Marianne Thyssen: 'Ik ben God nog niet tegengekomen.'

Huizen 3

Voor de herfst van ’t leven,
nu dit huis,

doorstraald met lentelicht,
waar niets nog dringend moet,
er ruimte is en tijd,
een vriendelijke groet,
een hand die helpt,
een troostvol woord,
een blije lach.

Heerlijk is:
ontwaken in ons huis,
de geborgenheid van binnen,
want er is buiten.

De zon schijnt,
vogels fluiten,

de wind huilt,
kerkklokken luiden.

Nog zaliger is:

na uitstap of na reis

de zekerheid:
het huis staat er nog,
de sleutel omgedraaid,
buiten van ons afgegooid,
wij zijn thuis.

Dit huis:

een warme thuis.

Huizen 2

Huis van volwassenheid,
zomerhuis vol kracht.
Een kind, een man, een vrouw,
onvermoeibaar in hun dromen.
Vreugde, zorgen,
toch geborgen.

Besef van afgenomen kracht
vlugger dan verwacht,
kinderen weggedreven
in hun werelden,
sneller dan gedacht.

Gemis, verlorenheid,
om te veel lege kamers,
in te grote tuinen.

Huizen 1

Geboortehuis, lentehuis.
Herinnering maakt ons weer kind.
De dagelijkse rituelen,
de geluiden van elk uur,
de kleine kamer boven.
’s Avonds hoor je de lentewind
stemmen van buurtende boeren
verwaaien met geruis van blaren,
hoor je geritsel van muizen
en moeder die rustig zegt:
‘De kat deugt niet.’,
hoor je het schuiven van de grendel
en vaders stem:
‘’t Wordt fris vannacht.’

Ouderhuis, veilige schelp.

Enkele weken geleden werd de 3de encycliek van paus Benedictus XVI gepubliceerd. Ze handelt over de christelijke visie op de sociale problematiek.

In de media was er opvallend weinig aandacht voor deze belangrijke pauselijke brief. Zeker als je vergelijkt met de mediaheisa rond de (bewust?) gedeeltelijk en verkeerd geciteerde uitspraak van de paus over het condoom.

Die geringe belangstelling is misschien ook begrijpelijk. Want de paus pakt ons economisch systeem en ons materialisme ongenadig aan. En de media, die meer en meer dat materialisme promoten, willen hun lezers en kijkers niet te diep doen nadenken over hun manier van leven.

In de encycliek schrijft de paus dat de huidige crisis mede is ontstaan doordat mensen het maken van winst als een doel op zichzelf zijn gaan zien. Dan ‘bestaat het gevaar dat welvaart wordt vernietigd en armoede gecreëerd’.

Volgens de paus behoort de economie al enige tijd tot de terreinen waar ‘de kwaadaardige effecten van de zonde’ zichtbaar zijn. Mensen verwarren geluk met materiële welvaart, aldus de paus.

De overtuiging dat de economie helemaal autonoom moet functioneren heeft geleid ‘tot economische, sociale en politieke systemen die de persoonlijke en sociale vrijheid van mensen met voeten treden en die daardoor niet in staat zijn om de rechtvaardigheid te bieden die ze beloven’.

De paus veroordeelt de ernstige afdwalingen en mislukkingen van het kapitalistisch systeem in de financiële crisis en lanceert een krachtige oproep om te komen tot een echte mondiale politieke autoriteit die aan een terugkeer van ethiek in de globale economie, werkt.
 
De boodschap van de paus is samen te vatten als volgt:  Sociale gerechtigheid kan niet zonder een moreel kompas, zonder God. ‘Een humanisme dat God buitensluit, is een inhumaan humanisme.'

In de media wordt met betrekking tot de keuze van de Vlaamse ministers bijna uitsluitend aandacht besteed aan de sp-a en dat op een negatief-kritische manier. 
Daarbij worden de zware woorden niet geschuwd : ondemocratisch functioneren, Stevaertcomplot, defenestratie van Vandenbroucke, enz.

Dat is uiterst merkwaardig en overduidelijk bewust eenzijdig. Precies alsof het er bij NVA en CD&V totaal anders aan toe gegaan is. Of waren er bij die twee partijen geen bekwamere en meer ervaren 'ministeriabelen' dan degenen die van Thyssen en Dewever een ministerportefeuille gekregen hebben?

Een ontluisterend en veelzeggend voorbeeld gaf 'minister ook van cultuur', Schauvlieghe. Die vrouw demonstreerde in een tv-interview, niet alleen totale onkunde van, maar ook, en dat is erger, een ontstellend gebrek aan belangstelling voor de cultuursector. Klaarblijkelijk was Schauvlieghe voor de CD&V 'ministeriabel', omdat ze Oost-Vlaamse is.

