Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

De hele heisa over boerkini's toont  aan hoe verkrampt, hypocriet en fundamentalistisch sommigen reageren op de manier waarop anderen zich kleden. Een politica als Smitane ventileert dan nog haar afkeer en misprijzen en superioriteitsgevoel door het woord 'gedrocht' te gebruiken.

Waarom kunnen 'wij' ons alles permitteren wat kledij betreft, en in de overtreffende trap op allerlei festivals, en waarom wordt dat recht ontzegd aan een bepaalde groep vrouwen?

Hoe is het te verklaren dat velen de mond vol hebben over zelfbeschikkingsrecht en persoonlijke vrijheid en tegelijk het dragen van bv. een boerka of boerkini niet tolereren, die dracht interpreteren als een duidelijk teken van verknechting en onderwerping van vrouwen?

En dat deze verlichte geesten klaarblijkelijk niet beseffen dat zij op die manier het zelfbeschikkingsrecht en de persoonlijke vrijheid ontzeggen aan de geviseerde groep?

XI/32
Vrijdag 12 augustus 2016

Uit het leven van de gemeenschap

Een huwelijksfeest in oorlogstijd in een klooster. We hebben het begin ervan vorige vrijdag al vermeld. De liturgische dienst vond plaats in de parochiekerk van Qâra. Daarna kwamen bruid en bruidegom, met hun uitgebreide families, vrienden en kennissen naar hier. Het zijn trouwens nagenoeg allemaal vrienden of medewerkers van het klooster. Na een officieel onthaal en een zegening, met de nodige foto’s, trokken allen naar de grote zaal onderaan in de nieuwbouw. Heel onze gemeenschap was eveneens aanwezig. Het feest had wel iets weg van het schilderij van onze Pieter Breugel de Oude uit het midden de zestiende eeuw: een huwelijk als een volksfeest. De grote zaal stond vol met lange tafels op houten schragen met grote banken of stoelen als zitplaats. Vooraf werden we aan de micro gevraagd om de maaltijd te zegenen waarbij we allen rechtstaande het Onze Vader en Weesgegroet baden. Er was voldoende eten en drinken. Grote schotels met rijst en kip werden rondgedragen, wat steeds het hoofdgerecht is. Fruit en brood, water, pepsi en cola stonden al op tafel. Hier en daar een fles sterke drank, nl. arak, waarvan je een klein beetje in een glas doet en aanvult met water. En op het einde was er gebak. Een groep vrijwilligers zorgde als echte kelners ervoor dat iedereen goed bediend werd. De middelste ruimte van de zaal was vrij gehouden. Heel de avond werden er allerlei volksdansen opgevoerd waaraan klein en groot konden deelnemen. Dat gebeurde ook met hart en ziel. De muziek klonk even hard als op onze muziekfestivals maar de sfeer was toch anders. Hier waren het families en vrienden met hun kinderen die zongen en dansten. En allen waren in hun mooiste outfit, waarbij de dames natuurlijk elkaar in originaliteit wilden overtreffen. Ook vele kinderen waren als poppetjes opgedirkt en amuseerden zich kostelijk. Het Syrische volk doet er alles aan om ook in oorlogstijd het leven te blijven vieren. En toch is er steeds die diepe pijn. Twee moeders kwamen vragen om te bidden voor hun zonen, die al jaren geleden gekidnapt zijn en waarvan ze sindsdien geen enkel nieuws meer ontvingen. Tegen middernacht werd het feest netjes afgesloten. Het overgebleven eten werd verzameld, meer dan twaalf korven vol. Stoelen en banken waren vlug weer opgeruimd. Voldaan zocht ieder een slaapplaats, hetzij thuis, hetzij in of rond het gebouw, in een kamer of onder de blote hemel.
Zondag was het de 40e dag van het overlijden van de vader van abouna Georges. Met de fraters gingen wij deelnemen aan de speciale eucharistie en de maaltijd in Qâra. De bisschop ging zelf voor in de eucharistie. De zusters moesten helaas thuis blijven want er kwam een grote container toe vanuit Nederland (Stichting Hand in Hand voor Syrië) die moest geledigd worden. Hartelijk dank aan alle weldoeners. Dat betekende tevens dat we ’s avonds nogmaals de eucharistie vierden voor de gemeenschap.
’s Maandags ’s avonds komt moeder Agnes-Mariam met een chauffeur (moslim) toe. Ze heeft slecht nieuws bij uit Aleppo. Vorige week leek het alsof de bevrijding in zicht was en nu is het ronduit dramatisch. Met duizenden hebben terroristen de grens van Turkije met Syrië overgestoken, onder applaus van nagenoeg alle westerse media. Ook de “gematigde rebellen” die een kind onthoofd hebben vinden zonder moeite westerse journalisten die hen, zonder enige schaamte, als vrijheidstrijders bejubelen en daarbij tegelijk de Syrische soldaten, die hun leven geven voor het volk, als de schuldigen van de ellende weten voor te stellen. De hele mediawereld staat op zijn kop. Deze rebellen zijn voorzien van de beste wapens en de beste Amerikaanse uitrusting. Ze hebben de bevolking omsingeld die nu zonder water, zonder elektriciteit en bijna zonder voedsel zit. Bovendien heeft Israël een verschrikkelijke verwoesting en ware slachting aangericht. Er zijn vele gewonden en gehandicapten. Er is een mobiel hospitaal maar dokters zijn er niet. Verpleegsters trachten nu de noodzakelijke operaties uit te voeren. Er is verder dringend nood aan eenvoudige, lichte, gemakkelijke kleding zoals joggings of payamas. In het materiaal dat met de container toegekomen is en overal elders wordt naar aangepaste kleding en materiaal voor hen gezocht. Heel de avond en de nacht wordt er doorgewerkt tot vier uur in de morgen. En de volgende dag opnieuw. Er is een behoorlijke hoeveelheid ingepakt. Donderdag morgen vertrekken dan moeder Agnes-Mariam met drie van onze zusters en de Frans-Brusselse seminarist (die nog geen kans gehad heeft om Syrië te bezoeken) met twee terreinwagens naar Aleppo om daar de meest dringende hulpgoederen uit te delen.Volgende keer hopelijk een verslag hierover.
Vanuit onze gemeenschap hebben we een drignende oproep gelanceerd, met een heel korte video en een bijbehorende tekst:
URGENT : ALEP APPELLE DES CHIRURGIENS

http://www.maryakub.net/2016/08/10/urgent-alep-appelle-des-chirurgiens/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook
Ziehier de Nederlandse vertaling:
Oproep voor Alleppo
Aleppo is tweemaal omsingeld. Het Syrische leger omsingelt 300.000 mensen in het Oosten. De rebellen omsingelen 2 miljoen mensen in het westen. Om het beleg te breken en een doorgang te forceren hebben rebellen de voorstad 1070 in west Aleppo aangevallen. Hier staan tientallen grote onafgewerkte huizenblokken. De VN en internationale ngo’s hebben hier miljoenen besteed om er duizenden families te huisvesten uit oost, noord en west Aleppo. Omdat de gevechten hier nu uitbreken moeten deze families weer op de vlucht. Zij hebben om Aleppo heen gezworven, van het westen naar het zuiden en zijn tenslotte in het Palestijnse vluchtelingenkamp van Al Nayrab terecht gekomen, aan de ingang van oost Aleppo. Al vlug kwamen daar honderden andere families bij, toen de rebellen op vijf kilometer daar vandaag een opening wilden forceren. Dank zij Gods Voorzienigheid hebben wij vijf maanden eerder hier een mobiel hospitaal kunnen installeren voor de toenmalige bevolking van 150000 inwoners, die voortdurend het slachtoffer was van vrijschutters langs de doorgang van Ramusseh. Helaas, omwille van het beleg en de moeilijke situatie hebben chirurgen ons mobiel hospitaal nog niet kunnen bereiken. Ze worden te zeer in beslag genomen door de honderden gewonden in de stad zelf, waar de bevolking voortdurend het slachtoffer blijft van aanvallen door raketten en obussen. Nu zijn het verpleegsters en verplegers die noodgedwongen operaties verrichten. Het plan om Syrië te ontwrichten en te ontvolken, blijkt helaas deskundig georgansieerd en efficiënt te werken. Wij danken iedere specialist die bereid is naar Aleppo te komen. Twee chirurgen zouden bijzonder welkom zijn uit gelijk welk land, (behalve uit de VS omdat het dan te lang duurt om een visa te bekomen). Wij zorgen voor hun begeleiding tot Nayrab.
Contact: Monastère St Jacques le Mutilé - Qara Syrie
email: maryakub@gmail.com
Téléphone: 00963 11 785 1700

--
Monastery of Saint James in Syria, Qara
www.maryakub.net

Aleppo ontmaskert de leugens van het westen

Bij iedere overwinning van de kant van Syrië, hoopten we dat het einde van de oorlog stilaan in zich was. Telkens opnieuw moesten we vaststellen dat de situatie in feite niet alleen ingewikkelder is, maar vooral dat de hardnekkigheid van “de internationale gemeenschap” om Syrië te breken nog veel groter is dan we konden vermoeden. Een grenzenloze huichelarij wordt met zoveel succes verspreid. Zo is het ook nu weer. Het gevecht om Aleppo, de tweede stad en het economisch hart van het land, zal de moeder van alle veldslagen zijn. Met duizenden stromen strijders van Turkije over de grens naar Syrië. Ze worden door het buitenland volop gesteund. Hoewel sommigen “gematigd” genoemd worden, willen ze allen de charia invoeren en dus alle minderheidsgroepen uitroeien. De huidige grote aanval tegen Aleppo is al lang gepland en de Russische legerleiding was hiervan op de hoogte. Van Amerikaanse zijde heeft John Kerry maanden lang onderhandelingen opgelegd aan de Russen, enkel en alleen om Al Qaida te beschermen tegen de Syrische en Russische aanvallen. Daarom sprak S. Lavrov van Russische zijde terecht over de dubbele maatstaf die Amerika gebruikt. Immers, volgens de resoluties van de VN Veiligheidsraad moeten Al Qaida en IS uitgeroeid worden. In werkelijkheid zorgt de internationale coalitie o.l.v. de VS er voor dat Al Qaida zijn vernietigingswerk kan verder zetten. Bij gelegenheid van zijn angelus-gebed op zondag 7 augustus 2016 sprak de paus over de hardnekkigheid van sommige machthebbers die de vrede in Syrië beletten.
Omdat de weerstand van Syrië nog steeds niet kon gebroken worden, stelde J. Kerry voor aan S.Lavrov dat Amerikanen en Russen samen IS zouden bestrijden (wat de Russen als lang vragen), maar dan onder Amerikaans bevel! Uiteindelijk zullen ze toch min of meer samenwerken (informatie uitwisselen) maar elk onder eigen bevel. Qatar, de sponsor van Jabhat al-Nusra heeft een nieuwe vondst voorzien: een naamsverandering (in Fatel al-Sham) om de indruk te geven dat deze groep zich zou gedistancieerd hebben van Al Qaida, wat slechts schijn is. En in hun grenzenloze arrogantie stellen de VS voor om het land al vast te verdelen, vermits een regeringswissel toch niet mogelijk blijkt. Meer dan vijf jaar lang hebben ze getracht heel Syrië in handen te krijgen. Nu dit niet lukt, willen ze tenminste het land in twee stukken breken zodat ze het noorden in handen krijgen, van Efrin tot Abou Kamal met Raqqa, Deir Ezor en Aleppo als hoofdstad. Kortom, het is duidelijk dat het Syrische leger en hun coalitie van Russen, Hezbollah en Iran op alle mogelijke manieren onder druk gezet worden om Aleppo en Syrië toch maar niet te bevrijden. Daarom verschijnen in onze pers hysterische oproepen om b.v. het Syrische leger en de Russen zelf te bestrijden of om een No Fly zone in te stellen opdat de terroristen hun werk tot het einde toe kunnen doen. Onderhandelingen over een politieke oplossing – waaraan Rusland de voorkeur geeft - halen niets uit, omdat de VS en hun bondgenoten niets anders blijven nastreven dan de ontwrichting van Syrië. Een harmonieus, sterk en verenigd Syrië als bondgenoot van Rusland willen de VS en hun bondgenoten omvormen tot een chaos zoals in Libië. Zo wordt Rusland praktisch gedwongen zich militair nog meer te engageren, wat het eigenlijk niet wil. Het Syrische leger zit na meer dan vijf jaar oorlog aan zijn limiet. Iran heeft beloofd troepen te sturen maar heeft het nog steeds niet gedaan. Het is wel actief met raadgevers. Bovendien heeft Iran eigen moeilijkheden. Het atoom-akkoord tussen Iran en de VS is in feite mislukt, omdat de VS, as usual, geen enkele overeenkomst hebben gerespecteerd. Het geblokkeerde geld van Iran blijft nog steeds geblokkeerd en geen enkele internationale bank wil zaken doen met Iran omdat de VS hen onder druk zetten en dreigen met straffen. De hoogste geestelijke leider, Khamenei heeft duidelijke besluiten getrokken: vermits de VS inzake Midden-Oosten geen enkel akkoord respecteren is iedere onderhandeling hierover met hen verloren tijd. Tenslotte is Turkije zijn houding tegenover Syrië aan het veranderen en het keert zich nu naar Rusland, Iran en China. Het is evenwel niet duidelijk of het zich van het westen afkeert. Indien Turkije werkelijk zijn grenzen zou sluiten voor de toevloed van strijders en wapens, dan zou het einde van de oorlog werkelijk in zicht zijn. Dit blijkt vooralsnog niet het geval te zijn. Gelukkig zijn de ”overwinnigen” van de terroristen ook niet van die aard dat ze probleemloos heel de bevolking kunnen gijzelen. De bevolking zal zich nooit achter de rebellen scharen. We blijven afwachten, hopen en bidden.
P. Daniel

Met stijgende verbijstering en ongerustheid volg ik al een hele tijd de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Wat aanvankelijk onmogelijk werd geacht, gebeurde dan toch: Donald Trump werd presidentskandidaat voor de Republikeinen.

Een gevaarlijke populist. Deze man heeft geen inhoud en stijl, is uitsluitend met zichzelf en zijn gigantische fortuin bezig, en schopt de hele tijd wild om zich heen.

Hij rijgt de leugens, de beledigingen aan personen, groepen en landen aan elkaar. Hij noemt zijn politieke opponent duivels en gek, beledigt de ouders van een gesneuvelde Amerikaanse soldaat, blijkt weinig of geen kennis te hebben van andere landen en buitenlandse politiek, wordt woest bij de kleinste negatieve reactie en beweert op zijn eentje 'Amerika weer groot te maken'.

Deze uiterst wispelturige narcist, die van mening verandert zoals je van hemd verandert, blijft nochtans horden Amerikanen op de been brengen. Dat zegt ook veel over het beoordelingsvermogen van vele Amerikaanse kiezers.

Stel je voor: deze onevenwichtige superrijke primitief zou als president ook de baas zijn van het machtigste leger ter wereld en aan de nucleaire knoppen zitten.

Een bangelijk scenario!

Met stijgende verbijstering en ongerustheid volg ik al een hele tijd de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Wat aanvankelijk onmogelijk werd geacht, gebeurde dan toch: Donald Trump werd presidentskandidaat voor de Republikeinen.

Een gevaarlijke populist. Deze man heeft geen inhoud en stijl, is uitsluitend met zichzelf en zijn gigantische fortuin bezig, en schopt de hele tijd wild om zich heen.

Hij rijgt de leugens, de beledigingen aan personen, groepen en landen aan elkaar. Hij noemt zijn politieke opponent duivels en gek, beledigt de ouders van een gesneuvelde Amerikaanse soldaat, blijkt weinig of geen kennis te hebben van andere landen en buitenlandse politiek, wordt woest bij de kleinste negatieve reactie en beweert op zijn eentje 'Amerika weer groot te maken'.

Deze uiterst wispelturige narcist, die van mening verandert zoals je van hemd verandert, blijft nochtans horden Amerikanen op de been brengen. Dat zegt ook veel over het beoordelingsvermogen van vele Amerikaanse kiezers.

Stel je voor: deze onevenwichtige superrijke primitief zou als president ook de baas zijn van het machtigste leger ter wereld en aan de nucleaire knoppen zitten.

Een bangelijk scenario!

Historica Gita Deneckere in De Standaard:

'Het doel van Bart De Wever - een onafhankelijk Vlaanderen- is in wezen de 21ste -eeuwse variant van een 19de-eeuws project. Iets wat vandaag een compleet anachronisme is geworden.'

XI/31
Vrijdag 5 augustus 2016

Een gevulde week

Een professor van de universiteit van Damascus kwam voor ons uitzoeken hoe het met de watervoorziening gesteld is in de streek. Na een dag zei hij dat hij wilde terugkeren met zijn vrouw en zijn kinderen. Hij wil weten hoe het water van de bergen best gekanaliseerd kan worden en vooral hoe schade vermeden kan worden wanneer er plots een stortvloed is. We hebben immers al meegemaakt dat daardoor de helft van onze wijngaard plots weggespoeld was. Achteraan op het grote terrein is er immers een wijngaard met kleine struiken en na een fameuze stortvloed was de helft samen met een deel van de muur verdwenen.
In de loop van maandagmorgen krijgen we alarmerend bericht vanuit Aleppo. Gisteren zijn moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel naar Aleppo vertrokken om daar de dringende hulpverlening te organiseren. Ze laten weten dat ze nu echt in gevaar zijn. We starten onmiddellijk een aanbidding met uitstelling van het Allerheiligste Sacrament, waarbij we elkaar afwisselen. ’s Middags vieren we de eucharistie en houden daarna nog een kruisprocessie om de tuin en omliggende te zegenen. Gelukkig, tegen de avond komen moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel weer veilig thuis, moe en uitgehongerd. (Dank voor het bedrag dat we van gulle gevers reeds kregen om families in Aleppo van voedsel te voorzien).
Bij de zusters is er een meisje uit Damascus, dat rust en evenwicht zoekt in haar leven. Bij de fraters zijn er twee jongeren op bezoek. De ene jongere is een Libanees die op het einde van de maand gaat trouwen en ons nu enkele dagen komt raad geven voor het opzetten van een boerderij en een koeienstal. De andere is een Fransman, een seminarist, die zijn priesterstudies beëindigd heeft en tot heden in Brussel leefde. In allerijl hebben we in de nieuwbouw een gedeelte proberen af te zonderen: deuropeningen metselen, deuren afschuren en hangen, kapotte wasbakken vervangen, dorpels leggen, kamers verven, elektriciteit aanbrengen en dan proberen wat te poetsen zodat er tenminste een aantal kamers bewoonbaar zijn. We krijgen wel hulp van twee vaklui, waarmee we in de loop van de voormiddag ook steevast thee drinken, zittend op de grond. Het is een vast ritueel dat ons samen houdt.
Bovendien moeten de grote koer en de grote zaal onderaan de nieuwbouw gepoetst worden want vrijdag heeft hier een huwelijksfeest plaats. Het is het tweede verloofden koppel dat we mochten voorbereiden. Zij horen tot onze ijverige medewerkers en vrijwilligersploeg en zijn bereid niet naar het buitenland te vluchten of naar de grootstad om meer mogelijkheden te hebben maar hier te blijven en deze streek mee te helpen heropbouwen. De ritus van de trouw hebben we met vier priesters volbracht in de namiddag in de kerk van St Michiel in Qara. Daarna wilden we op tijd terug zijn voor de eucharistie en de plechtige vespers van het feest van de Gedaanteverandering. Ondertussen waren de trouwers ook al toegekomen, kregen ze nog een bijzondere zegen en verschillende bezoekers zongen de vespers mee. Het feest is nu in de grote zaal onderaan in de nieuwbouw met de traditionele volksdansen.

Hoop op bevrijding voor Aleppo

Het Syrische en Russische leger hebben een grootscheepse humanitaire hulp georganiseerd voor de bevolking in Aleppo. Ze hebben echter nog meer gedaan. Ze zijn er in geslaagd om de enige weg af te sluiten, de zogenaamde Castello autostrade) waarlangs massa’s rebellen, wapens en munitie vanuit Turkije naar Aleppo en Syrië gesmokkeld werden.
Leugens ontmaskeren om levens te redden
En nu slaat de “internationale gemeenschap” alarm. Op 25 juli doet François Delattre, de permanente vertegenwoordiger van Frankrijk bij de VN een dramatische oproep. Hij weent krokodillentranen over Aleppo, dat hij nu belegerd acht. Het is voor hem het Sarajevo van Syrië, een uitzonderlijke parel aan de kroon van het werelderfgoed, het kruispunt van culturen en het symbool van de beschaving, dat nu in het grootste gevaar zou verkeren. En John Kerry roept het Syrische leger en Rusland op om hun belegering en bombardementen te milderen en Aleppo te sparen. Vanuit de inwoners van Aleppo komt er echter een geheel ander verhaal. Al vier jaar lijden 1,5 miljoen inwoners van Aleppo onder de terreur. Water, elektriciteit, voeding ... worden afgesloten door de “gematigde rebellen”. Al vier jaar lang plegen ze aanslagen, schieten raketten en mortieren waardoor dagelijks tientallen burgers worden gedood of verwond. Op de koop toe gebruiken ze nu gifgas tegen de bevolking. En niemand protesteert. De internationale coalitie onder leiding van de VS doet niets tegen de terroristische groepen. Zij zorgt wel ijverig voor leugens in de pers en het verdraaien van de waarheid. Het zijn niet het Syrische leger en de Russen die Aleppo belegeren, zij zijn het aan het bevrijden. De bewoners van Oost Aleppo, dat in handen is van de rebellen, vluchten niet voor het leger maar voor de rebellen en willen zich in veiligheid stellen in West Aleppo, dat beschermd wordt door het leger en de Russen. Het zijn de rebellen die het hen beletten en hen als menselijk schild gebruiken. Toch kunnen honderden families ontsnappen en zijn er talrijke groepen rebellen die zich overgeven en gebruik maken van de amnestiemaatregel door hun wapens in te leveren. Niet het Syrische leger en de Russen bestoken de burgers en bombarderen ziekenhuizen, maar de internationale coalitie en de rebellen. François Delattre, John Kerry, de westerse politici en journalisten treuren omdat de definitieve val van Aleppo nu verhinderd wordt door het Syrische leger met behulp van de Russen (en Hezbollah) en omdat de bevrijding van de bevolking in zicht komt. Hun kans om Aleppo helemaal te breken is verkeken. De VS willen dringend een staakt-het-vuren opdat hun “gematigde rebellen” de tijd zouden krijgen zich te herorganiseren! Een Russische helikopter en piloot die humanitaire hulp brachten en daarna werden neergeschoten door de “gematigde rebellen” is voor het westen dan ook geen protest waard. Aleppo, “de stad van de martelaren”, zal eens bevrijd zijn. (Dr. Nabil Antaki « STOP à la manipulation » mondialisation.ca, 31 juli 2016).
Een absurde politiek
Prof. Bruno Guigue (internationale betrekkingen aan de universiteit van La Réunion) trekt de besluiten voor Frankrijk en klaagt de dubbele absurditeit aan, op politiek en militair vlak, wat evenzeer geldt voor gans de westerse neo-coloniale agressie: “Door de Syrische staat te diaboliseren zorgt de Franse regering er voor dat het slagennest blijft woekeren. Immers, daardoor verzwakt het de belangrijkste kracht die het terrorisme op het terrein zelf bestrijdt. Tegelijk voert het onzinnige bombardementen uit met als resultaat dat burgers worden gedood en tegelijk de haat in Frankrijk wordt aangewakkerd. En deze pogingen om de Franse samenleving te ontwrichten kunnen niet gestopt worden door toespraken die bol staan van medelijden of dubbelzinnige mussolini-oproepen. We hebben een radicale verandering van de politiek nodig en een samenwerking met hen die het terrorisme werkelijk bestrijden in plaats van medailles uit te reiken aan hen die het wereldterrorisme financieren”. (Bruno Guigue, Vaincre la haine christianophobe en France et en Syrie, mondialisation.ca 29 juli 2016).

Stop de waanzin voor het te laat is

Het communiqué van de NAVO na het congres van 9 juli 2016 te Warschau levert directe bewijzen van een geplande en georganiseerde agressie tegen Rusland, wat een flagrante schending is van het charter van de VN. Indien het Internationaal Strafhof onpartijdig zou zijn, wat helaas niet het geval is, zouden alle leiders van de NAVO, elk afzonderlijk en elke stafchef van de deelnemende landen veroordeeld moeten worden voor de grootste oorlogsmisdaden. Zij hebben zich publiek buiten het internationaal recht geplaatst als gevaarlijke vijanden van de mensheid. Dat is het besluit van Christopher Black, jurist, internationaal strafrecht, Toronto.
Een Noord Atlantische Terroristen Organisatie
De misdaden van de VS en de NAVO dateren uiteraard al van veel vroeger. Laten we de feiten nog eens in herinnering brengen. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en de ontbinding van het Waschaupakt beloofde de NAVO in 1997 dat het zich niet zou uitbreiden tot voormalige landen van de Sovjet-Unie of van het Warschaupakt. Daarna begon de NAVO het ene land na het andere in te palmen. Er werd oorlog gevoerd tegen Joegoslavië, Afghanistan, Irak, Libië en Rusland in de strijd van Georgië tegen Oost Ossetië. De Tjecheense terroristen werden geholpen in hun strijd tegen Rusland zelf. President Milosevic kreeg de keuze: bezetting en ontmanteling van het land of gebombardeerd worden. Hetzelfde in Afghanistan, hetzelfde in Irak, hetzelfde in Libië: onderwerp u aan ons of wij verwoesten uw land. De militaire macht in Oost-Europa wordt nu opgevoerd, ook met atoomwapens. Inmiddels heeft de NAVO al een staatsgreep gepleegd tegen de wettige regering van Ianoukovitch in Oekraïne. Tegelijk wordt een onwettige economische oorlog gevoerd tegen Rusland met sancties, wat eigenlijk economisch terrorisme is. VS en NAVO doen nu precies het zelfde als wat nazi Duitsland deed in 1941 met zijn operatie Barbarossa om Rusland binnen te vallen. Het huidige communiqué vermeldt wel de agressie en de misdaden van de VS en de NAVO maar dezen worden voorgesteld als zijnde de misdaden van de landen zelf die vernietigd werden, zoals nu in Syrië gebeurt. De wereldleiders weten dat het leugens zijn maar het is de bedoeling dat diplomaten, politici en journalisten deze leugens zo dikwijls herhalen dat ze door de openbare opnie als waarheid worden aanvaard, zodat de VS en de NAVO hun misdaden ongestraft kunnen verder zetten. Het is een aanval op ieder land en volk dat nog onafhankelijk wil zijn. De oorlog die nu voorbereid wordt is een atoomoorlog, vooral gericht tegen Rusland, dat geen enkel land bedreigt. Het zal een vernietigende oorlog zijn tegen ons allen. Stop deze waanzin. (Christopher Black, Communiqué du Sommet de l’OTAN à Varsovie: préparer le crime d’agression, mondialisation.ca, 23 juli 2016).
70 jaar vrede?
“Dank zij de NAVO leven we toch al zeventig jaar in vrede !” zul je wellicht opwerpen. Ziehier dan enkele feiten om deze “afwezigheid van oorlog” te illustreren. Na WO II stuurt Frankrijk ’n half miljoen soldaten (voor de helft uit de kolonies) naar Vietnam. Uiteindelijk wordt Frankrijk verslagen in Dien Bein Phu in 1954. In 1947 organiseert Frankrijk een slachting in Madagaskar met 11.000 doden volgens officiële Franse cijfers of 100.000 volgens de cijfers van de anderen. Tussen 1950 en 1953 nemen 17 landen (o.a. België, Frankrijk, Engeland) deel aan de oorlog tegen Corea, geleid door de VS, die ongeveer 2 miljoen mensen doodt. De hoofdstad Pyongpyuang wordt met napalm nagenoeg van de kaart gevaagd. Tussen 1960 en 1998 voert Frankrijk in Afrika (onder de Sahara) 23 oorlogen “om de orde te handhaven” en 14 om een regeringswissel te bewerken, zeg maar een staatsgreep te plegen. De bekendste oorlog is die tegen Algerije. Op 8 mei 1945 hielden nationalisten in Sétif een manifestatie die in bloed werd gesmoord. He taantal doden varieert volgens de bronnen van 1000 tot 80.000! Op 17 oktober 1961 manifesteerden tienduizenden Algerijnen in Parijs. Tussen 150 en 200 werden er geëxecuteerd. In Belgisch Congo werd op 17 januari 1961 Patrice Lumumba, die onafhankelijkheid wilde voor zijn land, vermoord door de Belgische commandant Weber. In zijn plaats werd Mobutu aangesteld als marionet om de koloniale belangen te verzekeren van Elf, Total, Orange, Areva, Bolloré, Eramet, Technip en vele anderen.
Het verschil tussen oorlog en een crimenele aanslag?
Een geëerd Vlaams onafhankelijk publicist protesteert heftig tegen het gebruik van het woord “oorlog” voor de strijd tegen het terrorisme dat nu ook de Europese landen treft. ((Mark Van de Voorde, Dit is geen oorlog, deredactie.be, 3 augustus 2016). Wij strijden gewoon tegen een bende criminelen, meent hij, terwijl ons land wel “militair actief is tegen IS” in Syrië. Hij wil dus een scherp onderscheid tussen een (rechtvaardige) oorlog en een (onrechtvaardige) criminele aanslag. Inderdaad, dat is de politieke en journalistieke “correcte” voorstelling, die velen graag zullen horen. Wij klagen de huichelarij aan die hieronder steekt en die massa’s onschuldigen blijft doden.
Waren alle oorlogen van de voorbije “70 jarige vrede” geen “criminele oorlogen” tegen onschuldige volken die onafhankelijk wensten te zijn, maar door koloniale heersers onderdrukt werden om hun koloniale belangen te dienen? Is de “militaire activiteit tegen IS” in Syrië geen leugenachtig voorwendsel ? Is onze militaire activiteit in Syrië tegen iedere internationaal recht in, geen misdaad? Was de vernietiging van Libië geen ten hemel schreiende misdaad om de olie, het goud, de banken, de wapenvoorraad te kunnen inpalmen? De internationale coalitie o.l.v. de VS heeft tot doel de wil van het Syrische volk, dat onafhankelijk wil zijn, te breken en een regeringswissel te bekomen (wat in Syrië niet zal lukken!) om de westerse politieke, economische en strategische belangen te dienen. Precies zoals dit al 70 jaar de hele wereldbol rond gebeurde. Dit wordt huichelachtig verpakt in een “strijd tegen IS”. Daarom moet alle aandacht nu gaan naar de gruwelen van IS (dat trouwens door westerse landen zelf daarvoor is opgericht).
Natuurlijk is er een verschil tussen die koloniale oorlogen van vroeger en de criminele aanslagen nu in Europa. Westerse landen, die zichzelf beschaafd noemen, hebben decennia lang massa’s onschuldige mensen afgeslacht, maar dat was in andere landen, ver weg, om daar hun westerse belangen veilig te stellen. En plots vallen er nu bij ons zelf “onschuldige slachtoffers” onder aanslagen. De terroristengroepen die we zelf hebben opgericht en blijven steunen om elders massa’s onschuldige slachtoffers de dood in te jagen, hebben we plots niet meer in handen. En nu gaat heel onze aandacht natuurlijk naar onze eigen slachtoffers. Wanneer Hollande, de dag na de aanslagen van 13 november 2015 plechtig verklaarde: “Frankrijk is in oorlog”, dan had hij groot gelijk. Alleen moet het in een geheel andere zin verstaan worden dan hij bedoelde, nl. wij voeren al 70 jaar criminele oorlogen tegen onschuldige volken, om te beletten dat ze onafhankelijk zouden zijn en de rijkdom van hun land voor hun eigen volk zouden gebruiken.
P. Daniel

Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven:

'We moeten de moed hebben om wanneer we in die katholieke traditie staan en die belangrijk vinden, dat ook openlijk te zeggen.'

