Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

Alleen nog maar de laatste dagen dringt het in ruimere en ruimere kring, ook in de media, door dat CETA niet het perfecte werkstuk is, zoals het door de federale en Vlaamse ministers en de regeringspartijen, met op kop NVA, werd voorgesteld.

Integendeel. Het te ondertekenen verdrag vertoonde (vertoont) ernstige democratische, sociale, juridische en milieumankementen. En dat voortschrijdend inzicht danken we aan de Waalse minister-president.

In De Standaard van vandaag kan lezen wat Magnette al heeft binnengehaald en wat hij nog eist (zie hieronder). Het doet je inzien hoe gerechtvaardigd zijn eisen en weerstand zijn en je gaat bewondering opbrengen voor de man. die weerstaat aan enorme nationale en internationale druk.

Hoe sterk is de tegenstelling met de bijna hysterische reactie van De Wever en vooral van Bourgeois. Het is deze heren niet te doen om de inhoud, hun enige doel is Wallonië en de PS te diaboliseren.. In een VRT-interview struikelde de anders zo koele Bourgeois, over zijn woorden van woede.

De partij en de politici die al jaren ijveren voor meer autonomie van de regio's, zouden nu wat graag dat zelfstandig beslissingsrecht willen afnemen van de Waalse regio.

Of de Vlaamse minister-president het nu graag heeft of niet, verblind door zijn aversie voor Wallonië en vooral de PS, toont hij zich in zijn verbolgen reactie, de fervente verdediger van de Belgische staatsstructuur en het Belgische financieel en commercieel establishment.

En de gewone Vlaming? Die wordt nog versterkt in zijn gevoel  en overtuiging dat de dames en heren in Brussel, ook als ze het Vlaamse belang en de Vlaamse onafhandelijkheid prediken, zich geen bal aantrekken van hun zorgen en bekommernissen. Zij bakken veel liever zoete broodjes met de topmensen en de multinationals van het grote internationale geld.

------------

Wat haalde Magnette al binnen?
Uit de ontwerpen van de interpretatieve nota, de tekst waaraan de Europese Commissie en Waals minister-president Paul Magnette (PS) hebben gewerkt, blijkt dat aan heel wat bekommernissen van de Waalse regering al tegemoetgekomen is.
Wat al binnen is
•De nota verzekert dat EU-lidstaten hun eigen beleid mogen voeren op het vlak van gezondheidszorg, onderwijs, veiligheid, milieu of privacy. Ceta mag die regelgeving niet aantasten. Lidstaten behouden het recht om regels in te voeren of wetten te wijzigen, ook als ze schadelijk zijn voor een investeerder.
•De arbitragerechtbanken waar bedrijven terechtkunnen met klachten, moeten bestaan uit onafhankelijke professionals. Er zal beroep mogelijk zijn.
• Canada en de Europese Unie mogen hun wetgeving niet versoepelen om zo investeringen aan te trekken, en moeten streven naar een hoog niveau van milieu- en werknemersbescherming.
Wat Wallonië nog vraagt
Duidelijkheid over wat Wallonië precies nog nodig heeft om Ceta goed te keuren, is er niet. Uit de ontwerpteksten blijkt dat de Waalse regering alvast deze wijzigingen wil:
• Zij wil dat de nota geen ‘verklaring’ heet, maar een ‘instrument’.
• Zij voegt een hele paragraaf toe die verduidelijkt dat de sociale zekerheid niet onder het verdrag valt.
• Zij wil dat de rechtbanken werken volgens het model dat in Europa en Canada gangbaar is, en dat internationale rechtbanken hanteren.
• Kmo’s moeten voordelen krijgen bij hun handel.

