Vrouwendag

Erkenning van de rechten van de christelijke gemeenschappen.

Klik op onderstaande link.

In De Standaard van 28 februari, drukt CD&V-parlementslid Hendrik Bogaert de overtuiging uit dat de systematische onderdrukking van de Vlaamse Nederlandstalige cultuur door het Belgische Franstalige regime een poging tot etnocide was.

 Het ontgaat  Bogaert klaarblijkelijk dat die systematische onderdrukking van de Vlaamse Nederlandstalige cultuur, vooral door de Vlaamse Franstalige politieke machthebbers en bourgeoisie gebeurde.

Historicus Lode Wils: 'De Belgische Revolutie herstelde het talenpatroon van de Habsburgse Nederlanden: het heel beperkte centrale bestuur was intern Franstalig en naar buiten tweetalig, en liet keuzevrijheid aan de gemeentelijke en provinciale overheden, de rechters, notarissen, enz. Maar de lokale elites hielden veel minder vast aan de volkstaal dan ze eeuwenlang gedaan hadden. Een verfransing zette in, heel bruusk in Brussel, met een variërende snelheid elders; hoe groter de stad, hoe sneller veelal de verfransing. Die beweging vorderde decennialang onder invloed van de uitbreiding van het centrale bestuur, van de economische en culturele ontwikkeling, van het onderwijs, de mobiliteit… in één woord: onder invloed van de voortstuwende moderniteit. Vooral de liberale burgerij zag in het Frans, de toenmalige wereldtaal, een instrument van vooruitgang en intellectuele ontvoogding.' De 'Bogaertetnocide' is dus gepleegd door een belangrijk deel van de 'Vlaamse' hogere en middenklasse.

De scheidingslijn tussen de dialectsprekende inwoners van het vroegere hertogdom Brabant, de graafschappen Vlaanderen en Loon (later opgegaan in het prinsbisdom Luik) én de Franssprekende inwoners van diezelfde regio's, liep in de 19de eeuw gelijk met de verschillende sociale klassen. De volksmassa, amper of niet geschoold, behielp zich met talrijke, vaak erg van elkaar verschillende streektalen. De landadel, de bourgeoisie, de administratieve, kerkelijke en economische bovenlaag, gebruikten het Frans als cultuurtaal. Het is baarlijke nonsens te beweren , zoals Bogaert doet, dat het van geen belang is dat 'sommige (correctie: de meeste) (katholieke) eerste ministers uit Vlaamse provincies kwamen'.

Ook het zinnetje: 'Als het alleen een sociale kwestie was geweest, dan zouden er ook onmiddellijk Vlaamse universiteiten zijn opgericht in het prille België', is onbegrijpelijk. Precies omdat de 'Vlaamse' politieke, economische en culturele machthebbers van België, Franssprekend waren en er amper sprake was van een algemeen Nederlandse cultuurtaal (wel een rijkdom aan 'patois') in België, is het te begrijpen dat er ook in de 'etnische Vlaamse' sociale, culturele en financiële bovenlaag, veel weerstand was tegen een 'Nederlandstalige 'universiteit . De enige mogelijkheid was het AN zoals het zich al enkele eeuwen in Nederland had ontwikkeld, op universitair niveau te gebruiken, maar dat stootte op zware weerstand in brede kringen van de clerus (inclusief G. Gezelle), uit schrik voor protestantse besmetting van het katholieke 'Vlaanderen'. Conclusie: vooral 'etnische Vlamingen' hebben gezorgd voor een sterke verfransing. Gebeurt nu niet ongeveer hetzelfde met de verengelsing?

