeft meer gedaan dan de Kerk en toch is zij de enige die wordt aangevallen.”

Mark Van De Voorde stelt in Tertio terecht dat de bewering dat de Staat neutraal moet zijn, nergens op slaat. De Staat is eigenlijk nooit neutraal. Het Strafrecht bijvoorbeeld, is een codex van moraal en morele waarden.

Des te meer geldt dat de Staat niet neutraal kan of mag zijn, wanneer het gaat om het levenseinde. Want dat raakt aan de axioma's van het humane samenleven.

Het heeft ten eerst te maken met het belangrijkste en allereerste mensenrechtl: de lichamelijke integriteit.

De eed van Hippocrates is overduidelijk. Letterlijk luidt die als volgt: 'Nooit zal ik om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft.'

Ten derde is er het universele gebod 'Gij zult niet doden', dat enkel uit zelfverdediging en in oorlog onder strikte voorwaarden kan worden geschonden.

In zijn Vastenbrief windt bisschop Bonny van Antwerpen er geen doekjes om: het recht toekennen om te verzoeken om de eigen dood, is het overtreden van het verbod te doden, dat de basis van onze humane samenleving vormt:

'In de Kamer heeft een meerderheid van volksvertegenwoordigers zijn goedkeuring gegeven aan de uitbreiding van de euthanasiewet voor minderjarigen. De meerderheid was duidelijk tevreden: dat onderdeel ontbrak volgens hen nog aan de bestaande euthanasiewet, minstens op ideologisch of principieel vlak. Een minderheid van volksvertegenwoordigers stemde tegen. Die minderheid was duidelijk ontevreden: waarom een wet goedkeuren die volgens vele experts nutteloos is en ernstige juridische gebreken vertoont? Waarom werken met vlotte wisselmeerderheden in zulke delicate maatschappelijke en ethische kwesties als leven en dood?

Na de stemming in de Kamer hebben ook de bisschoppen in een persbericht hun diepe ontgoocheling laten blijken: „De bisschoppen zijn het eens met al wie zich in het euthanasiedebat op basis van ervaring en expertise ondubbelzinnig heeft uitgesproken tegen deze wet. Zij staan voluit achter de rechten van het kind waarvan het recht op liefde en respect het meest fundamentele is. Maar het recht van een kind om te verzoeken om zijn eigen dood, is voor hen een stap te ver. Het is het overtreden van het verbod te doden, dat de basis van onze humane samenleving vormt.”

Naamkundige Frans De Brabandere maakt brandhout van het door een kamercommissie goedgekeurde voorstel i.v.m. de familienamen.

Het is inderdaad een ondoordacht en ondeskundig voorstel dat zo goed als helemaal geen maatschappelijk draagvlak heeft en aan de familienaam een emancipatorische rol toekent die hij in onze samenleving niet heeft.

 Dr. De Brabandere gaat in op de ontstaansgeschiedenis van erfelijke familienamen en wijst erop dat ze pas sinds de Napoleontische tijd een wettelijke verplichting werden, onderworpen aan een aantal ambtelijke voorschriften. De essentiële functie van de familienaam was dan ook een identificatiemiddel te zijn in een steeds maar complexere samenleving. Dat middel moet zo efficiënt en duidelijk als mogelijk zijn.

Het is duidelijk dat de politici en de kabinetsleden die het voorstel hebben uitgedokterd (?), niet veel kaas gegeten hebben van naamkunde en zonder nadenken aan de familienamen een rol wensen toe te kennen, die helemaal niks te maken heeft met de geschiedenis en de functie ervan.

Als ze zich de moeite hadden getroost advies te vragen aan taalkundigen en na te denken over de praktische complicaties van hun voorstel, zouden ze het zeker niet gelanceerd hebben. Ze hebben het toch gedaan. De enige conclusie is dat ze koppig, eigenwijs en dom hebben gehandeld.

In blijde verwachting van een kindje, besloten Jan Jansen en Margriet Jansen, vooral omdat Margriet er zich graag op liet voorstaan dat ze een feministische inborst had, gebruik te maken van de nieuwe naamgevingsmogelijkheden en hun eersteling zowel de naam van de papa als van de mama te geven. Het werd dus Hans Jansen-Jansen. En toen hun tweede geboren werd, kreeg dat de naam Grietje Jansen-Jansen.