Paus Franciscus:

'Moge de sportbeoefening kansen bieden tot ontmoeting en vrede.'

Bekijk de video!

Het is contradictorisch dat ook vanuit neoliberale hoek er vurig voor gepleit wordt de doodstraf in te voeren.

Politieke partijen die voortdurend proberen de macht van de staat te reduceren tot het absolute minimum, wensen aan diezelfde staat de macht over leven en dood te geven.

Mensen die moord en brand schreeuwen bij de kleinste inmenging van het staatsapparaat in hun leven en omgeving, brullen nu hun eis uit dat de staat wettelijk in staat wordt gesteld andere mensen naar de andere (?) wereld te helpen.

Hoe dan ook, de voorstanders van de doodstraf geven blijk van een grenzeloze pretentie.

Waar die voorstanders de staat de 'wettelijke' middelen hebben verschaft om mensen te vergiftigen, op te hangen, te elektrocuteren, dood te schieten..., vertoont die staat de hybris die de misdaad en de terreur niet zal uitschakelen maar onvermijdelijk ten val leidt .

Ten val. Als het al niet letterlijk is, dan wel moreel.

XI/30
Vrijdag 29 juli 2016

Jezus voor moslims

De grote groep jongeren uit Qâra die we vorige vrijdag op bezoek kregen wilde gans de dag bij ons blijven en een flink deel wenste ook de eucharistie bij te wonen. Dikwijls komen moslims (en christenen!) in en uit. Deze keer was een dertigtal jongeren op tijd in de kerk en bleef tot na de mis. We vierden juist het feest van de hl. Maria Magdalena. Paus Franciscus heeft deze “gedachtenis” tot een liturgisch “feest “ verheven. Uiteindelijk verdient zij het ook: zij is de “apostel van de apostelen” omdat zij door Jezus naar de apostelen gestuurd wordt om van zijn verrijzenis te getuigen (In de byzantijnse liturgie noemen ze haar “de gelijke van de apostelen”). Het evangelie dat de vurige liefde van deze voormalige zondares voor Jezus uitdrukt, was bijzonder geschikt om een uitgebreid sermoen te houden voor deze moslimjongeren. En ze luisterden ook heel aandachtig. Na de eucharistie kwamen verschillende jongeren vragen om hen te zegenen. Meer nog, enkele jongens en meisjes vroegen een kruisje om om te hangen en dit kruisje te zegenen en de meisjes hingen het over hun hoofddoek... (terwijl in Frankrijk moslimjongeren een priester onthoofden!) Dat is voor soennitische jongeren niet gewoon. Het is alsof ze diep in zich nog het bewustzijn dragen van hun christelijk geloof. Eens was ook dit dorp helemaal christelijk. Hoe dan ook, geleidelijk groeit er steeds meer openheid voor het christelijk geloof. Het is onze taak moslims te helpen bevrijden van de islam en hen het ware geloof in Jezus te verkondigen.
De groep van ‘n 20-tal gehandicapten uit Qâra komt voortaan tweemaal in de week, nl. op dinsdag en donderdag van ongeveer 10.00 u tot in de vroege namiddag. We eten dan samen. De vrijwilligers helpen mee het eten klaarmaken en opdienen. Nu bereiden ze zich voor om deel te nemen aan een sportwedstrijd voor gehandicapten in Damascus. Zij (en wij natuurlijk ook) spreken fier over “Olympische Spelen”! Er is echter nog heel wat werk aan de winkel.

Een mooi sprookje ... (voor kinderen)

In het begin schiep God hemel en aarde met al wat er op is: het land, de bergen en de zee, bloemen, planten en dieren. De hemel maakte Hij als een grote feesttent met de zon, de maan en al de sterren als lichtjes. In het Oosten maakte Hij een mooie tuin met bomen vol lekkere vruchten. Hij schiep de eerste mens, Adam. Omdat Adam eenzaam was en van de dieren zag dat ze niet waren zoals hij, schiep God Eva, die wel helemaal was zoals hij. God had netjes alle leven in tweevoud gemaakt: mannelijk en vrouwelijk en zo bezaten planten, dieren en mensen een geheime levenskracht waarmee ze zich zelf konden vermenigvuldigen. Alleen aan de mensen gaf Hij verstand en vrije wil, een bewustzijn en een geweten, waardoor ze wisten wat voor God goed of slecht is. Zij waren dan ook op heel bijzondere wijze het beeld van God zelf, die de Bron is van alle leven en kennis. Ze leefden ook in grote vriendschap met God. God is Eén in Drie: een Gemeenschap van Vader, Zoon en heilige Geest, die zichzelf totaal geven aan elkaar. God wilde dat de mensen ook in zulk een warme familie zouden leven. Adam en Eva waren beide naakt maar schaamden zich niet. Zij waren gelukkig en zagen in elkaar, als in een spiegel, de schoonheid van God. Adam zei vol vreugde tot Eva: “Wat ben je mooi mijn liefste, geheel voor mij gemaakt en ook ik wil helemaal van u zijn”. Zij waren aan elkaar gelijk maar hadden elk toch verschillende eigenschappen om elkaar te helpen. De man was sterk genoeg om een huis te bouwen en de vrouw kon kinderen baren. Voor hen en hun kinderen had God deze tuin gemaakt. Zij mochten van alles genieten en van alle vruchten eten, behalve van de boom van goed en kwaad. Zij mochten het kwaad niet goed noemen en het goede kwaad, want dan zouden ze sterven. “Als je de vruchten daarvan eet, zul je sterven”, zo waarschuwde God hen.
Nu zwierf er in die tuin een vijand rond, die duivel en Satan heet. Hij was heel jaloers op God en kon ook niet verdragen dat de mensen gelukkig waren. Daarom ging hij naar Eva en verleidde haar om niet de lekkere vruchten van de andere bomen te eten, maar juist van die ene boom van goed en kwaad. Precies wat God zo duidelijk verboden had. Hij maakte haar wijs dat ze dan gelijk zou worden aan God. Dat vond Eva geweldig en droomde er al van zef God te worden. Zij at van de boom en liet ook Adam daarvan eten. Helaas, hiermee hadden zij zich losgemaakt van de liefde van God en waren medewerkers van de duivel geworden. Plots werd alles duister en triestig omdat zij nu afgekeerd waren God waren en medewerkers van Satan. Adam en Eva schaamden zich nu voor elkaar omdat ze naakt waren. Zij waren geen spiegel meer van God, maar zochten in elkaar hun eigen slechte begeerten. Ze wilden baas zijn over de ander en de ander voor zichzelf gebruiken. Bovendien schoten in de tuin plots overal distels en doornen op, zodat de mens hard moest werken om nog vruchten te laten groeien. God beloofde dat Hij eens alles goed zou maken, zodat de mens weer gelukkig kon zijn, maar niemand wist hoe Hij dat zou doen.
De duivel kende nog een andere sluwe list om de mens weg te trekken van God en ongelukkig te maken. Aan Adam en Eva had God een blijde opdracht gegeven: Wordt één lichaam en laat kinderen geboren worden. En midden in de tuin had God de boom van het leven geplaatst met de wetten van de schepping. Wanneer man en vrouw elkaar liefhebben en samen één lichaam worden, dan zou God er voor zorgen dat er een kindje geboren werd. In het huwelijk had God de liefde van de ouders samengebracht met de geboorte van een kindje. In onze tijd heeft de duivel de mensen wijsgemaakt dat ze veel vrijer en gelukkiger zijn als er geen kindjes geboren werden. En zo liet de duivel de mensen pillen uitvinden die de kinderen in de schoot van hun moeder zouden doden. De mensen noemden dat contraceptie. Hoewel de mensen steeds rijker leefden werden ze toch steeds ongelukkiger en ze wisten zelf niet waarom, maar de duivel wist het wel. Deze pillen maakten gezonde moeders ziek. Ze brachten vele gevaarlijke ziekten mee, zoals kanker. En na een tijdje vonden ouders het niet meer leuk samen één lichaam te zijn wanneer er toch geen kindjes geboren worden. Mannen en vrouwen verveelden zich en lieten elkaar in de steek. Ook wilden mannen met mannen plezier maken en vrouwen met vrouwen. Vele mensen dachten alleen maar aan zichzelf en hielden helemaal niet meer van kinderen. En zo komt het dat er overal steeds meer oude mensen zijn en steeds minder vrolijke, spelende kinderen. Dat maakte het leven saai en koud.
God had in het begin al beloofd de mens te helpen en terug gelukkig te maken. Dat heeft Hij gedaan met Jezus, Zijn eigen Zoon. Daarom werd Jezus in Bethlehem geboren uit de heilige Geest en de maagd Maria. Hij stierf op het Kruis uit liefde voor ons. Daarmee heeft Hij de zonde, de dood en de duivel verslagen. Zonde, dood en duivel blijven voorlopig nog wel kwaad doen maar wanneer Jezus helemaal aan het einde van de tijd terugkeert zal Hij ze voor goed vernietigen. Daarop bereiden wij ons nu al voor door het goede voorbeeld van Jezus te volgen en niet het kwade van de duivel. Door in Jezus te geloven en Hem lief te hebben kunnen ook wij nu al de zonde en de duivel overwinnen. Toen Jezus nog op aarde leefde, koos Hij vrienden die Hij apostelen noemde. En Petrus stelde Hij aan als het hoofd van de groep. Zij moesten de mensen de weg van het geluk en van het Evangelie leren, om klaar te zijn wanneer Jezus terugkomt. Van deze apostelen en van Petrus zijn onze bisschoppen en de paus van Rome de opvolgers. Ze hebben in Rome een grote samenkomst gehouden om de ouders te helpen terug gelukkig te worden en te houden van kinderen. En dat kan als ze Jezus navolgen. De mensen mogen dan de duivel niet meer geloven en ze mogen de pillen van de contraceptie, die kinderen doden, niet meer gebruiken. Kinderen moeten in de gezinnen opnieuw welkom zijn, dan zal er weer vreugde onder de mensen zijn. Dit heeft paus Franciscus ook in een brief geschreven aan de christenen van heel de wereld.

Contraceptie ontmaskerd (voor volwassenen)

Wanneer iemand dorst heeft en een vriend reikt aan die persoon een heerlijke frisdrank aan waarvan zij niet weten dat het vergif is, dan treft geen van beiden enige schuld. Niettemin zal het vergif zijn werk doen. Wanneer iemand weet dat het vergif is en daarmee een uiterst winstgevende handel weet op te zetten, is hij zwaar schuldig.
De voorbije halve eeuw werd noch in de geneeskunde, noch in de filosofie, noch in de theologie ernstig nagedacht over wat contraceptie eigenlijk is. Het commercieel succes was te geweldig. Farmaceutische bedrijven maakten fabelachtige winsten. Massaal en wereldwijd werd “de pil” gebruikt, ook door gelovigen. Over het wezen van de huwelijksliefde zoals Vaticanum II had uitgewerkt, werd ook nauwelijks nagedacht. En de vraag wat contraceptie eigenlijk is, kwam nog minder ter sprake. Alle aandacht ging naar de “efficiëntie” van de contraceptie. Het leek nu vooral nodig een goede verantwoording te geven voor contraceptie. Vanuit de geneeskunde kwam de meest gunstige informatie, overvloedig en welwillend door de farmaceutische industrie zelf verstrekt. En de theologen wedijverden met elkaar om op de meest spitsvondige wijze contraceptie moreel aanvaardbaar te verklaren. De zwaargewichten van het begin, die het schot voor de boeg losten, zijn nu al overleden. Zij waren nog heel voorzichtig door bv. te stellen dat contraceptie voor een voltooid gezin in bepaalde omstandigheden moreel aanvaardbaar zou kunnen zijn. Hiermee veroorzaakten ze echter een sneeuwbaleffect. Pupillen van de grote meesters draafden door en verheerlijkten nagenoeg onbeperkt contraceptie door te stellen dat het een morele plicht is aan tienermeisjes contraceptie te geven. We zijn nu een halve eeuw later en het wordt tijd dat we eens nuchter gaan nadenken.
Op lichamelijk gebied is contraceptie een ontwrichting en onderdrukking van het uiterst subtiel organisme van de vruchtbaarheid, dat het leven van iedere vrouw iedere dag ten diepste beïnvloedt. Het is eigenlijk ziek maken wat gezond is. Is dat de taak van de geneeskunde? En is het niet al te naïef te verwachten dat een dergelijk radicaal ingrijpen zonder zware gevolgen voor de lichamelijke én psychische gezondheid zou kunnen blijven? Of dat zulk een massaal gebruik geen invloed zou hebben op het milieu? Verpletterende studies tonen nu het tegendeel aan. Reeds bij de komst van de allereerste “pillen” waren er biologen die hierop wezen, maar hun stem werd helemaal niet gehoord. Ondertussen heeft de WGO in 2005 oestrogenen en progestagenen, de twee bestanddelen van iedere contraceptieve pil, gerangschikt bij de gevaarlijkste kankerverwekkende stoffen voor de mens.
Ook op menselijk vlak is er iets heel ergs mis. Contraceptie is in feite de verwerping van de persoonlijke verantwoordelijkheid voor eigen daden. Welnu, de persoonlijke verantwoordelijkheid is de kern van de waardigheid van het menselijk handelen. Door te zeggen dat iemand niet verantwoordelijk is voor zijn doen, ontneemt men die persoon de eigenlijke waardigheid in zijn leven. Wie niet verantwoordelijk is voor het kwade dat hij doet, kan ook niet verantwoordelijk zijn voor het goede dat hij doet. En dat is zowat de grootste veroordeling die men over iemand kan uitspreken. In elk geval bewerkt contraceptie een doorbraak voor andere vormen van verwerping. Abortus is het verwerpen van de verantwoordelijkheid voor het ouderschap. Sterilisatie is een verminking. De fameuze Germaine Greer zei hiervan destijds dat het zo iets is als bij iemand, die een bril nodig heeft de ogen uitsteken. En “in vitro” is een praktijk die thuis hoort in de dierengeneeskunde, maar de mens onwaardig is. Ook de beslissing voor euthanasie is een vorm van verwerping van verantwoordelijkheid voor eigen leven. Men acht zichzelf niet in staat of niet waardig om eigen leven of dat van anderen tot het einde toe zo goed en zo waardig mogelijk te dragen en zelf te beëindigen, zelfs niet met behulp van alle moderne middelen.
Theologisch is contraceptie een verwerping van een ingrijpende natuurwet en een onveranderlijke goddelijke wet. God heeft de boom van het leven geplant. In de natuurlijke huwelijksdaad zijn de twee betekenissen van eenwording en voortplanting onafscheidelijk voor altijd met elkaar verbonden. We kunnen dit vergelijken met de voeding. Van eten en drinken mogen we genieten. Tegelijk dienen voedsel en drank echter voor ons levensonderhoud. Deze twee eigenschappen, het lichamelijk genot en het levensonderhoud horen onafscheidelijk bij elkaar. En de eenwording en de voortplanting in de ene huwelijksdaad zijn nog veel ingrijpender met elkaar verbonden.
Tot de weinigen die hierover wel nagedacht hadden, behoorden o.a. Jerôme Lejeune, beroemd geneticus te Parijs (+ 1994) en ontdekker van het “mongolisme”, dr. Siegfried Ernst (+ 2001), voormalig voorzitter van de Lutherse synode van Baden-Württemberg, de aartsbisschop van Krakow, Karol Woytila, de latere Paus Johannes Paulus II (+ 2005) en paus Paulus VI (+ 1978). Hun eenzame strijd en die van vele anderen is nu beloond door de gezinssynodes (2014-2015) en de apostolische aansporing Amoris laetitia. Helaas, een rabiate vrijzinnige die heel goed wist wat contraceptie werkelijk betekende, was Pierre Simon (+ 2008), tweemaal grootmeester van de Franse loge en gedurende decennia de voornaamste raadgever voor de gezinspolitiek in Frankrijk met veel invloed over de grenzen heen. Hij zag in contraceptie de hefboom, waarmee hij meende alle traditionele christelijke gezinswaarden uit hun voegen te kunnen lichten. Helaas heeft hij grotendeels gelijk gehad.
In de Kerk werden tot heden bittere discussies gevoerd over de vraag of contraceptie al of niet moreel aanvaardbaar is. Voor alle oprechte christenen is deze discussie voorbij. De recente synodes over het gezin en de apostolische aansporing Amoris laetitia hebben deze discussie eindelijk en voor goed afgesloten. Zij stellen ondubbelzinnig dat de encycliek van Paulus VI Humanae vitae (1968) en van de apostolische aansporing van Johannes Paulus II Familiaris consortio (1981) dringend (her)ontdekt moeten worden en dat de natuurlijke methoden voor vruchtbaarheidsbeheersing moeten aangemoedigd worden. Tijdens de gezinssynodes hebben deskundigen uit de medische wereld hierover indrukwekkende getuigenissen gegeven. Verder wordt verwezen naar de “theologie van het lichaam” van Johannes Paulus II. Ziedaar de nieuwe geest die onze cultuur kan omvormen tot een cultuur die weer open staat voor het leven. De nieuwe perspectieven liggen in de profetische geest van Humanae vitae, de natuurlijke vruchtbaarheidsmethoden (zoals het wetenschappelijke en efficiënte “Sensiplan®” voor België en Nederland) en de rijke “theologie van het lichaam”. Voorwaarde is wel dat onze bisschoppen en hun clerus, onze theologen en de verantwoordelijken voor de gezinspastoraal zelf doordrongen zijn van deze op de christelijke openbaring gesteunde visie, en ze ook moedig durven verkondigen tegen een openbare opinie in, die deze visie bijzonder hardnekkig blijft bestrijden. En als er dan nog enige steun zou komen vanuit een moedige, waarheidlievende of christelijke pers, dan zal er werkelijk een nieuwe cultuur van het leven ontstaan, waar iedereen beter van wordt.

P. Daniel

Katholiek Nieuwsblad van vandaag 29/7/16 publiceerde op twee bladzijden metmooie fofo’s ons artikel “Amoris laetitia en de herontdekking van een profetische encycliek”, waarin we getracht hebben een gefundeerd en evenwichtig inzicht te geven in deze recente apostolische aansporing (+ 31 (73) 61234 80; zoe@katholieknieuwsblad.nl)

Op onze website, Franse uitgave, vind je hiervan een Franse uitwerking: Amoris laetitia, Joie et espérance de l’amour conjugale: www.maryakub.net/2016/07/27/joie-et-espérance-de-l-amour-conjugale/

Jean-Jacques Cassiman, wereldbekende geneticus:

'De gezondheidszorg is in de voorbije decennia geweldig verbeterd maar cultureel zijn we iets wezenlijks verloren. Er zijn ouders die hun werk opzeggen om voor een kind met problemen te zorgen. Het omgekeerde zie ik minder gebeuren.

'Het kadert allemaal in een grote verschuiving van Vlaanderen als een warme, wat zuiderse samenleving naar een killer, noorders aandoend model.

'Het discours van De Wever tegen de Waalse socialisten nodigt niet uit om sociaal voelend te zijn, niet? Maar bij mijn lezingen voel ik goed aan dat de mensen dat wel willen zijn. Waarom blijft dat verstopt? Ik heb de indruk dat mensen niet meer durven. Ze laten zich zo makkelijk beïnvloeden door populisme.

'We zijn gedoemd om socialer te leven of we stevenen recht op een volgende wereldoorlog af. Al geloof ik nog steeds sterk in Europa.'

Beke was vol lof geweest voor de ‘wir schaffen das’-uitspraak die de Duitse Bondskanselier Angela Merkel donderdag nog eens herhaalde als antwoord op de islamterreur die ook Duitsland treft.

Louis Ide, arts en de 'gezondheidsspecialist' van de NV-A, heeft  er niet beter op gevonden om daarop aan het adres van Beke een foto van de vermoorde Franse priester Père Jacques Hamel te sturen met daarbij ‘@wbeke ‘wir schaffen das’ #merkel’.

Dat is toch wel van een onvoorstelbare grofheid! Ide, academicus, arts, parlementslid, steekt daarmee de primitieve, platvloerse Trump naar de kroon. Ik ben ervan overtuigd dat vele NV-A-leden en sympathisanten rood kleuren van plaatsvervangende schaamte!

Geert De Kerpel, hoofdredacteur van het christelijke weekblad Tertio, reageert vlijmscherp op het SP.A-voorstel om abortus mogelijk maken tot 20 weken, terwijl dat nu maar tot 12 weken mogelijk is.

Elk jaar trekken immers tussen de 500 en 600 Belgische vrouwen de grens met Nederland over om daar een abortus te laten uitvoeren. Het zijn allemaal vrouwen die meer dan twaalf weken zwanger zijn, en dus in ons land geen recht meer hebben op een vrije abortus. 'Een hypocriete situatie', vindt SP.A-kamerlid Karin Jiroflé. "

De argumenten die SP.A aanhaalt, bevestigen dat abortus in overgrote mate wordt gepleegd om sociale en financiële redenen, stelt Geert De Kerpel in een bijdrage op Facebook. De ingreep wordt dus nauwelijks uitgevoerd om redenen die de voorvechters van de depenalisering naar voor schoven: verkrachting, een levensbedreigende situatie voor de zwangere vrouw of een ongeneeslijke zwaar lijdende foetus, stelt hij. 'Wie toen vraagtekens plaatste bij de argumentatie van de voorstanders was een onmens. Wie waarschuwde voor een hellend vlak te kwader trouw.'

'Vanaf de depenalisering bleken de motieven die de aanvraagsters opgaven in overgrote mate niet degene te zijn van de indieners van het wetsvoorstel en hun voorstanders', vervolgt De Kerpel. 'Het zegt veel, heel veel over een samenleving als die in almaar toenemende mate wettelijke mogelijkheden aanreikt om menselijk leven straffeloos moedwillig voortijdig te beëindigen. Hoeft het trouwens te verwonderen dat in zo'n cultuur de geesten ook almaar meer rijpen om de doodstraf opnieuw in te voeren?

Het Westen stelt tegenover de cultuur van de dood van IS en andere jihadi de cultuur van het leven", luidt het dan. 

Tegen de achtergrond van de gelegaliseerde massale abortuspraktijk in het Westen, kan er nog moeilijk sprake zijn van 'de cultuur van het leven', aldus De Kerpel.

XI/29
Vrijdag 22 juli 2016

Feesten, bidden en werken
De heilige Benedictus (+ 547), de vader van het westerse monnikendom en de patroon van Europa hield het bij “ora et labora” (bid en werk). Wij hebben er deze week een feestelijk strikje rond gedaan. Zaterdag vierden we O.L.Vrouw van de Carmel en woensdag de profeet Elia. (De Belgische nationale feestdag van gisteren wordt hier natuurlijk niet gevierd, maar we hebben wel voor ons land gebeden). Beide dagen beschouwden we als een soort zondag, evenwel met de lange en mooie gebedsdiensten van het feest. In de 12e eeuw leefden op de berg Carmel vele kluizenaars, bijzonder toegewijd aan de profeet Elia en aan O.L. Vrouw. Onder druk van moslims verspreidden ze zich over Europa, waar ze evenwel aanvankelijk helemaal niet werden aanvaard. O.L.Vrouw toonde aan prior Simon Stock (14e eeuw) zelf het “monastieke schapulier”, dat voor vele gelovigen een teken zou worden van een algehele toewijding aan God langs Maria. Het verspreidde zich over heel de Kerk. En ook de profeet Elia wordt in het oosten gevierd als zowat de grootste van de profeten uit het Oude Verbond, die het monnikenleven maar ook gewone gelovigen op bijzondere wijze blijft bezielen. Woensdag avond hebben we een gezellige en feestelijke picknick gehouden in het kleine salon en op het voorplein terwijl de drukkende hitte van de dag al in een zachte koelte was overgegaan. Bovendien mocht ik tevens de verjaardag van mijn priesterwijding vieren en hoe ouder je wordt, hoe meer aandacht daaraan besteed wordt, in ernst en in leute.
Toch is er deze week ook hard gewerkt en vooral zijn er goede plannen uitgewerkt om zoveel mogelijk mensen werk te verschaffen. Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel coördineren uiteindelijk de plannen en daardoor hadden we deze week ook een aantal bezoekers die hieraan op deskundige wijze meewerken. Een aantal vrouwen uit ons dorp hebben onder leiding van creatieve zusters al kinderkleding gemaakt. Als de Fransen van “haute couture” spreken, laten wij het dan hebben over “suprème couture” of zo iets. Nu zijn er contacten in Italië, Griekenland, Libanon en Dubai die deze producten willen afnemen. Verder zijn al de nodige contacten gelegd om hier binnen kort een boederij te starten met 72 koeien en een bijbehorende kaasmakerij. Hiervan zullen heel wat families kunnen leven. Vervolgens worden nieuwe fruitbomen geplant voor de families die vroeger leefden van hun kersenbomen in de bergen en die door de terroristen verwoest zijn. Ook is er een zeepfabiek in de maak. Voor ons eerste bedrijf, de kaarsenmakerij moeten we nog een nieuwe impuls vinden. Inmiddels zijn er immers overal led-lampen die ook gebruikt worden wanneer er geen elektriciteit is en een batterij wordt ingeschakeld. Dat doet de behoefte aan kaarsen uiteraard fel dalen. Toch was hier deze week een man en goede vriend, die zal trachten regelmatig bestellingen te plaatsen en er voor zorgen dat de kaarsen ergens verkocht worden. Indien dit op gang zou komen kunnen ook hierin meerdere arbeiders te werk gesteld worden.
Juist vandaag valt een groep van een hondertal schoolkinderen (moslims) uit Qâra binnen. Het zijn jongeren die zich geëngageerd hebben om de straten proper te maken of netjes te houden (wat echt wel nodig is). De meisjes dragen allemaal een hoofddoek. Ze zijn allen gewapend met een gsm en willen met iemand van de gemeenschap op de foto staan. Bij de rondleiding luisteren ze aandachtig naar de uitleg over het christelijk geloof. Als hen verteld wordt dat Jezus het Woord en de Geest van God en zelf ook echt God is, wordt niemand kwaad maar vraagt iemand: hoe kunnen we bidden tot Jezus? Het is echt waar wat Jezus zei: De oogst is groot maar de arbeiders zijn weinig in getal...