Het is natuurlijk niet prettig voor 'Vlaamse nationalisten' uit de geschiedenis te moeten leren dat de sociaal, cultureel en financieel sterkste bevolkingslaag van die zgn. Vlaamse etnie, grotendeels verfranst was en door haar machtige maatschappelijke positie er sterk toe bijdroeg om de verfransing in zeer brede lagen van die Vlaamse etnie te laten doordringen. Zij behoorden, evenzeer als de ongeschoolde en dialectsprekende volksmassa, tot het 'eigen volk'. Het is tragikomisch dat figuren als Bogaert ofwel de geschiedenis naar hun hand willen zetten ofwel op een pijnlijke manier historische onwetendheid op het publieke forum etaleren. Deze man haalt de taalstrijd nog eens naar boven om zich politiek-electoraal te manifesteren. Dat doet hij in een periode waarin het belang van het AN in vraag wordt gesteld en de verengelsing aan de universiteiten en in het economische verkeer, sterker dan ooit woedt

In DS van 27 juni 2017 schreef professor Hendrik Vos van de UGent, een uitgebreide column over het oprukkende Engels aan de universiteit en het 'collateral damage' daarvan. Vos beklemtoont sterk dat de verengelsing veel middelen opslorpt en dat het onderwijs 'schrieler wordt, zeker in opleidingen waar taal meer is dan bijeengeharkt jargon'. Bovendien, aldus Vos, heeft de verengelsing ook sociale gevolgen. Het is opvallend dat in Engelstalige opleidingen het aantal beursstudenten ondervertegenwoordigd. 'Verengelsing', concludeert de auteur, 'gaat in realiteit ten koste van democratisering.'Ik ben het volkomen eens met Hendrik Vos. Het toenemende gebruik van het Engels aan de universiteiten leidt onvermijdelijk tot een verschraling en 'verengelsing' van het Nederlands. Het toppunt van onverschilligheid of misprijzen voor de eigen taal wordt wel bereikt wanneer Nederlandstalige hoogleraars in het Engels lesgeven aan Nederlandstalige studenten.

Het kan niet anders of vaak is het aan de Vlaamse universiteiten gebruikte Engels van een bedenkelijke kwaliteit. Nog bedenkelijker dan het Nederlands dat nogal wat professoren hanteren. Het is wrang om vast te stellen dat de generaties die enorme inspanningen hebben geleverd om het Nederlands tot officiële taal te maken én om een vlot en accuraat Nederlands op alle niveaus en in alle sectoren mondgemeen te maken, eraan zijn voor de moeite. Op grote schaal verloochenen de Vlamingen hun eigen taal. Dat doen ze door het Nederlands als universitaire taal meer en meer in te ruilen voor het Engels en door het AN te vervangen door nostalgisch geleuter over niet langer bestaande dialecten of door het promoten van verkavelingsvlaams, waarmee ze ongegeneerd koketteren. Het is godgeklaagd dat politici als Bogaert het masker opzetten van 19de eeuwse ‘Vlaamse Bewegers’ en ‘taalstrijders’, terwijl ze geen kik geven over de opmars van het Engels en het in de vuilnisbak kieperen van het AN.

Kardinaal Mercier kreeg ooit de banbliksems van taalbewuste Vlamingen over zich heen, toen hij zei dat het Nederlands - eigenlijk bedoelde hij de Vlaamse dialecten- niet geschikt was als academische taal. En dus was er in zijn opvattingen en beleid geen plaats voor universitair onderwijs in het Nederlands, dat moest in het Frans gebeuren. Het Vlaanderen van nu geeft hem gelijk. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels en dat meer en meer 'Vlamingen' er niet meer om geven een vlotte, accurate algemene taal meester te worden en te gebruiken, maar hun onvermogen en/of hun luiheid maskeren door het verkavelingsvlaams op te hemelen en te gebruiken.

 Heel merkwaardig is ook dat die verdringing en verwaarlozing van het Nederlands hun gang kunnen gaan in een periode dat Vlaamse nationalisten de touwtjes van land en regio in handen hebben.