Daarmee waren hun gezin en hun geluk compleet. Maar eilaas, zoals dat gaat in het leven, niet voor lang. Papa Jan verwisselde het tijdelijke met het eeuwige en na verloop van niet al te lange tijd, zoals dat gaat in het leven, leerde Margriet een andere lieve man kennen. Het toeval wilde dat hij eveneens luisterde naar de naam Jan Jansen en de gelukkige vader was twee schattige kinderen, Grietje Jansen-Jansen en Hans Jansen-Jansen.

Om de innige verbondenheid binnen het nieuwe gezin ook in de namen te verankeren en omwille van een aantal administratieve en erfeniskwesties, werd nog voor de volwassenheid der kinderen het namenregister officieel vastgesteld als volgt: Hans Jansen-Jansen-Jansen-Jansen, Grietje Jansen-Jansen-Jansen-Jansen, Grietje Jansen-Jansen-Jansen-Jansen, Hans Jansen-Jansen-Jansen-Jansen.

De namen bezorgden de kinderen, weliswaar in eerder beperkte kring, een zekere beroemdheid, en daardoor gecharmeerd namen ze zich voor later een partner te zoeken met minimum een combinatie van twee keer Jansen, zodat hun kindertjes op hun beurt wereldfaam zouden verwerven als Hans/Grietje Jansen-Jansen-Jansen-Jansen-Jansen-Jansen... en de publicatie in het Guinness Book of Records wenkte.

Van vrijdag 11 april tot en met zondag 13 april organiseert de abdij van Postel een gezinsweekend.

Op zaterdag 12 april is er de gezinsdag rond het thema "De vier kardinale deugden". E.P. Gabriël Goossens o.praem, Norbertijn van de abdij van Tongerlo, zal deze dag begeleiden. Het zal een dag worden gevuld met gebed en ontmoeting, geloofsverdieping en gesprek. We vieren de H. Mis met onze gezinnen en nemen deel aan het avondgebed van de abdijgemeenschap. Er is biechtgelegenheid voor oud en jong. Er is catechese en opvang voor de kinderen. Iedereen mag deelnemen, men hoeft niet in gezinsverband te komen.

Voor wie op zoek is naar meer; wie dieper wil kennismaken met andere jonge gezinnen; wie met andere jonge gezinnen wil bidden; wie even in stilte met Maria bij Jezus wil vertoeven tijdens de Aanbidding; wie gezellig wil napraten... is er de mogelijkheid om het ganse weekend te komen: van vrijdag 13 september (vanaf 19u) tot zondag 15 september.

Voor meer info over het gezinsweekend: zie folder in bijlage.
Inschrijving en inlichtingen via:
pater Benny
abdij van Postel
Abdijlaan 16
2400 Mol
(0032) 0496 50 15 23
gastenkwartier@abdijpostel.be

Bijlagen:
05 - folder AN - gezin - 2014 - 01 - nieuw.pdf (768.3 KB)   

1.Legalisering euthanasie op kinderen:

Allerlei politici van het meest diverse pluimage spannen samen en werken zich de naad uit hun broek om de uitgebreide euthanasiewet goed te keuren. Zij worden daarin gesteund door een horde journalisten, filosofen, opiniemakers, die bladzijden en bladzijden ter beschikking krijgen om hun pro-opvattingen wereldkundig te maken, zich beroepend op het onaantastbare principe van het sacrosancte zelfbeschikkingsrecht.

2. Congresvoorstel legalisering cannabis

Allerlei opiniemakers, van politici tot journalisten, vullen bladzijden en bladzijden vol afkeuring en/of leedvermaak over het door een nipte meerderheid van congresdeelnemers goedgekeurde voorstel van de Jongsocialisten om cannabis te legaliseren.

Wanneer laat Vermeersch van zich horen?

Een commissie buigt er zich al een tijd over. En in de Zevende Dag werd de discussie pro en contra opgepookt door Dewael (pro) en Jambon (contra).

Ik ben pro. Het lijkt me namelijk de democratische logica zelve: in een federale staat moet het ook mogelijk zijn een deel van de volksvertegenwoordigers over provincie- en taalgrenzen heen, te kiezen.

Het is ondemocratisch dat de Belgen (want dat is nog altijd de officiële nationaliteit van de inwoners van dit land) het recht ontzegd wordt een stem uit te brengen op di Rupo, Reynders, Milquet, Magnette, enz. of omgekeerd op De Croo, Tobback, De Wever, De Crem, Jambon, enz.

