Winter

De Britse Nobelprijswinnaar 2005, Harold Pinter is gestorven.

Hij startte als dichter maar werd vooral door zijn toneelstukken beroemd.

Nochtans bleef hij poëzie schrijven en opvallend is dat in de gedichten die hij de laatste vijf, zes jaar publiceerde, de dood alomtegenwoordig is.

Death May Be Ageing

Death may be ageing
But he still has clout

But death disarms you
With his limpid light

And he's so crafty
That you don't know at all

Where he awaits jou
To seduce your will
And to strip you naked
As you dress to kill

But death permits you
To arrange your hours

While he sucks the honey
From your lovely flowers

Harold Pinter
April 2005

(Misschien veroudert de dood
 Maar hij heeft toch nog macht

 Maar de dood ontwapent je
 met zijn heldere licht

 En hij is zo sluw
 Dat je helemaal niet weet

 Waar hij je opwacht
 Om je wilskracht tot afval te verleiden
 En je tot op de huid uit te kleden
 Terwijl jij je piekfijn opsmukt

 Maar de dood laat je toe
 Orde op zaken te stellen

 Terwijl hij de honing
 Uit je prachtige bloemen zuigt )


To my wife

I was dead and now I live
You took my hand

I blindly died
You took my hand

You watched me die
And found my life

You were my life
When I was dead

You are my life
And so I live

Harold Pinter
June 2004

(Aan mijn vrouw

 Ik was dood  en nu leef ik
 Jij nam mijn hand

Ik stierf onopgemerkt
Jij nam mijn hand

Jij zag mij sterven
En jij ontdekte mijn leven

Jij was mijn leven
Toen ik dood was

Jij bent mijn leven
En dus leef ik)

MIET STAAT ONWRIKBAAR AAN  WILFRIEDS ZIJDE

Het is haar aan te zien: de lieftallige maar energieke Miet Smet is er helemaal klaar voor, om haar man met raad en daad te assisteren in het verkennen van het Belgische politieke terrein, dat, zoals iedereen ondertussen wel weet, vol ijzers en schietgeweren zit.

Tegelijk zal de door de wol geverfde politica, die al ontelbare watertjes doorzwommen heeft, ook wel beseffen, dat het door haar man tot een goed einde brengen van zijn koninklijke taak, heel andere koek is, dan het in de praktijk toepassen van de waardevolle adviezen en handleidingen, die Martens eeuwen geleden in 'Het volkomen huwelijk' van professor Van de Velde vond en waaruit onze verkenner in 'Nooit Gedacht' met zoveel ongeveinsd enthousiasme citeerde voor een eveneens volop genietende professor Kerkelijk Recht, Torfs. Oef.

Verkenner Wilfried Martens

De door de koning uitgestuurde ervaren verkenner is overduidelijk klaar voor zijn aartsmoeilijke opdracht.

Zet 'm op Wilfried!

Jean-Luc Dehaene en Jos Geysels in gesprek

Nu Dehaene meer en meer in beeld komt als mogelijke overgangspremier, is het interessant nog eens te lezen wat hij in een interview door Jos Geysels in 2007, vertelde.

Geysels: ‘Tegenwoordig is de christendemocratie een sociaalconservatieve partij aan het worden. Hoe kan iemand als jij, die vanuit een sociaal engagement in de politiek is gestapt, dan in zo’n partij functioneren?’

Dehaene: ‘Dit is niet de tijd en niet de partij waarin ik zoveel jaren geleden mijn eerste stappen heb gezet. Als ik vandaag in de politiek zou beginnen –en ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat zou doen- dan sloot ik me wellicht aan bij een socialistische partij. Al zou ik eerst moeten bekijken bij welke socialistische partij, want ik zie om mij heen ook een heel conservatieve vorm van socialisme.’

Het wezen der poëzie
en de donkere dagen voor Kerstmis

“Schrijf je nog gedichten?”
vroeg een vriend.
”Soms”, zei ik.

Het geboortehuis
met de zeventakkige beuk
kwam in zicht,
gleed voorbij
terwijl we ons voortspoedden
over de Desselsedijk
richting Aberg.

“Wat is poëzie eigenlijk?”
vroeg een ander.

De vraag bleef hangen
in de schemering
die het ouderhuis opslorpte,
de vallei toedekte,
aan de rivier van mijn jeugd
haar glans ontnam.

De duisternis viel snel
op deze donkere dag
voor Kerstmis.

Als er een minister is, van wie de onkreukbaarheid, de integriteit en de loyauteit, van het gezicht zijn af te lezen, dan is het toch wel Jo Vandeurzen.

Hij is ook de man geweest die als voorzitter van CD&V (de huidige voorzitster leeft klaarblijkelijk nog altijd ondergedoken), de onwrikbare steun en toeverlaat was in Letermes gigantische verkiezingsoverwinning en het veroveren van de premierzetel.

Het moet bijzonder wrang zijn voor deze ernstige en toegewijde Limburger én het zegt veel over het niemand ontziende, bijna pathologische karakter van de premier, dat hij zonder verpinken zijn trouwste (tot nu) politieke medestander, in zijn val wil meesleuren.

Als CD&V niet snel komaf maakt met het geval Leterme, kan de partij zich voorbereiden op een verkiezingspandoering, die ze misschien nooit nog te boven komt!