Gaan we naar een werelddictatuur?

Toen John Fitzgerald Kennedy in 1963 vermoord werd, was heel de wereld verontwaardigd en beschouwde Lee Harvey Oswald als de snoodaard die op zijn eentje de jongste president van de VS vermoord had. Toen Mehmet Ali Agça op 13 mei 1981 paus Johannes Paulus II op het St. Pietersplein te Rome neerschoot, vroegen sommigen zich al af of deze verwarde Turk niet de marionet was van verborgen krachten. Johannes Paulus II kon immers terecht beschouwd worden als het grootste gevaar voor het voortbestaan van de toenmalige Sovjet-Unie. Ondertussen zijn er steeds meer tekenen dat grote aanslagen, staatsgrepen, bloedige oorlogen niet zomaar toevallig ontstaan uit ongelukkige omstandigheden, maar uiteindelijk uitgelokt en nauwkeurig geregeld worden door schimmige heersers op het hoogste wereldvlak om politieke, economische, militaire en strategische belangen. Van 7 tot 8 juli 2016 werd in Warschau de top gehouden van Europese staatshoofden en de hoogste leiding van de NAVO. Zij verkondigden luid dat zij zich met al hun krachten inzetten voor de veiligheid van de volkeren, kortom van bijna heel de wereld. Tevens werd nog eens gepoogd om Rusland, dat niemand bedreigt, af te schilderen als het allergrootste gevaar om hun massale oorlogsvoering nog op te drijven. En onmiddellijk daarop (14 en 15 juli) is er dan een massale aanslag in Nice en een dramatische staatsgreep in Turkije, het meest geëngageerde land van de NAVO met zijn machtige legerbases aan de grens met Syrië, die van daaruit het hele Midden-Oosten en Europa beheerst. Massaslachtingen, lynchpartijen, gruwelijke repressie en duizenden vliegen achter de tralies. Waar zat toen de NAVO en welke rol speelde die? En er is nog iets anders dat opvalt. Telkens na een grote aanslag worden door regeringen forse uitspraken gedaan en draconische maatregelen genomen. Het geklungel van de veiligheidsdiensten wordt fel veroordeeld en drastische hervormingen worden aangekondigd. Bij een volgende aanslag blijkt dan dat het geklungel nog groter was dan voorheen. Wat echter onverminderd verder gaat is de beknotting van de vrijheid van het volk door een zogenaamde noodzakelijke noodtoestand. Steeds meer worden democratieën omgevormd tot dictaturen, waarbij er geen aandacht meer is voor de vrijheid en de waardigheid van de mensen. Gaan we toch steeds meer naar één werelddictatuur?
“De waarheid zal u vrijmaken”
Hele volkeren worden op de vlucht gedreven, in de armoede gestort of zelfs uitgemoord. Harmonische samenlevingen in een welvarend land, worden ontwricht om politieke, economische en strategische belangen van grootmachten. De rijkste beschavingen met een cultuur en geloof van duizenden jaren, worden teruggeworpen als in een stenen tijdperk. Dit alles wordt mogelijk gemaakt mede door een massa mensen die onwetend of onverschillig deze misdaden laten gebeuren en zo hun stille steun geven aan de grootste misdaden. Daarom is het nodig dat we de waarheid trachten te zien en daarvan ook getuigen. Wat voor zin heeft een vroom gebed in onze binnenkamer wanneer we weten dat in de kamer ernaast onschuldigen worden gedood terwijl wij niets doen of zeggen?
Al vijf jaar zoeken we naar de waarheid achter de ellende in Syrië. De toestand is zeer ingewikkeld en complex, zowel van binnen als van buiten. Toch zijn bepaalde hoofdlijnen vrij duidelijk vanuit hetgeen we hier meemaken.
1) De diepe oorzaak van de Syrische crisis is gelegen in de agressieve en overheersende houding van de VS, Saoedi-Arabië, Qatar en Israël met de NAVO en hun bondgenoten. Het plan van de “Amerikaanse pijplijn” in Syrië speelt hierbij al meer dan een halve eeuw een grote rol. Die landen willen een ontwrichting, een omverwerpen van de wettige regering, het breken van de wil van het volk, een in stukken verdelen van het land, een chaos om hierdoor hun belangen op te leggen. Elk van deze landen en hun bondgenoten streeft hierbij nog zijn eigen belangen na.
2) De Syrische samenleving met al haar gebreken, tekorten en onvolmaaktheden wilde steeds een ware onafhankelijke lekenstaat zijn, waarin burgers van verschillende afkomst of geloof, elkaar als gelijkwaardig aanvaarden. Zo was Syrië tot begin 2011 een welvarende en harmonieuze samenleving. Omdat de meerderheid van de Syriërs de onrechtvaardige oorlog tegen hun land doorzag, zijn volk, leger, regering en president nu meer dan ooit één. Dit is de diepe kracht waardoor het land al vijf jaar lang kon standhouden tegen de militaire overmacht van de “internationale gemeenschap” in.
3) Een militaire inval in Syrië, zoals in Libië, kon uiteindelijk niet gerealiseerd worden. Van de massale gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013) waren er net iets te veel mensen die wisten dat het door de “vrienden van Syrië” zelf bedacht en uitgevoerd was. Daarom zijn zij steeds meer rebellengroepen gaan vormen, bewapenen, trainen en betalen. Ze hebben zelf deze groepen nu niet helemaal meer in de hand, zodat deze groepen zich ook tegen hun eigen broodheren keren. Om de paar dagen is er ergens wel een massale aanslag. De meest beruchte groep is die van Daesh of ISIS, ontstaan uit de Amerikaans-Engelse inval in Irak (2003). Deze groep wil een Islamitisch kalifaat in Irak en Syrië.
4) In 2015 leek het dat Syrië uiteindelijk geen stand zou kunnen houden tegen een overmacht van terroristen, gesteund door de halve wereld. De Syrische regering vroeg hulp aan Rusland. Rusland heeft op korte tijd, in samenwerking met Syrië en Iran, het terrorisme veel efficiënter bestreden dan de monstercoalitie onder leiding van de VS gedurende een heel jaar. Immers, het doel van de VS is niet ISIS bestrijden maar militair (onwettig!) aanwezig zijn en overheersen door de terroristen te gebruiken. De ISIS is groot en sterk geworden, dank zij de inzet van de internationale coalitie o.l.v. de VS in Syrië. Het doel van de VS en hun bondgenoten blijft onveranderd, de methoden worden telkens aangepast aan de omstandigheden.
5) De coalitie van Syrië, Rusland, Hezbollah, Iran (China) is de enige die ondubbelzinnig én wettelijk het terrorisme in Syrië bestrijdt, omdat zij samenwerkt met de wettig gekozen regering. Deze coalitie heeft de balans definitief in het voordeel van Syrië doen overhellen. Toch zal zij geen vrede en bevrijding kunnen brengen, zolang de anderen de ontwrichting van Syrië blijven nastreven. En dezen zullen niet vlug geneigd zijn van hun oorspronkelijk plan af te zien. Met succes kunnen ze tot heden de indruk geven dat ze het terrorisme bestrijden terwijl ze eigenlijk het land verder blijven ontwrichten. Zolang de volkeren hun masker niet afrukken zullen ze verder doen. Anderzijds is ook de wettige coalitie, die het onderling op bepaalde punten eens is en op andere punten van mening verschilt. Ze willen allen het wereldterrorisme in Syrië werkelijk bestrijden en erkennen de noodzaak van de eenheid en stabiliteit van Syrië. Rusland heeft nooit om een “regeringswissel” in Syrië gevraagd maar steeds de soevereiniteit van het land erkend en gezegd dat het volk zelf moet beslissen over zijn regering. Rusland is echter meer geneigd “een staakt-het-vuren” in te stellen en de gevechten te verminderen, terwijl Hezbollah en Iran (gedeeltelijk terecht) menen dat hierdoor aan de terroristengroepen alleen maar de kans gegeven wordt zichzelf te versterken. Zij willen een meer directe en daadkrachtige bestrijding van het terrorisme. Rusland streeft meer naar een politieke oplossing.
6) In Syrië is de wereld aan het overgaan van een ‘unipolair’ naar een ‘multipolair’ model. Tot voor de oorlog tegen Syrië konden de VS, NAVO en bondgenoten gelijk welk land aan hun heerschappij onderwerpen en hun westerse economische belangen opleggen door staatsgrepen uit te lokken, regerinswissels te bewerken, onwettige sancties op te leggen en een “creatieve chaos” te scheppen. Inmiddels loopt de Russische beer echter weer vrij rond en heeft ook nog tanden. Rusland bedreigt op dit ogenblik niemand, maar het feit dat het onafhankelijk is en zich (gelukkig) niet wil onderwerpen aan de heersende westerse (Amerikaanse) wereld(wan)orde en daarbij vrij overeenkomsten sluit met China en andere mogendheden, is voor de ‘unipolaire’ wereldheersers onaanvaardbaar. De VS zullen eens moeten ophouden Rusland, China en andere “onafhankelijke” landen op alle mogelijke manieren te bestrijden. Zij zullen eens de verandering die in Syrië heeft plaats gevonden moeten erkennen. De weerstand in Syrie kon door de ‘unipolaire’ wereld niet gebroken worden. Er zijn voortaan meerdere gelijkwaardige grootmachten in deze wereld, die elkaar ook best als gelijkwaardig behandelen en aanvaarden tot vrede en welvaart van heel de mensenfamilie.
Dit is niet “dé waarheid”, maar wel een eerlijke poging om in het huidige drama van het Midden Oosten van binnen uit, waarheid en leugen van elkaar te scheiden om het leven van mensen en landen te respecteren. De volle waarheid vinden we in de persoon van Jezus Christus. Hij is de openbaring van Gods liefde voor alle mensen. Hij heeft door zijn lijden en Kruisdood de mensheid bevrijd van kwaad en zonde. Hij nodigt ons uit Hem na te volgen. Dat is de waarheid die bevrijdt (cf. Johannes 8, 32). Dat is de weg die overheersing, jaloezie, hebzucht, grootheidswaan overwint. Hierdoor worden mensen in hun waardigheid erkend en landen in hun eigenheid ondersteund. Dit brengt leven in plaats van dood, vrijheid in plaats van slavernij, liefde in plaats van haat. En dit is de roeping van ieder mens. Hieraan kan iedereen op zijn plaats en zijn wijze meewerken.
Een passie van bijna een halve eeuw
Volgende maandag is het 48 jaar geleden dat paus Paulus VI zijn encycliek Humanae vitae uitgaf, waarover nu bijna een halve eeuw in de Kerk heftig werd gediscussieerd. Voor velen is deze encycliek zoveel als een hopeloos achterhoedegevecht. De “contraceptieve roes” veroverde vanuit het westen nagenoeg de hele wereld. Anderen voelen zich pijnlijk en onrechtvaardig veroordeeld, terwijl dit totaal niet de bedoeling was van Paulus VI. Het was voor hem een noodkreet aan de Kerk en de wereld. Helaas zijn de waarschuwingen en voorspellingen van Paulus VI allemaal uitgekomen. Slechts heel weinigen waren bereid na te denken over hetgeen kunstmatige contraceptie eigenlijk betekent voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid. Geestelijk is het een radicale afwijzing van de persoonlijke verantwoordelijkheid, wat juist de kern is van alle menselijk handelen. Daarom zijn hieruit als vanzelf zovele andere morele ontwrichtingen gevolgd.
Samen met eminente vrienden, ook uit de geneeskunde, zijn wij steeds meer overtuigd geraakt dat de contraceptieve cultuur van de voorbije halve eeuw de grootste catastrofe was/is, zowel voor de lichamelijke als voor de geestelijke gezondheid van het volk. Het is ons evenwel nooit gelukt hiervoor enige aandacht te vragen in ons parochieblad, Kerk en Leven. Wel mocht ik ooit in Tertio ’n halve bladzijde schrijven over een “Miskend profetisch document”. Hierop kreeg evenwel een luidspreker uit de theologie een volle bladzijde om zijn onbegrip en kritiek te spuien. Toch hebben wij goede hoop dat er op lange termijn en heel langzaam een kentering komt. De mythe van de veilige contraceptie is in ieder geval voor goed voorbij. En paus Franciscus heeft met zijn apostolische aansporing Amoris laetita (19 maart 2016), de vreugde van de waarheid, de morele discussies over contraceptie definitief beslecht. Wil je weten hoe? Lees het Katholiek Nieuwsblad van volgende vrijdag. We verwachten dat je daarin enig antwoord zult vinden.
Uit “Humanae vitae”
 “Alleen wanneer de beide wezenlijke aspecten, namelijk de een-wording en de voortplanting, bewaard blijven, behoudt de huwelijksdaad ten volle haar zin van wederzijdse en echte liefde en haar gerichtheid op de zeer verheven roeping van de mens tot het ouderschap” (Humanae vitae, nr. 12)
 In nr. 17 worden de gevolgen van kunstmatige contraceptie voorspeld: een brede weg naar huwelijksontrouw en algemeen zedenverval, het verlies van de eerbied voor de vrouw doordat ze een middel wordt voor egoïstische bevrediding van de hartstocht, de burgerlijke overheid die haar macht misbruikt om door middel van contraceptie de meest persoonlijke en intieme sfeer van de echtgenoten te bepalen.
Paus Paulus VI werd op 6 augustus 1978 begraven. Toen de kist met de eenvoudige ruwe planken ten grave werd gedragen, steeg er van op het Sint Pietersplein onverwachts een oorverdovend applaus op. Het was als een posthuum eerherstel voor de man die het juiste inzicht had en de moed om de mensheid tegen zichzelf te beschermen, tegen een groot deel van de openbare opinie (ook in de Kerk) in. Heilige Paus Paulus VI, wees onze voorspreker opdat we terugkeren naar de waarheid en het leven van het evangelie.
P. Daniel

XI/28
Vrijdag 15 juli 2016

Visie

Een volk dat geen visie heeft sterft. Een visie geeft hoop en moed om
te volharden in moeilijke tijden. Hoewel vele Syriërs in tragische
omstandigheden leven, zijn er maar weinige zelfdodingen, in
vergelijking met het hoge aantal in het welvarende Europa en België.
Syriërs weten waarvoor ze leven, lijden en vechten. Hun weerstand
heeft een grote waarde voor heel de wereld. Hetzelfde geldt ook voor
een gemeenschap. Een gemeenschap zonder visie verliest de hoop en
sterft. Onze gemeenschap heeft een belangrijke impuls geërfd uit de
Libanese oorlog (1975-). De zustergemeenschap van de Carmel in Harissa
(van de Theotokos en de eenheid) had bij het begin van deze oorlog al
meteen begrepen dat het helemaal niet ging om een zogenaamde
“burgeroorlog”, maar om een geplande uitroeiing van de christenen in
Libanon en de omvorming van een christelijk naar een moslimland, voor
politieke doeleinden. Zij namen onmiddellijk de beslissing alles te
doen wat mogelijk was voor de bevolking. Ze sloten een overeenkomst
met een bezielde, Franse christelijke hulporganisatie die containers
stuurde. Het klooster van Harissa werd een verdeelcentrum van hulp aan
de Libanese bevolking. Het gooide gans het leven van de carmelitessen
overhoop en het slot werd opgeheven. Toch bleven ze meer dan ooit hun
roeping trouw en beseften dat Jezus hen niet vroeg of ze wel alle
kloosterregeltjes onderhouden hadden, maar wel: “Wat heb je gedaan
voor mijn lijdende broeders en zusters”? Er werd gezorgd voor eten,
kleding, bescherming en onderdak. Hierbij heeft moeder Agnes-Mariam,
die destijds in dit klooster carmelites was, een groot deel van de
organisatie op zich genomen. Toen de oorlog tegen Syrië uitbrak was
het inzicht in wat er eigenlijk gaande was nog duidelijker. Terwijl de
hele Atlantische pers sprak over een spontane volksopstand, zag en
wist de gemeenschap van Mar Yakub (en het Syrische volk) heel goed dat
het een op het hoogste wereldvlak georganiseerde ontwrichting was
voor politieke, economische en strategische belangen. Zij besloten al
het mogelijke te doen om de lijdende bevolking te helpen. Mensen in
nood, straatkinderen, armen, zieken werden druppelsgewijze in de
gemeenschap zelf opgevangen en in het christelijk geloof ingewijd. Er
werden drie centra van hulpverlening gevormd voor de Syrische
bevolking, die nog erg actief zijn. Ondertussen gaat veel aandacht
naar het oprichten van allerlei bedrijven en bedrijfjes om mensen
zelf hun kost te laten verdienen. Sinds een onverwachte en massale
hulpverlening aan Aleppo op een nagenoeg onmogelijk ogenblik lukte,
wilden meerdere grote organisaties meewerken. Hierbij ontdekte de
gemeenschap nieuwe gevaren, nl. de waarheid van Jezus’ woord: “Gaat
dan, maar zie, Ik zend u als lammeren tussen wolven” (Lucas 10, 3). De
hulpverlening breidde zich uit. Deze woensdag kwam een delegatie van
een hondertal mensen van het dorp Jarajir uit het gebergte, in de
buurt, ons danken omdat dit dorp dank zij de tussenkomst van moeder
Agnes-Mariam en het klooster uiteindelijk gespaard en in leven
gebleven zijn op het ogenblik dat er veel rebellen in het dorp waren
en de toestand heel gevaarlijk was. Bij het bezoek aan de kerk en de
crypte werd, zoals gewoonlijk, uitvoerig het christelijk geloof
verkondigd. Hierbij worden de mooiste verzen over Jezus uit de Koran
aangehaald, die meestal door de moslims zelf nauwelijks gekend zijn.
Uiteraard krijgen we eveneens voldoende misprijzen, tegenwerking of
laster, vooral vanuit sommige katholieke middens in het buitenland,
die verontwaardigd zijn omdat we de “politiek correcte lijn” niet
volgen of zogenaamd “aan pollitiek doen”. Ondertussen is de toestand
weer verbeterd, maar we weten niet wat de toekomst nog brengt. Daarom
wordt alles in het werk gesteld om het grote terrein met duizenden
vruchtbomen, groenten, kruiden zo te organiseren dat het voor velen
eens nuttig kan zijn. Ook willen we geleidelijk er voor zorgen dat we
met zonnepanelen voldoende stroom hebben voor heel het klooster. We
bereiden ons voor om helemaal zelfbedruipend te worden voor onszelf en
de velen om ons heen. Ondertussen volharden we in gebed en werk. We
beginnen de dag met het byzantijnse morgengebed en een lange stille
meditatie. Na het werk volgen middaggebed, eucharistie, vespers,
completen. Op donderdagavond houden we een uur aanbidding bij het
uitgestelde Allerheiligste Sacrament. We trachten deze dagorde zo
trouw mogelijk te volgen maar op ieder ogenblik kan gelijk welk gebed
vervallen als er een dringende noodzaak zich aandient. Het doel is te
luisteren naar wat de heilige Geest op dat ogenblik van ons vraagt.
Heer, weest ons zondaars genadig en aanvaard onze schamele
inspanningen voor het heil van Kerk en wereld.

Vakantiesfeer

Het is al geruime tijd overdag zeer warm, rond de 30° (of meer). De
abrikozenoogst is afgewerkt en de vijgen zijn nog niet rijp. Nu
worden vooral courgetten en de bessen geplukt. Het grote werk blijft
echter: water geven. Iedere dag moet een ander deel goed voorzien
worden en tussendoor moeten de kruiden en terreinen die niet aan het
“sociale systeem” van watervoorziening zijn aangesloten water krijgen.
Ondertussen is het al volop vakantie. En zo kwam zondag de gedachte
op om eens een echte vakantiedag te organiseren. We hebben een groot
zwembad gekregen en dat werd in de binnentuin geïnstalleerd. Water is
er genoeg als er maar elektriciteit is om het op te pompen. En we
krijgen steeds meer elektriciteit. Het water komt van 1200 m diep, is
van vulkanische oorsprong en warm, d.w.z . meer dan lauw maar ook
weer niet heet. Het is ruimschoots warm genoeg om er een douche mee te
nemen. De grote kuip van het zwembad werd gevuld en in de namiddag
doken de zusters en de kinderen het water in. De poort van de
binnentuin ging zedig dicht en tegen de avond zaten allen weer fris
in de refter voor een avondmaal. Vermits er een Franse en Portugese
zuster in de gemeenschap is en hun landen de Europese voetbalfinale
spelen, hing er heel de dag al een competiegeest in de lucht. De
overgrote meerderheid supporterde voor Portugal. We zijn de
verwoestende politiek van Frankrijk en hun sponsor Qatar hier niet zo
genegen en zo bleef de Franse zuster moederziel alleen over als fan
voor haar land. Het internet werkt hier meestal erg traag of met
onderbreking. Er werd besloten naar het grote salon aan de ingang te
gaan, om samen met onze families die daar wonen een zo goed mogelijke
kwaliteit van beeld te bereiken. Iedereen was present en er werd fel
gesupporterd voor Portugal met af en toe een luid “boe”-geroep voor
diegene die het toch waagde enige sympatie voor de Fransen te tonen.
Het begin van de match hebben we grotendeels gemist, geleidelijk werd
het beeld beter. Met de rust en de onnozele reclamespots was het
beeld bijna perfect en van de rest konden we nagenoeg zonder
onderbreking genieten. We moesten wel wachten tot na middernacht om de
vruchten van onze steun aan Portugal te beleven: Frankrijk-Portugal:
0-1! De vreugde was immens en er werd meteen overeengekomen om de
rest van de maandag ook als een zondag en rustdag te beschouwen! De
beelden van de kleine Portugese jongen die de wenende Franse
voetbalfan met tederheid troost, zijn de wereld rond gegaan. De
Portugese coach, Fernando Santos, die een tijd een lauwe gelovige was,
zoals zovelen, en daarna een vurige christen werd, sprak voor
honderden journalisten een indrukwekkend dankwoord uit, beginnend met
een dank aan God de Vader. Hierna zei hij dat hij zijn Vriend ging
bedanken en zijn Moeder (Fernando Santos “Quero agradecer a Deus Pai”,
11.07.2016; familiacrista.paulus.pt). Ja, dit is een overwinning van
een christelijke Portugese-Europese ploeg op een Arabisch-Franse
moslimploeg.

Venezuela

Vanwege de familie van een medezuster uit Venezuela bereikt ons een
noodkreet over de schrijnende toestand aldaar. Mensen lijden honger,
hebben niet de nodige medicamenten, mensen worden gekidnapt en de
militaire repressie neemt drastisch toe. De wantoestanden in politiek
en economie hebben een ware humanitaire crisis veroorzaakt. Mgr. Diego
Padron, voorzitter van de bisschoppenconferentie, lanceert bij de
opening van de 106e plenaire vergadering een directe aanval tegen de
huidige politieke leiders. Zij moeten hun gezag van het volk krijgen
en niet omgekeerd. Zij moeten de gerechtvaardigde verzuchtingen van
het volk respecteren en niet met militair geweld onderdrukken. Het
welzijn van het volk mag niet opgeofferd worden aan een politieke
ideologie. De bisschop eist dat alle partijen een dialoog beginnen om
tot verzoening en vrede te komen. Venezuela is het land dat de
grootste voorraad aan petroleum bezit. Is dit nu weer een voldoende
reden om het land te ontwrichten en het volk in een schrijnende
armoede te storten opdat wereldheersers zich van de petroleum meester
kunnen maken?

Veranderingen

De aardverschuiving van de Brexit blijft voor naschokken zorgen. De
arrogantie van een “Europa zonder grenzen” was in feite gebouwd op de
ruinen van de afzonderlijke landen. Het “westen” is niet zozeer een
geografische omschrijving maar een christelijke beschaving, die heel
de wereld veroverde. Vanaf het begin werden door de Europese Unie
de spirituele krachten, de eigenlijke fundamenten ontkend, nl. de
christelijke wortels. In het Handvest van de fundamentele rechten van
de Europese Unie was al een verbod opgenomen “van alle discriminatie
met betrekking tot ‘seksuele orientaties’” (artikel 21), waardoor het
pseudo-homo-huwelijk dus al voorzien was. En zo werd de EU omgevormd
tot een ideologische tribune, die boven het volk en tegen het volk in,
wetten opdrong aan de nationale regeringen om de traditionele
christelijke waarden en vooral het gezin te ondermijnen, in plaats van
te zorgen voor een gezonde gezamenlijke politiek, voor veiligheid en
welvaart. In 2017 wordt het derde eeuwfeest gevierd van de stichting
van de Groot Loge in London, de moeder van de moderne vrijmetselarij.
Een eeuw geleden schreef Oswald SPENGLER, Der Untergang des
Abendlandes (1917). Misschien is de vervulling daarvan op komst. Wij
scharen ons daarentegen aan de kant van Augustinus (+ 430), die zijn
‘Stad Gods’ schreef op het ogenblik dat de barbaren zijn bisschoppstad
belegerden. In de ineenstorting van het machtige Romeinse Rijk zag
Augustinus een nieuwe doorbraak van het Rijk Gods.
Hoe dan ook, na de Brexit komt er ook beweging in de relaties met
Damascus. Turkije heeft openlijk zijn verontschuldigingen aangeboden
aan Rusland en wil nu ook met Syrië zijn relaties herstellen om eigen
terrorisme de baas te kunnen. Frankrijk denkt er zelfs aan zijn
ambassade in Damascus terug te openen. En een delegatie van het
Europese parlement onder leiding van Javier Couso, ondervoorzitter van
de commissie voor buitenlandse betrekkingen, heeft Damascus en de
Syrische president bezocht. Couso zegt dat de politiek van de EU
moet veranderen en het internationaal recht moet erkennen. Meerdere
landen die tot heden gevochten hebben om de Syrische regering ten val
te brengen, zijn na vijf jaar aan het genezen van hun blindheid en
beginnen te begrijpen dat een sterke eenheid tussen volk, leger,
regering en president niet zomaar gebroken kan worden. Met leugens kun
je wel een publieke opinie veranderen maar niet de werkelijkheid zelf.
Vooreerst moeten ze toegeven wat de Syrische president vanaf het begin
gezegd heeft: wie terroristen steunt om ons land te ontwrichten zal
vroeg of laat de terroristen zelf op bezoek krijgen. Nu is het zo ver.
Isis bedriegt de hele wereld. Gisteren, op de Franse nationale
feestdag zagen we het opnieuw in Nice. Het Syrische leger, gesteund
door Hezbollah, Rusland en Iran (en China) is de enige coalitie die
effectief het terrorisme bestrijdt. Het is dus belangrijk om daarmee
ooit op een of andere wijze contact te nemen. Verder zal iedere
oorlog, ook deze, eens eindigen. De landen die eerst voor miljarden
verwoestingen hebben aangericht, willen nu in stilte, in het geheim
of openlijk contact zoeken met Damascus (om contracten te kunnen
tekenen?) Hoe meer er verwoest is, hoe meer ze zich kunnen laten
betalen voor de heropbouw. Maar kom, als ze nu al zouden ophouden
terroristen te sturen en te steunen, is het al een goed begin en een
grondige verandering. En terwijl de aanslagen over heel het land
blijven voortduren, ziet het er toch naar uit dat de “moeder van alle
veldslagen”, nl. het gevecht om de bevrijding van de tweede stad van
het land, Aleppo, nabij is. Daar hopen we op.