Dewael heeft overschot van gelijk wanneer hij wijst op de fundamentele contradictie in de NVA-opstelling: enerzijds tegen een federale kieskring fulmineren maar anderzijds heel de campagne focussen op de strijd tegen de PS, waartegen of waarvoor de kiezer in Vlaanderen geen stem kan uitbrengen.

Als er geen federale kiesmogelijkheden worden geboden, dan zou het getuigen van goede democratische smaak, in de kiescampagne de strijd aan te gaan met de politieke concurrentie binnen de eigen kieskring en niet zijn pijlen te richten op een externe vijand, die buiten schot blijft omdat men dat zelf wil.

Paus Franciscus:

'Een handicap of het verlies van gezondheid kan nooit een reden zijn voor uitsluiting, of erger, eliminatie van een mens.'

Waarom vinden we het zo opmerkelijk, dat de parlementsleden voor een keer in eer en geweten stemmen, over de gemeenschappen en partijen heen?', vraagt Walter Zinzen zich af. En hij voegt eraan toe: 'Zo zou het altijd moeten zijn.'

Sta me toe deze wens erg voluntaristisch en naïef te vinden. Zinzen moet dan standvastig pleiten voor het afschaffen van de partijen, het uitschakelen van verschillende kandidatenlijsten, het liquideren van het effect van de rangorde op een lijst, enz. Kortom, heel ons politieke en kiessysteem moet grondig herdacht worden. Mij niet gelaten, maar of dat allemaal zoveel beter is, lijkt me discutabel.

De 'opmerkelijkheid' van het 'in eer en geweten' stemmen, zit hem natuurlijk in het feit dat het zo weinig gebeurt, en Zinzen insinueert hierbij dat het parlement bijna nooit in eer en geweten stemt. Wat geen lichte aanklacht is.

Dat in verband met de wet op de uitbreiding van de euthanasiemogelijkheid naar kinderen toe, door de partijen als belangrijk argument voor de sereniteit en de zwaarwichtigheid van het debat, de afzonderlijke parlementsleden werd toegestaan in ' eer en geweten' te stemmen, en de partijbonzen zich op die toestemming lieten voorstaan, ervaar ik eerder als een toppunt van hypocrisie dan als een bewijs van het goed functioneren van onze parlementaire democratie.

Want de partijen houden de touwtjes in handen, de partijtop is de baas van het spel, de bonzen zeggen: 'Parlementslid, jij mag nu voor dit geval 'in eer en geweten' stemmen.' En dan de wereld kond doen:'Kijk naar ons, bewonder ons: wij geven toestemming om 'in eer en geweten' te stemmen!!'. Disgusting. Dat de kritische journalist die Walter Zinzen altijd geweest is, zich daardoor laat charmeren, verwondert me zeer.

Bij mij laat dat gescherm met 'in eer en geweten' en 'over de partijen en gemeenschappen' heen, een zeer wrang gevoel na. Het tast de geloofwaardigheid van de partijen verder aan, omdat 'de eer en het geweten' zo selectief gebruikt wordt, in functie van de machtspositie van de partijen. Misbruik van ethische termen is dat.

Walter Zinzen heeft gelijk wanneer hij schrijft: het parlement moet altijd stemmen in eer en geweten. Maar als daarvoor, één, toestemming moet gegeven worden door de echte bazen, en, twee, dat maar geldt voor een erg beperkt aantal wetsontwerpen en niet voor andere, bv. wel voor abortus en euthanasie, en niet voor de rechten van asielzoekers, migranten, loonkloven, vierdewereldmensen, enz., dan is er 'something rotten' in onze parlementaire democratie en in een aantal ethische opvattingen van een aantal partijen en politici.  

Toppolitici in hun blootje
---------------------------------

Nu onze premier zich eens te meer heeft blootgegeven, duiken van alle kanten foto's van (half)naakte politici op, die van mening zijn dat in deze pre-electorale periode een blote buik, borst, bil, rug, kont, een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op het kiesvee.

Het is evenwel een gevaarlijke truc. God, Schepper van hemel en aarde, heeft De Naakte Mens niet eenvormig gecreëerd. En zo komt het dat niet ieder stuk bloot even fraai oogt en dat bij vergelijking er altijd winnaars en verliezers zijn.