XI/42
Vrijdag 21 oktober 2016
Flitsen uit het leven van onze gemeenschap Mar Yakub
Al blijft de zon overdag meestal heerlijk stralen, het begint ’s avonds en ’s nachts steeds kouder te worden. Vanaf september kan er regen vallen, maar er is nog geen druppel gevallen. Met de groep van tien mannen leven we in de nieuwbouw, steeds meer gescheiden van de zustergemeenschap. Samen wordt wel gewerkt aan de hulpverlening en de nieuwbouw dient nog steeds als opslagruimte. Samen vieren we ook de eucharistie. Terwijl de zusters de overvloedige oogst van de granaatappels verwerken, besteden wij onze krachten aan de verdere afwerking van de nieuwbouw, naast de dagelijkse huishoudelijke taken van koken tot het wassen van de klederen. Bij dit alles proberen we zo goed mogelijk het vaste ritme van het gebed trouw te blijven en iedere dag in de voormiddag en in de namiddag een uur les in te lassen (filosofie, spiritualiteit, liturgie, Arabisch, catechismus, bijbel....)
Woensdag werden we uitgenodigd om de gemeenschap Mar Yakub te vertegenwoordigen op de begrafenisdienst in Qâra van een soldaat die nu in Aleppo gedood werd en die hier ons nog mee beschermd heeft toen wij in november 2013 in groot gevaar verkeerden. Er waren vele soldaten, Hezbollah en Syriërs, burgerlijke autoriteiten en imams, die een toespraak hielden. Deze dienst is alleen voor mannen. Het condoleren gebeurt door een hand te geven en de wens uit te spreken: Moge God barmhartig zijn. Er was een grote tent voorzien, aan één kant open en van binnen feestelijk behangen met versierde rode gordijnen in verschillende lagen. Ondertussen wordt koffie geserveerd in kleine tasjes en blijven de aanwezigen onderling elkaar groeten. Groepen bezoekers komen binnen, maar al vlug gaan groepen bezoekers ook weer weg. Tijdens deze moslimdienst voelden we nogmaals welk een grote eerbied het Syrische volk heeft voor zijn “martelaren”.
De cultuur van leugen en vernietiging
Lt. Gen. Sergei Rudskoy kondigde maandag een humanitaire pauze aan voor Aleppo. Vanaf dinsdag 7.00 u hebben de Russische en de Syrische luchtmacht hun acties gestaakt. Volgens de Russen hebben juist die dinsdag twee Belgische F 16’s het dorp Hassayek (N Aleppo) gebombardeerd waarbij 6 burgers werden gedood, 4 gewond en twee huizen vernield. De betreffende Belgische minister ontkent iedere betrokkenheid “met zijn hand op zijn hart”. Bovendien wordt de Russische ambassadeur nog op het matje geroepen. Hoe durven die Russen België beschuldigen! Het lijkt wel de omgekeerde wereld. België komt illegaal, tegen het internationaal recht in, tegen het handvest van de UNO en zonder enige toestemming van de wettelijke regering Syrië bombarderen, terwijl Rusland geheel volgens internationaal recht op vraag van de Syrische regering het land helpt in zijn strijd tegen het internationaal terrorisme. En België meent Rusland dan nog de les te moeten spellen! De Russische diplomatie is er geen van schelden en dreigen, zoals de westerse, maar een van rustig beredeneerd handelen. En dus riep Moskou de Belgische ambassadeur op het matje.
