Ruimdenkend

Calvo, de fractievoorzitter van Groen in de Kamer, haalde op VTM snoeihard uit naar De Wever:

'Hij zit in de Kamer, is burgemeester en partijvoorzitter. Dat kan je echt niet allemaal combineren."

Uit een peiling in opdracht van MR blijkt dat, vergeleken met de verkiezingsuitslag van 2014, N-VA daalt met -5,3% en Vlaams Belang 5,9% wint.

De andere partijen scoren als volgt: CD&V: -1,7; Open VLD: -2,8; Groen: +3,9; SPA: -4,5; PVDA: +4,5.

Deon Meyer, Zuid-Afrikaanse auteur:

'Ik geloof oprecht dat Facebook en Twitter een nefaste invloed hebben op de manier waarop we met elkaar omgaan en hoe en wat we denken. Zelfs de president van de VS communiceert het liefst in 140 tekens waadoor alles zijn nuance verliest. Alles wordt zwart of wit, je bent voor of tegen.'

In juni bezochten 535 mensen Rasp. Zij raadpleegden 678 pagina's. Sinds de start kende Rasp 11722 bezoekers.

Maak Rasp bekend bij familieleden, vrienden en kennissen!

Journalist Ruud Goossens noemde de brand in de Grenfell Tower, de 'dodelijkste aanslag van 2017'. Filosoof Maarten Boudry is het daarmee niet eens. Er is een hemelsbreed verschil tussen nalatigheid en doelbewuste moord, aldus Boudry.

Uiteraard is een IS-terreurdaad niet te vergelijken met de brand in de Grenfell Tower. Dat is meer dan waarschijnlijk ook niet de bedoeling van Goossens. Als Boudry daarover dan zo doordramt, bezondigt hij zich aan een semantisch spelletje, wellicht met een ideologische bedoeling: het minimaliseren van de Grenfell-Towerverantwoordelijken.

'Niemand heeft het drama van de Grenfell-toren bewust gewild, ook niet de aanhangers van de ‘radicale ideologie’ (het neoliberalisme) die Ruud Goossens met de vinger wijst', schrijft Boudry. Volkomen akkoord. Maar wat deze neoliberalen doelbewust wel nastreven, is maximale winst. En om dat te bereiken, knoeien zij met materialen en veiligheidsvoorschriften. Het is zo klaar als pompwater (?): minimale winstmarges kunnen leiden tot maximale (brand)veiligheid.Daar ligt het torenhoge, moorddadige schuldige verzuim, veroorzaakt door de terreur van het winstbejag.

En als de 'doelbewuste intentie om te doden', zo bepalend is, waar plaatst hij dan bv. abortus? Want daarin gaat het toch ook om een 'doelbewuste intentie om te doden'?

Professor Hendrik Vos van de UGent, schrijft in een uitgebreide column in De Standaard, over het oprukkende Engels aan de universiteit en het 'collateral damage' daarvan. Vos beklemtoont sterk dat de verengelsing veel middelen opslorpt en dat het onderwijs 'schrieler wordt, zeker in opleidingen waar taal meer is dan bijeengeharkt jargon'. Bovendien, aldus Vos, heeft de verengelsing ook sociale gevolgen. Het is opvallend dat in Engelstalige opleidingen het aantal beursstudenten ondervertegenwoordigd. 'Verengelsing', concludeert de auteur, 'gaat in realiteit ten koste van democratisering.'

Ik ben het volkomen eens met Hendrik Vos. Het toenemende gebruik van het Engels aan de universiteiten leidt onvermijdelijk tot een verschraling en 'verengelsing' van het Nederlands. Het toppunt van onverschilligheid of misprijzen voor de eigen taal wordt wel bereikt wanneer Nederlandstalige hoogleraars in het Engels lesgeven aan Nederlandstalige studenten.

