De Vorst       De Lion King  De President



                             


                        De Apotheose

De apotheose van het feest, die zonder twijfel in het geheugen van de aanwezigen zou blijven leven, was het moment, het sloeg toen twee uur op de Mortselse kerktoren, waarop de President, de Lion King en de Vorst een tafel beklommen en met verstrengelde armen de Vlaamse Leeuw begonnen te brullen.

En het werd helemaal compleet gemaakt toen het socialistische koningskoppel la Freya en Frank nog kwamen binnenwaaien.

De Vorst maakte de President en de Lion King direct attent op het zinsverbijsterend décolleté van het Gentse godenkind en op het colbertje van professor Frank, dat hij jaren geleden in Oxford reeds droeg, wat geamuseerd gegrinnik op de tafel veroorzaakte.

Maar nadat Freya een dubbele whiskey naar binnen had geslagen en Frank een plat waterke, lieten ze zich niet langer pramen, sprongen ook op de tafel, en de vijf zongen zo gevoelvol en vol overtuiging ‘Ze zullen hem niet temmen’, dat niemand in ‘In het hol van de leeuw’ zijn tranen nog kon bedwingen en allen als gekken aan het applaudisseren en scanderen gingen: ‘Voor President en Vorst en onzen Bart, hip hip hoera!’.

Na afloop werden de vijf van Mortsel door het enthousiaste mansvolk op de schouders getild, waarbij het evenwel opviel dat de meeste belangstelling voor het tilwerk toch wel betrekking op de Gentse schone had.

De Vorst       De Lion King  De President



   

De Vorst       De Lion King  De President



   

                                                                Het afscheid

Het sloeg twee uur op de Sint-Michiel en Sinte-Goedele, toen de President en de Vorst mekaar ten afscheid in de armen sloten in de vestibule van het Presidentiële paleis.

Onder aan het bordes lag de clochard te snurken. De Koning wilde alweer zijn portemonnee bovenhalen maar bedacht bijtijds dat hij van zijn wettige huisvrouw altijd maar een vijfeurobiljetje en enkele kopertjes om een kaarsje te branden, meekreeg. Hij keek uitnodigend naar de President maar die gaf de dompelaar een nijdige stamp en siste hem in het puurste Puurs met voor de kenners toch wel een snuifje Reets, toe: ‘Vort! Scheer je weg! Terug naar bachten de Kupe!’ Daar moest de oude Monarch toch even bij slikken. ‘Is dat niet wat onbarmhartig, Kris?’ probeerde hij. Het antwoord van de President was klip- en- klaar: ‘Dat is onze Nieuwe Vlaamse Assertiviteit.’ zei hij ferm. De Koning liepen de rillingen over de rug bij het aanschouwen van zoveel assertiviteit maar hij wilde de goeie sfeer niet verstoren en drong niet verder aan.

Daarna liepen ze gearmd –want de oude vorst was wel wat wankelbaar geworden- over het nog altijd maanbeschenen Koningsplein naar de tweede achterdeur in de oostelijke koninklijk-paleisvleugel. Met enige moeite kreeg de Monarch de sleutel in het slot en na een laatste hartelijke groet, verdween hij in de donkere paleisgang.

De  President wandelde mijmerend door een stukje Warandepark , schreed dan resoluut naar het hem ondertussen zo vertrouwd geworden bordes van zijn presidentiële paleis toe, zag tot zijn grote voldoening dat de clochard de benen genomen had en betrad de helverlichte presidentiële inkomhal. 

(wordt vervolgd) 

De Vorst       De Lion King  De President



   

                                           The Lion King

‘Kris,’ vroeg de Monarch bezorgd, ‘zou die Bart Dewever mij echt weg willen?’ ‘Bah nee, Bert’, stelde de President hem gerust. ‘Den Bart is nog de slechtste niet. Hij kijkt wel stuurs en hij moet van zijn achterban soms iets stoers zeggen. We noemen hem wel eens een beetje plagerig ‘The Lion King’. Eigenlijk toch vooral een troetelnaampje. Er is dan even een blije schittering in zijn ogen, hij kan dat wel appreciëren. En  diep in zijn hart, Bert,  vindt hij jou wel een toffe peer.’