Zopas overleed de Nederlandse dichter en prozaschrijver Simon Vinkenoog.

Uit Eerste Gedichten 49/64, Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam 1966, het volgende gedicht:

Winter

ik zie dit huis
maar waar zijn de deuren
en waar is het leven dat hier woont?
ik zie dit huis zonder deuren en ramen
dit hopeloos blinde huis

ik ben hier niet alleen geweest
er waren de scheurende muren
de stervende tuin in doodsnoodkleuren
de overwinning op de herfst
en ik was deze tuin:

generaties hadden hier bloemen geplukt
en kinderen op mijn gras gespeeld
nu hing de schommel leeg boven mijn graf
een galg tussen geschrokken bomen

ik had het zand in mij horen woelen
geen storm had mij ooit kunnen doden
nu zag ik de bomen de hemel bevoelen
als levenloze getuigen van
een andere episode

ik heb deze tuin niet meer kunnen verlaten
deze tuin van het gestorven huis
ik heb met mijn handen dit graf gedolven
en ben deze bloemloze dood gestorven

Klasreünie

Herinneringen:
gordijn dat voor het nu schuift.
Mannen worden weer jongens.

Een fraai schouwspel is het allemaal niet. En zeker niet in hoofde van de minister-president.

Terwijl alles erop wijst dat een coalitie CD&V, NVA, SP-a, de voorkeur geniet, ook die van hem, durft hij dat niet rechtstreeks duidelijk te maken.

De nota had de bedoeling Open VLD te laten afvallen, maar Verhofstadt is Peeters te slim af geweest:de VLD ging plat op de buik. Komt daarbij dat Van Rompuy de liberalen erbij wil.

Peeters moet nu zijn notarisrol opgeven en resoluut beslissen: Open VLD, 'raus! En die liquidatie niet uitsluitend de toekomstige coalitiepartners toeschuiven.

De Vorst       De Lion King  De President



 

 De Epiloog

Ondertussen zaten de vier Dewevertjes in het keukentje van de parochiezaal lekker dicht rond de koningin geschaard en luisterden ze met volle aandacht naar de sprookjes van Fabiola, die de Vorstin moeizaam maar met veel gevoel en overgave voorlas.

Ook Laurent kwam in het keukentje van ‘In het hol van de Leeuw’, alias ‘In de goede Herder’, even goeiedag zeggen. In een select gezelschap van Vlaamse Antwerpse vrienden had hij net voordien een felgesmaakte Deweverimitatie ten beste gegeven. Hij was daar bijzonder goed in. Zonder bril en met zijn kapsel in een wat andere plooi, leek Laurent ook als twee druppels Scheldewater op Bart.

Het was dan ook niet verwonderlijk dat de Dewevertjes de prins met ‘papa’ begroetten, temeer omdat de arme bloedjes de Vlaamse Held  maar uiterst zelden in levenden lijve zagen. Ze zagen hun vergissing evenwel vlug in en Laurent mocht lekker gezellig tussen hen in komen zitten en gespannen meeluisteren naar de lezende mama.

België zou, dat stond nu wel vast, blijven bestaan.

 

                                                       

                                                        Einde

De Vorst       De Lion King  De President



                             


                        De Apotheose

De apotheose van het feest, die zonder twijfel in het geheugen van de aanwezigen zou blijven leven, was het moment, het sloeg toen twee uur op de Mortselse kerktoren, waarop de President, de Lion King en de Vorst een tafel beklommen en met verstrengelde armen de Vlaamse Leeuw begonnen te brullen.

En het werd helemaal compleet gemaakt toen het socialistische koningskoppel la Freya en Frank nog kwamen binnenwaaien.

De Vorst maakte de President en de Lion King direct attent op het zinsverbijsterend décolleté van het Gentse godenkind en op het colbertje van professor Frank, dat hij jaren geleden in Oxford reeds droeg, wat geamuseerd gegrinnik op de tafel veroorzaakte.

Maar nadat Freya een dubbele whiskey naar binnen had geslagen en Frank een plat waterke, lieten ze zich niet langer pramen, sprongen ook op de tafel, en de vijf zongen zo gevoelvol en vol overtuiging ‘Ze zullen hem niet temmen’, dat niemand in ‘In het hol van de leeuw’ zijn tranen nog kon bedwingen en allen als gekken aan het applaudisseren en scanderen gingen: ‘Voor President en Vorst en onzen Bart, hip hip hoera!’.

Na afloop werden de vijf van Mortsel door het enthousiaste mansvolk op de schouders getild, waarbij het evenwel opviel dat de meeste belangstelling voor het tilwerk toch wel betrekking op de Gentse schone had.