Het kan niet anders of vaak is het aan de Vlaamse universiteiten gebruikte Engels van een bedenkelijke kwaliteit. Nog bedenkelijker dan het Nederlands dat nogal wat professoren hanteren. Het is wrang om vast te stellen dat de generaties die enorme inspanningen hebben geleverd om het Nederlands tot officiële taal te maken én om een vlot en accuraat Nederlands op alle niveaus en in alle sectoren mondgemeen te maken, eraan zijn voor de moeite. Op grote schaal verloochenen de Vlamingen hun eigen taal.

Kardinaal Mercier kreeg ooit de banbliksems van taalbewuste Vlamingen over zich heen, toen hij dat het Nederlands - eigenlijk bedoelde hij de Vlaamse dialecten- niet geschikt was als academische taal. En dus was er in zijn opvattingen en beleid geen plaats voor universitair onderwijs in het Nederlands, dat moest in het Frans gebeuren.

Het Vlaanderen van nu geeft hem gelijk. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels. Heel merkwaardig is ook dat die verdringing van het Nederlands zijn gang kan gaan in een periode dat Vlaamse nationalisten de touwtjes van land en regio in handen hebben.

Daniël Maes: 'Hoe een paus gelijk kreeg':

'Een samenleving is geroepen om de verantwoordleijkheid op te nemen voor hen die het meest behoeftig zijn, de ongeboren kinderen, de gehandicapten, de armsten, de zieken, de ouderen, de stervenden. Daarin herken je de kwaliteit van een samenleving. Als daar niet voor gezorgd wordt -lichamelijk, psychisch én geestelijk- eert die maatschappij terug naar een barbaarse oertijd.'

'Bij abortus is er geen aandacht meer voor het recht op leven van het ongeboren kind. Het onvervreemdbaar recht van de ander op zijn soevereiniteit wordt niet meer gerespecteerd. En zo wordt de eigenlijke waardigheid van de menselijke persoon ondermijnd.'

In een dubbelinterview in dS-Weekblad met Etienne Vermeersch, ooit in een artikel godbetert de 'godfather' van de Vlaamse filosofen genoemd, en zijn collega-filosoof Ignaas Devisch, laat Vermeersch zich eens te meer van zijn meest fanatieke en fundamentalistische kant zien.

De aanleiding en brandstof voor het interview, is de beruchte en inhumane uitspraak van Vermeersch 'We hopen dat ze uiteindelijk zullen uitsterven', over mensen met Down. Vermeersch gaat in dit interview nog vele stappen verder. Als vastgesteld wordt dat het ongeboren kind 'zware, genetische stoornissen' heeft, dan moet het maar geaborteerd worden. Terecht merkt Devisch op dat 'stoornis' een vage categorie is. Vermeersch noemt er dan een zestal op en laat uitschijnen dat er een algemene consensus is over dat aantal. Maar even verder maakt hij duidelijk dat ook hoge bloeddruk of kleurenblindheid door abortus uit de wereld kan worden geholpen. Onvoorstelbaar hoe deze 'humanist', abortus banaliseert. Laat het volgende citaat tot je doordringen:

'Ik kan me voorstellen dat een schilder kleurenblindheid overweldigend belangrijk vindt. Dat hij de gedachte dat zijn kind nooit de schoonheid van bijvoorbeeld 'Gezicht op Delft' van Johannes Vermeer zal kunnen ervaren, niet verdraagt. WAT IS ER DAN MIS MEE OM IN EEN VROEG STADIUM NIET DAT KIND MET KLEURENBLINDHEID, MAAR ENKELE MAANDEN LATER EEN KIND ZONDER DAT TEKORT GEBOREN TE LATEN WORDEN?' Verbijsterend en totaal immoreel!!

Ook in dit interview komt weer tot uiting dat Vermeersch het in zijn hoofd gestoken heeft dat de enige krachten die zijn 'bevrijdende' ideeën niet delen, ja zelfs durven tegenwerken, de godsdiensten zijn. Het is de ondertussen wel bekende, ziekelijke obsessie van de filosoof. De uitgetreden kloosterling beschouwt het sedertdien als zijn levenstaak God en alles wat met religie en in het bijzonder met het christendom te maken heeft, met extreem fanatisme te bekampen: 'Er is één folteraar die jammer genoeg nooit terechtgewezen, de gruwelijkste van allemaal. De god van het christendom en van de islam. Die heeft het over de eeuwigdurende foltering, de hel.' 