Filosoof François-Xavier Bellamy in Tertio:

'Op zoek gaan naar waarheid, is voor mij al een zoektocht naar het eeuwige. Waarheid, zoals Plato voorhield, bijvoorbeeld in de wiskunde, neemt haar plaats in buiten de tijd. En dus het bewijs dat de eeuwigheid er is. Wij willen niet eeuwig leven, wij hunkeren naar iets wat de tijd overstijgt.'

Ene meneer Johan Wambacq, kunstenaar in Wolvertem, krijgt van de ‘kwaliteitskrante De Standaard in zijn editie van 27 februari , de kans om Kerk en clerus nog eens lekker over de hekel te halen.

De aanleiding daartoe vindt deze fanatieke man in de laatste uitzending van Nachtwacht op Canvas.

Wie Nachtwacht beluisterd heeft, kan het onmogelijk eens zijn met het zinnetje van de heer Wambacq: 'het was een bijwijlen irritant gesprek, waarbij geloofsijver het andere standpunt vaak letterlijk overstemde'.

De discussie tussen moslim en ex-moslima was bijwijlen inderdaad 'irritant'. Zij onderbraken mekaar op een opgewonden manier, lieten geen ruimte voor de gedachteontwikkeling van de ander. Hun twistgesprek gleed al vlug af naar de hoofddoekenkwestie en het moet gezegd: Kanko kon geen kant meer op toen El Hammouchi haar onder de neus wreef dat zij een fervente tegenstandster ( in navolging of op bevel van haar nieuwe partij) is van de hoofddoek voor moslims, terwijl de orthodoxe joden helemaal ongemoeid worden gelaten. Dat is overigens een onverdedigbare vorm van discriminatie.

Wat een verademing bracht bisschop Bonny, die naar inhoud en vorm, diepgang en sereniteit bracht in het 'gesprek'.

Uiterst merkwaardig is dat de heer Wambacq, weliswaar een afkeer heeft voor ‘irritante geloofsijver’, maar er in één geut aan toevoegt dat hij Vermeersch in 'zijn geloofsijver' wat graag had horen fulmineren in dergelijk debat.De heer Johan Wambacq,schrijft alsof hij , kunstenaar in Wolvertem, het allemaal wel zeker weet en dat hij enkele miljarden mensen losjesweg kan schofferen.

Klaarblijkelijk ziet hij wel eens 'erediensten', om dan meestal te denken: 'slecht theater gebracht door ­ondermaatse acteurs in mallotige kostuums. Als ik een preek hoor, denk ik meestal: mag het iets meer zijn, iets relevanter? Zoals ik eerder al stelde: godsdiensten zijn te mooi om over te laten aan gelovigen'. Die laatste zin vindt hij blijkbaar een goeie vondst, voor herhaling vatbaar, want hij beviel er inderdaad enkele jaren geleden ook al van.

De conclusie is duidelijk: vanuit zijn tenenkrullende intellectuele geborneerdheid , zijn opgeblazen artistiekerig ego en zijn fanatiek antireligieus en antikerkelijk fundamentalisme, wil hij (en zijn clubgenoten) een claim leggen op de architecturale, artistieke en spirituele realisaties van de religies.

En het kon natuurlijk niet anders: ook het mondiale Vaticaans congres over misbruik vond deze Wolvertemmenaar maar niks. Maar het meetlint dat hij gebruikt om het (on)belang van het Vaticaans congres af te meten, blijkt verdorie Johan Wambacq himself te zijn. En dat meetlint stelt inderdaad niet veel voor.

1. Er is de laatste dagen weer veel te doen over de teloorgang van de standaardtaal.

   Meer dan tien jaar geleden verscheen het boek 'Het einde van de standaardtaal'. Daarin stelt Joop van der Horst, hoogleraar Historische Taalkunde aan de KU-Leuven, dat de standaardtaal verdwijnt en plaats maakt voor een veel vrijere opvatting over taal. Er is niet langer één Nederlands, maar meerdere 'Nederlandsen' en het een is niet beter dan de andere, aldus van der Horst.