En ziehier dan onze aangekondige geestelijke bezinning:

Het gevecht tegen onszelf

Alles gaat goed. Ik ben tevreden, de wereld lacht me toe! En plots,
zonder altijd te weten waarom, voel ik mij verdrietig, angstig,
twijfelacthig. Wat scheelt er toch? Vaak gaat het om stomme dingen.
Mijn buurman stuurt mij een norse blik toe. Tien minuten later,
aangekomen op het werk: een van mijn collega’s – althans dat vermoed
ik toch – is gaan lopen met mijn nieuwste pen. Een half uur later:
mijn baas komt toe en brult mij toe dat mijn vorig project op niets
trok. Mijn hoofd begint te tollen, ik begin het noorden te verliezen
en ik kan mij maar net inhouden om mijn baas niets terug te
schreeuwen. Ik begin al snel te denken dat ik niet geliefd ben, dat ik
nooit nergens in slaag ...
Volgens de woestijvaders (de eerste monniken die naar de woestijn
trokken om aan zichzelf te werken en zo één te worden met Christus)
zijn de gedachten onze ennemy number one! Het is lucht, het betekent
niets, en wat vandaag zo is (in mijn hoofd) kan morgen volledig anders
zijn. Zegt de Heer niet: Bekommer u niet om morgen, morgen zal zich
wel bekommeren om zichzelf. De volgende gedachten komen uit een
conferentie van moeder Agnes-Mariam, die ze enkele jaren geleden gaf
voor de gemeenschap. Ze legt op een toegankelijjke wijze het
mechanisme van onze gedachten uit en leert hoe we als christenen
hiertegen horen te vechten. Al is dit gericht tot religieuzen, . we
zijn allen geroepen tot diepe verbondheid met God. . St Basilius de
Grote (+ 379) huiverde om monniken en gewone christenen te scheiden.
Neen, degene die gedoopt is, is geroepen om VRIJ te worden in de Heer.
En die vrijheid is een innerlijke vrijheid, waarin we de Heilige Geest
toelaten ons om te vormen naar het beeld van Christus – monnik of
leek, dus geen excuus - we zijn allen in hetzelfde gevecht betrokken.
Genoeg inleiding, laten we horen hoe ons gedachten-mechanisme ons maar
al te vaak de dieperik instort en hoe we ons horen te verdedigen tegen
die verleidingen.

Onze gedachten beheersen

Hoe leren onze gedachten te beheersen? Wij zijn geroepen, onze
gedachten te beheersen. Waarom? Laat u Iedereen in uw huis binnen?
Natuurlijk niet. Er is een deur en er is een portier. De deur is de
aandacht en de portier is het hart. Ik gebruik mijn aandacht om mijn
gedachten te beheersen. U zal me zeggen dat het erg moeilijk is. Het
is niet moeilijk, het is nieuw; we zijn dat niet gewend. We zijn
gewend aan veel dingen en vooortdurend moeten we ons aanpassen aan
nieuwe zaken. We wisten niet hoe we moesten SMSen, we hebben het
geleerd, we wistenniet hoe te googlen, we leerden het...
We kunnen leren. Het is erg belangrijk, om te leren onze gedachten te
beheersen. De bruid zegt in het Hooglied: “De zonen van mijn moeder
waren hard tegen mij. Zij lieten mij hun wijngaarden bewaken, zo heb
ik voor mijn eigen wijngaard niet kunnen zorgen” (Hooglied 1, 6). Ik
heb gezorgd voor de kudden van alleman, maar naar mijn eigen kudde heb
ik niet omgezien. Wie is die kudde? Ikzelf: mijn gedachten, mijn
geest, mijn ziel, mijn hart, mijn wil, mijn verlangen, alles wat ik
ben. Ik ben met vanalles en nog wat bezig geweest, behalve dan met
mezelf. God zal mij niet vragen: "Wat heb je gedaan met de wereld?
Misschien zal Hij me vragen: "Wat heb je gedaan met je broer?” Maar
Hij zal me eerst en vooral vragen: "Wat heb je met jezelf gedaan? De
Heer zegt: Wat voordeel heeft een man om de hele wereld te winnen als
hij zijn eigen ziel verliest? Soms denken we dat het verzorgen van de
ziel erin bestaat om devotioneel te bidden. O. K., maar wat betekent
een gebed uit gewoonte als ik er niet ben?
We moeten present zijn in ons gebed. “Dit volk eert mij met zijn
lippen maar zijn hart is ver weg van Mij” zegt Jesaia in Gods Naam. In
het gebed horen we present te zijn, helemaal aanwezig bij wat we doen.
Kan een vrouw tegen haar man liegen? De man zal voelen dat de vrouw
met heel haar hart bij hem is of niet. Op diezelfde wijze voelt de
Heer onze aanwezigheid. Als we verstrooid zijn met onze 1001
gedachten, kunnen we niet present zijn, noch voor de Heer, noch voor
onze geliefden].
Zonder meesterschap over onze gedachgten, worden we gestrikt door de Vijand
Het huis waarvan de eigenaar nooit aanwezig is, zal vervallen. Laten
we niet vergeten dat er geen vacuüm in de natuur bestaat. Als ik niet
present ben [in mijn innerlijk huis], zal iemand anders present zijn
[in mijn plaats], hij zal proberen die leegte te vullen. Als ik er
niet ben om een filter te plaatsen om mijn gedachten, mijn gevoelens,
mijn acties te controleren, zal iemand anders als gids dienst doen.
Als ik mezelf niet oriënteer, zal iemand anders dat doen, en die
andere is een vijand.
Als een bepaalde gedachte in mij binnendrint en een soort draaikolk
van wanorde veroorzaakt en mij innerlijk verwart, mag ik haar
destructieve gang niet laten gaan. Ik mag haar geen aandacht geven. Ik
moet haar negeren. Maar soms laat die gedachte een spoor na. Soms
zaait ze een verderfelijk zaad: twijfel, aarzeling, angst, een gevoel
van eenzaamheid ... Ik mag dat niet laten gebeuren! Ik moet die
gedachte toevertrouwen aan mijn spirituele vader of moeder, aan degene
die mij leidt tot God. Maar als ik ga dialogeren met die gedachte ben
ik verantwoordelijk voor de bittere vruchten die zij zal voortbrengen.
Een gedachte die in mij opkomt en mijn rust verstoort is een geladen
gedachte alsof die gedachte mijn verantwoordelijkheidsgevoel komt
doden. Ik ben niet langer meester van mezelf. Die gedachte komt al
mijn overtuigingen verstrooien. Soms komt die gedacthe op een verdoken
wijze, dat kan heel gevaarlijk zijn. Een voorbeeld uit het dagelijkse
leven. Ik sta s’ochtends op, vol moed wil ik mezelf geven aan de ander
en aan de Heer. Ik komt toe op het werk, mijn collega fronst de
wenkbrauwen. Wat is zijn probleem? Twee dagen later, tijdens de
koffiepauze, keert diezelfde collega mij de rug toe. Waarom doet hij
dat nu? Het eerste incident heeft me iets doen ontcijferen. Als hij
niet die eerste maal zijn wenkbrauwen had gefronsd dan had ik mij
misschien niet op dezelfde wijze afgevraagd waarom hij zijn rug naar
mij keerde. Dat zijn al twee druppels. Op het einde van de week is er
een vergadering. Die collega staat op en geeft mij een verwijt. Ik
begin te geloven dat die collega iets tegen mij heeft. (niet van mij
houdt.) Op het einde van de maand zegt mijn baas me dat ik aan een
project moet werken met die collega. Die collega zal mogen doen wat
hij wil, ik zal het altijd vertalen alsof hij niets van mij moet
hebben. Waarom? Omdat die latente gedachte bij mij is binnengeslopen,
zij heeft aanwijzingen gevonden om mijn stelling kracht bij te zetten,
éénmaal, tweemaal, driemaal; ze heeft een systeem in mij opgebouwd en
ik ben beginnen geloven dat die collega mij niet graag heeft. En voor
veel mensen zal het erg moeilijk zijn te golven dat dit een illusie
is. Wanneer na een jaar mijn baas wil begrijpen waarom de samenwerking
zo slecht verloopt zal hij de twee samenroepen en ondervragen: “die
man heeft iets tegen mij”. “Wat, waarom?” “Ja, ja, een jaar geleden
fronsde jij mij de wenkbrauwen en daarna draaide je mij de rug toe. En
daarna begroef je me onder verwijten”, ... Wat heeft de Duivel
gedaan? Gebeurtenissen die op eender welke wijze kunnen worden
vertaald, heeft hij op de slecthse manier vertaald. En wat erger is,
is dat ik ervan overtuigd ben.
Oordeel niet, zodat je niet veroordeeld zal worden
Beoordeel nooit deintenties van een ander. (Daarom is het goed nooit
de intenties van een ander te beoordelen.) Iemand slingert mij een
norse ‘goeiedag’ naar het hoofd. Ik ben gekwetst. Niet oordelen!
Misschien heeft die arme man een slechte dag, voelt hij zich ziek.
Soms lijkt het alsof we bewijsmateriaal verzamelen om een persoon te
oordelen, om te zeggen: "Zie je wel, hij is zus of zo." Dat komt door
een angst. Misschien was er in het verleden iemand die heel streng met
mij gehandeld heeft; ik was toen als een lam, ik wist niet beter – en
ik heb daarvoor een prijs moeten betalen in eer, reputatie ... En nu
zeg ik tegen mezelf: "Ik zal mijn voorzorgen nemen." We mogen geen
verdedigingstactieken gebruiken, want door zo te reageren wandelen we
niet langer in de Voorzienigheid van de Heer.
Dit is de reden waarom Johannes van het Kruis zegt: Je moet in de
[monastieke] gemeenschap leven alsof je er helemaal alleen bent. Zij
zullen zeggen: "Maar hoe is dat mogelijk? En het gemeenschappelijke
leven dan? Hoezo? Je moet dit begrijpen wat de gedacthen betreft. Ik
hoor iedereen te behandelen met gelijkheid, met liefde, maar ik sta
aan niemand toe mijn gedachten binnen te treden. Wanneer ik de
gemeenschap verlaat, neem ik geen broeder of zuster met mij mee om met
hem of over hem in mijn gedachten verder te dialogeren. Ik woon samen
met mijn broeders en zusters, ik hou van hen, ik dien hen, ik pas mij
aan hen aan. Dat is prima. Maar in mijn binnenste ben ik niet in mijn
gedachten met hen bezig, behalve dan wat betreft mijn plichten
tegenover hen. Als ik verantwoordelijk ben voor het ontbijt, moet ik
mij wel herrineren dat mijn broeder of zuster moet eten. Maar ik laat
mijn broer of zuster niet binnen in persoonlijke elementen van mijn
innerlijkheid. Ik zal me niet afvragen: "Waarom heeft hij niewe
laarzen? Of een voorbeeld uit de wereld: waarom heeft die nieuwe
collega een nieuwe laptop en moet ik het stellen met die oude rommel?
"Waarom heeft hij een nieuw habijt? Of uit de werled: “Waarom zegt de
baas mijn collega ‘goeiedag’ en niet aan mij? We moeten in de
gemeenschap leven also we kluizenaars zouden zijn. Sommige
kluizenaars, wanneer zij hun kluizen verlaten, zijn als een spons,
dorstig naar afleiding, entertainment. Ze bemoeien zich met anderen.
Dat zijn geen echte kluizenaars. Ze leven wel in een kluis, maar in
werkelijkheid hebben ze de hele wereld in hun woning. Dat is zeer erg!
Degene die zijn gedachten niet kan disciplineren is geen monnik, ik
zou zeggen, hij is niet eens een christen. De Heer zegt: Wees
volmaakt zoals uw Vader in de hemel en ik ben op zoek naar details, ik
bemoei me met vanalles en nog wat!?
Het gaat om elementaire beleefdheid. Mijn broeder, mijn zuster hebben
hun privacy nodig. Waarom moet ik altijd bij hen binnentreden, de
deuren van hun intimiteit openbeuken en daar alles te kijk stellen.
Waarom doet hij dit of dat? Waarom handelt hij steeds zo...Daarenboven
doen gedachten alle ondeugden in ons opleven. "Niemand werkt hier, ik
doe hier alles!" Net wat ik nodig heb om te stoppen met werken. En
misschien is de realiteit dat iedereen werkt behalve ik. Een van de
beste manieren om onze gedachten te beheersen is om ons met onze eigen
zaken te moeien, wanneer we zeggen: "Ik zal me niet meer moeien met de
andere behalve om hem te dienen”. Wat hij of zij doet, wat hij draagt,
wat hij heeft, wat hij deed of wat hij niet deed, wat de
verantwoordelijke tegen hem zegt ... zich daarmee bemoeien is een weg
naar zelfruïne. Wanneer mensen uit de wereld naar ons komen, merken we
dat ze met dezelfde miseries te kampen hebben. Het kan zelfs tot
moord leiden! Onbeheerste gedachten kunnen leiden tot ontucht, haat,
phobiën, zelfvernietiging. Mijn gedachte is geen referentie! Altijd
een afstand tussen mij en mijn gedachten – welke gedachte het ook moge
zijn!!!!”

Besluit

We willen deze uiteenzetting niet te lang maken. We hopen in de nabije
toekomst aanvullende gedachten met u te delen, opdat u een volledig
beeld krijgt van het belang van het gevecht tegen de gedachten en zo
tot innerlijke vrede te komen. De Vaders spreken over apatheia –
zonder passies. Beetje bij beetje vormt Christus ons om, om als een
glad wateroppervlak te worden en geen woelige zee. Een stil en
vredevol wateroppervlak waarop de Heilige Geest in zijn volheid de
diepten kan doorschijnen. Bemerk dat een woelige zee geen licht
doorlaat. Zo is het ook met ons innerlijk. Als we hulpeloos van links
naar rechts geslingerd worden door onze gedachten, kan de Heilige
Geest niet vrij werken. En zoals onze zuster Carmel onlangs zei: “in
deze eindtijd is de Heer Jezus op zoek naar simpele zielen, zielen als
van kleine kinderen, zielen waarin Hij kan rusten” – Aan Hem zij de
eer en de glorie voor de eeuwen der eeuwen. Amen

Het siert de liberalen van Open VLD dat zij het herfederaliseringsthema aan de agenda plaatsen.

Als blijkt dat de deelstaten niet in staat zijn bevoegdheden die ze toebedeeld kregen efficiënt en beter dan vroeger, uit te oefenen, ligt een herfederalisering voor de hand. Gebeurt dat niet, dan wordt nog maar eens bewezen dat voor sommige partijen het streven naar autonomie vooral symbolische en electorale waarde heeft.

Begrijpelijk dat die andere Vlaamse liberale partij, de N-VA, als door een wesp gestoken reageert. Het is voor die partij electoraal van levensbelang, om de 19de eeuwse romantiek van de Vlaamse onafhankelijkheid geregeld op te poken.

De CD&V dreigt evenwel weer eens de trein te missen. Die partij zou zich kunnen profileren door te stellen dat op een aantal beleidsdomeinen herfederalisering moet bestudeerd en eventueel doorgevoerd worden. Te sterk in het spoor blijven lopen van de N-VA, ook wat dit thema betreft, vervreemdt de partij nog meer van haar laatste kiezers.

In Knack schrijft Hans Geybels, theoloog en vroegere woordvoerder van kardinaal Danneels, over 'westerse grondrechten', waaraan niet kan of mag getornd worden.

Een citaat: 'Een ander westers grondrecht is - zolang de vrijheid van godsdienst gegarandeerd blijft - dat burgerlijke wetten primeren op religieuze. Religieuze en andere levensbeschouwelijke groeperingen mogen hun eigen geschriften niet stellen boven een democratisch tot stand gekomen rechtssysteem.'

Ik ben het grotendeels eens met de rest van Geybels' uitgebreide artikel maar de zin 'Religieuze en andere levensbeschouwelijke groeperingen mogen hun eigen geschriften niet stellen boven een democratisch tot stand gekomen rechtssysteem', kan evenwel heel wat vragen oproepen.

Wanneer kan een rechtssysteem beschouwd worden als 'democratisch tot stand gekomen'? Welke fundamentele kenmerken bezit dergelijk systeem? Welke houding kan/moet een religieuze groepering of de individuele gelovige aannemen ten overstaan van 'democratisch' tot stand gekomen beslissingen die frontaal botsen met de basiswaarden of het individuele geweten van bv. het christendom en de christenen?

Het bekende voorbeeld hierbij is natuurlijk het 'democratisch' aan de macht gekomen nazisme. Maar de voorbeelden zijn legio: oorlogen die door democratisch genomen beslissingen ontketend worden, wetgeving die haaks staat op het religieus geïnspireerde respect voor het leven, regelgeving die de vernietiging van het milieu toelaat, doodstraffen en executies die volkomen legaal zijn, enz.

Paus Franciscus:

'Laten we onze krachten bundelen, op alle niveaus, om ervan overtuigd te geraken dat vrede in het geliefde Syrië mogelijk is.'

't Is toch godgeklaagd. Generaties lang hebben opvoeders en overheden geprobeerd het spuwen onder controle te krijgen.

Nu staat er toch wel een politicus op, de minister-president nog wel van het bijna autonome Vlaanderen, die met stelligheid beweert dat de Vlamingen spuwen op de Waalse stakers. Of dat zouden moeten doen, willen ze echte, goeie Vlamingen zijn.

De wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen!

Eric Van Rompuy: 'Bourgeois is de zwakste minister-president in 30 jaar.'

Geert Bourgeois: 'Van Rompuy is een vat vol frustraties. Wie neemt die man nog ernstig?'

Minister-president Bourgeois krijgt terecht veel kritiek voor zijn uitspraak dat de taalgrens een stakingsgrens is geworden en dat de Vlamingen daarop spuwen. Die woorden zijn onjuist en onbeschoft! Op die manier zet hij niet alleen Vlamingen tegen Franssprekenden op maar ook Vlamingen tegen Vlamingen.

11 juli zou de feestdag van ALLE Vlamingen moeten zijn. Bourgeois misbruikt die nationale feestdag om het programma van zijn partij te promoten en de Franstaligen te beledigen.

Waar haalt hij het recht en de pretentie om te beweren dat hij spreekt namens Vlaanderen en DE Vlamingen?

De enig mogelijke conclusie is dat voor Bourgeois en zijn partij het onomstotelijk vaststaat dat zij de echte Vlamingen zijn en al degenen die een andere mening hebben over Vlaanderen en België, te verafschuwen Belgicisten zijn.

Voorwaar, een gevaarlijk fundamentalistisch nationalisme!

Matthew B. Crawford: 'De wereld buiten je hoofd', gelezen door Bas Heyne:

'Trumpt en zijn politieke geestverwanten, bedienen burgers die aan de ene kant gewend zijn om als consumenten benaderd te worden en geen geduld hebben voor de inspanning en gemeenschapszin die bijvoorbeeld klimaatverandering van hen vrragt -en aan de andere kant bevrijd willen worden van een onoverzichtelijke, hopeloos complexe wereld waarin exprerts de dienst uitmaken, bestuur door een elite die pleitbezorger blijft van een wereldbeeld dat hen autonomie en vrijheid belooft, maar men in wezen juist verweesd heeft gemaakt.

Crawford legt zo een typische paradox van deze tijd bloot -verwende , ongeduldige individuen, die hunkeren naar een verloren gemeenschap.'

XI/27
Vrijdag 8 juli 2016

Een parochiecentrum op zijn oosters

Ons dorpje Qâra was al in het midden van de tweede eeuw een bisschopsstad en de bisschop van Qâra nam twee eeuwen later ook deel aan het eerste oecumenisch concilie (Nicea, 325). Vanaf de dertiende eeuw waren er meer dan tien kerken, maar toen kwam ook de ene vervolging na de andere. In 1266 zal sultan Baïbars de St Nicolaaskerk omvormen tot moskee, die nu nog de centrale moskee is. De religieuzen worden onthoofd en de christenen samengedreven en vermoord. Moslims kwamen niet de islam prediken, maar deden wat Mohamed en zijn eerste volgelingen deden. Christenen en alle andere “ongelovigen” werden gedwongen moslim te worden of ze werden gedood of tot slaven herleid. Dat is, volgens dr. Bill Warner ook het eigenlijke wezen van de islam (https://www.youtube.com/watch?v=t_Qpy0mXg8Y). Gelukkig zijn vele moslims veel beter dan hun islam-geloof. De Ottomanen hebben evenwel hun werk brutaal verder uitgevoerd. Nu is Qâra een moslimdorp van ‘n 20.000 inwoners met een 300-tal christenen en één katholieke (Grieks-melchitische) kerk: de St Michiel. De moslims (soennieten) weten dat hun voorouders christenen waren. Moslims en christenen leven nu in harmonie samen. Vorige week wandelden we met enkelen nog voor de centrale moskee terwijl de burgemeester met een groep zich klaar maakte om binnen te gaan voor het gebed. We werden begroet en omhelsd alsof we familie waren. Bij een begrafenis of een huwelijk zijn dikwijls vele vrienden moslims in stilte aanwezig.
In een afgesloten vierkanten complex vind je de kerk, de pastorie van abouna Georges, twee grote en mooie ontvangstzalen beneden en boven een aantal afzonderlijke zaaltjes. De grote ingangspoort en de twee zijpoortjes zijn gewoonlijk gesloten. Voor de eucharistie en voor elke samenkomst is de zijpoort open. Alles staat ten dienste van de parochianen. We hebben er al een huwelijk meegemaakt waarbij de binnenkoer als feestzaal dienst deed. Bij een begrafenis worden de twee zalen beneden gebruikt, de ene voor de vrouwen, de andere voor de mannen. Daar wordt tegelijk ook alles klaar gemaakt voor de maaltijd. Hiervoor zijn de mensen zelf verantwoodelijk. Al het nodige materiaal is voor handen en kan vrij gebruikt worden maar op het einde ruimt de familie zelf alles op, de tafels worden weer opgeborgen en de zalen gepoetst. Uiteraard is dit een enorme kostenbesparing voor iedereen.
Deze week hebben we weer aan een nieuwe activiteit in dit “parochiecentrum” meegewerkt. Enkele weken geleden hadden we al een namiddag verzorgd voor de vrouwen. Een andere namiddag en avond in de week is voorzien voor de kinderen en de jeugd. En daar hebben we deze week mee voor gezorgd. Er is vooreerst een grote groep kleine kinderen, waarvoor enkele vrouwen zorgen. De middengroep en de groteren krijgen echt catechese en geloofsonderricht. Om te beginnen vraag je maar wat ze belangrijk vinden in hun leven en daarmee kun je vertrekken met uit te leggen wat echt gelukkig maakt, waarin onze diepe waardigheid bestaat en zo kan het christelijk geloof als de enige weg naar het ware menselijk geluk in Jezus verkondigd worden. Dit wordt met bijbelonderricht toegelicht. Iets speciaals is dat ze allemaal graag Engels leren en zo wordt iedere behandelde bijbeltekst in het Arabisch én Engels gelezen. Velen kennen een beetje Engels. Hoofddoel blijft evenwel geloofsonderricht, waarmee de namiddag gevuld wordt. Daarna stormen allen naar beneden naar de binnenkoer. De kleine kinderen spelen op de grond of op de trappen. Enkelen hebben al een ping-pong-tafel geinstalleerd of een gewone tafel voor een of ander spel. De volwassenen, de verantwoordelijken scharen zich ook rond een tafel, waarbij iemand al koffie gezet heeft. Met de pastoor wordt er nagepraat.
In het westen zijn deze en andere vormen van pastoraal veel sterker georganiseerd, wat op zich zeer goed is. Daar bestaat jeugdpastoraal, doopsel- en vormselvoorbereiding, verloofdenwerking, huwelijkspastoraal of gezinswerking enzovoort. En dan zijn er nog de machtige christelijke organisaties. Hier moet men het zelf allemaal als het ware ter plaatse nog uitvinden, hoewel er enig materiaal voorhanden is. Dit heeft het voordeel dat men temidden van een moslimwereld meer nadruk kan leggen op de noodzaak van een sterke, persoonlijke, christelijke overuiging. Maar, er moet dan ook werk van gemaakt worden.

Wat niet mag gezegd worden

Al jaren schrijven we over de oorlogssituatie in Syrië. Iedere week krijgen we vrij talrijke aanmoedigingen of artikels toegestuurd, waarmee mensen hetgeen we schrijven willen bevestigen. Het bewijst dat veruit de meesten van onze lezers evengoed als ik weten wat hier gaande is. Toch komt er af en toe – hoe zelden ook – een negatieve reactie van iemand die geërgerd is omdat ik zo wat het tegendeel schrijf van wat je in de hele Atlantische pers dagelijks kunt lezen, de “informazione atlanticamente corretta”! Daarom wil ik deze keer eens trachten te schrijven, niet voor hen die deze berichten al lang lezen, maar voor de heel vele anderen. Ik tracht eerst hun ergenissen te begrijpen en zal dan gewoon enkele vragen stellen.
Zij zullen verwijten dat we de loftrompet steken op de “gruwelijkste dictator” ter wereld en “een bloedige dictatuur” , waarvan “iedereen weet” dat ze duizenden mensen in gevangenissen martelt, eigen volk uithongert en met containers vol gifgas uitmoordt. Zij vinden het ergerlijk dat voortdurend de VS, de NAVO en de bondgenoten in een kwalijk daglicht gesteld worden, terwijl zij in hun ogen zulk een schitterend werk verrichten. Onaanvaardbaar voor hen is verder dat Poetin en Rusland positief worden voorgesteld, terwijl deze naar hun mening de meeste verachting en wantrouwen verdient. En bij dit alles vinden zij dat het daarbij gaat om gekleurde politieke standpunten en dat een priester “niet aan politiek mag doen”. Dit zijn, denk ik, de voornaamste bezwaren en het laatste is misschien het meest delicate. Aan paus Johannes Paulus II werd heftig verweten dat hij zich rechtstreeks moeide met de politiek van zijn land door zijn openlijke steun aan de vrije vakbond Solidarnosc in Gdansk. In feite bleef hij onvermoeibaar getuigen van de waarheid en de waardigheid van de mens. En inderdaad was dit de voornaamste drijfveer voor de ontbinding van een onmenselijk communisme.
Ik steek de loftrompet op geen enkele staatsleider of regering. Als christen ben ik wel een loyaal burger door het wettige gezag te erkennen volgens Jezus’ richtlijn: “Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en aan God wat God toekomt”. Vandaar erken ik de wettige Syrische president en zijn regering evenzeer als de Belgische. Van wie komt het dat de Atlantische pers altijd moet spreken over een Syrisch “dictatoriaal regime” en een Belgische of westerse “regering”? Mogen we een man erkennen die als oogarts een rustige praktijk wilde uitbouwen in Londen en dan plots, wegens het onverwachts sterven van zijn broer president moest worden en uiteindelijk in 2012 door een overweldigende meerderheid van zijn volk tot president werd verkozen in een meer-partijenstelsel? Internationale waarnemers hebben het democratisch gehalte van de verkiezingen vastgesteld zoals ook dat van de recente parlementsverkiezingen. Is het verboden vast te stellen dat de populariteit van die man steeds bleef stijgen?