Merkwaardig dat iemand zoveel, vaak potsierlijke en zielige, energie steekt in iets of iemand wat volgens hem niet bestaat. Er is maar één verklaring: Vermeersch zit vol frustraties en is helemaal nog niet in het reine met zijn diepgelovige kloosterjaren.

Het als zijn missie en plicht  beschouwen om alle gelovigen en in het bijzonder de christenen en de moslims, te tonen dat ze zich vergissen en dat dat een gevaarlijke vergissing is', toont nog scherper aan dat Vermeersch afgegleden is naar een ziekelijke hybris, die hem alle zin voor verhoudingen en nuances doet verliezen en waardoor hij zichzelf op een ridicule manier presenteert als god Vermeersch.

Dit is het definitieve einde van Etienne Vermeersch als intellectueel, als filosoof. Een man die dergelijke uitspraken doet, kan geen seconde langer ernstig genomen worden. Hij dwaalt nu al amechtig rond in het verleden, vooral zijn eigen verleden.

Vermeersch is er nooit in geslaagd enige bekendheid te verwerven met een zelfstandig filosofisch systeem, een eigen ethisch discours. Altijd heeft hij de godsdienst nodig gehad om in de media te komen.

Zijn houdbaarheidsdatum in de mediawinkel is zo goed als helemaal verstreken. Wat men zich misschien nog heel even van hem zal herinneren: zijn fanatiek maar op den duur zielig georakel en geschrijf tegen het geloof en vooral het christendom. 

Dat deze zelfvoldane, fanatieke man, die zijn glorie ontleende aan zijn anti-opstelling,  zovele jaren in de media werd opgevoerd als DE Vlaamse filosoof, zegt ook veel over het niveau en de richting van die media.

Triest.

Daniël Maes 'Hoe een paus gelijk kreeg':

'Waar God als Schepper en Vader niet meer erkend wordt, daar worden we eenzame weeskinderen die troost en warmte zoeken in materiële welvaart of vluchtig genot. Als we de hemel dicht trekken, wordt het donker en koud en kunnen we ons niet meer oriënteren.'

Het begin van het einde van Luxemburger Lutgen tekent zich af in Brussel.

Het wordt duidelijker en duidelijker dat de coalitiepartners van de PS in de Brusselse regering, met uitzondering allicht van CdH, de PS en zeker minister-president Vervoort, niet willen laten vallen. Veelzeggend was de openlijke steun aan PS'er Vervoort van Open VLD en CD&V in De Zevende Dag. Minister Guy Vanhengel noemde de 'démarche' van Lutgen, 'overmoedig'. Dat zegt genoeg.

Laurette Onkelinckx voelt perfect de onmogelijke positie van Lutgen aan en ze heeft al laten weten dat zij de andere coalitiepartners zal samenroepen, als Lutgen in Brussel mislukt.

En zo geraakt de CdH-voorzitter meer en meer geïsoleerd.

Marc Reynebeau in De Standaard:

'Het Vlaamse partijlandschap is al herschikt, met de N-VA. Die groeide in de mate dat ze afstand nam van het politieke centrum en een almaar rechtser profiel koos. Maar zoals in het ‘kibbelkabinet’ blijkt, botst die rechtse profilering met de praktijk van leidende partij in de regerende elite. Ze nam daar alle gebruiken en voordeeltjes van over, ook de politieke benoemingen, mandaten in parapolitieke instellingen en het cumuleren van ‘postjes’. Niet voor niets is de N-VA veruit de rijkste partij van België.'

In onze vooralsnog democratische rechtsstaat is niet de minister van Defensie verantwoordelijk voor de binnenlandse veiligheid maar wel de minister van Binnenlandse Zaken. Of zo zou dat toch moeten zijn.