Rusland tilt erg zwaar aan deze aanval. De woordvoerster van het Russisch ministerie van buitenlandse zaken, Maria Zakharova eist uitdrukkelijk verontschuldigingen vanwege België en vanwege de internationale coalitie, die door de VS wordt geleid. Zo is het gedurende gans de tijd van het zogenaamde staakt-het-vuren van de voorbije maand al gegaan. Telkens hebben de door het westen gesteunde rebellen van die gelegenheid gebruik gemaakt om zich extra te bewapen en juist dan aanslagen te plegen en zo het bestand te breken (meer dan 300 keer!) En ondertussen maar jammeren over de ellende in Aleppo! Dat er dinsdag een humanitaire pauze zou gelden, was duidelijk aangekondigd. Als het waar is dat België in het kader van, en slaafs gehoorzamend aan de internationale coalitie zo laf was om dan (illegale) aanvallen met burgerdoden uit te voeren, is het duidelijk dat ook zij openlijk de kant van de terroristen kiezen tegen Syrië. Overigens, wat betekenen de krokodillentranen van Europa over de heersende humanitaire crisis na het opleggen van dodelijke sancties aan het Syrische volk anders dan georganiseerde westerse huichelarij?
Spreken de Russen de waarheid of spreekt België de waarheid? Wij kunnen zelf niets bevestigen noch ontkennen, al leven we al maanden in nauw contact met Aleppo. Toch heeft vijf jaar oorlog in Syrië ons heel duidelijk gemaakt dat er dagelijks een massa leugens door het westen verspreid worden en dat de mediamanipulatie vanwege het westen een nooit eerder gezien dieptepunt heeft bereikt. Allemaal om hun vernietiging van Syrië te rechtvaardigen. Eind 2015 hebben de Russen aangekondigd op de vraag van de wettige Syrische regering in te zullen gaan. Ze zegden wat ze zouden doen en ze deden wat ze zegden. Anders had Syrië nu al niet meer bestaan en zouden mijn berichten met mijn pover leven hier gestopt zijn. Rusland heeft Syrië van de ondergang gered, terwijl de westerse coalitie de IS en de terroristen tot nu toe blijft steunen om het land verder te verwoesten. Wegens het groeiend gevaar heeft Rusland blijkbaar zijn nieuwste materiaal ingezet. Dat betekent dat nu de Russen in feite het luchtruim in N. Syrië beheersen en ook precies weten wat er gebeurt. Rusland beschikt over radarbeelden van F 16 ’s die van al-Salti in Jordanië zijn opgestegen, het Syrische luchtruim zijn binnengedrongen, boven Deir Ezzor door een Amerikaans tankvliegtuig werden bijgetankt, dan boven Raqqa vlogen om in Aleppo de genoemde bombardementen uit te voeren met het inmiddels gekende resultaat. Daarna zijn ze opnieuw door een Amerikaans toestel bijgetankt en hebben het Syrische luchtruim verlaten. De radarbeelden vertellen het hele verhaal van minuut tot minuut. Nu blijven onze ministers ontkennen en ze beweren dat de aangegeven nummers niet die van Belgische vliegtuigen zijn.
Het hele gebeuren roept vele vragen op. Waren het geen Belgische F 16’s? Van welk land waren ze dan wel? Weten onze ministers werkelijk wat de Belgische F 16’s hier uitrichten? De internationale coalitie staat onder Amerikaans bevel. Overigens staat ook heel de NAVO onder Amerikaans bevel. En de Amerikanen hebben al enkele van hun vliegtuigen in de kleuren van Russische jets geschilderd, wat alleen echte specialisten kunnen onderscheiden. Bedrog alom. Kan er geknoeid worden met de nummers van F 16’s? Is de Russische verontwaardiging niet terecht? Eens te meer wordt een aangekondigde pauze gebruikt om Syrië verder uit te moorden en te verwoesten. En het antwoord vanuit de internationale coalitie is altijd hetzelfde: het is niet onze schuld, het is allemaal de schuld van de Russische en Syrische luchtmacht. En terwijl het westen zijn krokodillentranen de vrije loop laat, sterft het volk en wordt het land steeds meer naar de vernietiging gedreven.