Het moet gezegd: bij de recentste politieke bloothype, is Elio ontegenzeggelijk de grote winnaar bij het mansvolk. Wat een magisch effect gaat uit van 's mans rugpartij: een combinatie van Griekse esthetiek en Germaanse spierkracht. Zijn rug spreekt politieke boekdelen: hier staat een standvastige premier, ondanks zijn 62 jaren een beau garçon, wiens achtersteven uitschreeuwt: 'Yes, I can!'

De vergelijking met de wildbehaarde bast van Bart, die nu weer het tv-scherm haalt, is veelzeggend en pijnlijk. Het water is duidelijk veel te koud voor de man die pas de helft van zijn gewicht heeft afgegooid, en fysionomie en tors doen denken aan een pas gewassen kompel uit een van de reeds lang gesloten Limburgse koolmijnen. De grimas zegt het: deze man moet het nog maken, vol stress moet hij de verraderlijke en ijskoude politieke watertjes nog doorwaden.

Vol spanning  is het nu wachten op de weinig verhullende voor- en achterkanten van onze toppolitica's. Want het zal de meeste van de gewaardeerde lezers  wel niet onbekend zijn: ook bij het vrouwvolk heeft de Schepper voor heel veel boeiende variatie gezorgd.

Moraalfilosoof Patrick Loobuyck stelt dat 'de Belgische wetgeving rond abortus en euthanasie helemaal geen uiting van permissiviteit is, maar tot stand kwam vanuit een moreel uitgangspunt: respect voor vrijheid en gelijkheid'. 'De Belgische overheid', aldus Loobuyck, 'draagt ook geen atheïstische, vrijzinnig moraal uit. Ze wil alleen die mensen met een moraal op basis van zelfbeschikking het recht geven om daar ook naar te leven en te sterven'. (De Standaard, 15-2)

Loobuyck, zoals de voorstanders van abortus en euthanasie gewoonlijk doen, gebruikt hier vrijheid, gelijkheid en zelfbeschikking, op een wel erg selectieve manier en omdat het in hun kraam past. En dat is het kraam van abortus en euthanasie.

Heeft filosoof Loobuyck al wel eens gefilosofeerd over nieuwe Belgische wetgeving die respect opbrengt en afdwingt voor de vrijheid en de gelijkheid van alle individuen en bevolkingsgroepen van dit land? Die een duidelijk halt toeroept aan de geestelijke en materiële onvrijheid van zovelen als gevolg van sociale, raciale, culturele en financiële ongelijkheid?

Heeft moraalfilosoof Loobuyck al wel eens nagedacht over de rechten van ongeboren kinderen? Over respect voor de vrijheid en de gelijkheid tussen mensen met of zonder (?) beperkingen? Waarom geldt dat respect niet voor kinderen die dreigen geboren te worden met kenmerken die niet passen in het zgn. 'menswaardig' referentiekader van het moment?

Waarom wordt het absolute zelfbeschikkingsrecht van stal gehaald wanneer het gaat om leven en dood, terwijl ook Loobuyck er zich toch van bewust moet zijn, dat hij en iedereen door de staat, door de reclame, door de economische en financiële machten, enz., voortdurend beroofd worden van dat heilige zelfbeschikkingsrecht of zichzelf daaromtrent enorme beperkignen (moeten) opleggen? En waarom is dat heilige, absolute, onaantastbare zelfbeschikkingsrecht ineens van geen belang als het gaat om het doden van (ongeboren) kinderen?

En of moraalfilosoof Loobuyck op een diepgaande manier de mogelijke consequenties van een door hem gepropageerde 'moraal op basis van zelfbeschikking' heeft overdacht, is zeer de vraag. Ieder individu zijn eigen allerindividueelst moraaltje. Sjonge, sjonge.

Annick De Ridder is een Antwerps meiske dat bijzonder snel leert. In een tijdsspanne van niet meer dan vier maanden heeft ze ingezien dat het Oosterweelplan echt geen bric-à-brac is, zoals ze in oktober in het parlement liet weten, maar dat het een bijzonder mooie Valentijnsring voor de Antwerpenaar is.

Het blauwe konijntje dat recent naar een ander hok werd gelokt, is een tweede topvoorbeeld van 'krachtige verandering' dankzij NVA, na de gewichtshalvering van de geliefde voorzitter.