"Kom jij ook naar mijn klasje?", vraagt mijn kleinzoon.
Dinsdag is 'collegadag': wandelen en bij een stevig glas, herinneringen ophalen, de toestand in de wereld bespreken, onze naasten de revue laten passeren.
Ik antwoord dus: "Oma zal er zijn, jongen, en zaterdag kom ik naar het voetbal."
Hij speelt namelijk vol overgave bij de 'duiveltjes': massaal aanvallen en massaal verdedigen, is hun tactiek.
Ongeveer zoals bij de Rode Duivels, stel ik me voor.
Dat CD&V de koning over de hekel haalt omdat hij, na de tweede mislukking van Leterme, de premier te hulp roept, is onbegrijpelijk.
Het is precies het onvermogen van Leterme om een regering te vormen, dat het Staatshoofd er telkens weer toe dwingt, initiatieven te nemen om het formatietreintje opnieuw op de rails te krijgen.
Ik kan me voorstellen dat Albert II op zijn leeftijd wel interessantere tijdpasseringen kent dan oplossingen te bedenken voor ruziënde politici.
In een nieuw document van het Vaticaan wordt gesteld dat de katholieke scholen hun katholiciteit duidelijker moeten tonen en beleven.
Eigenlijk is deze vraag of opdracht de logica zelve. Wil het katholiek onderwijs zich 'katholiek' noemen, dan mag er verwacht worden dat deze vlag ook de lading dekt.
Slagen de scholen daar helemaal niet in of laat het ze volkomen onverschillig, dan doen ze er beter aan en is het eerlijker naar leerlingen en ouders toe, het etiket 'katholiek' in de prullenmand te gooien.
Omwille van de wervende kracht de naam 'katholieke school' blijven behouden zonder veel inhoud te geven aan het etiket, is hypocriet en schijnheiligheid zou in de opvoeding van jonge mensen toch zeker vermeden moeten worden.
Het 'ultieme voorstel' van Leterme slaat iedereen die de formatiepogingen volgt, met verbijstering.
Het ultimatum past niet in de mond van een federale formateur. Letermes vragen zijn uitsluitend gericht aan de Franstaligen en die kunnen niet anders dan afwijzend reageren.
Het is duidelijk dat Leterme beseft dat hij mislukt is. Hij wil zo vlug mogelijk het federale plunje uitschieten en zich in een leeuwenvlag hullen.
Lekker terug naar het veilige, rijke Vlaanderen waar 'bewindslieden' zich tenminste bezig kunnen houden met electoraal lonende en dankbaarheid genererende activiteiten, zoals het uitdelen van geld aan de gemeenten.
Als je, wat er nu op de communautaire onderhandelingstafel ligt, vergelijkt met de verkiezingsbeloften van CD&V-NVA, dan stelt het niet veel voor.
Het NVA pleegt politieke zelfmoord, indien de partij daarmee akkoord gaat. Om in de culinaire beeldspraak van De Wever te blijven: er liggen alleen maar enkele halfrotte sprotjes op een smerige tafel.
Maar wat nog meer opvalt: CD&V, die zichzelf graag een beleidspartij noemt, heeft in deze formatie al een bijzonder bochtig en inconsequent parcours afgelegd, in laatste instantie gerechten op de kaart geschrapt en formateur Leterme op het verkeerde been gezet of teruggefloten.
Allicht wordt Leterme premier maar het is nu al duidelijk: hij is aangeschoten wild, hij mist visie en zijn gezag is door de eindeloze formatie met al haar verwikkelingen, ernstig aangetast. En dat is niet uitsluitend de schuld van de Franstaligen.
Minister Frank Vandenbroucke heeft het klaargespeeld: de werkingsmiddelen zijn niet langer afhankelijk van het onderwijsnet maar worden bepaald door de sociale achtergrond van de leerlingen, naar welke school ze ook gaan.
Tot nu toe ontvingen de vrije scholen minder werkingsmiddelen dan het officiële net. Dat was een erfenis van het 'Schoolpact' uit de jaren '50 en zorgde geregeld voor zure oprispingen bij het katholiek onderwijs.
Dat het uitgerekend een socialist is die deze ongelijkheid ongedaan maakt en vooral ook, de nadruk legt op de sociaal zwakke leerling en zijn familie, zijn elementen die deze beslissing een bijna historisch cachet geven.
De kwalijke gevolgen van de liberalisering van de gezondheidszorg worden duidelijker en duidelijker.
250.000 Nederlanders zitten buiten de zorgverzekering. Tel daarbij de 200.000 illegalen die zich niet mogen verzekeren! De situatie zal in België niet fundamenteel verschillend zijn.
Tegen die achtergrond is het voorstel van de Nederlandse politicus Henk Kamp ronduit stuitend. Hij wil hulp aan illegalen strafbaar stellen.
Er is maar een conclusie mogelijk. Hoe rijker een samenleving, hoe hardvochtiger en onmenselijker ze zich opstelt ten aanzien van onmachtige, arme, in het nauw gedreven mensen, zowel autochtonen als allochtonen.