Een heerlijk land

Het oude Syrië is de bakermat van de menselijke beschaving en de wieg van het enige, zuivere dat de mensheid ooit ontving, nl. het joods-christelijk geloof of wat François-René Chateaubriand in volle Franse Revolutie uitschreef in zijn “Génie du christianisme ou beautés de la religion chrétienne”. Met een flinke dosis onwetendheid en vooroordelen kwam ik voor de oorlog in Syrië toe. Ik beleefde een ware kultuurschok. Er was een behoorlijke welvaart en het leven was erg goedkoop. Al was de maatschappij niet volmaakt, ik trof er een verrassend harmonieuze samenleving aan en een overweldigende oosterse gastvrijheid. Er heerste een grote gelijkheid tussen mannen en vrouwen, tussen alle geloofsgroepen, als een model voor heel het Midden-Oosten en een veiligheid die België zelfs in zijn beste jaren nooit heeft gekend. Er was geen enkele dakloze en geen enkele Syrische vluchteling. Integendeel, honderdduizenden Irakese en andere vluchtelingen werden opgevangen en als gelijke burgers onderhouden. Het land had geen enkele schuld en bracht ook meer voedsel voort dan het zelf nodig had. En plots heerste alom dood en verwoesting. Wij hebben met eigen ogen gezien hoe vreemden van buiten af, gewapend, hier herrie kwamen maken, de jeugd uitnodigden en betaalden om mee te doen. Hetzelfde getuigden Syriërs over heel het land. Hoe komt het dat de Atlantische pers al vijf jaar lang spreekt van “een spontane volksopstand” van een “moe getergd volk”, dat “bloedig onderdrukt wordt”, waaruit een “burgeroorlog” ontstond? Of zoals een van onze journalisten, die zogenaamd “in de huid van een gewone Syriër” kroop, het uitdrukte: “Wij protesteerden, wij vroegen brood en kregen kogels...”. Toen ik hier kwam, kon men 10 platte broden kopen voor 1/10de van een euro (nu houdt de regering de prijs voor brood nog heel laag). Wie gaat in zulk een land en in zulk een samenleving protesteren voor brood?
Als iedereen plots weet dat de Syrische president en leger duizende mensen martelen, eigen volk uitmoorden en laten verhongeren, hoe komt het dat wij en het Syrische volk zelf dat niet weten? Uiteraard weten wij niet alles, maar wij maken het wel zelf mee en er is niet één familie die niet met het leger verbonden is. Hoe is het mogelijk dat een dergelijke dictator langer dan twee weken aan de macht kan blijven in een land dat ontwricht is? Als president en leger volk en land in een ijzeren greep hebben en bloedig onderdrukt houden, hoe is het dan mogelijk dat 1/3e van alle slachtoffers juist soldaten zijn, meer dan honderdduizend? Hoe komt het dat een “zo gruwelijk man” door alle lagen van het volk zo gewaardeerd wordt? Hoe komt het dat volk, leger, regering en president zo sterk één zijn en het mogelijk maakten dat Syrië nog blijft bestaan, ondanks het feit dat het door de helft van de “internationale gemeenschap” en hun ontelbare rebellengroepen uitgemoord en verwoest wordt? We hebben tweemaal een bijzonder ontroerende viering meegemaakt van het volk voor zijn “martelaren”. Dan voel je wat er echt in het volk leeft. Heb je daarvan ooit iets in onze pers aangetroffen? De president is meermaals een streek die door terroristen werd verwoest en door het leger weer bevrijd, gaan bezoeken, zoals bv. in Ma’aloula, waar nog de taal van Jezus gesproken wordt. Hij wil dat deze kostbare schatten ook van de christenen bewaard en hersteld worden. In gewoon burgerpak bezocht hij dit historische dorp en werd door het gewone volk bijna letterlijk versmacht, het was een spontaan onthaal dat ik nog nooit van een westers staatshoofd heb gezien. Heb jij daar in onze pers ooit één beeld van gezien?
Een grove schending van de soevereiniteit.
Al jaren stijgt een luide noodkreet op uit het Syrische volk. De Groot Mufti en de imams, patriarchen en bisschoppen van alle christelijke kerken, oversten van religieuze gemeenschappen, bezorgde Syriërs uit alle lagen, allen smeken eensgezind om de soevereiniteit van het land te respecteren, de waarheid te erkennen, de verwoesters uit het land terug te trekken en de steun aan de terroristen stop te zetten. Waarom wordt hiervan nooit één woord in de gewone westerse pers toegelaten? Anderzijds zijn er al politici uit nagenoeg alle westerse landen, privé naar hier gekomen, ze hebben met Damascus contact genomen en zelf vastgesteld wat hier echt gebeurt. Waarom wordt hun getuigenis systematisch weggehoond en weggecensureerd? Waarom is onze pers geobsedeerd door een nieuwe Syrische regeringen en een nieuwe president? Moeten de VS of de Belgen daarover beslissen? Is dit niet uitsluitend een zaak van het Syrische volk zelf? Waar blijven nu de grote westerse helden van de democratie?
Op 29 juni heeft het Iraakse leger Falluja van de IS kunnen bevrijden. Een lange colonne wilde naar Syrië vluchten en de VS vroegen aan Irak deze colonne met rust te laten omdat het zogenaamd om vrouwen en kinderen ging. Het Iraakse leger heeft hen toch aangevallen en een ongemeen grote hoeveelheid zware wapens aangetroffen, die door de VS officieel geleverd waren aan de ”gematigde rebellen”! Louter per abuis, denk je? En waarom is dit en de zovele gelijkaardige verhalen het vermelden niet waard in onze pers? Jawel, af en toe worden ook de gruwelen van de terroristen in Syrië vermeld, maar nooit zonder dat er uitvoerig wordt herhaald dat Assad en zijn leger zijn volk martelt, uitmoordt en uithongert, “zoals iedereen weet”. De toestand in Aleppo blijft tragisch. Enige tijd geleden melden onze media dat het Syrische leger en de Russen hospitalen en burgerwijken bombardeerden en dat de VS en haar bondgenoten enkele kopstukken van IS hadden uitgeschakeld. De bekende christelijke arts uit Aleppo, dr. Nabil Antaki is toen o.m. naar Frankrijk getrokken om in een aantal conferenties te getuigen dat het precies het tegendeel was van de waarheid. Hij smeekte om op te houden met deze leugens, waardoor Aleppo verwoest wordt. Waarom komt er nooit een dergelijk authentiek getuigenis in onze media? Waarom blijven de VRT zoals de andere westerse media nagenoeg uitsluitend over de toestand in Syrië de berichten verspreiden van het Syrisch Observatorium voor de Rechten van de Mens, een organisatie van de moslimbroeders in London, opgericht en gesteund om Syrië te ontwrichten? Toeval?
De Russen hebben op vraag van en in samenwerking met de Syrische regering op één maand tijd veel meer en veel efficienter (met een veel kleinere legermacht) de IS en de terroristen in Syrië bestreden dan de monstercoalitie van de VS met alle bondgenoten gedurende een heel jaar. Waarom wordt niet gezegd dat het de meest efficiënte en enige wettelijke actie is? Waarom worden alle acties van de VS en hun bondgenoten in Syrië niet aangeklaagd in onze media als zijnde tegen het internationaal recht en tegen het handvest van de UNO, omdat zij de soevereinteit van het land niet erkennen en misbruik maken van hun zogenaamd recht op zelfverdediging? Valt Syrië de VS aan? Valt Syrië België aan? Welk recht hebben zij dan om hier tegen de wil de wettige regering in te komen bombarderen?

Zou het misschien kunnen zijn dat ...?

De CIA pleegde twee staatsgrepen in Syrië (in 1949 en in 1957) om de Amerikaanse pijpijn te kunnen aanleggen voor Saoedi-Arabië en Qatar naar de Middellandse Zee en zo Rusland de pas af te snijden. Beide mislukten. In 2009 werd Bashar al-Assad opnieuw onder druk gezet om de Amerikaanse pijplijn te aanvaarden maar hij weigerde. Gans de tijd voorzag de CIA fondsen om Syrië te ontwrichten en sinds 2009 ging het in versneld tempo. Forse sommen werden besteed aan het vormen van een negatief beeld over de Syrische president, de garantie voor de stabiliteit van volk en land. En plots stond een totaal onbekende president in het centrum van de wereldbelangstelling. In heel het westen wist iedereen wat die man de hele dag met zijn leger deed: eigen mensen martelen, uithongeren en vermoorden. Een overvloed aan spotprenten (is dat informatie?) en (getrukeerde) video-beelden (het materiaal uit Amerikaanse gevangenissen is onuitputtelijk!) bevestigden dit alles dagelijks. Zou het misschien kunnen dat hier toch een reukske aan is?
Als de VS zo edelmoedig zijn, waarom doen ze dan niet meer voor de schrijnende armoede van steeds meer Amerikanen in eigen land en komen ze een land met een behoorlijke welvaart en een grote harmonie plots “helpen” met (hun terroristengroepen en) een overmacht aan militair materieel en vernietigingswapens? Zou het misschien toch kunnen zijn dat de Syrische crisis juist veroorzaakt is door de VS en bondgenoten om hun politieke, economische en strategische belangen? Zouden de VS misschien hun politiek van meer dan zestig jaar geleden gewoon willen verder zetten? Zou Syrië misschien het zoveelste (37ste ?) land zijn dat door VS-NAVO onderworpen moet worden? Zou het kunnen dat dit ene doel telkens met andere, aangepaste middelen wordt nagestreefd: door een militaire invasie, door het omverwerpen van de regering en het aanstellen van een marionet, door de coalitie van Syrië-Hezbollah-Rusland-Iran zo veel mogelijk tegen te werken en er zeker niet mee mee te wreken, door de oorlog en de vernielingen zo lang mogelijk te laten voortduren en zelfs door vredesgesprekken voor te zitten en telkens te laten mislukken?
En waar zou die volkomen eensgezinde blindheid van de hele Atlantische pers vandaan komen? Zou het misschien kunnen dat ze geheel gedomineerd wordt om deze belangen te steunen, zoals een journalist van de Frankfurter Allgemeine, een van de grootste Duitse dagbladen uitvoerig getuigt (ULFKOTTE Udo, Gekaufte Journalisten: Wie Politiker, Geheimdienste und Hochfinanz Deutschlands Massamedia lenken, Kopp Verlag, 2014.)? Hij beschrijft hoe hij er zelf aan moest meewerken om zijn baan niet te verliezen.
Het Syrische volk weet heel goed wat het al meer dan vijf jaar meemaakt en kent zijn moordenaars en zijn beschermers maar al te goed. In heel Syrië zie je nu op auto’s, vlaggen en gebouwen de twee foto’s van Assad en Poetin. De ervaring van het Syrische volk is precies het tegendeel van de gefabriceerde leugens die dagelijks gebeiteld worden in de openbare opinie van het westen. Deze tragische werkelijkheid heeft het volk tevens in een onwrikbare overtuiging verenigd: zij willen als één familie stand houden tegen de leugen die hen uitmoordt en verwoest. Paus Franciscus zegt het nu in een video-boodschap “Vrede is mogelijk in Syrië” aldus: “Terwijl het volk lijdt, worden ongelooflijke bedragen besteed aan wapens voor strijders. En sommige landen die wapens leveren, zitten dan ook nog aan tafel om over vrede te spreken. Hoe kun je geloven in iemand die u met zijn rechterhand streelt en u met zijn linkerhand slaat?” (Zenit, 5 juli 2016).
Aan welke kant sta jij? Blijf je neutraal en wil je zogenaamd geen politiek standpunt innemen, dan laat je de leugen en de moordenaars vrij hun gang gaan. Dan kunnen mogelijk na een tijd de laatste christenen uit het Midden Oosten als martelaars vereerd worden. En in een grootse viering zal de Amerikaanse pijplijn in Syrië ingehuldigd worden als een hoogtepunt en beslissende bijdrage aan de wereldeconomie. Steun je de waarheid en de waardigheid van mensen, dan sta je aan de kant van de onschuldige slachtoffers. Uw houding betekent wel leven of dood voor velen.
Epiloog
Nadat Jezus de 72 leerlingen uitgezonden heeft om als weerloze schapen temidden van wolven het Rijk Gods te verkondigen, mensen te genezen en duivelse machten uit te drijven, zegt Hij: “Ik zag de satan als een bliksemstraal uit de heme vallen” (Lucas 10, 18). Hiermee voorziet en voorspelt Hij dat de satanische macht eens definitief zal gebroken worden. Satan is de aartsleugenaar en de aartsmoordenaar, die op dit ogeblik nog vrij spel lijkt te hebben en veel handlangers telt. Dit duivels rijk zal eens instorten om plaats te maken voor waarheid en gerechtigheid. Laten we ons daarop voorbereiden. Kom, Heer Jezus. Uw Rijk kome.

P. Daniel

Bekijk de videoboodschap van paus Franciscus voor de maand juli. Klik op onderstaande link.

Jaarlijks spendeert de Belg 1,3 miljoen euro aan hondenbrokken en kattenvoer uit blik.

Dat is meer dan wat besteed wordt aan de gezinsmaaltijd.

De Preekstoel

Bisdom Antwerpen

05-07-2016 tot 30-08-2016

Sint-Waldetrudiskerk

Herentals

Tijdens de zomermaanden organiseert Heilige Huisjes dit jaar voor de achtste maal “De Preekstoel”. Elke dinsdag van juli en augustus komt een gast van op de preekstoel van de Sint-Waldetrudiskerk vertellen wat het voor hem of haar betekent om Christelijk gelovig te zijn. De organisatoren streven hierbij naar een zo breed mogelijke selectie van sprekers, waarbij zowel mannen als vrouwen, ouderen en jongeren en mensen met uiteenlopende achtergronden en bezigheden aan bod komen. Dit leidt vaak tot erg persoonlijke getuigenissen, de ene keer creatief en gedurfd, een andere keer eerder bezinnend en bespiegelend of juist erg actueel en uit het leven gegrepen.

Ook dit jaar zijn de organisatoren er weer in geslaagd om een boeiende en verscheiden mix van spre­kers te engageren. Naar aanleiding van het heilig jaar van de barmhartigheid werd hierbij speciaal - maar niet exclusief - gezocht naar personen die in hun job en hun verschillende engagementen één van de (lichamelijke of geestelijke) werken van barmhartigheid in het bijzonder gestalte geven.

De spreker begint zijn verhaal om 20:00 uur, maar wie een half uurtje vroeger komt, kan reeds vanaf 19:30 genieten van de muziek gespeeld op het orgel van de Sint-Waldetrudiskerk. Na de getuigenis, die maximaal een half uur duurt, worden alle aanwezigen uitgenodigd in de tuin van de Dekenij om daar samen met de spreker bij pot en pint nog wat na te kaarten.

De Preekstoel gaat door elke dinsdag van juli en augustus om 20:00 uur in de Sint-Waldetrudiskerk te Herentals.
De toegang is gratis. Meer info op www.heiligehuisjes.be

En wat betekent het voor u …

59 sprekers hebben in de loop van de voorbije 7 jaren op de preekstoel gestaan en elk van hen heeft op een heel persoonlijke manier een antwoord gegeven op steeds dezelfde vraag: “Wat betekent het voor jou als je zegt: ik ben christelijk gelovig?”. Na afloop verklaarden de sprekers vaak dat het een moeilijke opgave was geweest, maar dat het hen ook veel deugd had gedaan om over de vraag na te denken en hun antwoord te formuleren. Heilige Huisjes wil iedereen nu uitdagen om deze oefening eens te maken en een eigen antwoord te formuleren op deze vraag, niet in maximum 30 minuten, maar in maximum 300 karakters. Op de website http://getuigenis.heiligehuisjes.be wordt u uitgenodigd om uw antwoord te formuleren en met anderen te delen

Twee berichtjes uit de krant van 4 juli:

-De Rode Duivels verdienden elk 361.900 euro aan het EK-tornooi.

-Als Wilmots op de keien wordt gezet, kost dat de Voetbalbond één miljoen euro.

Gelieve te vergelijken met de besparingen die de regering en de bedrijfswereld opleggen aan gezinnen en werknemers.

Gelieve ook kennis te nemen van het aantal mensen dat onder de armoedegrens moet leven.

Vergelijk de collectieve afkeuring door politici en media van protestacties tegen besparingen en uitholling van de sociale rechten, met de stilzwijgende goedkeuring door diezelfde politici en media van de scabreus gigantische vergoedingen van 'onze Rode Duivels'.

In het Nederlandse tijdschrift Katholiek Nieuwsblad van 10 juni verscheen een artikel over het werk van pater Daniël Maes in Syrië.

XI/26
Vrijdag 1 juli 2016

Uit het leven gegrepen

Zondag is normaal een vrije dag. Deze keer is er weer iets onverwachts. Abouna Georges kan niet komen voor de bijzantijnse eucharistie, omdat er een begroeting voorzien is van de familie van een overledene. En vermits die familie ook nauw met het klooster verbonden is, zou het wenselijk zijn dat we met de fraters even komen groeten. En alles gebeurt in het complex dat rond de kerk gebouwd is. Van even groeten en vertrekken is echter geen sprake. Voortdurend komen mannen in en uit. Vrouwen zijn er niet te zien, die zitten in een andere zaal. We maken ook kennis met de commandant van de legereenheid die nu verantwoordelijk is voor Palmyra. Hij is een broer van de overledene. We nemen de kans om hem te feliciteren en aan te moedigen. Terwijl er gemoedelijk wordt gekeuveld, beginnen in het tweede deel van dezelfde zaal enkelen alles in gereedheid te brengen voor de maaltijd. We worden uitgenodigd om een korte gebedsdienst te houden en aan tafel te gaan. We kunnen onmogelijk op tijd thuis zijn voor de eucharistie en die wordt dan ’s avonds gevierd. Nu we toch op stap zijn gaan we nog langs een huis van de Rode Halve Maan, waar allerlei cursussen worden gegeven. Het is er een gezellige drukte. Vandaar nog even naar het eigenlijke centrum van de Rode Halve Maan. Overal kom je dezelfde bekende en vriendelijke mensen tegen, moslims en christenen die samen werken in de vele vormen van hulpverlening. En het geheel wordt geleid door het gezin dat tot onze gemeenschap behoort en dat ons nu ook naar Qâra heeft gebracht.
Een van onze werkmannen probeert strikt de ramadan te volgen. Hij staat om 2 uur op om dan zoveel mogelijk water te drinken en zal pas om 20.00 u eten. We hebben nog andere goede (moslim)werklieden. Drie zijn er in de nieuwbouw herstellingen aan het uitvoeren. Een van hen heeft per ongeluk dezelfde naam als een van de ergste terroristen en zo vloog hij in Damascus achter de tralies. Moeder Agnes-Mariam kon de politiediensten gelukkig overtuigen dat ze de verkeerde te pakken hadden en maandag was de man weer terug. Deze drie zijn vrome moslims maar een hele dag werken in extreem hoge temperaturen zonder drinken, dat zien zij niet zitten. We geven hen groot gelijk. Het zal deze keer ook de allermoeilijkste ramadan zijn, vermits deze in volle zomer valt. En zo nodigden ze ons uit een tas thee te komen drinken met hen, zittend op de grond in de nieuwbouw. Voor mij wordt een betonblok voorzien, daar moet ik op zitten. Een klein gasvuurtje, aangesloten op een gasfles, een pikzwart moortje en enkele plastiekbekertjes maken deze thee-pauze tot een feest. Op donderdagavond werd kampvuur gehouden op het terrein, voor iedereen: thee met maiskolven in het vuur gebraden. Vrijdag was het begrafenis van de vader van abouna Georges, overleden op 69 j leeftijd. Hij was blijkbaar een heel goed man die niets dan vrienden had. Het was een lange dienst in de kerk te Qara in aanwezigheid van een tiental priesters van omringende parochies. Lange gebeden, zegeningen en lezingen maar geen eucharistie. Daarna gaan de vrouwen de familie condoleren terwijl de mannen het lichaam bijzetten in een grote kelder op de begraafplaats aan de andere kant van de snelweg. De overledene ligt in een grote doos in een donker bruine kist. Het deksel ligt los op de kist en die voor iedere overledenen gebruikt wordt. In de zaal naast de kerk is er een maaltijd voorzien, die door vele vrijwilligers wordt klaar gemaakt. Het verloopt allemaal heel eenvouwdig en erg vlot. Met de priesters hadden we achteraf nog een goed gesprek, waaruit nogmaals bleek dat er in ons bisdom toch ook wel een en ander moet verbeteren.

In de schaduw van de profeet Elia

Qaa (Libanon) is een christelijk dorpje, in vogelvlucht 15 km hier vandaan, aan de andere kant van het Libanongebergte in de Bekaa-vallei. Vorig jaar bezochten we het dorpje, kregen een verfrissing aangeboden in een café en bezochten de kerk in aanbouw. Voor de kerk staat een grote en fiere profeet Elias met het zwaard in zijn handen. Daar waren vorige maandag zeven zelfmoordterroristen actief met zeven doden als gevolg. Nadat de eerste zich had opgeblazen begonnen de mensen de gewonden te verzorgen en blies de tweede zich op. Het was de bedoeling op die wijze verder te doen. Gelukkig, de vijf anderen kregen zichzelf maar niet opgeblazen en toen ze zich onverrichterzake wilden terugtrekken werkte het spel wel, alleen voor henzelf. (Ondertussen is er een aanslag op de luchthaven van Istamboel: 42 doden en 239 gewonden)
Ieder jaar bij het begin van het toerristisch seizoen zorgen zionisten voor spectaculaire aanslagen in het mooie Libanon om het toerisme in deze mooie streek te kelderen. Nu zegggen de christenen dat ze beschermd werden door de schaduw van het kruis. Omdat we het grote beeld van Elias voor ogen hebben, schrijven we de bescherming graag toe aan zijn tussenkomst. Bovendien werden nog eens een aantal terroristen aangehouden die aanslagen wilden plegen in Libanon, vooral tegen christenen.

Brexit: naar een andere, nieuwe wereldorde

Herhaaldelijk schreven we dat in Syrië de overgang plaats vindt van een unipolaire naar een multipolaire wereld, helaas ten koste van onnoemelijk leed. De tijd dat Washington de rest van de wereld louter met brute militaire macht aan zich genadeloos onderwerpt, is (bijna) voorbij. Zelfs wanneer de Amerikaanse presidentskandidate, die ten volle haar bijnaam madame Hypocrite Killery verdient, de verkiezingen zou winnen en een onmiddellijke en totale vernietiging van Syrië beveelt, (natuurlijk onder een mooie slogan van de “eindoplossing” of zo iets) zal zij de weerstand van het Syrische volk en zijn soevereiniteit niet kunnen breken. Haar uitgelekte mail van 31 december 2012 vermeldt duidelijk dat het uitmoorden van de familie van Bashar al-Assad en de . vernietiging van Syrië de beste wijze is om Israël te helpen! Ook de Amerikaanse senator John McCain, de huisprelaat van Daesh, die hen nu nog veel zwaardere vernietigingswapens wil geven, kan nog meer dood en vernieling zaaien, maar de ondergang van de krankzinnige westerse “nieuwe wereldorde” niet beletten. Brexit is niets minder dan een protest tegen een dictatuur waarmee Washington de huidige wereld verwoest, het begin van de instorting van een imperium.
Donderdag 23 juni 2016 hielden de Britten een referendum over de vraag of de UK lid moet blijven van de EU. De opkomst bedroeg 72,2 %; 17, 4 miljoen Britten stemden tegen en 16, 1 miljoen voor, dit is 51, 9 % tegen en 48, 1 % voor. De uitslag toont een grondige verdeeldheid maar uiteindelijk heeft het kamp dat vecht voor de vrijheid toch gewonnen. De heersende politieke klasse slingerde haar banvloeken over de wereld uit. Vooral de geldmannetjes in hun tolhuis wezen op de neergang van hun beurzen, een catastrofe voor de economie, de handel en zelfs voor de democratie (sic!). Anderen beweren met veel meer overtuiging precies het tegendeel. Engeland krijgt zijn geld terug, kan zelf beslissen, eigen wetten maken, eigen gerechtshoven hebben het laatste woord en hoeven geen van buiten af opgelegde wetten te aanvaarden enzovoort... En Engeland hoeft niet meer te knielen voor vijf vreemde presidenten: Donbald Tusk (Europ. Raad), Jean Claude Juncker (Europ. Commissie), Martin Schulz (Europ. Parlement), Mario Draghi (centr. Europ. Bank), Jeroen Dijsselbloem (Euro). De Servische filoloog Nedan Krstic zegt dat Brexit de overwinning is van alle vaderlandslievende Europeanen en voegt er bij dat de Europese Unie een constructie is om de afzonderlijke landen te vernietigen en uiteindelijk bedoeld om het christendom te vernietigen. En ze waren al flink op weg.
Het Brits Europarlemtslid Nigel Farage, dat al 17 jaar ijvert voor deze Brexit, kreeg zowat alle Europese zwaargewichten over zich heen in een uiterst woelig debat, maar hij bleek meer inzicht in de situatie te hebben dan alle Europarlementsleden samen. De Britse Eurocommissaris (voor financiële diensten) Jonathan Hill, zag zich meteen al verplicht op te stappen. Witold Waszczykowaki, Poolse minister van buitenlandse zaken zegt dat nu heel de Europese commissie de conclusie moet trekken en ontslag nemen. Een aantal volkeren staat al te popelen om eveneens, tegen de heersende politiek in, hierover een referendum te houden: Fransen, Nederlanders, Denen, Vlamingen... Sebastian Tynkkijnen, leider van de Finse nationale partij zegt dat Finland een referendum nodig heeft in Brexit-stijl “om vrij te worden”. De bijna verkozen president van Oostenrijk, Norbert Höfer van de FPÖ zegt dat de EU iedere beslissing die de centralisatie vergroot nu moet weigeren, zoniet houdt ook Oostenrijk binnen het jaar een referendum en dat wordt dan een Auxit. Olafur Ragnar Grimsson, al 20 jaar de president van Ijsland, ziet een nieuwe kans voor Ijsland, Groenland, Noorwegen, de Faroer Eilanden en nu de UK om een driehoek te vormen en op vrije basis goede relaties aan te knopen met de EU en de VS, zonder hun slaaf te zijn.

Van Brexit naar NAVO-exit

Neen, met de Brexit valt de hemel niet op ons hoofd. Het is wel een protest tegen de steeds verder gaande ondermijning van de soevereiniteit van de Europese landen door Brusselse technocraten. Het is een protest tegen een “nieuwe wereldorde” die de rijkdom van de afzonderlijke landen wil uitwissen om hen slaaf te maken van schimmige leiders die wetten opleggen tegen de wil van de volkeren zelf. Hiermee wordt een rampzalige utopie afgewezen, een vernietigend oeverloos multiculturalisme, dat volken tot één vormloze massa wil maken om hen te kneden naar de grillen van enkelen. Washington en de NAVO, die niet begrijpen wat er werkelijk gaande is, zullen er alles aan doen om deze Brexit te beperken. Zij zijn even blind als de communistische leiders van de voormalige Sovjet-Unie, die ook niet begrepen dat hun schip aan het zinken was. Daarom willen ze de NAVO militair nu nog sterker maken. Het zal niet helpen. We verwachten dat de evolutie zal verder gaan, waarbij ook deze eigenlijke Amerikaans-Europese terroristenorganisatie niet gespaard zal worden: NO NATO, NO GUERRA! Hierover zal trouwens weer een volgend congres gehouden worden van 8-10 juli 2016 in Warschau (www.no-to-nato.org). Bepaade Britse legereenheden schijnen massaal gestemd te hebben voor een Brexit. Zij hebben begrepen dat het Washington is dat hen langs Brussel de oorlog in jaagt, tegen hun eigen wil in. Van een vriend kreeg ik een ingewikkelde tabel die de spectaculaire groei van wapenindustrie in de VS in beeld brengt. Ik ken de afkortingen van de verschillende onderdelen niet maar ik zie goed hoe de lijnen naar boven schieten. Washington is nu op hysterische wijze de NAVO aan het opjutten om een oorlog te beginnen tegen Rusland, dat niemand aanvalt. Washington kan helaas niet leven met een zelfstandig en sterk Rusland en wil het daarom vernietigen. In plaats van samen te werken en tot beider welzijn vedragen af te sluiten, gedragen de westerse politici zich als kranzinnige apen die wild krijsen telkens wanneer ze aan de grens met Rusland (Polen, de Baltische staten...) weer klassieke én atoomwapens hebben kunnen installeren, nadat ze Europa al volgestouwd hebben met vernietiginswapens. Als Washington zijn waanzin kan doordrijven en de NAVO een oorlog laten beginnen tegen Rusland, wordt het geen WO III, maar het einde van de mensheid (met uitzondering van enkele zatte Zwitserse boerkens, omdat zij verplicht een atoomschuilkelder hebben die, zoals ik zelf kon vaststellen, gebruikt wordt als opslagplaats voor voedsel en sterke drank!)
Tenslotte zijn de VS in feite niet meer de grootste economische wereldmacht en misschien zelfs niet meer – ondanks hun overweldigend vernietigingskapitaal over heel de wereld - de eerste militaire wereldmacht. Zij zullen hun wereldheerschappij niet meer kunnen volhouden. Hun wereldorde loopt, gelukkig, ten einde. En dat is in feite de betekenis van Brexit.