   van der Horst is een van de vele academici die de laatste jaren stellen dat de standaardtaal verdwijnt. Hieruit blijkt een merkwaardige opvatting over taal en taalevolutie. Het standaardtaalgebruik heeft namelijk nooit algemeen bestaan, niet in Vlaanderen en niet in Nederland. Het verschil met enkele decennia geleden is, zeker in Vlaanderen, de grote afstand tussen het toen nog erg streekgebonden informele taalgebruik en het nagestreefde standaardtaalideaal in formele omstandigheden. Het gevolg was dat er weinig Vlamingen waren die een vlotte, soepele algemene taal meester waren

   Nu bewegen we ons , naargelang van de sociale en professionele omstandigheden, op verschillende taalniveaus. Maar het blijft om allerlei, vooral ook praktische, redenen, uiterst belangrijk dat zoveel mogelijk mensen ernaar streven een accurate en aan de omstandigheden aangepaste algemene taal te gebruiken. Het is overigens een leerproces dat nooit helemaal af is.

   Bovendien is het vaak zo dat de taalgebruikers die de streektaal propageren en zich afzetten tegen de standaardtaal, dat eerder doen uit onmacht, menselijk opzicht of gemakzucht ten aanzien van het gebruik van AN. Zij vergeten daarbij ook dat het dialect dat zij koesteren en beweren te spreken, mijlenver verwijderd is van de dagelijkse taal van hun (groot)ouders en ofwel een naar het vermoede streekklanksysteem vertaald AN is, ofwel een soort van tussentaal geworden is, die nu eens wat verder van, dan weer dichter bij de standaardtaal staat

1. Wanneer erop gewezen wordt dat de media bijna uitsluitend aandacht hebben voor het misbruik binnen de kerk, en daardoor de indruk wordt gewekt dat in andere sectoren en instituten het misbruik miniem is en de aanpak ervan niet dringend, dan wordt dat vaak en gemakshalve (vanuit het comfortgevoel van het eigen grote gelijk), afgedaan als 'vergoelijking'.

   Er kan niet genoeg gewaarschuwd worden tegen de al enkele jaren aan de gang zijnde perceptiecreatie: kerk=misbruik. De obsessieve concentratie op het misbruik binnen de kerk, neemt de aandacht voor de bestrijding van misbruik buiten de kerk weg en dient duidelijk in hoofde van sommige opiniemakers en instellingen een andere agenda, namelijk de bestrijding van kerk en religie.

   De kerk ,van hoog tot laag, heeft evenwel de laatste jaren op het publieke forum het duidelijkst stelling genomen tegen het binnenkerkelijke misbruik, wat van weinig andere grote en internationale instellingen en instituten gezegd kan worden. Zij zal, zij moet daarmee doorgaan

    Dat de gecreëerde bewustzijnsvernauwing omtrent misbruik als zijnde een (binnen)kerkelijke misdaad, nefast is voor de alertheid van de publieke opinie en voor de effectieve bestrijding van (seksueel ) misbruik van minderjarigen (maar ook van meerderjarigen), blijkt uit het zo goed als totale gebrek aan belangstelling in de media, voor het recente rapport van Sensoa: 'Seksueel grensoverschrijdend gedrag bij jongeren en volwassenen: feiten en cijfers'. Het is te lezen op internet. Het heeft betrekking Vlaanderen en België en op 2018.

   Het zijn schokkende cijfers, waarbij kerk of priesters helemaal geen rol meer spelen.De meeste gevallen van misbruik doen zich voor in de thuissituatie, op school , in de zorg waar mensen met lichamelijke en verstandelijke beperkingen vaak het slachtoffer zijn, bij asielzoekers, en vooral in sportverenigingen. Waarop wachten bv. de ministers van sport of de bobo's van de grote sportfederaties om een openbaar nationaal of mondiaal congres te organiseren?