Toen we in 2012 enkele weken in België waren, hebben we contact gezocht met sommige invloedrijke politici. We bezochten de eerste Europese burger, de voorzitter van de Europese Raad, die toen een Vlaming was. Deze ontgoochelende ontmoeting hebben we eerder al vermeld. Tegelijk hadden we een afspraak met de toenmalige minister van buitenlandse zaken. Op het laatste ogenblik was hij evenwel verhinderd en liet zich door twee diplomaten vervangen. Wij wilden iets over de werkelijke toestand in Syrië vertellen en vroegen het internationaal recht te respecteren. Tevens vroegen we om niet mee te doen met de ontwrichting van het land zoals dit gebeurd was met Libië. Een van de diplomaten schudde met het hoofd en zei dat België daaraan niet heeft meegedaan. Onmiddellijk keken de twee naar hun horloge als met een perfect afgesproken gebaar en zeiden dat ze nu dringend naar een andere vergadering moesten. En met grote vriendelijkheid namen ze afscheid. Dat onze vloot van F 16’s gedurende maanden niet deelgenomen zouden hebben aan het verwoesten en uitmoorden in Libië, wilden ze ons blijkbaar doen geloven. Hebben onze F 16’s misschien voedselpaketten of speelgoed voor kinderen gedropt? Tot op heden is het drama van Libië nog steeds niet de moeite voor België om er zich druk over te maken. Hoe zou het aantal van zes doden en vier gewonden in Aleppo voor ons land dan de moeite van het vermelden waard zijn?
Ziehier enkele besluiten. Beweringen vanuit de Belgische buitenlandse politiek, die op illegale wijze meedoet met de westerse coalitie om het soevereine Syrië te helpen vernietigen onder de mom van een strijd tegen het terrorisme, missen iedere geloofwaardigheid.
De tijd dat de VS, NAVO en bondgenoten probleemloos Libië tot een chaos konden herleiden en de schuld daarvan aan het land zelf geven, is voorbij. Dit is voor Syrië niet meer mogelijk. Rusland beheerst hier het luchtruim en zal de werkelijkheid aan het licht brengen.
Het wordt tijd dat België het moedige besluit neemt om uit de westerse cultuur van leugen en vernietiging te stappen. Dat is de wil van landgenoten met een gevoel voor rechtvaardigheid en vrede. Van het volk zelf krijgen we ondertussen veel steun om de nood van de Syrische bevolking te helpen lenigen. Het volk is gelukkig veel beter dan zijn politieke leiders, die nog steeds slaafs de grillen van Big Brother uitvoeren om andere volkeren die tot heden in vrede leefden te onderwerpen.
Vrede voor Syrië
Of men het nu graag hoort of niet, indien er een oplossing komt voor Syrië zal deze het werk zijn van Rusland en van de geheel onvoorziene weerstand van Syrië. Uiteraard blijven wij ondertussen intens bidden voor het geschenk van de vrede in Syrië.
De VS zijn een enorme militaire kolos maar ze zijn hopeloos verdeeld. Een flink deel van de machtige personen en instellingen leven nog in de waan dat zij de absolute wereldheersers kunnen en moeten zijn, wat werkelijk een wereldoorlog kan uitlokken. De radicale onwil van de VS om samen met Rusland de IS te bestrijden en de onwil om de “gematigde” rebellen van Al Nousra te scheiden, wijst er op dat de VS nooit de bedoeling hadden IS te bestrijden maar wel de regering ten val te brengen. Een deel van de invloedrijke personen in de VS beseffen dat de armoede en ellende van Syrië en zovele andere landen niet vanuit het land zelf komen, maar vanwege de ontwrichtingen en economische sabotage door het westen. De oplossing komt ook niet van de UNO die te zwak geworden is en gemakkelijk kan gemanipuleerd worden, waardoor sommige resoluties gewoon