Er is hoop

De leiders van de communistische partij van de voormalige Sovjet-Unie hadden de val van de Berlijnse muur in november 1989 niet zien aankomen. Paus Johannes Paulus II wel. In december 1991 volgde de ontbinding van de URSS en daarna van het Comecon en het Warschau Pakt. Hierna kwamen dramatische jaren voordat Rusland kon herrijzen op de fundamenten van zijn orthodox christelijk geloof en zijn gezonde vaderlandsliefde. Het westen doet er alles aan om het land te ontwrichten en zijn eigen morele verwording aan de Russen op te dringen. Rusland en China blijven echter onafhankelijk en zijn nu de grootmachten die in staat zijn om de wereld terug te brengen naar het oorspronkelijke handvest van de VN en de erkenning van het internationaal recht, in plaats van de huidige Amerikaanse wildgroei van de wet van de jungle.
Zal de Britse economie eerst even door elkaar geschud worden? Best mogelijk. Ik had in de lagere school al nachtmerries over de rekenles, hoe zou ik mij nu over de economie van de Britten kunnen uitpreken? Ik verwacht echter dat het land uiteindelijk met groot voordeel zijn eigen weg zal gaan. Ze zouden al kunnen beginnen met afstand te nemen van de illegale sancties – een zoveelste door Washington opgelegde vorm van terrorisme - tegen Rusland en Syrië. Zo zouden wij dan eindelijk kansen krijgen om Syrische producten uit te voeren en de mensen hun kost te laten verdienen.
De recente ontmoeting van Vladimir Poetin met zijn Chinese ambtsgenoot X Jinping wordt door sommigen beschouwd als de belangrijkste gebeurtenis voor de internationale politiek van de laatste 2O jaar. De VS en de NAVO matigen zich het recht aan om gelijk welk land op gelijk welke wijze aan zich te onderwerpen zonder enig respect voor de volkeren of het internationaal recht. Noemen we als laatste slachtoffers slechts: Syrië, Oekraïne, Venezuela, Bolivië, Equador, Brazilië, Argentinië. Vl. Poetin heeft vroeger de westerse journalisten al opgeroepen om de waarheid hierover te schrijven. In een filmpje van slechts enkele minuten kan hij u ook duidelijk maken wie er in deze wereld eigenlijk agressief is (https://www.youtube.com/watch?v=-KHCNk9BYy4; je bent niet de enige die zich hierover informeert, maar wellicht ongeveer de 4,5 miljoenste). Na de ontmoeting tussen Poetin en zijn Chinese ambtgenoot zegt Xi Jinping nu in een slotverklaring: “China en Rusland moeten op een vastberaden wijze de doelstellingen en principes van het UNO Handvest, de fundamentele normen van de internationale relaties, de stabiliteit en het strategisch evenwicht in de wereld, evenals het internationaal recht waarborgen”.

De Shangai Cooperation Organisatie (SCO), opgericht in 1996, rond China en Rusland, met nog 4 andere leden: Kazachstan, Kirgyzië, Tadjikistan en Oesbekistan (+ 5 waarnemers, 3 gesprekspartners en 3 gasten in de wachtkamer), vergaderde zopas in Taskent, Oesbekistan. In hun slotverklaring van 26 juni 2016 eisen ze eensgezind dat de soevereiniteit, territoriale integriteit en stabiliteit van Syrië gewaarborgd wordt en dat er geen andere politieke oplossing is die het Syrische volk de garantie geeft zijn eigen toekomst te kunnen bepalen. Verder wordt gesteld dat de crisis in het Midden-Oosten en Noord Afrika moet worden opgelost, volgens de princiepen van het UNO Handvest en het internationaal recht. Ziedaar een internationale politiek, die waardering verdient. Daartegen gedragen onze westerse politici zich als holbewoners die menen anderen te mogen vermorzelen omdat hun knots groter is. Wat onze Belgische politici beslissen omtrent de 6 F 16, is zo iets als Syrische gevechtsvliegtuigen die ongewenst Brussel zouden komen bombarderen “om het Belgische volk te dienen”! We gaan hopelijk vlug naar een nieuwe en andere wereldorde. Brexit, Nato-exit, Washingtonexit, Brusselexit, een EU met Rusland en zonder Turkije of de VS, maar met goede relaties met alle landen en uiteindelijk naar een “Soeria Resurrexit”!
Twee millennia geleden gaf Jezus aan zijn leerlingen een zeer praktische wijsheid mee: “Maar zoekt eerst het Koninkrijk en zijn gerechtigheid, dan zal dat alles u erbij gegeven worden” (Matteus 6, 36). Een prachtige agenda voor de komende NAVO-top. Ze kan miljarden uitsparen en miljoenen mensen welvaart geven. Een meer uitgewerkte agenda zou kunnen zijn: het “Onze Vader” met de nadruk op “Uw Rijk kome” en “Uw Wil geschiedde”. Daar wordt ook iedereen beter van.

P. Daniel

Hoe kunnen de VRT en andere zenders het verantwoorden dat bij de voetbalsuccessen van de Belgen, telkens opnieuw minutenlang wordt ingezoomd op hossende, brullende, zuipende, zatte supporters? En dat daarbij een sympathiserende, ophemelende stijl wordt gehanteerd?

Wordt op die manier niet elke anti-alcoholcampagne vakkundig om zeep geholpen? En bij kinderen en jongeren de overtuiging gewekt en versterkt dat feestvreugde gepaard MOET gaan met sloten bier?

Nadat Engeland, in tegenstelling tot Schotland en Noord-Ierland koos voor een Brexit, wordt het nu ook uit het EK-voetbal gekegeld door voetbaldwerg IJsland.

Belabberd, belabberd, belabberd...

Benieuwd naar de cumuls, de betaalde en onbetaalde mandaten van de parlementsleden, burgemeesters en schepenen?

Ga naar www.cumuleo.be. Opgelet! Grasduinen in deze rijk gevulde site kan niet alleen prettig zijn maar ook zorgen voor heel wat ergernis.

XI/25
Vrijdag 24 juni 2016

Oogsttijd

Water geven, vruchten plukken en groenten oogsten zijn nu de grote werkzaamheden op het terrein. Het is overdag flink boven de dertig graden warm en ’s avonds hebben de bomen, groenten en kruiden veel water nodig. Terwijl België verzuipt, snakt de woestijn hier naar water. Hiervoor zijn we echter grotendeels afhankelijk van de elektriciteit die het water uit grote diepte naar boven moet pompen. En dit water is tussen lauw en heet, het is echt warm. De kersen van een dertigtal bomen waren vrij vlug geplukt. Abrikozenbomen zijn er echter ongeveer driemaal zo veel en bovendien worden ze niet allemaal tegelijk geplukt. Sommige geel-rode abrikozen zijn overrijp en anderen mogen nog wat zon krijgen. Tegelijk worden in de keuken lange rijen potten met confituur gevuld. Het ruikt er heerlijk als je in de buurt komt. Bij de maaltijden worden in deze periode vele abrikozen gegeten. Als groenten zijn het vooral de courgetten, die ook overvloedig voorradig zijn. De grote voorraad knoflook is al geoogst en ligt in trossen te drogen, klaar om later opgehangen te worden. Hier wordt knoflook heel ruim gebruikt. De fraters werken tegelijk verder in de nieuwbouw om kamers te schilderen, deuren te hangen en een bepaalde gang af te sluiten en bewoonbaar te maken. Ja, het zijn lange en drukke werkdagen, waarbij Eucharistie en gebedstijden het rimte aangeven. Er was enige onderbreking op de morgen dat die Belgische mevrouw, na een maand verblijf bij ons, blij en voldaan weer naar huis vertrok. Een andere onderbreking is er wanneer een grote hoeveelheid hulpgoederen moet klaar gemaakt worden en natuurlijk de donderdagnamiddag en –avond, wanneer de gehandicapten van Qâra zich bij/met ons komen amuseren.

Uit parochieleven van Qâra

Een van de vrijwilligers van de hulpverlening, een ingenieur, verloofd met een christelijk meisje uit het dorp, had lang geleden al gevraagd om hen voor te bereiden op een christelijk huwelijk. We hebben samen met de fraters en hen meerdere leerrijke en bijzonder aangename avonden doorgebracht. Ze hadden besloten niet weg te trekken, zoals zo velen doen, maar in Qara te blijven wonen, wat wij maar al te graag toejuichen. En nu gingen ze trouwen. De plechtigheid vond plaats in de St. Michielskerk van Qâra, geleid door de vicaris generaal van Yabroed, abouna Georges en mij. De huwelijksinzegening is hier een aparte liturgie en zonder eucharistie. Heel de kerk is met bloemen versierd en de middengang met een wit doek afgesloten, dat door de trouwers wordt losgemaakt. Er is een apart altaar in de kerk voorzien met daarop een evangelieboek, een beker wijn en twee kronen. Na de inleidende gebeden en de huwelijkstoestemming, worden de trouwers gekroond, ze krijgen de beker wijn aangereikt en worden in processie driemaal rond dit altaar geleid. Zij zijn nu als het ware hersteld in hun koninlijke waardigheid, die ze verloren na de zondeval in het paradijs. Daarna worden op de binnenkoer voor de kerk de felicitaties in ontvangst genomen waarop enige zoetigheid wordt uitgedeeld. Het echtpaar en de familie trekken naar hun huis en komen tegen de avond terug naar de binnenkoer van de kerk voor het avondfeest. Heel de koer is vol met tafels voor ongeveer een 150 personen, zowat de helft van de hele parochie. Er is rijst, kip, gebak en arabische zoetigheden. Het echtpaar zit vooraan in een versierde zetel en maakt enkele keren een rondgang langs de tafels. Uiteindelijk gooit de bruid haar bloementuil over haar hoofd naar achter, waar zich een groep jongeren bevindt, die deze bloemen tracht op te vangen.
De vicaris begon de huwelijksviering met de eenvoudige maar duidelijke opmerking: “Als dit mijn kerk was, dan zou ik de helft van de vrouwen naar huis sturen”! Vroeger waren de vrouwen blijkbaar gekleed met een zwarte sluier en nu zie je nog enkele oudere vrouwen op die wijze. De overgrote meerderheid heeft zich echter zo uitdagend mogelijk uitgedost, bijzonder kort van stof. Als aan de meisjes die het meest bij ons komen dan gevraagd wordt of zij dat aanvaardbaar vinden, geven ze zelf ook wel toe dat het eigenlijk in de kerk niet past. Bovendien is dit nu een goede reden om geen aanstoot te geven aan de moslims, die ook in de dienst aanwezig zijn. En dan was er nog die jongen die zijn haar opvallend geverfd had en ongeveer gekleed liep als een meisje. Hij studeerde voor arts en was al halverwege. Toen hem gevraagd werd of hij christen is antwoordde hij: “Ik ben druus, maar zou wel graag christen worden”. En waarom hij zich zo gedroeg en kleedde? Omdat het de mode was in bepaalde middens. Ook hem konden we duidelijk maken dat zo iets helemaal niet past, niet verenigbaar is met een christelijk leven en dat persoonlijke inzet heel wat creatiever kan zijn. Eigenaardig genoeg, ook deze man gaf het uiteindelijk volmondig toe. We hebben hem nog op het hart gedrukt om in Syrië te blijven als hij afgestudeerd is en niet weg te trekken.
Zondagmorgen even alarm. Abouna Georges laat weten dat hij erg ziek is en vraagt of ik om 9.00 u de eucharistie voor de parochie wil vieren. Met de hulp van de fraters hebben we dit zo goed mogelijk op onze wijze volbracht. Leken hebben alle lezingen in keurig Arabisch voorgedragen of gezongen. Na de eucharistie was er nog een ontmoeting met de moeders, wiens man door terroristen werd gedood. Ze worden hier als de vrouwen en de moeders van de “martelaren” aangesproken en geëerd. Een andere vrouw, wiens twee zonen nog steeds gekidnapt zijn, wilde ons thee en gebak aanbieden. Onder haar gastvrijheid en vriendelijkheid, blijft ze moedig de pijn om haar verdwenen kinderen dragen. Daarna waren we nog ruimschoots op tijd om ’s middags de plechtige zondagseucharistie te vieren in eigen gemeenschap.

“De ene kolking roept de andere op” (psalm 42,8)

Denk niet dat we een rustig en gezellig leventje leiden, ver van alle miserie verwijderd. Al is ons leven boeiend en hoopvol, dagelijks dragen we de grote zorgen van het land en van de Kerk met ons mee. De ellende van de onrechtvaardige oorlog tegen Syrië brengt steeds nieuwe miserie mee. De grootste materiele zorg voor Syrië ligt nu in het feit dat er nagenoeg geen werk is en als er iets opgezet wordt, is het heel moeilijk om een afzetmarkt te vinden. De sancties maken het heel moeilijk en bijna onmogelijk om hetgeen gemaakt, gewonnen, geproduceerd wordt op een gewone wijze buiten te kunnen verkopen. Ook vroeger bracht het land veel meer voedsel voort dan het zelf nodig had en zo kon er worden uitgevoerd. De Syrische producten waren bekend en gegeerd tot in Zweden en tot in de golfstaten toe. Dit gold voor graan, landbouwproducten, textiel... Nu heeft de westerse huichelachtige en criminele houding er voor gezorgd dat een dergelijke uitvoer langs alle kanten gebokkeerd wordt. De kersen en abricozen uit deze streek zijn topkwaliteit en zouden in het buitenland goed verkocht kunnen worden waardoor vele families hun kost konden verdienen. In plaats van het volk te helpen wordt het welbewust door de “internationale gemeenschap” nog gewurgd.
Ook op kerkelijk gebied zijn er ernstige problemen. Deze week had van 15-20 juni in Aïn Trez (Libanon) de jaarlijkse synode van de grieks-melchitische (katholieke) kerk moeten plaats vinden als een broederlijke samenkomst van kerkleiders, die eensgezind de problemen aanpakken onder leiding van patriarch Gregorius III Laham. Er is echter nogal wat verschil van mening in verband met de aanpak. Anderzijds is dit dan weer een kans om eindelijk eens werk te maken van een echte eenheid. Het is zoals in een huwelijk. Soms krijgen ouders onenigheid onder elkaar omwille van moeilijkheden die van buiten af hun gezin teisteren. Dit is dan een gelegenheid om juist in een grotere eensgezindheid te problemen aan te pakken.
Deze week kregen we bezoek van de orthodoxe (gehuwde) pastoor van Deir Ateih met een zestigtal parochianen. Het was een heel hartelijke ontmoeting, waarbij hij er op aandrong om ook hen eens te komen bezoeken. Katholieken hebben in Syrië beslist wat te leren van de orthodoxen.

De maat is vol!

Eind september 2015 hebben de Russen de bedoelingen van hun militaire hulp in Syrië meteen duidelijk gemaakt: het evenwicht herstellen zodat Syrië een sterk uitgangspunt heeft om te onderhandelen over een politieke oplossing. Toen Poetin meende dat het Syrische leger sterk genoeg stond om het land geleidelijk te bevrijden, hebben de Russen zich gedeeltelijk teruggetrokken en heeft het Syrische leger inderdaad ook Palmyra kunnen innemen. Samen met de VS besloten de Russen vervolgens om een staakt-de-vijandelijkheden in te stellen en de Russen staakten zelf onmiddellijk hun luchtaanvallen. En hier begon de wrevel en de onenigheid met de Hezbollah en Iran. Zij waren immers vanaf het begin overtuigd dat de VS en hun bondgenoten helemaal geen staakt-de-vijandelijkheden zouden respecteren. De feiten hebben hen helaas gelijk gegeven. Zij gebruikten de rust om zich te reorganiseren. Saoedi-Arabië, de VS en vooral Turkije loodsten duizenden tonnen wapens en munitie samen met massa’s nieuwe terroristen Syrië binnen en begonnen dan een ware oorlog in het Noorden: Aleppo, Idlib, Lattaquie. Ondertussen lieten ze de “vredesonderhandelingen” mislukken. Dezelfde terroristengroepen en de landen die hen steunen, gaven uitgerekend Syrië en Rusland de schuld van het schenden van het bestand, wat de westerse media welwillend en kritiekloos slikten. Tegelijk vochten zogenaamd de VS met de Koerden tegen Daesh om een onafhankelijk Koerdistan in het Noorden voor te bereiden, met de goedkeuring van Saoedi-Arabië en de VS. Hierop luidden de Turken dan weer de alarmklok omdat zij op geen enkele wijze een onafhankelijk Koerdistan wensen. Voor Syrië is dit geen probleem. De Syrische president heeft steeds duidelijk gemaakt dat er geen sprake is van een opsplitsing van het land, dat Syrië één zal blijven en tot de laatste centrimeter bevrijd zal worden. Bij dit alles hebben de Russen steeds een rechtstreekse confrontatie met de VS, Israël en zelfs Turkije willen vermijden. Ze hebben moeten toegeven dat ze eens te meer door de VS en hun bondgenoten bedrogen werden. Nu is de maat vol. Het is meer dan duidelijk dat de VS en hun vrienden niet willen dat de oorlog in Syrië eindigt, ze willen ook niet dat de onderhandelingen tot een politieke oplossing leiden, ze willen de val van Syrië om een marionet aan te stellen die het land verplicht de belangen van Amerika te dienen en niet die van het volk. Dat was, is en blijft hun doelstelling, verborgen onder alle schone schijn. Daarvoor dienen ook de zogenaamde “gematigde” rebellen, die moorden en vernietgien zoals de anderen. Rusland blijft er op aandringen dat er dan een duidelijke scheiding gemaakt wordt tussen de gematigde rebellen en de Al Qaida groepen, maar hiervoor vraagt Amerika al maanden uitstel, omdat het zogenaamd zo moeilijk is onderscheid te maken. De ministers van landsverdediging van Iran, Rusland en Syrië hebben uiteindelijk in Teheran op 9 juni een topontmoeting gehouden om de violen .gelijk te stellen. Het ziet er naar uit dat zij opnieuw de strijd tegen alle terroristen in Syrië zullen hervatten. Het is hierbij helemaal niet zeker dat de troepen van de VS, Frankrijk, Duitsland en Turkije, (en onnozele Belgen?), die illegaal in Syrië aanwezig zijn, nu zullen gespaard worden. De Hezbollah zal hierbij opnieuw zijn centrale rol opnemen. We mogen verwachten dat de slag om Deir Ezzor zal beginnen, o.l.v. Ali Chamkhani, secretaris van de Hoge Iranese Veiligheidsraad, en we hopen dat de zuivering op gelijkaardige wijze zal gebeuren als destijds in Qousseir, Qalamoun en Zabadani. De huichelachtige oproep van John Kerry, die ongeduldig blijft uitzien naar het vertrek van de Syrische president, zal op de coalitie van Damascus, Moscou, Teheran en de Hezbollah geen enkele indruk meer maken.Terwijl ik dit schrijf heeft John Kerry nu opnieuw twee maanden uitstel gevraagd aan de Russen om een scheiding te kunnen maken tussen de gematigde rebellen en Al Qaida. En dit was de druppel die de Russische emmer deed overlopen. De Russen hebben meteen de Al Qaida basis Attanf, aan de Jordaanse grens gebombardeerd, waar in feite de Amerikaanse troepen zitten. Groot alarm. De Amerikanen waren totaal verrast. Vanuit de Amerikaanse basis in Qatar kwamen Amerikaanse vliegtuigen ter hulp, maar de Russen waren al vertrokken. Toen de Amerikaanse vliegtuigen onverrichterzake terugkeerden, kwamen de Russen weer om de basis verder te bombarderen (zoals de resoluties van de UNO Veiligheidsraad het ook vragen!) Trouw aan de open inzet van de Russen, heeft Gerasimov, hoofd van de Russische generale staf meegedeeld dat ze de basis van Attanf hebben gebombardeerd en er lakoniek bijgevoegd dat, als anderen (de VS!) na maanden nog niet het onderscheid kunnen maken tussen gematigde rebellen en Al Qaida, kunnen wij het ook niet! Donderdag heeft Rusland in de VN Veiligheidsraad een raadpleging georganiseerd over de situatie in Syrië. De Russische permanente vertegenwoordiger Vladimir Safronkov riep iedereen nogmaals op om de grove schendingen van Turkije met zijn blijvende toevloed van terroristen en wapens eindelijk eens te stoppen. En nu maar afwachten wat nieuws de VS, het westen en hun bondgenoten zullen uitvinden om hun laffe houding tegen het Syrische volk te blijven voeden.

Een volksprotest tegen de vernietiging van de christelijke identiteit.

De oude Europese adel is goed vertrouwd met de diplomatieke geplogendheden. De Duitse baron Norbert von Handel, procurator van de zeer katholieke orde van St. Joris, verbonden met het huis van Habsburg-Lotharingen (waarvan de oorsprong teruggaat tot 1308), schrijft een open brief aan “Madame Merkel” of Angie de Slang, en ziet deze keer geen enkele reden om aan dit lid van de Stasi, van de SED van het voormalige Oost-Duitsland en vrijmetselaar, enige eretitel of diplomatiek strikje toe te kennen. In veertien punten lanceert deze doctor in de rechten een vlijmscherpe aanval tegen haar en vraagt met welk recht zij Duitsland en Europa meent te mogen ruineren, islamiseren, destabiliseren en vooral hun christelijke identiteit vernietigen. Hij vraagt haar met welk recht zij de miljarden belastinggeld van de Europese burgers voor Griekenland onder de Duitse en Franse bankiers mag verdelen, de ondemocratische Turkse politiestaat ter wille mag zijn en tienduizenden Turken in Europa mag binnen halen en tenslotte Europa door het alomvattende handelsverdrag van het TTIP mag overleveren aan de grote industrieën en financiële belangen van Amerika. Hij kondigt aan dat de groeiende weerstand van steeds meer bewuste christenen haar en haar desastreuze politiek ten val zal brengen en dat zij de geschiedenis zal ingaan als de schimmige politica die ons werelddeel heeft verwoest. (Voor de hele uitleg: http://www.medias-presse.info/les-14-points-du-baron-van-handel-de-lordre-de-saint-georges-qui-vous-donne-ce-droit-mme-merkel/56451#3ZDDS7FfKOyR8IhD.99)

We herinneren u...
Aan de volgende mogelijkheden om te protesteren tegen de morele afbraak in ons eigen land:
• Er is een mars voor het katholiek onderwijs op zaterdag 25 juni 2016 om 14.00 u, Frère-Orbansquare, Brussel (info: www.katholiekonderwijs.net)
• Je kunt ook deelnemen aan een belangrijke schrijfactie tegen deze “vroegseksualisering van kinderen”. Hoe meer mensen protesteren met deze brief, hoe beter: http://tegenstroom.eu/schrijfactie-onderwijs/
En ....laten we als christenen niet het voornaamste wapen vergeten, het gebed.

P. Daniel

Als de Brexit de EU in een diepe crisis stort volgens nogal wat krantenkoppen, dan is dat minstens even erg het geval met Groot-Brittannië.

Nog los van de ongetwijfeld langdurige en pijnlijke exit-procedures, de nu al voelbare financiële weerslag, zijn er vooral de scheuren in de Britse Unie die scherp aan het licht komen.

Schotland en Noord-Ierland hebben massaal voor 'remain' gestemd . Zeker in Schotland krijgt het onafhankelijkheidsstreven nieuw, sterke impulsen. Het zou me niet verwonderen dat samen met de 'Brexit', ook Schotland de Britse Unie verlaat .

Een andere kloof die aan het licht is gekomen en de toekomst van Groot-Brittannië bezwaart, is de generatiekloof. Een grote meerderheid van de jongere generaties koos voor de EU. De 'gepensioneerden' hebben ervoor gezorgd dat Groot-Brittannië de Europese Unie verlaat. Het land heeft dus tegen de jeugd gekozen. Een triestig, grijs en verengend toekomstbeeld!

Stijn Oosterlynck, hoofddocent stadssociologie (UAntwerpen) en voorzitter van het Antwerpse Urban Studies Institute, schrijft naar aanleiding van de Optimakwestie: 'Het gaat over publiek-private partnerschappen en de weinig democratische en ondoorzichtige cultuur van besluitvorming die daarin groeit, ver weg van de democratische controle door gemeenteraden en netjes uit het zicht van burgers.' Inderdaad.

Maar waarom wordt dezer dagen alleen Gent geviseerd? In alle steden, te beginnen met Antwerpen, tot in de kleinste gemeenten, zitten deze publiek-private partnerschappen in de lift. Het moet voor ervaren onderzoeksjournalisten en zeker ook voor de heer Oosterlynck, niet zo moeilijk zijn , om die partnerschappen, bv. in Antwerpen, eens goed tegen het democratische licht en de gemeenteraadscontrole te houden.

Waarom wordt de Gentse burgemeester Termont nu zo gretig en bijna bloeddorstig bij de Optimazaak betrokken, ook al wordt hem niks ten laste gelegd? Het is, weer eens, niet zo moeilijk, om foto's en berichten op te duikelen over allerlei burgemeesters in het gezelschap van zwaar frauderende en  dictatoriale potentaten uit binnen- en buitenland.

Politieke beschadigingsoperatie? Inderdaad.

Junihaiku

Juni is halfweg.
De langste dag komt eraan.
Weemoed vult mijn hart.