Het was te verwachten. Het Vaticaan organiseert een mondiaal congres helemaal gewijd aan het misbruik van minderjarigen en de bestrijding ervan, maar de Vlaamse media, en in het bijzonder de 'kwaliteitskrant' De Standaard, vonden dat congres vooraf al niks en hebben er na afloop ook geen goed woord voor over.

In DS van 25 februari, krijgt de fanatieke antireligieuze en antikerkelijk Gentse moraalwetenschapper Dirk Verhofstadt, uitgebreid de kans kerk en clerus nog eens over de hekel te halen.

Deze moraalwetenschapper heeft wel een bijzonder hoge dunk van zichzelf. Met spijt en verontwaardiging constateert hij dat 'zijn' vier concrete maatregelen,  niet in Rome werden genomen. Precies alsof een buiten Gent amper bekende en buiten Vlaanderen totaal onbekende wetenschapper, de agenda wil bepalen van een mondiaal congres.

Misschien kan Dirk Verhofstadt zijn licht ook eens laten schijnen over het seksueel misbruik van minderjarigen en van meerderjarigen buiten de kerk. Hij zou bijvoorbeeld kunnen starten met vier concrete maatregelen voor te stellen aan de politieke en rechterlijke instanties van de stad Gent. Vlaanderen bevrijden van die afschuwelijke misdaad die misbruik (ook van volwassenen) is, moet een volgende stap zijn. Enzoverder, enzovoorts.

In zijn antikerkelijke vooringenomenheid helpt deze 'wetenschapper' de indruk verspreiden en versterken, dat misbruik alleen maar in die verfoeilijke kerk bestaat en niet ergens anders . Toch wel wat te gemakkelijk, meneer de moraalwetenschapper en allesbehalve wetenschappelijk!

Journalist Dominique Minten volgt voor De Standaard al jaren het Vaticaan en religie in het algemeen. Van veel sympathie voor de Kerk kan hij niet verdacht worden. Dat hoeft ook niet maar van een journalist kan wel objectiviteit en sereniteit verwacht worden, zeker wanneer hij of zij verbonden is aan een 'kwaliteitskrant'.

In een artikel onder de titel 'De macht van de homoseksuele lobby' in DS van 20 februari, bakt Minten het wel bijzonder bruin. Zijn bijdrage handelt hoofdzakelijk over het pas verschenen boek van de Franse socioloog Frédéric Martel 'Sodoma'.

Minten baseert zich op dat boek om te schrijven dat 'de kerk een ongezond percentage homoseksuelen' telt en hij heeft het ook over de 'gesublimeerde homoseksualiteit van Benedictus'. Die uitspraken zijn een eigen interpretatie van de journalist en daarmee overschrijdt hij brutaal de grenzen van gedegen journalistiek werk. Misschien kan hij het bij de presentatie van een ander boek eens hebben over een 'ongezond percentage heteroseksuelen' en de 'gesublimeerde heteroseksualiteit van J-P II'.

Journalist Minten volgt inderdaad al jaren het Vaticaan, maar ik volg ook al jaren de journalist Minten. Zo goed als altijd vindt hij wel iets lekker negatiefs wanneer hij een artikel over de Kerk of het Vaticaan het licht laat zien. Helpt hij op die manier bewust of onbewust niet het gevoel creëren van “wat een verdorven, ongezonde boel is dat daar in Rome” ? En ook dat mag niet de bedoeling zijn van een 'goede' journalist.

In DS was er amper aandacht voor een Vaticaans congres -op mondiale schaal- over misbruik , maar wel uitgebreid voor een boek -volgens de auteur Martel zelf, gebaseerd op 1500 interviews, afgenomen op 4 jaar, dat is meer dan 1 per dag!!! (factchecker!!!)-, dat natuurlijk niet 'toevallig' maar commercieel-strategisch nu, op de vooravond van dat congres,  wereldwijd gepresenteerd wordt.

Van onbeschaamd commercieel misbruik gesproken!