Na de verijdelde aanslag in Brussel was van die democratische taakverdeling niet veel te merken. Het was al Defensie wat de klok sloeg. Jambon van Binnenlandse Zaken was in geen wegen of velden te bespeuren.

Al zo gewoon:

Aanslag verijdeld.
Terrorist doodgeschoten.
In Brussel.

Voetgangers weggemaaid.
Agent aangevallen.
Op de Tower Bridge.
Op de Champs Elysées.

Hoogbouw een inferno.
Goedkope gevelbekleding.
Honderd mensen levend verbrand.
Min of meer.
In Londen.

Nu het echte Breaking News:

Tropische temperaturen.
Droogte. Watertekort. Schadeclaims.
Verboden. Verontwaardiging.
'En mijn vuile auto?'
'En mijn gazonnetje?'
'En mijn zwembad?'

Bij voortdurend gebrek aan regen
verdwijnt de volgende aanslag
onopgemerkt in de bodemloze put
van het verleden.

Paus Franciscus:

'Niemand van ons is een eiland, zelfstandig en onafhankelijk van anderen. We kunnen alleen maar aan de toekomst bouwen door echt gemeenschap te vormen, zonder iemand uit te sluiten.'

In een interview met Tertio, stelt de Britse prof. Francis Davis:

'Al te vaak blijven geloofsgemeenschappen te bescheiden over hun reële inzet en financiële bijdrage aan de maatschappij, aan het algemeen belang en het individuele welzijn.

Als daar jaarlijkse statistieken over bijgehouden werden, zouden velen inzien dat religie geen bedreiging is van de cohesie en de inclusie, maar er juist sterk aan bijdraagt.'

Lutgen is geen Macron. Verre van. Zijn poging om de PS van de macht te verdrijven, omwille van ethische redenen is te doorzichtig en te amateuristisch.

Partijen die pretenderen dat zij propere handen hebben, zijn ongeloofwaardig geworden. De realiteit is dat zowel de Franstalige als de Vlaamse partijen boter op hun hoofd hebben. De ene allicht meer dan de andere, omdat bijna altijd de regel geldt: hoe meer macht, hoe meer boter.

Het is Lutgen te doen, niet om hoge morele principes maar om politieke macht. Uit wat nu al bekend is, blijkt dat de CDH-voorzitter, weinig voorbereid en zonder concreet plan of voorafgaand ernstig overleg, in een impuls, de PS de wacht heeft aangezegd. Precies alsof een nog altijd machtige partij als de PS zich zomaar opzij laat zetten door een politieke dwerg als CDH.

Het resultaat van Lutgens overmoedige paleisrevolutie zal m.i. zijn: totale mislukking. Lutgen en CDH in de touwen. Collateral damage voor MR, die zich direct al te gretig toonde. Versterking van de PS.

In De Standaard beschuldigt Sanne Potargent professor De Dijn van 'speciësisme' maar zij bezondigt er zich zelf aan.

Zij fietst met een grote bocht om het kernprobleem heen dat De Dijn in zijn bijdrage behandelt. Welke dieren heeft Potargent, Vandenbosch en co in gedachten wanneer zij pleiten voor het opnemen van dieren in de grondwet of voor dierenrechten? Hebben zij het over ALLE dieren? Of beperken zij zich tot de zoogdieren, pluimvee, exotische vogels, enz. en worden minder aangename, hinderlijke, schadelijke (wat is dat precies?) uitgesloten? Als Potargent niet voor alle dieren aandacht heeft, is zij een 'speciësist'.

En is niet de onvermijdelijke consequentie van het (ook juridische) respect voor dieren, dat consumptie op grote schaal van vlees (en waarom zouden vissen daar niet bij horen?) verboden wordt?

Want ondanks alle maatregelen worden dieren op industriële schaal gepijnigd en gedood voor onze consumptie.En waarom blijft de jacht buiten schot, het toppunt van onverdoofd afslachten voor het plezier?