De Vorst vond ‘toffe peer’ een erg plastische uitdrukking, ‘echt Vlaams’, ze ontlokte hem een gulle lach. Eigenlijk had hij Dewever altijd wel gemogen. ‘ Van postuur én van inborst, meende hij, hadden ze veel met elkaar gemeen. ‘Weet je, Bert’, stelde de President voor, ‘op 11 juli trouwt den Bart , ik en ons Ann zijn uitgenodigd, kom jij met je Paola ook, incognito natuurlijk. Wedden dat de verhouding tussen den Bart en jou dan niet meer stuk kan?’

(wordt vervolgd)

De Vorst       De Lion King  De President


   
   Het bezoek

 Ook de President voelde dat er die avond iets te gebeuren stond. Hij had de dure kroonluchters laten branden en het verwonderde hem niet dat om elf uur de deurklopper op de paleispoort viel en hij even later de Vorst in de opening zag staan. ‘Welkom’, zei de President hartelijk en hij leidde de Monarch galant door de gangen en rijkelijk ingerichte salons naar de presidentiële suite.

De Koning keek zich de ogen uit het hoofd. Zoveel onbeschaamd geëtaleerde rijkdom, zoveel duidelijk peperdure kunstwerken en decoratie: het stak zijn paleis naar de kroon.

‘Chic, chic!’, was alles wat hij kon uitbrengen. Maar toen ze gezeten waren, herwon de Vorst zijn bonhomie en zei plagerig: ‘Maar een kevertjesplafond hebt u niet.’ Dat moest de  President toegeven. ‘Maar het plan bestaat’, zei ie , ‘om enkele salonplafonds en ook het perszaaltje te decoreren met leeuwenmanen.’  ‘ Tegenwoordig moeilijk aan te raken’, meende de Monarch. ‘In het Museum van Tervuren is er nog een grote stock.’ repliceerde de President nonchalant. Dat deed de Vorst naar adem happen.

De cognac deed hem dan ook deugd. En het was kwaliteit. Kon tippen aan de beste in Zijn paleis. Om nog maar te zwijgen over de sigaren. Overtrof werkelijk alles. Het drong scherp tot de Vorst door: dit was een voorbeeldje van het exuberant rijke, machtige  Vlaanderen.

De Koning herinnerde zich de leuze AVV-VVK, die de Vlamingen ooit massaal in beweging zette en hij vroeg de President of deze Vlaamse materiële rijkdom wel in overeenstemming te brengen was met ‘Vlaanderen voor Christus’.

‘Opgeborgen, ouwe rommel, was iets voor armoedzaaiers: onderwijzers, onderpastoors, Untervolk’, zei de President met een wat breder ironisch lachje, het lachje dat het Vlaamse vrouwvolk deed smelten, ‘alleen nog te voorschijn gehaald als het electoraal nuttig is.’ ‘Tussen ons’, voegde hij er samenzweerderig aan toe, ‘de moderne Vlamingen, wij dus, gaan resoluut voor VVM ‘Vlaanderen voor de Mammon.’

                                         (wordt vervolgd)

De Vorst       De Lion King  De President



  

De Koninklijke Wandeling

Nog diezelfde namiddag liet de Koning de Koningin weten dat hij omwille van de economische crisis extra werk had in zijn werkpaleis en daar de nacht zou doorbrengen.

Na er zich van vergewist te hebben dat er nog licht brandde in het presidentiële paleis, verliet de Vorst tegen elven via een der vele achterdeuren de oostelijke vleugel van zijn paleis. Het was een zachte, maanbeschenen avond. Mijmerend wandelde de Monarch nog door een stukje Warandepark en schreed dan resoluut via de Koningsstraat en het Koningsplein naar het hem ondertussen zo bekend geworden bordes toe.

Even stootte hij met zijn voet een clochard aan die op en onder zijn kartonnetje aan het indommelen was. De Koning excuseerde zich minzaam, waarop de man direct zijn royalisme beleed en zelfs voorstelde om de Nationale Hymne zachtjes te zingen. ‘ Doe dat’, spoorde de Vorst hem aan.  Toen de eerste woorden de oren van de Koning bereikten, voelde die zich genoopt de dakloze erop te wijzen dat de Marseillaise niet de bedoelde hymne was. Maar die vergissing belette de barmhartige monarch niet een vijfeurobriefje tussen de kartonnetjes te schuiven.