gepolitiseerd zijn. De oplossing komt zeker niet van de EU of NAVO, die tot heden zelf geen samenhangende politiek hebben doch slechts uitvoerders zijn van een Amerikaans imperialisme. De bureaucratische NAVO, die al 25 jaar over tijd is, zoekt krampachtrig naar een vijand om zichzelf te blijven verantwoorden. Daarvoor werd Rusland uitgekozen. En dit westers imperialisme is zijn laatste democratische geest aan het uitblazen waarmee het ook zijn geloofwaardigheid verliest. Tegelijk is het westen de Arabische wereld aan het verliezen terwijl Rusland steeds meer de Arabische wereld aan het winnen is. Bovendien, zonder Rusland was Syrië al gevallen, waren de alawieten al uitgemoord, de christenen of uitgemoord of verdreven en heel het land in de door het westen gewenste chaos gestort.
De strijd voor de vrede in Syrië is een strijd tegen het wereldterrorisme, dat door het westen gebruikt wordt om zijn opperheerschappij overeind te houden. Alleen de Russen hebben, samen met de coalitie rond Syrië, het terrorisme ondubbelzinnig en efficiënt bestreden. De anderen blijven de wettige Syrische regering en het Syrische volk bestrijden. En Rusland is ook in eigen land beter gewapend tegen het terrorisme door zijn patriottisme en zijn duidelijke aanpak. De moslims vormen er de grootste minderheid, 15% (20 à 22 miljoen). Wahabisme, salafisme en moslimbroeders zijn er verboden. De verantwoordelijkheid voor criminele aanslagen is verlaagd tot de leeftijd van 14 jaar. Rusland moeit zich niet met het interne bestuur van de moslims maar laat niet toe dat zij hun wetten opleggen. Het grootste gevaar komt van rebellengroepen door de VS gesteund om de Caucasus en Centraal Azië te ontwrichten. Rusland blijft trouw aan zijn orthodox geloof met zijn menselijke en christelijke waarden. Het laat niet toe dat internationale gerechtshoven wetten opleggen die door eigen recht niet zijn aanvaard. De morele afbraak van huwelijk en gezin wordt in het westen vanuit de staat bevorderd en in Rusland tegen gehouden.
Naast de Russische hulp is er de onvoorziene weerstand van het Syrische volk dat niet zal buigen voor de steeds nieuwe plannen van buitenlandse mogendheden om hun slaaf te worden. Nu hebben de VS, Turkije en Israël weer een nieuw plan om Syrië en Irak te ontmantelen. Ze sporen Yezidis, christenen en Turkmenen aan om te streven naar een eigen en onafhankelijk gebied zoals de Koerden. Bovendien helpt Israël ook de Druzen om onder leiding van de Libanese leider Jumblatt een autonoom gebied op te eisen. Het Syrische volk zal in eenheid met het leger, de regering en de president evenwel meer dan ooit blijven streven naar het behoud van zijn soevereiniteit en zijn land als een lekenstaat waar iedereen in harmonie kan leven. Mogen de huidige ontwikkelingen en de nakende bevrijding van Aleppo geen aanleiding zijn voor de vijanden van Syrië om een werkelijke wereldoorlog te ontketenen, maar de weg naar de uiteindelijke vrede in Syrië en in het Midden Oosten.
“Terwijl hysterisch gedaan wordt over Aleppo, blijft de door de VS geleide coalitie de infrastructuur vernietigen in de door het leger gecontroleerde gebieden en ze blijven aanvallen uitvoeren op burgers en het Syrische leger. Ondertussen trachten ze de IS strijders van Mossoul naar Syrië over te brengen” (Alexey Borodavkin, Russisch permanent vertegenwoordiger bij de UNO in Genève, tijdens een speciale zitting van de VN raad voor de rechten van de mens, vrijdag 21 oktober 2016)
P. Daniel

