Geachte heer White, beste Bill,

Mijn naam is Frederik De Meester. Ik lever al meer dan dertig jaar advies en consultancy aan diverse Belgische politiekers, die mij vooral kennen onder de naam Dikke Freddy. Helaas vallen mijn aanbevelingen al te vaak op een koude steen. Daarom richt ik mij nu tot u. Onderzoek heeft immers aangetoond dat u hen rapper tot daden aanzet dan hun eigen burgers.

Vanuit uw ambassadeursresidentie zal u het waarschijnlijk allemaal niet aan den lijve ondervinden, maar er loopt hier in ons landje aan de Noordzee toch wel het een en het ander grondig mis. Ik breng er u graag van op de hoogte zodat u ten spoedigste de vinger op de wonde kan leggen.

Misschien moet u eens een uurtje doorbrengen in bijvoorbeeld café De Nieuwe Nachtegael. U zal er gegarandeerd met wantoestanden geconfronteerd worden waarvan ook uw president zal huiveren.

U zal er mensen ontmoeten die, ook na jaren hopeloos en radeloos zoeken, geen ordentelijke woning kunnen vinden en dus gedoemd zijn om in een al te klein schimmelkot te wonen. U zal getuigenissen horen over kinderen met een beperking waarvoor in geen enkele school een plaats is. U zal verhalen horen over mensen die wel werk kunnen vinden, maar die niet op dat werk geraken omdat het openbaar vervoer niet langer functioneert. Het zal slechts fluisterend verteld worden, maar in Belgische gevangenissen worden mensen gefolterd door hen in overvolle hokken op de grond te laten slapen. Het zijn allemaal dingen die in uw welvarend thuisland waarschijnlijk slechts in historische films vertoond worden.

Ik ben graag bereid om u de namen van de ministers door te sturen die verantwoordelijk zijn voor de mankementen die in België honderdduizenden tot wanhoop drijven. U kan die ministers dan allemaal binnen de kortste keren een verbod opleggen om Amerika nog te bezoeken. Zeker nu er tot eer en glorie van uw land een wereldkampioenschap voetbal in Amerika aankomt, zal dit een maatregel zijn die effectief voor verandering kan zorgen.

U dankend voor uw genereuze en onbaatzuchtige daden, verblijf ik met Hoogachting,

Fr. De Meester,

maar noem mij gerust Dikke Freddy

(Eric Vlaminck)

---------------------------

Antwoord van Bill White

Hey Fat Freddy,

Many thanks dat jij mijn thuisland welvarend noemt. Dat is allemaal te danken aan de beste, slimste, kordaatste leider die we ooit gehad hebben, mijn MAGA-president, Donald.

In De Nieuwe Nachtegaal zal ik niet geraken my dear want mijn agenda zit eivol met recepties en ook met de overlast door die twee communistische lomperiken, die Conner en die Frank.

Tussen ons gezegd en gezwegen Fat Freddy, jij klinkt niet veel beter. Wat jij durft te vragen voor luieriken en criminelen! Die werkloze luiwammesen mogen al content zijn dat ze in een schimmelkot wonen en je moet zeker geen compassie hebben met misdadigers, vooral niet als het migranten zijn.

Ik zou toch wat voorzichtiger zijn met die publieke brieven, kerel. Onze super-CIA is watching you! Je staat op een van onze zwarte lijsten geregistreerd als ‘Rooie Freddy’. Een vingerknip van Donald en je bent er geweest.

Take care,
Bill

Slachtoffers misbruik dienen klacht in tegen VRT wegens partijdige berichtgeving.

Campagne roepingenpastoraal succesvol!

Vrijwel iedereen is het erover eens dat de groeiende individualisering, bureaucratisering, automatisering en robotisering, nefast zijn voor individu en gemeenschap. Zeker het christendom heeft altijd het belang van gemeenschapsvorming, solidariteit en samenhorigheid beklemtoond. Samenkomen, samen vieren behoren tot de essentie van een christelijke gemeenschap, een geloofsgemeenschap.

Het is dan ook onbegrijpelijk dat het beleid van de bisdommen al heel wat jaren een totaal andere richting uitgaat. Middelen en energie gaan vooral naar een herstructurering in steeds maar grotere 'pastorale eenheden', die geen ene moer ten goede betekenen. Integendeel. De levensnabije parochies worden opgeheven of voelen zich in de steek gelaten. De bureaucratisering groeit. De afstand tot de plaatselijke nog pratikerende groepen ook. Op heel wat plaatsen is er nog maar alleen een bisdommelijk skelet van betaalde personeelsleden. Het 'levende vlees' van de basischristenen is er niet meer.

Zou het niet anders gelopen zijn, als het beleid veel meer had ingezet op de plaatselijke gemeenschap, de parochie, in plaats van middelen en energie te verspillen aan steriele herstructureringsoperaties, die op geen enkele maneir erin geslaagd zijn het ontkerkelingsproces te stoppen. Integendeel. Vereenzaming, ontworteling, ontgoocheling en frustratie , 'verrafeling' van de basisgemeenschappen groeien alleen maar.

In het 'Algemeen Kohier van Lasten, Bedingen en Voorwaarden, die bindend zijn voor het verkopen der onroerende  goederen die deel uitmaken van het Koninklijk Domein der Kempen, gelegen onder de gemeenten Retie en Arendonk, ter plaatse gekend onder de benaming 'Reties Goor', en die verkocht werden door de Compagnie Immobilière de Belgique, gevestigd te Brussel', blijkt dat bij de verkoop in 1951 onder de rubriek '6. Erfdienstbaarheden', het volgende staat vermeld:

'In ieder geval zullen de bestaande dreven voor de helft of voor het geheel door de aanpalende eigenaars respectievelijk moeten aangekocht worden, deze zullen eeuwigdurend moeten blijven bestaan met hun huidige minimumbreedte en toegang moeten verlenen aan alle aanpalende eigenaars of aanpalende eigenaars der door de Compagnie Immobilière de Belgique verkochte goederen, die enig belang of voordeel zouden genieten uit deze door de koopster opgelegde erfdienstbaarheid'.

Daaruit kan geconcludeerd worden dat

-1. de verdwijning of versmalling van dreven in de loop van de voorbije decennia, onwettelijk is:

-2. de eigenaars van grond binnen de grenzen van het Reties Goor, of het nu privé-eigenaars, verenigingen zoals Natuurpunt, openbare besturen zoals het ANB of het provinciebestuur of het gemeentebestuur, via de dreven toegang hebben of toegang kunnen verlenen aan hun gronden. En dat de verbodsborden die aan de verschillende toegangswegen door privépersonen geplaatst werden, elke wettelijke grond missen.

Maak kennis met de abdijkring van Postel.

Een gezegend 2026!

Paus Leo richt zich tot de Amerikaanse jeugd.

De begrafenisrituelen verschralen en verdampen in sneltreintempo.

Minder en minder maakt het groeten van het opgebaarde lichaam er deel van uit. Het afscheid 'in intieme kring' op het kerkhof zelf, vervangt plechtigheden in kerk of aula.

Gemakzucht en een steriele individualisering tot in de dood.