Er alles aan doen om terroristen die de Belgische nationaliteit hebben, niet in dit land te berechten , is een toppunt van laffe verantwoordelijkheidsvlucht en van een beschamend gebrek aan geloof in de eigen politionele en juridische instellingen. Nog liever het overlaten aan een dictatoriaal regime met een regimeafhankelijk rechtssysteem.

Dat in Irak de IS-terroristen de doodstraf riskeren, is ook voor toppolitici, die anders de mond vol hebben van 'onze westerse normen en waarden', niet echt een probleem. Remember de uitspraak van De Wever, maandag in het VRT-journaal: 'We zouden kunnen proberen te bekomen dat men de doodstraf niet uitvoert voor onderdanen van Europese origine. Dat zou kunnen als dat voor de Europese landen wenselijk is. Ik persoonlijk heb er eigenlijk geen probleem mee.'

De grote heraut, als het in zijn electorale kraam past, van de 'westerse normen en waarden', kan het 'eigenlijk' geen bal schelen wanneer iemand een kopje kleiner gemaakt of opgehangen wordt.

Een vraag die ik mezelf stel en meer en meer mensen stellen, die bekommerd zijn om het milieu en in het bijzonder het klimaat, is de volgende: is er al ooit een nauwkeurige vergelijkende studie gemaakt tussen het reduceren van energieverbruik en van uitstoot, wanneer gebruik gemaakt wordt van zonnepanelen, windenergie, gebouwenisolering, enz., én de energie en uitstoot bij het ontginnen van de grondstoffen, het fabriceren en produceren, het vervoer en installeren, het demonteren en de afvalverwerking, enz. van al die middelen?

Eén voorbeeld: binnen een paar decennia moeten alleen al in Vlaanderen, allicht enkele miljoenen (?) zonnepanelen verwijderd en vervangen worden. Dat wordt een gigantische cyclische afval- en productieberg! Niet vergeten dat tot nu toe het overgrote deel van die energie- en uitstootbesparende ingrepen , nog altijd geproduceerd worden met energieverslindende en uitstootbrakende fabricatie- en productiemethodes.

In Terzake werd uitgebreid ingegaan op de Lybische affaire en de dubieuze rol die minister Reynders daarin speelde.

Benieuwd of De Standaard er nu nog het zwijgen toe zal doen.

In De Standaard van 16 februari fileert politicoloog Dave Sinardet de confederalismeplannen van N-VA.

Onder te titel 'Hoe meer autonomie, hoe minder zelfstandig', leg de professor scherp het grote Kafkagehalte van het N-VA-confederalisme bloot en geeft hij terecht aan dat voor heel wat beleidsdomeinen een 'herfederalisering' overduidelijk efficiënter en productiever is, dan de huidige situatie.

In een peiling, net 100 dagen voor de verkiezingen, wint Groen 7% vergeleken met de verkiezingen van 2014. N-VA verliest 5%. CD&V, Open VLD en SPA verliezen respectievelijk 3,6 %, 2,8 % en 3%. Vlaams Belang en PvdA winnen respectievelijk 5,6 % en 2,1 %.

Ik raad iedereen aan de Panoreportage over prins Laurent en het Lybiëdossier op Eén te bekijken.

De prins sloeg spijkers met koppen. Ministers en hoge ambtenaren kwamen met de billen bloot.

Door de onwil van de regering om, ondanks een rechterlijke uitspraak, de terugbetaling aan de vzw van de prins met bevroren Lybisch geld van 50 miljoen euro, uit te voeren, kwam een gigantische beerput open te liggen.

Terecht haalde Laurent de uitspraak van de premier aan. Die zei enkele dagen geleden dat iedereen, ook een prins, gelijk is voor de wet. 'Als de regering dat correcte principe toepaste, dan had mijn vzw het geld al uitbetaald gekregen', aldus de prins. 'Want de regering heeft er wel voor gezorgd dat de wapenfabrieken van Herstal betaald werd met bevroren geld uit de Lybische pot. De regering discrimineert de vzw waarvan ik de voorzitter ben.'