De Vorst       De Lion King  De President



                               
         
                                De Vorst
                        
Niet zo ver van het presidentiële paleis vandaan, zat de Belgische Vorst in de meest oostelijke kamer van het koninklijke paleis, al enkele dagen met groeiende afgunst het drukke gedoe van de President gade te slaan.

‘Zou hij er helemaal niet aan denken, ook mij eens uit te nodigen?’ had de Vorst zich al een paar keer afgevraagd. En toen hij dé sterkhouder van ZIJN België, de Gouverneur van de Nationale Bank, lachend op het bordes zag staan, kon hij het niet meer houden. ‘Ypersele,’ zei de Vorst, ‘dat kan zo niet blijven duren. Ik ga gewoon eens aanbellen bij de President.’ De trouwe lakei schrok zich een hoedje. ‘Majesteit’, insisteerde hij, ‘niet bij klaarlichte dag, met al die media-aandacht. Als het echt een onweerstaanbare aandrang is, doe het dan incognito.’

                                (wordt vervolgd) 

  De Vorst       De Lion King  De President





De President

De Vlaamse President was in zijn nopjes. Hij had het wel druk en hij zou weer eens de nacht moeten doorbrengen in zijn riant paleis. Maar decorum en media-aandacht verguldden veel. Met zwier deed hij de ene na de andere hoge bezoeker uitgeleide: een beheerste, wat ironische glimlach (hij wist dat precies daarvoor duizenden Vlaamse vrouwen weg van hem waren), de handdruk op het bordes en de amicale tik op de rug wanneer de gast de trappen begon af te dalen.

Hij was er zich van bewust dat een paar dingen nog voor verbetering vatbaar waren. De First Lady had hem er al herhaaldelijk en met groeiende irritatie op gewezen. Een keertje een hand losjes in de broekzak mocht wel, maar hij deed het nog veel te vaak. Waar en in welke omstandigheden hij zijn jas dichtgeknoopt moest houden, wist hij ondertussen wel. Zijn vrouw had hem met afschuw in de stem het beeld van een federale minister voorgehouden, die meestal, zelfs in het bijzijn van Hilary, met open jas, en, o gruwel, met enkel bicjes in het borstzakje van zijn colbertje, paradeerde. Wat meer rechtop lopen, de rug strekken, moest hij ook vaker oefenen. ‘Dat wordt erger en erger’, had de First Lady gewaarschuwd, ‘dat zit in de familie.’ Inderdaad. ‘De Peetersen lopen al generaties met een schoft.’ zeiden de Puursenaars, inclusief de Reetenaars. ‘Van achteren zie je er al bijna uit als Verhofstadt !’ Dat was een schampere opmerking van zijn vrouw. En die deed behoorlijk pijn. Want hij wist zich wel in hart en nieren een volbloedliberaal maar met die linkserige kwajongensliberaal van een Verhofstadt, wilde hij niets te maken hebben. Maar het moeilijkste, vond de President, was  het schaven aan zijn Verkavelingsvlaams met daarbovenop dan nog het zware Klein-Brabantse accent. Dat  was pas hard labeur.

(wordt vervolgd)

Wat ook de hebbelijkheden en onaangename karaktertrekken van een aantal politici zijn, wat er ook zij van beweerde afspraken tussen SP-a en Groen!, het blijft een feit dat de maatschappijvisie en het program van Groen! veel meer overeenkomsten vertonen met SP-a dan met VLD en zeker in Brussel, met de sterk liberale CD&V.

Groen! heeft dus uit aversie voor in het bijzonder Smet, en voor de postjes, zijn maatschappijvisie verloochend en de realisatie van een aantal programmapunten opzij geschoven. Het heeft zijn ziel verkocht.

En daarmee is Groen!, althans in Brussel, gaan plaatsnemen in het rijtje van de traditionele partijen. Misschien maakt dat deel uit van de zgn. 'nieuwe' aanpak van Groen!: salonfähig worden, geen geitenwollensokken meer maar maatpak asjeblief, de profeten van de Groene New Deal, de Groene Big Bang, de toekomstige CEO's van de Groene Economie!

Geef mij dan maar een hyperkinetisch ventje, een politiek woelwater als Smet.