XI/24
Vrijdag 17 juni 2016
Een leerrijke avond voor de “vrouwengilde” van Qâra
Van de zowat 20.000 inwoners van ons dorp Qâra zijn er ongeveer 300 (katholieke) christenen en nog enkelen orthodox. Abouna Georges is de jonge dynamische pastoor die tijdens de meest dramatische ogenblikken bij zijn gelovigen is gebleven. Hij werd overvallen en bestolen en ontsnapte op het nippertje aan de dood. Zijn kerk, die door terroristen van binnen helemaal werd verwoest, heeft hij zelf met zijn parochianen helemaal hersteld. De kerk vormt een afgesloten geheel met enkele mooie ruimtes, geschikt voor catechese en samenkomsten. De gehuwde vrouwen zijn in twee groepen verdeeld, jongeren en ouderen. Het was voor de eerste groep dat de pastoor ons uitnodigde om een onderricht te geven over het christelijk huwelijk vanuit het Woord Gods en de leer van de Kerk. En zo stonden wij, twee fraters en ik, maandagavond voor een groepje van 12 jonge vrouwen, terwijl enkele kinderen in en uit liepen. Het publiek luisterde erg aandachtig. Natuurlijk kwamen daarna al vlug alle hete hangijzers in hun volle omvang naar boven: contraceptie, abortus, in vitro... Op dit gebied zijn de praktijk en de openbare opinie hier ongeveer (bijna) dezelfden als in het westen, maar de afwijzing van de leer van het Evangelie en van de Kerk is hier minder agressief. Bovendien worden deze onderwerpen minder breedvoerig in de openbare opinie uitgestald. Toch is ook voor het westen de tijd niet ver meer af dat uiteindelijk de werkelijkheid zal moeten erkend worden en de waarheid aanvaard, nl. dat de voorbije halve eeuw van contraceptieve cultuur de grootste catastrofe was voor zowel de lichamelijke als de geestelijke gezondheid van het volk. Al heeft de “contraceptieve roes” zich over zowat de gehele wereldbol verspreid, hier is het eerder bijna onwetend gebeurd. Van onze kant hebben we ongeveer alles kunnen zeggen wat nodig is om de weg te effenen voor een ware bevrijding van de gehuwden en de gezinnen. Nu maar bidden en hopen dat er een echtpaar gevonden wordt dat zich grondig wil inwijden in de natuurlijke methoden om als deskundige “consulenten” vele echtparen op weg te zetten naar de ontdekking van hun vrij en zelfbewust leven. Na afloop werd de hele groep met alle mogelijke Arabische zoetigheden overladen. Ja, er is onder de mensen veel armoede en gebrek, maar ze doen er alles aan om daarmee toch zo goed mogelijk te leven. Overigens zijn deze vrouwen eenvoudig maar mooi gekleed. Bij het afscheid merkten we dat de groep, ondanks de aanvankelijk soms sterk verschillende meningen, ons erg dankbaar was.
De NAVO, instrument van veiligheid en welvaart?
Soms hebben we een schok nodig om uit onze verdwazing te ontwaken. Door steeds herhaalde leugens, manipulatie en bedrog, kan onze geest zo gedrogeerd zijn dat we de meest evidente feiten over het hoofd zien en alleen nog maar oog hebben voor een schijn die ons wordt voorgehouden. De NAVO wordt voorgesteld als de organisatie voor veiligheid, vrede en welvaart van de Europese volken en als onze bescherming tegen de acute dreiging van een supermachtige gebuur. Phil Butler is onderzoeker, politiek analyst, gespecialiseerd in Oost Europa en schrijft voor New Eastern Outlook. Hij geeft ons de schok die we nodig hebben: Quand le monde sera-t-il libéré de ce monstre qu’est l’OTAN? (mondialisation.ca, 9 juni 2016). Vanaf zijn ontstaan in 1949 was de NAVO een vernietigende oorlogsmachine die zichzelf door een kunstmatige angst in stand hield. Europa heeft er voor geijverd om zijn oudste en meest verwoestende vijandschap te overwinnen, nl. die tussen Frankrijk en Duitsland. Door Duitsland in de NAVO op te nemen, was er geen vijand meer om tegen de vechten. In de jaren 1950 zorgde het Amerikaanse fanatisme ervoor dat de NAVO meegesleurd werd in de oorlog tegen Corea, die zich als een kankergezwel zou uitbreiden. Australië en Nieuw-Zeeland zullen onder de paraplu van de UNO zich scharen aan de kant van de NAVO. Dank zij de oorlog tegen Vietnam kan de NAVO zich onmisbaar voelen en zijn toekomst verzekeren, tegen de wil van de Europese volken in. Dan volgde de totale verwoesting van Joegoslavië, waardoor de NAVO openlijk overstapte van verdediger van de democratie naar wereldoverheerser. Het middel dat hiervoor telkens gebruikt werd, was een regeringswissel. Als de gevierde held van de wereldvrede wist de NAVO chaos te zaaien om de voorwaarden te scheppen voor permanente oorlog. Inmiddels hebben de VS en de NAVO ongeveer een duizend (1000!) militaire bases in ‘n 156 landen. Omdat Rusland een militaire basis heeft aan zijn grens in Oekraïne, duizend km van de VS, verkeren VS en NAVO in hoogste staat van alarm! Door de ineenstorting van de Sovjest Unie werden voormalige Sovjetrepublieken en landen van het Warschau-pakt bevrijd van de dwingelandij van het communisme. Rusland trok zijn troepen uit Oost-Duitsland terug om een hereniging van het land mogelijk te maken en het westen beloofde alle voormalige sovjetrepublieken en landen van het Warschau-pakt met rust te laten, maar het deed in feite onmiddellijk het tegendeel. Bevrijd van de dwingelandij van het communisme werden al die landen de politieke en economische slaven van de VS en de NAVO. Terwijl Rusland inmiddels geen enkel land aanvalt maar alleen tracht zijn eigen grenzen te verdedigen, gaat het westen onverminderd verder met het beschuldigen van “Russische agressie” en “Russische inval” telkens wanneer het zelf een staatsgreep of revolutie in een land heeft ontketend. Nu er geen reële vijand meer is, worden de landen die de VS en de NAVO nog niet in hun klauwen hebben, opgevoerd als de grote bedreiging. En zo is de huidige nieuwe en massale legeroefening “Anakonda” in Polen begonnen (zie vorig bericht: XI/23). Als een reuze-wurgslang wil de NAVO Rusland omsingelen en wurgen. De bedoelingen van de NAVO zijn niet alleen duivels maar tevens stupied en lachwekkend. De NAVO maakt zichzelf wijs nu heel Rusland omsingeld te hebben. Met zijn militaire machtontplooiing heeft het echter 1215 km van de 20.000 km grens van Rusland in zicht! De NAVO vergat dat Rusland zo groot is als China en de VS samen en dat Rusland de grootheidswaanzin van zowel Napoleon als van Hitler heeft begraven. De NAVO is een monster uit het oer-steentijdperk, een dynosaurus op sterven die voor het laatst zijn staart beweegt in de hoop een totale oorlog te kunnen uitlokken om zelf te overleven. Op grond van de nuchtere feiten zijn de vraag en de bekommernis van Phil Butler geheel gerechtvaardigd: Wanneer zal de wereld bevrijd worden van het monster dat de NAVO is? Op 2 en 3 juni was er te Brussel in het Europees parlement al een conferentie met de titel: “Neen aan de NAVO!”
Hoe is het mogelijk?
De Syrische katholieke patriarch Ignace Joseph III Younan en de Syrisch-orthodoxe patriarch Ignatius Afrim II slaken nogmaals een noodkreet opdat de internationale gemeenschap er voor zou zorgen dat de christenen, die nu in de erbarmelijkste omstandigheden leven, zouden kunnen terugkeren naar Mossul en Nineve. Hoe kan dergelijke hartverscheurende noodkreet enig effect hebben, wanneer we blind blijven voor de oorzaken? De hoofdverantwoordelijke voor deze misdaden tegen de menselijkheid wordt nu opgevoerd als presidentskandidaat in Amerika! Zij was het die haar “nieuw Midden-Oosten” als de realisatie van het aardse paradijs oplegde en daarvoor moesten de christenen verjaagd, gemarteld en uitgemoord worden. Daarvoor moest er chaos komen. Zij is het die samen met haar vriendenclub van wapenbazen en bankiers er voor blijft ijveren dat Irak en Syrië uiteindelijk totaal vernietigd worden, tot glorie van haar “New Middle East”, geheel onderworpen aan de Amerikaanse belangen. Hypocrisie Clinique! Asjeblief mensen, wordt wakker!
Morele afbraak in ons eigen Belgenland. Vervolg.
Mijn enkele bedenkingen van vorige week over “de vroeg-seksualisering”, werden blijkbaar door het comité van verontruste ouders doorgestuurd naar onze Vlaamse minister van onderwijs, Hilde Crevits. Minder dan twee dagen later kreeg ik per email al verscheidene bladzijden toegestuurd vanwege een kabinetsmedewerker, die het standpunt van de minister uitvoerig trachtte te verantwoorden en toe te lichten. Hierop wil ik volgende bedenkingen geven.
Uiteraard danken wij de minister en zijn kabinet om het uitgebreide antwoord. De kabinetsmedewerker maakt terecht onderscheid tussen de verantwoordelijkheid van de de minister en die van de school. Het is inderdaad niet de minister die zonder meer bepaalt welke voorlichting op welke leeftijd gegeven wordt. De school heeft hierin haar eigen verantwoordelijkheid. Anderzijds zijn er “eindtermen en ontwikkelingsdoelen” vastgesteld door het Vlaams parlement. Daarvoor wordt beroep gedaan op organisaties zoals Sensoa: “Sensoa maakt deel uit van een expertengroep die, in de schoot van de WHO, over de standaarden waakt, de methodieken evalueert en nagaat wat er nog aan bijkomende ondersteuning wenselijk is.” De kabinetsmedewerking verwijst dan naar wat aan kinderen van 0-4 (!) jaar zou moeten geleerd worden volgens “de standaarden waarover internationale wetenschappelijke consensus bestaat”: verschillen tussen jongens en meisjes leren, de geslachtsdelen leren benoemen, prettige en onprettige aanrakingen enz... De brief van de verontruste ouders geeft verdere toelichting over de wijze waarop dit concreet uitgewerkt en voorgesteld wordt: de kinderen naakt met elkaar leren spelen, stickertjes plakken op de plekjes die het lekkerst voelen, waarbij ze nog in een apart salon een “speciale behandeling” kunnen krijgen...
Kleine kinderen gaan zelf spontaan en terloops in de huiselijke kring hun lichaam en dat van anderen trachten te ontdekken en dat stelt geen probleem. Ouders weten dat ze er geen extra aandacht aan moeten geven, omdat er ook geen bijbedoelingen mee gemoeid zijn. Terecht protesteren de ouders echter tegen het vroegtijdig en geforceerd wakker maken van een latente seksualiteit door volwassenen. Hierbij worden enkel de instincten en de honger naar lust aangewakkerd, zonder enige verwijzing naar het geheel van de menselijke waardigheid en verantwoordelijkheid, nl. om met ons lichaam uiteindelijk in staat te zijn tot een duurzame liefde. Integendeel, dit project is een georganiseerde, vroegtijdige aansporing tot grensoverschrijdend gedrag. Kinderen hebben het recht om hiertegen juist beschermd te worden en een alomvattende, mens- en kind-waardige opvoeding te krijgen. Kinderen hebben recht op de bescherming van hun integriteit. Dieren bespringen elkaar, louter geleid door hun instincten. Mensen hebben de gaven van verstand, wil en een geweten om hun instincten te leren beheersen en te integreren in het brede kader van hun mens-wording, nl. menswaardig leren liefde geven en ontvangen. In een menswaardige opvoeding worden vooral het dieper inzicht, de wil en het geweten tot hogere ontwikkeling gebracht om onze instincten in het geheel van onze ontwikkeling te kunnen veredelen. Hierbij leren we onder meer dat bepaalde gedragingen alleen in de intimiteit van een vaste relatie van man en vrouw tot het ware geluk leiden. Het hoger aangehaalde project van Sensoa is enkel gericht op lustbeleving en het ontwikkelen van de instincten. Het blijft hangen op het dierlijke niveau. Wat Sensoa “opvoeding” noemt is voor mensen in werkelijkheid niets anders dan perversie. Hiertegen protesteren de ouders zeer terecht. En wanneer Sensoa met dit project een nationale en internationale erkenning geniet, gaat het dus om een nationaal en internationaal erkende of georganiseerde perversiteit, waartegen iedere burger vanuit zijn verstand, wil en geweten zich moet verzetten. Het gaat om de verdediging van de integrale menselijke waardigheid. Overigens, niet de ouders moeten toestemming vragen om hun kinderen thuis te houden wanneer dergelijke praktijken zouden ingevoerd worden, maar de burgerlijke overheid en de verantwoordelijken van de school moeten er voor zorgen dat dergelijke perversiteiten in de scholen niet toegelaten worden.
Na WO II werden in Nurenberg twaalf nazi-kopstukken ter door veroordeeld (nov. 1945-okt. 1946). Wij willen dit niet gelijkstellen met de situatie waarover wij hier handelen, maar wel wijzen op een gelijkaardige persoonlijke verantwoordelijkheid. Deze kopstukken waren geen terroristenleiders, zij waren de wettig aangestelden van een wettig erkende regering en hebben gedaan wat wettig van hen gevraagd werd. Het proces van Nurenberg heeft hen duidelijk gemaakt dat zij vanuit hun geweten hadden moeten handelen en weigeren wat hen wettelijk werd opgelegd. Zij werden schuldig bevonden en ter dood veroordeeld omdat zij zich dus niet tegen het wettig gezag hebben verzet! Iets gelijkaardigs geldt in de huidige situatie. Het hoger beschreven wettelijk erkende project moet door het geweten en omwille van de menselijke waardigheid als perversiteit worden afgewezen. Het protest van de ouders vanuit hun geweten staat boven de wettelijke erkenning van een perversiteit. Wanneer ouders ondubbelzinnig en op verantwoorde wijze een project dat aan hun kinderen wordt opgedrongen als zeer schadelijk afwijzen, dan is het de plicht van de burgerlijke overheid om dit project te weigeren.
• Aan alle mensen van goede wil. Laten we ons verenigen om dergelijke criminele organisaties met projecten, die “beestachtig” en niet menselijk zijn, voor goed te weren. Neem deel aan de belangrijke schrijfactie tegen deze “vroegseksualisering van kinderen”, opdat de burgerlijke overheid haar verantwoordelijkheid zou nemen: http://tegenstroom.eu/schrijfactieonderwijs/; https://www.facebook.com/Geen-vroegseksualisering-die-onze-kinderen-schaden-1036161159786569/)

P. Daniel

Paus Franciscus:

'More than a scientific question, the universe is a joyful mystery that speaks of God’s boundless love for us.'

XI/23
Vrijdag 10 juni 2016

Welwillendheid verzacht het samenleven
Al eeuwen leven de verschillende etnische en geloofsgroepen in Syrië in harmonie samen. De hele Atlantische pers heeft het al vijf jaar over een burgeroorlog. Alle pogingen om een burgeroorlog uit te lokken zijn mislukt en zullen blijven mislukken. Ondanks de tragische ontwrichting van het land is er een grote welwillendheid en gemoedelijkheid in het dagelijkse leven.
Omdat ik een tand had stukgebeten moest ik naar de tandarts en wel op zondagmorgen om 10.00 u (dat is hier zoveel als onze maandagmorgen). Met drie komen we in de wachtzaal die vol zit met vrouwen en kinderen. Van de vijftien moeders komen er direct drie heel vriendelijk naar ons toe. De eerste herken ik als de oudere vrouw die met ons in de schuilkelder de dramatische momenten van de aanval op ons dorp en ons klooster heeft overleefd (november 2013). Soldaten troffen deze vrouw aan op straat, hebben haar opgepakt en voor haar veiligheid naar ons gebracht. De andere twee vrouwen waren uit Qousseir. Toen hun huis kapot geschoten was, hebben ze in onze nieuwbouw het enige grote appartement dat ongeveer klaar was, gekregen. Daar woonde die familie met drie gezinnen samen. Deze vrouwen moesten nog eens vertellen hoe dankbaar ze waren dat ze onderdak kregen toen ze zelf geen dak meer boven hun hoofd hadden. De tandarts zelf is een moslimvrouw. Haar man is veearts en een van onze ijverige vrijwilligers in de ploeg van de hulpverlening. Haar kabinet is kleiner en minder luxueus dan we gewoon zijn in België, maar ze heeft alles wat nodig is. Er staat een heel klein bureau met voor en achter een stoel. Op het bureau liggen een gsm, een spiegeltje, plastiekzakjes vol met gebitten, twee grote agenda’s en daaronder een computer. Er staat ook ergens een vast telefoontoestel. Op de stoel achter het bureau zit altijd wel iemand, want de mensen komen meestal ook met meerderen tegelijk binnen. Zowel de voordeur als de deur van haar kabinet staan altijd open. Mensen steken eerst even hun kop binnen om te zeggen dat ze er zijn, terwijl zij met iemand bezig is. Ondertussen praat zij met iedereen, loopt van links naar rechts zonder één seconde te verliezen en is altijd even goed gezind.
Deze week begon de ramadan, de jaarlijkse vasten voor de moslims. ‘s Avonds zijn we het enige moslimgezin dat nu nog in onze nieuwbouw woont, gaan feliciteren. Hun drie kinderen en de moeder komen ons dikwijls meehelpen bij een of ander werk en de man draagt nu voltijds mee zorg voor het grote terrein. Wanneer er bij ons een feestelijkheid is komen zij hun meeleven betonen en nu wilden we hen, even maar, feliciteren. We moesten koffie drinken en dadels eten. De man vertelde dat hij om 2 uur ’s nachts zoveel mogelijk water drinkt want vanaf drie uur tot ’s avonds acht uur neemt hij niets. Toch werkt hij min of meer gewoon zoals altijd. Hij vertelt dat het niet alleen gaat om het niet eten of drinken maar ook om een houding van nederigheid en afhankelijkheid tegenover God. Verder, zo legt hij uit, is het ook belangrijk de woorden, gedachten en daden die anderen kunnen schaden of kwetsen te vermijden.
Uiteindelijk werd er deze week nog eens een container bij ons geleverd. Alle containers komen toe in Tartous. Twee zusters zijn daar een paar weken het gezin, dat verantwoordelijk is, gaan helpen en ze hebben meteen de zaken geselecteerd die daar al jaren staan en die eigenlijk voor het klooster bedoeld zijn. Hiermee werd een container gevuld en deze kwam nu toe. Van heinde en ver stromen vrijwilligers toe om te helpen. Rolstoelen in alle maten en vormen, looprekken, krukken en allerlei materiaal voor gehandicapten, meubeltjes, tafels en stoelen, dekens en beddengoed, klederen, speelgoed voor kinderen, keukengerief... In de brandende zon wordt alles naar een geëigende plaats gesleurd. Wanneer frisdrank en een versnapering worden uitgedeeld is er maar een enkeling die heel vriendelijk weigert. Zo zie je wie moslim en wie christen is.
Donderdags komen de gehandicapten van het dorp zich bij ons amuseren. Om te vermijden dat de ramadan hen dan doet rammelen van de honger en dorst, terwijl ze met ons meeleven of meewerken, bleven ze deze donderdag stilletjes thuis of in het centrum en kwamen ze pas tegen half zes ’s avonds. Ze waren met 15 en acht begeleiders en begeleidsters. We konden hen allerlei muziekinstrumenten geven: verschillende soorten xylofoons, blokfluiten, rammelaars, een trom... Zo ontstond er spontaan op het voorplein een feestje met muziek, zang en dans. Sommige kinderen zijn eerder stil, maar anderen zijn heel drukke baasjes. Tegen half acht ’s avonds gingen ze eten en wij aten met hen. Ze wilden ook dat ik vooraf de maaltijd zou zegenen. Er groeit een sterke vriendschapsband tussen deze gehandicapte kinderen en de gemeenschap, tot beider welzijn.
Waar is God in deze oorlog?
Doorheen alle welwillendheid en harmonie worden we soms geconfronteerd met een indringende vraag. Een moslim vroeg ons: “Waar is God in deze oorlog? Terroristen worden gesteund en bewapend, zij krijgen eten en geld in overvloed, terwijl wij worden uitgemoord, onze huizen verwoest, onze levensmogelijkheden afgesneden. Wij kunnen slechts met moeite overleven en worden door de internationale gemeenschap daarvoor nog gestraft”.
Dit is al een vraag die de gelovige in het Oude Testament zich stelde: waarom gaat het de slechten goed en de goeden slecht? (Toegegeven, dat is alleen maar een probleem als we ons bij de goei rekenen!)
In iedere donkere nacht is er altijd ergens een blinkende ster. Welnu, in deze oorlog is God aanwezig in al die ontmoetingen die we hoger hebben vermeld. God leeft in de mensen van goede wil. Terwijl er zoveel ellende is, zien we toch overal zoveel goedheid onder de mensen. En vooral, in deze oorlog staat God aan de kant van de onschuldige slachtoffers. Hij lijdt met hen mee. Toch is Hij ook in het hele gebeuren van deze oorlog, hoe dan ook aanwezig, zoals Hij aanwezig was bij het ontstaan van het christendom. De Romeinse keizer Augustus bepaalde toen als oppermachtige heerser het leven van nagenoeg alle wereldbewoners. Hij was er zich totaal niet van bewust dat God met de geboorte van Jezus Christus een geheel eigen en blijvende geschiedenis schreef, waarin Augustus’ grootheidswaan nauwelijks een voetnoot waard was. Toen de hele serie van .keizers afgewerkt was en het Romeinse Rijk instortte, bleven Kruis en Kerk overeind. Immers, sommige mensen staarden zich niet blind op de keizerlijke machtsontplooiing en haar gruwelen. Ze noemden zich christenen en navolgers van Jezus, de mens geworden Zoon van God, de Messias van Israël en de Redder van de wereld. Voor hen was gans de heerschappij van keizer Augustus slechts als een storm die de dorre takken van de bomen schudt. De keizers konden met zijn almacht het leven van de christenen niet veranderen, zelfs niet door hen te doden, maar de christenen veranderden uiteindelijk wel de heidense wetten van de keizer. Zo is ook God in deze Syrische tragedie aanwezig en nodigt ons uit in te treden in de echte en blijvende geschiedenis. En dat vraagt ook van ons een voortdurende radicale bekering. Ook de christenen moeten hier nog voortdurend werken aan hun eenheid en een meer authentieke beleving van het christelijk geloof.
Onwetende, onnozele of criminele Europese leiders
Oorlog spelen tegen Rusland, is al jaren de hoofdbezigheid van de VS en de NAVO. Op 7 juni 2016 is er weer een monsteroefening begonnen onder de naam “Anakonda”. Anaconda is een reuzenslang uit het Amazonegebied die tot 9 m lang kan worden en zich rond haar prooi wentelt om deze zo te verstikken. Deze naam openbaart precies, gewild of ongewild, de bedoelingen van de NAVO. Ditmaal is Polen het strijdtoneel, met 25.000 manschappen uit 19 NAVO landen (VS, Duitsland, Engeland, Turkije...) en 6 “partnerlanden” (Georgië, Oekraïne, Kosovo...). Uiterlijk staat alles onder leiding van Polen (daarom werd de c in k veranderd: anakonda) en is het doel: “beletten dat Rusland zich meester maakt van Polen, zoals het gedaan heeft in Oekraïne” (!). Hiermee willen ze de onwetende Europese burger wijsmaken dat Rusland zich nu aan het voorbereiden is om Polen weer binnen te vallen, alsof het niets anders te doen heeft. In werkelijkheid hebben de VS alle touwtjes in handen met het doel de strategische Amerikaanse belangen in Europa en Eurazië te bevorderen. De oorlogspropaganda tegen Rusland heeft nu een hoogtepunt bereikt en wordt gesteund door de grote “Europese democratieën” (waaronder nu dus Turkije dat noch religieus, noch geografisch, noch cultureel tot Europa behoort. Inmiddels is de Hagia Sofia gedurende de ramadan al tot moskee omgevormd, zoals we vorige week al konden vermoeden. De fanatiekste Turken zijn uitzinnig van vreugde!) . Als de VS er in lukken een oorlog uit te lokken tegen Rusland, zal het een kernoorlog worden, waarvan de eerste en grootste slachtoffers de Europese volkeren zelf zullen zijn, dank zij hun eigen onwetende, onnozele, of criminele leiders.
Onze vrt-berichtgeving ligt helemaal in de “politiek correcte lijn” en spreekt, zoals het hoort, van “Russische agressie”, “Russische inmenging in de burgeroorlog in Oekraïne en bezetting van het Krimschiereiland”. Enige kritische vraag over de brutale staatsgreep van de VS samen met de NAVO in Oekraïne ontbreekt. Overigens, wat hebben de VS te maken met een land aan de andere kant van de wereldbol dat al meer dan een millennium tot het hart van Rusland behoort? Dat prins Vladimir van Kiev in 988 in de Krim werd gedoopt, waaraan het orthodoxe Rusland zijn oorsprong te danken heeft, werd zelfs in het Sovjet Rusland niet vergeten. Overigens hoort Rusland religieus, cultureel en geografisch wel bij Europa. De Italiaans professor Francesco Alberone schrijft in Il Giornale (9.6.2016) dat het hoog tijd wordt om aan de druk vanwege Brussel en Duitsland te weerstaan en nieuwe relaties met Rusland aan te knopen. Hiermee wordt recht gedaan aan het plan van Charles De Gaule, dat het historische Europa verenigt van de Atlantische oceaan tot de Oeral, met een eigen leger en een eigen geopolitiek. Een klein lichtpuntje: er is al één Duitse politicus, Andreas Maurer, die, na contact met de bewoners, openlijk erkend heeft dat de Krim wel degelijk tot Rusland behoort.
De zoveelste nieuwe oorlog tegen Syrië
Er is nog meer. Rusland heeft herhaaldelijk aan de VS gevraagd om samen het “staakt-het-vuren” te garanderen en door gecoördineerde acties de islamitische staat en Al-Qaïda uit te schakelen. Dit werd immers unaniem als de uiteindelijke bedoeling vooropgesteld. De VS weigeren nu openlijk hieraan mee te werken. In hun grenzeloze arrogantie gaan ze nog verder. De VS hebben aan Rusland gevraagd de Al-Qaïda groepen niet te bombarderen, die nochtans volgens twee resoluties van de veiligheidsraad van de UNO moeten uitgeroeid worden. Kun je nog volgen? Syrië heeft dag na dag informatie verschaft over de illegale stroom van geld en wapens naar de terroristen en over de terroristische aanslagen, gesteund door het buitenland. Noch de internationale gemeenschap, noch de UNO hebben daar ooit enige officiële reactie op gegeven. Zo kunnen ze Syrië handig blijven beschuldigen van de moorden en verwoestingen die ze zelf organiseren. Rusland heeft vijf rapporten bezorgd over de illegale activiteiten (de oliehandel, het rekruteren van terroristen op internationaal vlak, de handel in gestolen archeologische schatten, de leveringen van wapens en munitie en de fabricatie van springstoffen). Ook de resultaten van deze rapporten worden nergens vermeld in de officiële verslagen, die wel Rusland blijven oproepen om zijn militaire activiteiten te staken. Nochtans is Rusland (samen met Hezbollah en Iran) het enige land dat handelt in overeenstemming met het internationaal recht en het terrorisme in Syrië daadwerkelijk bestrijdt in samenwerking met het land zelf. En op 3 juni bezorgde Rusland een video met honderden vrachtwagens vol met terroristen, wapens en munitie, die de grens van Turkije naar Syrië oversteken.
Het is duidelijk dat Rusland nu alle politieke middelen om tot vrede te komen uitgeput heeft: noch de VS van Obama, noch de EU willen dat er vrede komt in Syrië. Ze willen onder geen beding hun vijandelijkheden tegen Syrië stopzetten. Voor hen moet Syrië helemaal kapot en ondertussen laten ze voor het wereldtoneel hun krokodillentranen rollen over de toestand in Syrië waarvan ze alle schuld blijven geven aan... Syrië en Rusland.
Op 22 oktober 2015 heeft Vl. Poetin in Valdai in een historische toespraak aangekondigd op de vraag van de Syrische regering te zullen ingaan om samen tegen het terrorisme te strijden. Hij zei wat hij wat hij wilde doen en hij deed wat hij gezegd had, onmiddellijk en efficiënt. Toen heeft hij echter ook nog een eigen ervaring meegedeeld: als een oorlog, die ge niet wilt, toch wordt opgedrongen, moet ge zelf eerst toeslaan. Staan we voor een nieuwe lange oorlog of komen de westerse volkeren zelf tot opstand tegen de waanzin van hun leiders? En zullen de presidentsverkiezingen in Amerika de tragedie in Syrië nog verergeren of verminderen? Of is het de bedoeling van de wereldheersers om de ellende in Syrië zo lang mogelijk te laten aanslepen totdat het land vanzelf instort en ze op die manier hun doel toch nog bereiken?
Morele afbraak in ons eigen Belgenland
Als ik goed ben ingelicht wil de Sensoa in Vlaanderen nu meer seks gaan leren aan kleine kinderen in de school. De Sensoa is de voormalige vrijzinnige CGSO’s (Centra voor Gezins- en Seksuele Opvoeding), die nu met aidsorganisaties en homogroepen zijn samengesmolten en het zogenaamde Vlaamse expertisecentrum voor seksuele gezondheid vormen. Seksuele gezondheid betekent voor mij dat kinderen op hun tijd en hun wijze geleidelijk ingewijd worden in de gehele rijkdom van leven in liefde. Seksualiteit is daar een belangrijk onderdeel van. Dit vraagt naast inzicht ook beheersing. Inwijding in seksualiteit zonder het gehele kader van waarachtige liefde, trouw, zelfbeheersing, zelfopoffering en gave van zichzelf, is bedrog. Het is zoveel als iemand een prachtige ruiker bloemen voorhouden en in feite er slechts enkele kapotte blaadjes ervan aanbieden. Kinderen in de controlekamer van een kernreactor vrij met knopjes en lichtjes laten spelen, zullen ze bijzonder leuk vinden, maar het resultaat zal wellicht dodelijk zijn. Op gelijkaardige wijze seks-weetjes en –spelletjes aanleren zonder het geheel te overzien en te beheersen, leidt jongeren rechtstreeks naar een dodelijke leegte. En er zijn in ons land al meer dan genoeg jongeren die geen zin meer zien in hun leven. Daarom hoort, naar onze mening en tot nader orde, Sensoa niet thuis in een menswaardige opvoeding en zeker niet in een christelijke school. Sensoa moet aangeklaagd worden voor misdaden tegen de menselijkheid, met betrekking tot de jeugd. Dergelijke criminele organisaties moeten ontmaskerd en uit onze samenleving verwijderd worden.
Ziehier enkele manieren waarop je daartegen kunt protesteren:
• Er is een mars voor het katholiek onderwijs op zaterdag 25 juni 2016 om 14.00 u, Frère-Orbansquare, Brussel (info: www.katholiekonderwijs.net)
• Je kunt ook deelnemen aan een belangrijke schrijfactie tegen deze “vroegseksualisering van kinderen”. Hoe meer mensen protesteren met deze brief, hoe beter.
(info: http://tegenstroom.eu/schrijfactieonderwijs/; https://www.facebook.com/Geen-vroegseksualisering-die-onze-kinderen-schaden-1036161159786569/)
Laten we als christenen niet het voornaamste wapen vergeten, het gebed.
P. Daniel

Thatcher: ... 1966 ... :

THERE IS NO ALTERNATIVE!

De Wever: ...2016...  :

ER IS GEEN ALTERNATIEF!