Zwijgen als vermoord over de grote humanitaire en christelijke tradities van het Westen, moeten zeker politici als Kamp voortaan doen.
Veel politiek doorzicht mag je het Vlaams Belang zeker niet toedichten. Deze partij, die zo vlug mogelijk België wil doen barsten, brengt precies nu een splitsingsvoorstel in het parlement ter stemming. Dat is ondertussen, zoals ook het VB wel had voorzien, weggestemd.
Maar op deze manier geeft het Vlaams Belang aan de Vlaamse onderhandelaars van CD&V-NVA en VLD de kans zich uit te spreken tegen separatisme. En dat is een van de signalen die de Franstaligen wilden krijgen vooraleer zij opnieuw ernstig over de vorming van een federale regering wilden onderhandelen. Het VB als hulpje bij het opnieuw op de rails brengen van oranje-blauw!
Misschien wilden De Winter en co. vooral De Wever en het NVA jennen en verloren ze daarbij uit het oog dat ze een belangrijk glijmiddel bezorgden aan de Vlaamse onderhandelaars om de formatiebesprekingen weer aan te vatten.
Een en ander versterkt me in de overtuiging dat het Vlaams Belang al langere tijd het noorden kwijt is. En daar zullen de tegenvallende verkiezingsuitslagen en opiniepeilingen wel een grote rol in spelen.
Letermes buiklanding zit eraan te komen. Van het onverantwoorde maar electoraal lonende communautaire CD&V-NVA-spierballengedoe blijft bijna niks over. Integendeel. BHV voor lange tijd in de koelkast en -duidelijk in het verschiet-meer faciliteiten voor de Franstaligen in de Brusselse rand.
Wat meer is: ik ben ervan overtuigd dat de aanhechting bij Brussel van enkele Vlaamse randgemeenten wordt voorbereid. Het is overigens te opvallend en te onacademisch om niet verdacht te zijn: Bruno De Wever, broer van, vindt aanhechting van gemeenten met een Franstalige meerderheid, de logica zelve. Bart zwijgt als vermoord.
Het weze nogmaals herhaald: je hoeft geen politiek genie te zijn om te weten dat voor het vormen van een federale regering, compromissen nodig zijn. Wat nu wordt voorbereid, behoort dus allicht tot 'de logica zelve'. Maar het cynische kiezersbedrog waarmee het kartel de Vlaamse kiezer lijmde en de verkiezingen won alsmede het voorstellen als een historische Vlaamse overwinning, van de eenzijdig Vlaamse beslissing BHV te splitsen, waardoor juist die splitsing in de koelkast (nog waarschijnlijker: in de diepvriezer) belandde, dienen blijvend aan de kaak gesteld.
Vlaams minister Van Mechelen werd tot nu toe door de media beschouwd als een ernstig en competent vakminister.
Met zijn voorstel om uit de klaarblijkelijk rijk gevulde Vlaamse vetpotten, iedere gemeente te bedenken met honderd euro per inwoner ( een cadeau van 600.000.000 euro), slaat hijzelf dat imago aan gruzelementen.
Dat Van Mechelen zijn voorstel verpakte als een reeds genomen beslissing en dus prompt teruggefloten werd door de minister-president, betekent hoe dan ook politiek gezichtsverlies.
Maar de nonchalance en het volkomen gebrek aan ethische verantwoording en beleidsvisie in zijn voorstel, tarten elke, met uitzondering allicht van de diepblauwe, politieke verbeelding:
-Steenrijke belastingparadijzen krijgen hetzelfde bedrag als armlastige steden en plattelandsgemeenten.
-Op het Vlaamse niveau heeft in het bijzonder de zorgsector een enorm tekort aan mensen en middelen. Zou onze liberale excellentie er niet beter aan doen in overleg met zijn collega's meer centen te voorzien voor de opvang van bejaarden, zieken, mindervaliden? Zijn de wachtlijsten al weggewerkt?
-Van Mechelen bewijst met zijn onverantwoord sinterklaasgedoe nog maar eens dat de Vlaamse regering in het geld zwemt maar de sociale bewogenheid mist om die middelen genereuzer ten bate van degenen die het meest behoefte eraan hebben, aan te wenden.