Het Retiese dialect 34

Nè wordt gebruikt om op resolute wijze ziezo, voilà, de zaak is afgehandeld uit te drukken. Het komt van het Middelnederlandse nem (neem). Mogelijk heeft nèmnèm, dat iets lekkers suggereert om kleine kinderen tot eten  aan te sporen, dezelfde oorsprong. Ofwel bootst het woord de smakkende, klakkende geluiden van lippen of tong bij het eten of drinken na en is het dus een klanknabootsing. Krojsmiljawer (kruismiljard) betekent schots en scheef. Krêtig (ergerlijk) is afgeleid van het Middelnederlandse cretten (krabben, tot toorn prikkelen). De dialectische nevenvorm van bijkans is bekant. Het betekent bijna, vrijwel, is een samenkoppeling van bij + kant (rand)  en gaat terug op het Middelnederlandse bicant. Hâr(óm) is het bevel aan een (ingespannen) paard om naar links te gaan. Het Middelnederlandse hare (hierheen) ligt aan de oorsprong ervan. De voerman liep links van het paard, wat het verband tussen ‘hier’ en ‘links’ verklaart. Ga naar rechts! wordt in ons dialect uitgedrukt door  (d)juutóm. In vele dialecten wordt voor dat bevel hot gebruikt. Denk ook aan de uitdrukking van hot naar haar. Om het paard te doen voortgaan of tot spoed aan te zetten wordt juu in verscheidene klankvarianten gebruikt en het stopbevel is hôw.

Tá?eleeren wordt meestal berispend, verwijtend gebruikt om aan te duiden dat iemand weifelt, aarzelt. Waarschijnlijk gaat het woord terug op de Franse werkwoorden se tâter (zich bezinnen, aarzelen) en tâtonner (tastend, weifelend te werk gaan). Wanneer je een persoon (ook wel een huisdier) bekèlt, vertroetel je hem of haar,  poch je erover. In deze context past ook (be)stóf(en). Stóffen betekent snoeven, pochen en is de dialectische klankvariant van het algemeen Nederlandse maar nog weinig gebruikte stoffen. Dit woord is verwant met het Oudfranse estoffer (optooien) en met het Middelnederlandse stofferen (vullen, opsieren). Da’s géne stóf: (het resultaat van) iets is niet om over te pochen. Een eveneens nog zelden gehoord algemeen Nederlands woord maar wel opgetekend uit de mond van dialectsprekers is kieskaawen. Kieskauwen is gevormd van kies (maaltand) en kauwen waarbij het begrip kieskeurig allicht invloed heeft gehad en betekent met lange tanden, zonder graagte eten.  Wanneer een kind bv. in een zetel ritmisch tegen de zetelrug botst is het aan het sjoppen. Suffen, soezen, dromerig zijn wordt uitgedrukt door droewezen, dat verwant is met het Engelse to drowse (soezen).

Soms werd wel eens mófhènne?en (mof, verkorte vorm van moffel = losse, wollen mouw) voor washandje gebruikt. Een glibberige, slijmerige, slijkerige substantie , bv. eiwit, kikkerdril, is slidder. Het woord is afgeleid van slidderen, dat een werkwoord van herhaling is van het Middelnederlandse sliden (glijden, glibberig zijn). De naaf van een (karren)wiel is nen dóm. Het is een nevenvorm van duim. Blijkens het Middelnederlandse gebruik van dume lagen de betekenissen vinger en draaipunt  niet ver uiteen.

Vrèmmes is de dialectische samentrekking van vrouw+mens en werd niet alleen met betrekking tot vrouwen (e strojs vrèmmes) maar ook soms als aanspreekwoord voor vrouwen gebruikt. Een weduwe wordt weef genoemd en en hôgweef is de schampere, misprijzende aanduiding van een ongehuwde moeder. Het eerste deel hôg (haag) vind je ook terug in bv. haagschool, hagepreek en heeft door de betekenisontwikkeling van heg tot door een haag omgeven land, de nuances slecht, geheim gekregen. Wie zou er als kind niet braaf luisteren naar en (school)mestés, waarin zoveel schoolse strengheid doorklinkt? Het woord is de dialectische vervorming van meesteres (onderwijzeres) en waarschijnlijk heeft ook het Franse maîtresse invloed gehad.