XI/22
Vrijdag 3 juni 2016

De gemeenschap, het terrein en de bezoekers

Op het grote terrein (ongeveer 40 hektaren) is het te merken dat we er voor het eerst sinds de oorlog nu zelf veilig kunnen werken. De duizenden fruitbomen zijn gesnoeid, de dode bomen zijn verwijderd en door nieuwe aanplantingen vervangen en de boomstammen zijn wit gekalkt als bescherming tegen insekten. In de binnentuin zijn veel tomaten geplant en ook daar werd een bevloeiingssysteem voorzien. Omdat bepaalde planten en vooral de kruiden niet van de sociale voorziening kunnen genieten, moet er toch nog veel met de hand besproeid worden. De jonge Franse avonturier die twee maanden bij ons was, heeft schitterend werk geleverd. Hij is nu vertrokken om een vriend, die wegens ziekte zijn werk op de boerderij niet meer kan doen, te gaan helpen. Wel heeft hij een cursus Arabisch meegenomen, want hij is van plan terug te keren. Wat ons betreft is hij zeer welkom. Bij de zusters is er een nieuwe candidate uit Albania bijgekomen. Ze heeft in een reisbureau gewerkt en reizen georganiseerd naar Russische kloosters. Het brengt ons op de gedachte om ooit iets dergelijks te voorzien als een soort geestelijke tocht naar Moscou en omliggende kloosters om er ondergedompeld te worden in de rijkdom van het orthodoxe monachisme. Het zou een goede vorm van “roepingepastoraal” kunnen worden. Ook voor de kloosters in het westen die soms wat oud en moe geworden zijn, zou het deugd doen om eens het leven te delen van een Russisch orthodox klooster met enkele honderden monniken of met een klein groepje van tien monniken. Hopelijk hoor je er later nog iets over. En tenslotte moeten we ooit beginnen aan het herstel van onze nieuwbouw, het gastencentrum. Het was bijna af toen de oorlog begon en heeft sindsdien heel wat schade ondervonden van ingeslagen raketten. De muren worden hersteld en binnen worden al enkele kamers geschilderd. Het kaarsenfabriek ligt helaas weer stil omdat er geen bestellingen zijn. Ook het tapijtenfabriek in het dorp draait op een laag pitje, om dezelfde reden. Aan het gehandicaptencentrum in Qâra konden we, dank zij fianciële bijdragen die wij en anderen mochten ontvangen, noodzakelijk materiaal bezorgen. De gehandicapten zijn zelf nog het meest blij met de muziekinstrumenten: blokfluiten, mondharmonika’s, xylofoon... En iedere donderdag mogen ze zich bij ons komen uitleven. Vorige donderdag namen ze deel aan het groot feest n.a.v. de inkleding van zr. Veronique, na ongeveer anderhalf jaar. Gisteren waren ze weer met 22 (moslims) bij ons. De vrijwilligers hebben in alle vrijheid meegeholpen in de keuken en de gehandicapten kwamen mee kersen plukken. Sommigen amuseerden zich zelfs door in deze laagstam-bomen te klimmen. En vergeet niet, de kersen uit deze streek zijn bekend voor hun hoge kwaliteit. ’s Middags werd er gegeten in de grote ruimte waar de kruiden worden bereid en waar lange tafels staan. Wat een vreugdevolle drukte! Ze hebben niet veel nodig om muziek te maken, te zingen en te dansen. En jawel, de mongooltjes doen teken dat ze ook zo’n kloosterhabijt willen zoals wij of ze doen teken dat ze een kruis willen dragen. Een van de gehandicapten heeft vroeger al zo dikwijls er op aangedrongen om een kruis te mogen dragen dat we er, na toestemming van de familie, er hem eentje gegeven hebben. Hij heeft er blijkbaar toch ook wel negatieve reacties op gekregen, maar hij is vast besloten om vol te houden. Wie komt ons zeggen dat er tussen hen geen echte religieuze roepingen zijn? Als westerse christenen het eeuwenoude en uiterst kostbare christelijke monastieke leven niet meer kunnen doen herleven, moeten we dan moslims, die zich hiertoe geroepen voelen, de pas afsnijden?

Enkele video’s voor wie het interesseert:
• Voor mijn vertrek naar België vroeg een Spaanse televisie (HM televisión) een interview en nu sturen ze het resultaat op, aangevuld met enkele sfeerbeelden en foto’s: (https://www.youtube.com/watch?v=I6M2ME0VDi8
https://www.eukmamie.org/es/tras-las-huellas-del-nazareno/item/3193-p-daniel-maes-o-praem)
• Op 2 mei 2016 was er in het Europees Parlement een internationaal congres over Syrië, georganiseerd door Alliance for Peace and Freedom (APF) en concreet door enkele Europarlementariërs die Syrië bezocht hadden. (Pierre-Alain Depauw, De retour de Damas, l’Alliance for Peace and Freedom dénonce les mensonges des médias occidenteaux, Medias-Press-Infos, 2 mei 2016). Zelf ontvingen we volgend beeldverslag:
http://www.altermedia.info/france-belgique/uncategorized/syrie-tolerance-ou-terrorisme-alliance-for-peace-and-freedom_161273.html
PS. Deze APF had een prachtige tentoonstelling over Syrië gemaakt, die tevens in een mooie brochure is uitgegeven. Op hun vraag om deze tentoonstelling in het grote Europese Parlement voor iedereen ter beschikking te mogen stellen, kregen ze een negatief antwoord: “omdat het té politiek is”! (Het is dus niet “politiek correct” iets moois over Syrië te tonen)

ACHTERGROND VAN DE SYRISCHE TRAGEDIE

De crisis in het Midden Oosten veroorzaakt onnoemelijk veel lijden. En Syrië deelt ten volle in deze tragedie. Steeds meer landen met steeds meer en zwaarder oorlogsmateriaal willen in Syrië de vrede komen brengen. “Toevallig” stromen de laatste maanden duizenden terroristen (goed georganiseerd) zonder enige moeite vanuit zowat de hele wereld Syrië binnen. En zo worden steeds meer aanslagen gepleegd met talrijke doden. Men spreekt nu al van 470.000 doden. Alom zijn er families die geliefden verloren. De verwoestingen van het land gaan onverminderd voort. Burgers die tot heden zich veilig voelden in een door het leger beschermd gebied, worden onverwacht door terroristen aangevallen en besluiten uiteindelijk het land toch te verlaten, terwijl meer dan de helft van de christenen al uit Syrië vertrokken is. Wat is er eigenlijk aan de hand en is er nog vooruitzicht op een vrede?

Een onafhankelijk Syrië, een doorn in het oog

Syrië is geboren uit een decennia lange strijd tegen het colonialisme. Het heeft vele en zware offers gebracht om zijn buitenlandse overheersers af te schudden, eerst tegen het Franse rijk en daarna tegen leiders die als marionetten werden opgelegd. Honderd jaar geleden, in mei 1916, hebben Frankrijk en Engeland in het geheim het ingestorte Ottomaanse rijk verdeeld (het akoord van Sykes-Picot). Onder leiding van de Baath-partij (= heropstanding) bouwt Syrië uiteindelijk tussen 1970 en 2009 geleidelijk een sterk onafhankelijk politiek en economisch leven uit, dat het volk ruimschoots voorziet van voedsel, water, electriciteit, onderwijs en gezondheidszorg. Bovendien heerste er in Syrië een voor de Arabische wereld nagenoeg uniek systeem van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en van godsdienstvrijheid, waardoor alle gelovigen in vrede konden leven. Ondanks het feit dat de bevolking voor 75 % soennitisch is, was de vrijheid van godsdienstuitoefening voor alle minderheidsgroepen gegarandeerd. Syrië heeft bewezen dat een harmonieuze en welvarende samenleving kan opgebouwd worden zonder neocolonialisme en zonder een westerse economische overheersing. Syrië zal ook altijd de gerechtvaardigde weerstand van het Palestijnse volk tegen een onmenselijke onderdrukking blijven steunen.

In 2009 weigert de Syrische president (zoals zijn voorgangers) de Amerikaanse pijplijn, die olie van Qatar en Saoedi-Arabië langs Homs naar de Middellandse Zee zou moeten brengen. De uitbarstingen van geweld zijn daarna niet van zelf gekomen, maar uitgelokt door de VS en hun bondgenoten. De CIA heeft miljarden dollars (!) besteed aan het trainen, bewapenen en betalen van terroristen om de Syrische regering omver te werpen. Homs moest, niet toevallig, het centrum van de revolutie worden. Hierbij verleenden de VS een bijzondere rol aan het Wahhabisme van het grote bevriende land Saoedi-Arabië, dat geholpen werd om een soennitisch kalifaat in Syrië te vestigen en zo de regering ten val te brengen. Hiervoor zorgen Takfiri-strijders, die soennitische moslims zijn en met gewel een kalifaat willen vestigen. Israël steunt ten volle het Wahhabitisch extremisme in Syrië door de verzorging van gewonde strijders en door rechtstreekse luchtaanvallen.
Ondertussen werden in 2012, onder druk van de oorlog, nieuwe constituties aanvaard met een meer-partijen-stelsel en in 2014 waren er presidentsverkiezingen, die door waarnemers uit 14 landen gevolgd werden. Je zou denken dat het westen blij zou zijn met deze groei naar democratie maar het tegendeel was waar. Alles wat Syrië deed werd onwettig genoemd en iedere staatsgreep die het westen organiseerde werd wettig genoemd. Rusland en China hielpen wel mee bij de modernisering van de olie- en gaswinning. In april 2016 beslist Obama nog 250 speciale gevechtseenheden naar Syrië te sturen. Vanuit internationaal recht beschouwd is dit de zoveelste illegale invasie. Het doel is niet het terrorisme te bestrijden maar de regering ten val te brengen. Daarvoor reist de Amerikaanse senator John Mcain al jaren illegaal, zonder visum in Syrië rond om de terreur van de rebellengroepen te coordineren en te bevorderen. Het doel is niet Syrië te helpen maar te onderwerpen.

De champetter van de wereld

Om problemen op te lossen moeten we de ware oorzaak ervan kennen en aanpakken. Welnu, de ware bedoeling van alle bemoeienissen van Amerika in het Midden Oosten, vroeger en nu, is niets anders dan het herstel van zijn tanende hegemonie. Rusland, China, Iran, Brazilië... willen een wereld waarin grootmachten elkaar als gelijkwaardig behandelen (al handelen ze ook uit eigenbelang en zijn zelf ook niet volmaakt). Amerika wil terug de alleenheerser worden en landen verplichten de Amerikaanse belangen te dienen. Deze belangen worden vooral bepaald door de bankiers en de bazen van de wapenindustrie. Het wil terug de champetter van de wereld zijn, zoals na de val van de Sovjetunie. Gedurende een kwart eeuw heeft Amerika met zijn bondgenoten, land na land aan zich onderworpen (door 37 landen te verwoesten met meer dan 20 miljoen doden; zie ons bericht van XI/12, 18 maart 2016). Daarom moeten ook in Syrië de wettig gekozen regering en president verdwijnen. Dat was het doel al een halve eeuw geleden en dat blijft het motief van iedere inzet tot en met de zogenaamde “vredesgesprekken”. De wil van het volk moet gebroken worden om een marionet te kunnen aanstellen die de belangen van Amerika en niet die van het Syrische volk dient. De Syrische president die door alle lagen van het volk meer dan ruimschoots gerespecteerd en gedragen wordt, moet weg, het is gelijk op welke manier. Hij zou immers kunnen doen wat Kadhaffi en Saddam Hussein niet meer kunnen: zijn aanvallers aanklagen voor misdaden tegen de menselijkheid en volkerenmoord. Ondertussen is hij de garantie voor de soevereiniteit van het land en het volk, dat al eeuwen met alle verschillende gelovigen en etnische groepen in harmonie samenleeft. Niet alleen het leger moet daarom uitgeschakeld worden maar vooral ook de christenen, die altijd een bijzondere bijdrage geleverd hebben aan de uitbouw van de harmonieuze samenleving en een eigen Arabische cultuur. Christenen zijn de bevoorrechte getuigen van de misdaden van het westen. Er moet een “creatieve chaos” komen, die de weerstand van het volk kan breken. Alleen voor de schijn wil Amerika het terrorisme bestrijden, niet in werkelijkheid. Trouwens, Daesh is juist groot geworden op het ogenblik dat de monstercoalitie van meer dan 60 landen onder leiding van Amerika in werking trad. Daarom mag ook niemand meewerken met Rusland, het Syrische leger en de Hezbollah, hoewel zij de enigen zijn die werkelijk het wereldterrorisme bestrijden. Daarom moeten de media de schuld van alle verwoestingen aan Rusland en het Syrische leger blijven geven en daarmee de mensen zand in de ogen strooien (zoals de leugens rond de schuld van het bombarderen van ziekenhuizen). Zo kunnen de verstikkende sancties tegen Syrië weer voor een jaar verlengd worden met de huichelachtige mededeling ”zolang de repressie van het volk voort duurt”, nl. zolang de wettige regering die het volk beschermt en de soevereiniteit van het land bewaart, stand houdt. Aldus de beslissing van de EU op 27 mei 2016. Hierdoor kan men het volk verder laten bloeden, terwijl de terroristengroepen verder goed gevoed en gesteund kunnen worden. Zij hebben immers van sancties geen last. Daarom moeten ook de zogenaamde “gematigde” rebellen die het volk uitmoorden en het land ontwrichten, geholpen, bewapend, betaald en getraind worden. Onder Russische druk zal de westerse coalitie nu verplicht zijn voor de schijn een klein beetje mee te vechten tegen de terroristen. Dit zal tegelijk gebruikt worden om het land nog dieper in de ellende te storten. Ze doen het volkomen illegaal en immoreel, nl. zonder toestemming van en zonder samerwerking met de Syrische regering, die hier tenslotte de enige garantie is voor het uitroeien van het terrorisme. Op dit ogenblik leiden de VS de coalitie van Turkije-Israël-Saoedi-Qatar tegen Aleppo en het Noorden van Syrië. Er zal veel van afhangen of zij de weerstand van het volk zullen breken of niet. De mediamanipulatie moet er voor zorgen dat dit verborgen blijft door regelmatig een melding te maken van de zogenaamde overwinnigen van de VS op de terroristen tegenover de zogenaamde verwoestingen van Rusland en het Syrische leger. Uiteindelijk bekommeren deze westerse interventies zich niet om het lijden van het volk, de verder gaande aanslagen, de verdere vorming en financiering van steeds nieuwe terroristen. Het komt er op aan de ellende zo lang mogelijk te laten doorgaan. Zij bekommeren zich ook niet om de stroom van vluchtelingen. Integendeel, dit alles wordt gebruikt om de wil van het volk te breken, alle schuld te geven aan de Syrische regering en zijn president. Er is alleen aandacht voor een president die weg moet met de suggestie dat dan het paradijs zal aanbreken. Dat wordt als dé grote westerse oplossing voorgehouden, zoals we in zovele andere landen zien. Het doel blijft “een regeringswissel”, als voorwendsel om zogenaamd het volk naar de vrijheid en democratie te leiden. Dat het volk nu onder een gruwelijke terreur leeft (sterft) en voorheen in een grote harmonie en welvaart, komt niet ter sprake. Een sterk georganiseerde leugenmachine zorgt er voor dat de openbare opinie vergiftigd is met het beeld van een verschrikkelijke dictatuur waarbij het volk zogenaamd schreeuwt om nog meer buitenlandse militaire interventie.

Vazallen doen het vuile werk

Amerika heeft hiervoor een brede waaier van bondgenoten verzameld en ingezet Deze vazallen zijn eensgezind in het vernietigen van Syrië, maar streven tegelijk hun eigen doelstellingen na. Saoedi-Arabië ziet de kans om zijn wansmakelijk wahabisme te verspreiden. Een land dat zelf geen enkele vorm van democratie of vrije verkiezingen kent, eist nu, met de goedkeuring van de “internationale gemeenschap” dat er dringend nieuwe verkiezingen georganiseerd moeten worden in Syrië! Qatar ijvert voor de val van Syrië om eindelijk zijn pijplijn te kunnen aanleggen naar de Middellandse Zee en zo Rusland een flinke dolksteek te kunnen geven met de grote goedkeuring van de VS. Turkije beschouwt N. Syrië al als een deel van zijn groot Ottomaanse rijk. Het heeft al zonder probleem heel de industrie van Aleppo ontmanteld en tracht nu door moorden en verwoestingen het volk helemaal op de knieen te krijgen. Zo hoopt het uiteindelijk Damascus terug tot een van zijn provincies te maken. En in de traditie van het Ottomaanse rijk was het mogelijk dat andere mogendheden een provincie bestuurden. Zo kunnen de Fransen aan hun neocoloniale ambities werken om daar eens een goeverneur te mogen leveren. De pompeuze wijze waarop Erdogan zopas op 29 mei de 563e verjaardag van de val van Constantinopel heeft gevierd, laat geen twijfel over. In dat jaar 1453 werd ook het pronkstuk van Byzantijnse kunst, de 6e eeuwse kerk van de Hagia Sophia in Istamboel tot moskee omgevormd. Tienduizenden Turken manifesteerden de voorbije dagen voor de Hagia Sophia, die inmiddels museum is, om te eisen dat ze terug moskee zou worden. Voor de zionisten speelt het geen rol welke de plannen van de anderen zijn, als de Syrische soevereinteit en weerstand maar gebroken wordt en het land in stukken valt. Over de illegaal bezette Syrische Golan hoeft dan niet meer gesproken te worden en de rechtvaardige weerstand van het lijdende Palestijnse volk en van de Hezbollah zullen dan nog meer verzwakt worden. De onbijbelse en onmenselijke droom van een “zuivere joodse staat” van de Nijl tot de Euphraat, waarin geen enkele vreemdeling meer welkom is, kunnen de zionisten dan uitwerken als hun aards messianisme, in werkelijkheid een hel op aarde en een vloek voor het ware bijbelse Israël. Hierbij zijn Israël en Saoedi-Arabië de nauwste bondgenoten in het geweld. Samen voeren ze ook de gruwelijke oorlog tegen Yemen, samen beheren ze meerdere olieontginningen in Yemen en in de Hoorn van Afrika, en nu mag Saoedi-Arabië een gigantische ambassade bouwen in Israël, waarvan Walid Ben Talal de ambassadeur wordt. En Israël kan altijd rekenen op Amerika. Als Amerika de hele wereld wil besturen dan zijn het de zionisten die de Amerikaanse leiders besturen. In de uitgelekte mail van Hillary Clinton van 30/11/2015 staat het zo: de beste manier om Israël te helpen in zijn strijd tegen Iran is Syrië vernietigen. Tenslotte is er nog de onbegrijpelijke rol van Europa en de NAVO. Ze zijn bereid het Midden Oosten mee te verwoesten en allerlei sancties op te voeren tegen Syrië en tegen Rusland, om Amerika te dienen. Europa is bereid om miljarden aan Turkije te schenken om zijn oorlog tegen Syrië verder te zetten en de vluchteligenstroom in stand te houden in plaats van het geld te geven aan Syrië voor de veel grotere stroom van vluchtelingen in het land. Europa wil Turkije omarmen hoewel het niet de waarden van Europa deelt en Rusland bekampen, dat wel tot Europa behoort. Toen de Sovjetunie en het Warschaupakt instortten had ook de Navo geen zin meer en had ontmanteld moeten worden, wat een grote welvaart en vrijheid kon geven aan de Europese landen. Het tegendeel gebeurde. De Navo kwam geheel onder Amerikaans bevel, om de Amerikaanse vernietigende buitenlandse politiek te dienen en Europa zelf zonder moeite verder zichzelf te laten ontwrichten. Het ene land na het andere werd ingepalmd, wat tot de dag van vandaag verder gaat. Door het speciale “programma van individuele samenwerking” zijn nu ook Israël, Jordanië, de Emiraten, Qatar en Koeweit met de NAVO verbonden en kunnen dus nagenoeg ieder land op vraag van Amerika mee ontwrichten. NATO: de grootste Noord Atlantische Terroristische Organisatie. Europese staatshoofden en ministers die voor iedere wenk van Amerika klaar staan (door b.v. mee Syrië verder te helpen bombarderen), weten dat hun volgende verkiezingscampagne door de CIA al verzekerd is. De voormalige topman van de DGSI (Direction Génerale de la Sécurité Intérieure), Alain Juillet neemt in een interview begin vorige maand in Paris Match geen blad voor de mond als hij spreekt over de Franse politiek: totale absurditeit en blinde onderworpenheid aan de Amerikaanse belangen vanwege de Franse politiek in Syrië en Oekraïne!

Een hoogfeest van westerse huichelarij

In Ise-Shima (Japan) eindigde zo pas de hoogmis van de top van de G 7. Deze was oorspronkelijk een vriendschappelijke ontmoeting van westerse leiders, maar ontwikkelde zich tot een soort schaduwregering om heel de wereld onder het bestuur van Washington te brengen en het internationaal recht van de baan te vegen. De VS en Duitsland zijn de hoofdrolspelers. In 1997 werd het failliete Rusland uitgenodigd maar in 2014 weer aan de deur gezet. De huidige slotverklaring herinnert ons aan de prachtige princiepes van vrijheid voor iedereen, democratie voor iedereen en de rechten van de mens om de vrede in deze wereld te garanderen en een welvaart voor alle landen te verzekeren. Hiermee vernoem ik slechts de kernwoorden, maar in werkelijkheid zou de tekst kunnen dienen als een mooie uitgewerkte bijbelse meditatie. Bij het lezen hiervan zal de minst ontwikkelde zich echter al de grootste vragen stellen over de oprechtheid er van. En dan komt het. Er wordt gesproken over de grote bijdrage aan de strijd tegen het terrorisme, de vluchtelingencrisis, Oekraïne en Rusland, Libië, “het vredesproces voor het Midden-Oosten”, Yemen, de ontwapening... Met de strafste woorden wordt “het Syrische regime” veroordeeld voor zijn zogenaamde schendingen van de overeenkomst over het staken van de vijandelijkheden. Deze slotverklaring vergat evenwel het belangrijke nieuws dat het Amerikaans Departement van Landsverdediging sinds december 2015 (toen de Russen effectief de terroristen begonnen op te ruimen) 2.000 ton (!) aan wapens en munitie geleverd heeft aan rebellengroepen, waarvan de helft voor Al-Qaida en Daesh. En jawel, de verklaring kondigt plechtig aan dat de strijd tegen het terrorisme onverminderd verder gaat!
Leugen triomfeert in bloed

Tijdens mijn recent verblijf in België heb ik heel vele mensen mogen ontmoeten die dit alles al langer en soms ook beter weten dan ik. Trouwens, anders zouden ze me niet op zovele plaatsen gevraagd hebben om te komen getuigen over de situatie in Syrië. En omdat zij weten wat er werkelijk gaande is, zetten ze zich in om de maskers af te rukken, de waarheid aan het licht te brengen en hun medemensen wakker te schudden opdat ze deze oorlogspropaganda mee zouden stoppen. Bovendien zijn zij het die in belangrijke mate ook materieel en financieel helpen om onze hulpverlening onverminderd verder te kunnen zetten. Helaas zijn er nog te veel vrome mensen die helemaal door de massamedia gedrogeerd zijn, zonder dat ze het zelf weten. Zij zijn het die de goedkeuring blijven geven aan het verder ontwrichten en uitmoorden van Syrië. Een vrome man met een hoge kerkelijke autoriteit vroeg me: “Is er nu al een oplossing voor de Syrische president?” Hij begreep niet dat zijn inzicht door de media zo misvormd was dat hij geen oog meer had voor wat er werkelijke gebeurde in Syrië maar enkel de Amerikaanse wens steunde voor een “regeringswissel” met alle ellende vandien. Een andere man met een nog hoger kerkelijk gezag zei me: “Ik vertrouw Rusland en Putin voor geen haar.” En dat is nu precies het doel van de leugens in de media. Deze gesprekspartners beseften niet hoe zij de gemanipuleerde spreekbuis geworden zijn van een oorlogscampagne die steunt op bedrog, waardoor de slachtoffers tot schuldigen worden gemaakt om de moordenaars verder aan te moedigen. Van christenen menen we meer innerlijkheid en weerstand te mogen verwachten en een meer “geestelijk” begrijpen van de tekens van de tijd in het licht van het evangelie. Horen zij de noodkreten niet van hun broeders en patriarchen uit het Midden-Oosten? Sommigen schijnen daaraan niet geïnteresseerd te zijn. Een mening die niet met onze tv- en gazettenpraat overeenkomt, aanvaarden ze niet of ze worden er zelfs agressief door.

Een lezer stuurde me een video die ik met groot genoegen beluisterde en bekeek: de stevige preek van de pastoor van de St. Andrieskerk in Antwerpen, die in plat “aantweirps” en met veel humor op Pinksteren 2016 het nieuwe project van de zogenaamde katholieke “dialoogschool” aan flarden schoot: dat eerst de schoolkapel in ere hersteld wordt vooraleer er een minimoskee komt, dat eerst het christelijk geloof geleerd en beleefd wordt, dat eerst de christelijke symbolen hersteld worden (met kruis, Mariabeeld en beeld van de patroonheilige...) en het liturgisch jaar gevierd wordt en dat er eens open gedialogeerd kan worden over het immense verschil tussen de onvergelijkbare Persoon van Jezus Christus en de meer dan bedenkelijke hoofdfiguur van de islam, het tegendeel van dialoog, verdraagzaamheid en vrede (wat ik er zelf bijvoeg). Wie op gelijkaardige wijze de westerse huichelarij van een “Arabische lente” en een nieuw “vrij en democratisch Syrië” aan de kaak zou stellen, zou hiermee een grote bijdrage aan de vrede kunnen leveren. Wie kan de waarheid eens onthullen en de maskers afrukken om de moordenaars te dwingen hun vernietiging stop te zetten? Westerse heersers, is de stroom van bloed en lijden na vijf jaar nog niet genoeg? Is het omverwerpen van een wettige regering voor uw eigenbelang echt zoveel gruwel waard?

Als christenen zien we uit naar de Wederkomst van Jezus en “verwachten, volgens zijn beloften, nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid zal wonen” (2 Petrus 3,13).
(Richard BECKER, US’s Main Objective in Middle East is to Regain Hegemony, Not Fight Terror, 27 mei 2016; http://sputniknews.com/analysis/20160527/1040383190/us-true-objectives-middle-east-opinion.html#ixzz49t4J6Bwc; Calib T. MAUPIN, The Truth About Syria. A Manufactured War Against An Independent Country, 29 mei 2016; Thierry Meyssan, Le G 7, sommet de l’hypocrisie occidentale, réseau Voltaire, 30 mei 2016).

P. Daniel

Onder de titel 'De katholieke dialoogschool -Wat is katholiek?' heeft bisschop Johan Bonny een boeiende tekst gepubliceerd, waarin hij drie bekende Vlamingen voorstelt, die elk op hun manier hun 'katholiek-zijn' beleefden en uitdroegen: pater Damiaan, Jozef Cardijn en Albert Dondeyne.

Lees de inspirerende tekst via onderstaande link.

De kritiek van Bea Cantillon op het akkoord dat de Vlaamse regering afgelopen weekend had bereikt over de vernieuwde kinderbijslag, was niet mals. De armoedespecialiste van het Centrum voor Sociaal Beleid van de Universiteit Antwerpen vond dat het de ambitie mankeerde om het risico op kinderarmoede terug te dringen. Een te groot deel ervan kwam terecht bij gezinnen die het niet echt nodig hebben, zei ze maandag in De Standaard. Bovendien noemde ze het compromis duur en budgettair onvoldoende afgedekt.

In een reactie op Radio I liet minister-president Geert Bourgeois verstaan dat de professor daarover moest zwijgen. Bea Cantillon was als expert kennelijk bij de beleidsvoorbereiding betrokken en ze had  de geheimhoudingsclausules daarover  overtreden. De professor ontkende dat laatste in een streng persbericht: het bewuste contract was al beëindigd, ze had gebruikgemaakt van openbare cijfers en was bovendien niet ingelicht over de meest recente berekeningen van de Vlaamse regering.

Bourgeois wil dus opleggen dat de gepolste technici zich nadien moeten onthouden van commentaar en zeker van kritiek op de genomen beslissing.

Dat is  volkomen onaanvaardbaar. Dat is gewoonweg een aanslag op de vrije meningsuiting en venijnige intimidatie.

De 'notaris', zoals Bourgeois in de media geregeld wordt genoemd, begint meer en meer de trekjes te vertonen van de 'keizer-koster'.