Inderdaad.

Dag allemaal,

Mogen we jullie herinneren aan de volgende Bijbelstudie maandag 25 februari om  14.00u in “de Mantel” te Retie, Markt 8

Bij middel van een powerpoint gaan we samen met het volk Israël door de woestijn -aantrekkelijk – hoopvol  en toch een oord van verschrikkingen, pijn en moedeloosheid…

We ontdekken het geduld van God – de aanhoudende bede en voorspraak van Mozes voor het volk.

Door ongeduld en heimwee naar het vroegere leven in Egypte, maken ze er wat van…een gouden kalf!

Blijven wij ook hangen bij het oude leven van onze gouden kalveren?

Kom en luister, Gods Woord is boeiend!

Als voorbereiding lezen we:  Exodus 32 – 33 – 34.

Vergeet niet uw Bijbel, gebed tot de H. Geest en de Hebreeuwse liedjes.

Voor de nieuwelingen zal er alles ter plaatse zijn.

Van harte welkom!

Graag aanmelden: 0474847300 of 014/37 82 65

Namens het Bijbelteam,

Pater Nicolaas, Jean, Thérèse, Suzanne, Jeanne

Paus Franciscus:

'Duizenden kinderen worden gedwongen om mee te vechten in gewapende conflicten. Zij worden beroofd van hun jeugd. Laten we deze afschuwelijke misdaad stoppen.'

Moraalfilosoof Patrick Loobuyck stoort zich in De Standaard van 12 februari, eraan dat sommigen vliegreizigers een schuldgevoel proberen aan te praten. Het moraliserende vingertje is onnodig en contraproductief.

Hij adviseert dus 'les autres' geen gebruik te maken van het befaamde 'moraliserend vingertje', maar hijzelf beschikt over een flinke moraliserende vinger - allicht is dat niet zo slecht voor een moraalfilosoof- en hij maakt er ook ijverig gebruik van.

Hij steekt een stevige moraliserende fik op tegen degenen die milieubedenkingen hebben bij vliegtuigreizen. Herhaaldelijk heeft hij in media-activiteiten joekels van moraliserende vingers, hele moraliserende knuisten, geheven tegen aartsbisschop Léonard, tegen de tegenstanders van abortus en euthanasie, tegen het katholiek onderwijs, tegen het christendom.

Niets mis mee, vrijheid van denken, schrijven en spreken. Maar wanneer een moraalfilosoof, van wie moraliseren klaarblijkelijk een tweede natuur is, anderen ervan beschuldigt het moraliserende vingertje op te steken of ze streng afraadt dat te doen, en op die manier zelf aan het moraliseren slaat, knipper je toch wel even met de ogen en frons je de wenkbrauwen.

Er zitten bovendien bizarre kronkels in Loobuycks epistel. De moraalfilosoof vindt 'individuele responsabilisering niet wenselijk'. 'We moeten actie ondernemen en druk uitoefenen om de maatschappelijke structuren ecologisch rechtvaardiger te maken', aldus Loobuyck.

Wie zal die actie ondernemen en die druk uitoefenen, meneer Loobuyck? Dat zullen toch wel binnen ons democratisch systeem de mensen zijn, die 'individueel geresponsabiliseerd' zijn, niet? En wie zal er zorgen voor een democratisch en politiek draagvlak voor het rechtvaardig functioneren van 'sociale instituties en bijbehorende (belasting)regels, meneer de moraalfilosoof? Dat zullen toch wel de 'individueel geresponsabiliseerden' zijn, niet?

Heeft iemand al artikels van Loobuyck gelezen waarin hij de individuele culpabilisering of responsabiliering met betrekking tot het 'roken', 'het alcolholverbruik', 'de verkeersveiligheid', enz. aanklaagt of verwerpt?

Kortom, een kortzichtige en selectieve benadering viert  hoogtij. En dat verwacht je toch niet van een moraalfilosoof.