-En je kan die hebzuchtige opstelling van het welstellende Vlaanderen (een van de rijkste regio's ter wereld) zonder veel moeite doortrekken naar het Belgische en mondiale niveau. Want waarmee slaan bepaalde politieke partijen ons al jaren om de oren, wanneer het gaat over meer zelfstandigheid voor Vlaanderen: de transfers. Meer centen in Vlaanderen houden. Om er wat mee te doen? Ze uitdelen, blijkt nu. Niet op basis van rechtvaardigheid, solidariteit en duidelijk in kaart gebrachte noden in de verschillende regio's van België en van de ontwikkelingslanden. Neen, de minister wil het zo eenvoudig mogelijk houden (en binnen de Vlaamse gemeenten, die hij beschouwt als eenheidsworst).
me reeds dagen het hoofd gebroken over een passend woord voor driekwart eeuw vriendenpaar
vanmorgen weer op weg van postel huistoe in de mist aangenaam geprakkiseer maar bijna een botsing met een eend aan brug twee dus ik realiseer me met een schok ook uit lijfsbehoud eenvoud is een zeer hoog goed wat is er mooier dan
gelukkige verjaardag
wat in deze context hoe dan ook naar ik hoop een bijzondere glans krijgt
In 'Molenijzer', het contactblad van de Postelse abdij, schrijft abt Lasters in de rubriek met de eenvoudige titel 'Woordje van de Prelaat', vaak behartenswaardige dingen.
In het oktobernummer heeft hij het over de belangrijke evangelische houdingen 'dienstbaarheid' en 'liefde'. De abt constateert dat spontane hulp van mens tot mens in onze huidige samenleving een flinke deuk heeft gekregen door anonimiteit en individualisme binnen onze samenleving. En prelaat Lasters stelt de lezer daarbij een aantal pertinente vragen: Durf je het evangelie naast jouw leven leggen? Is het zo dat mensen bij je terecht kunnen met hun eerlijke vragen om hulp? Steek je spontaan een hand toe? Kun je iets gratis doen?...
De norbertijnerabt stelt dat het evangelie oproept tot een andere manier van mens-zijn die het egoïsme en de zelfgenoegzaamheid doorbreekt, en tot grote openheid en solidariteit.
Einde augustus schreef ik in dit blog: Albert II wordt al weken van hot naar her gedirigeerd en heeft in feite met veel discretie alle mogelijke rollen al moeten vervullen: bemiddelaar, informateur, verkenner, verzoener, formateur.
Het is er ondertussen niet beter op geworden. De officiële (politieke) formateur is door de onderhandelende (!?) partijen zo goed als technisch werkloos gemaakt en een deel van de Vlaamse onderhandelaars stelt een onmogelijk in te willigen voorwaarde om opnieuw rond de tafel te gaan zitten. Onmogelijk, zelfs indien Reynders, Milquet en Mangain akkoord zouden gaan. Die voorwaarde, garanties voor een grote staatshervorming, vereist namelijk een tweederde meerderheid en die heeft oranje-blauw nu eenmaal niet.
Dus moet onze bejaarde en goedmoedige koning nog maar eens opdraven en proberen via een zgn. 'Raad van Wijzen' een oplossing te vinden voor de communautaire crisis.
Het valt niet te verwachten dat het Staatshoofd voor al die inspanningen (die eigenlijk door de beroepspolitici zouden moeten geleverd worden) veel dank en respect zal krijgen. Nu reeds kan je in sommige krantencommentaren lezen dat de koning te sterk ingrijpt in de politiek.
Begrijpe wie kan. Albert II wordt er door de ruziënde politici precies toe gedwongen telkens opnieuw het ontspoorde formatietreintje op de rails te helpen. Ik kan me voorstellen dat een man van 73 met de bonhomie die de koning eigen is, wel andere dingen weet te verzinnen om zijn oude dag door te brengen.
Nog enkele dagen kan je langs Retiese wegen twaalf mooi gekalligrafeerde profetische, troostende, hoopgevende, confronterende, tot bezinning stemmende citaten uit de zgn. 'kleine profeten' lezen.
Als de logica van de winst domineert, dan vergroot zij de afstand tussen de armen en de rijken, en veroorzaakt zij een catastrofaal gebruik van de planeet.
Vijf maanden na de verkiezingen blijft van de onverantwoorde maar electoraal lonende communautaire stoerdoenerij zo goed als niks over: BHV afgevoerd naar het drijfzand van eindeloze procedures, de 'grote' staatshervorming losgehaakt van een eventueel regeerakkoord en geparkeerd bij enkele 'wijze' en oude staatsmannen.
Dat het kartel, opgeschrikt door de vernietigende commentaren in de Vlaamse media en de stormvloed van negatieve kritiek op de internetfora, zich haastte om garanties i.v.m. een staatshervorming te eisen vooraleer CD&V-NVA opnieuw aan de onderhandelingen wil deelnemen, verandert niets aan het feit dat zowel de kwestie BHV als de staatshervorming, geen deel zullen uitmaken van een regeerakkoord.
Leterme mag een antisociale (de zgn. vakbondsvleugel van CD&V geeft geen kik), centrum-rechtse regering leiden. De realisering van de communautaire beloftes wordt naar ergens in de toekomst verschoven. NVA verliest zijn bestaansgrond en verdwijnt bij de eerstvolgende verkiezingen van politieke toneel als de partij al niet eerder ophoudt te bestaan.
Het kartel had zijn verkiezingsoverwinning te danken aan het enorme communautaire beloftepakket. Dat wordt zo goed als helemaal in de papiermolen gegooid. Daarmee houdt ook de politieke geloofwaardigheid op te bestaan.
Duiveltjes