Paus Franciscus:

'De zieken, de armen, evenals de ongeborenen, zijn allemaal geschapen naar Gods beeld en verdienen het diepste respect.'

Enkele dagen geleden haalde ik Etienne Vermeersch over de hekel voor zijn fanatieke antireligieuze uitspraken in een interview met Het Nieuwsblad.

De bekende moraalfilosoof krijgt nu in meer academische bewoordingen maar in essentie dezelfde kritiek als op dit blog, te slikken van zijn Gentse collega-filosoof Ignaas Devisch.

Terecht stelt Devisch dat Vermeersch en medestanders (bv. Boudry), het atheïsme verengen tot het bestrijden van God en het geloof.

Deze, vaak agressieve, antihouding,houdt in dat het atheïsme vanuit zichzelf er niet in slaagt ‘de zin van de wereld te openen’, wat de ongelovige Devisch ziet als de taak van het atheïsme (een andere naam zou beter zijn, voegt hij eraan toe) en klaarblijkelijk slechts kan bestaan bij de genade (!) van God (die volgens Vermeersch niet bestaat) en van de gelovigen(die volgens Vermeersch) zich vergissen).

XI/41
Vrijdag 14 oktober 2016

Flitsen uit het leven in de gemeenschap

We hebben nog wat nagepraat over onze bijzonder aangename uitstap vorige vrijdag in Damascus. Toch wel merkwaardig dat het leven zo gewoon en vreedzaam verloopt, ondanks de vele controleposten en de vele soldaten in het straatbeeld. Verder was het opvallend dat er heel wat gehandicapte soldaten waren, die blijkbaar in dienst blijven bij hun groep. We zagen een soldaat met één been, die op krukken met een andere soldaat rustig door de straat huppelde en een andere soldaat met één arm die gewoon met zijn kameraden soldaten samen zat, praatte en lachte. In de grote moskee ben ik aan een pilaar gaan zitten terwijl de anderen nog wat rondwandelden. Daar kwamen verscheidene mensen en vooral kinderen naar me toe die me vriendelijk groetten en een hand gaven. De kinderen gaf ik een kruisje op hun voorhoofd met een duidelijke zegen in naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Onze Nigerianen vonden het wel sympathiek maar zeiden dat ik dat zeker niet moet doen met moslims als ik in Nigeria kom. Nigeria, met een veel groter percentage van christenen is Syrië niet! Tenslotte, in gesprek met de mensen merk je wel dat ze er rekening mee houden dat het westen toch nog Syrië zal proberen te bombarderen. Ze weten heel goed wat de zogenaamde “vredespogingen” van het Atlantisch blok betekenen: de totale onderwerping van Syrië.
Zondag zijn moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel nogmaals vertrokken naar Aleppo. Eindelijk kon onze Franse chirurg mee. Verder gingen nog onze Egyptische Fransman mee en onze Zwitserse gasten om te helpen. Twee dagen later kwamen ze terug. Onze chirurg heeft nu een mondelinge toestemming om te mogen werken en hij heeft de toestand kunnen bekijken. Nu nog even wachten op de schriftelijke bevestiging. Ze hadden foto’s bij van de grote keuken in vijf keukens verdeeld, waar 25.000 maaltijden per dag worden bereid.
Deze week kregen we een Vlaming en een jonge Fransman die een hele tijd bij ons willen zijn. En zo leven we ondertussen met een gemeenschap van tien mannen in de nieuwbouw, waar nog veel moet gedaan worden: kamers schilderen, van deuren voorzien, sanitair en elektriciteit in orde brengen... We hebben totaal geen last van het grote probleem van onze westerse landen, nl. de werkverschaffing. Er is nog voor lange tijd meer dan werk genoeg. Tegelijk is er bij de zusters nog een Syrische moeder opgevangen met twee kinderen. Het zijn christenen met erg rustige kinderen.
Telkens wanneer er groot gevaar dreigt voor het land en het volk of wanneer er veel op het spel staat, worden we verwittigd en gaan we extra bidden. Ook deze week hebben we enkele extra uren aanbidding ingelast.
Vorige week heb ik een flinke wonde opgelopen aan mijn been door te vallen over een laag muurtje met een heel scherpe rand. Ontsmet en verbonden. Alles leek van zelf in orde te komen waardoor ik vrijdag heel de dag nog in Damascus heb rondgelopen (kilometers!) Daarna viel het onverbiddelijk medisch verdict: vijf dagen te bed blijven. Boeken lezen, medebroeders ontvangen, bidden, wat schrijven, gedwongen retraite, geen internet. Vervelend en heerlijk tegelijk.

Een cursiefje.

Vijf jaar lang werden miljarden geïnvesteerd en bergen wapens geleverd om het Syrische volk dank zij stromen “vrijheidsstrijders” aan een ideale “regeringswissel” te helpen en de Syriërs blijven dit geschenk maar weigeren. Wat een ondankbaar volk tegenover de overgrote edelmoedigheid van het westen! Dan maar proberen rechtstreeks het Syrische leger uit te schakelen en te bombarderen “voor de vrede”, om het volk te beschermen tegen dat gemene Syrische leger. Helaas, daar is die boze Russische beer, hij loopt weer vrij rond en heeft tanden. Die snoodaard is klaar om ieder vliegtuig, dat het Syrische leger aanvalt uit de lucht te plukken. En ondertussen hebben ook de Chinezen nog een fregat in Tartoes liggen. En als zij in actie schieten, komen ze niet met enkele honderden maar mogelijk met miljoenen. Wat een pech, zeg. De vrome bedoelingen van de VS en het Atlantisch blok worden maar niet gewaardeerd. Bovendien wordt steeds meer gebied in Syrië terug ingenomen, zo erg zelfs dat de rebellen nu al in O Aleppo moeten onderhandelen met het leger. Wat ellendig, zeg. Dat Aleppo ooit helemaal terug in handen van Syrië komt is helemaal verschrikkelijk. Wat een nachtmerrie, zeg. Dan is er helemaal geen “regeringswissel” meer mogelijk. Het westen moet dringend ingrijpen om al Qaida en al zijn andere “vrijheidsstrijders” nog te redden. Toch is er hoop. De IS, de andere “vrienden van Syrië” en die vrome “gematigde rebellen” zijn nog lang niet verslagen. Met flinke steun en de nieuwste wapens en nog enkele duizenden vrijheidstrijders er bij, kunnen ze misschien het tij toch nog keren. De cheich die in O Aleppo aan het hoofd staat van het “veroveringsleger” (Jaish al Fatah), al Qaida, een niet-Syriër, is ook de hoogste rechter van het Charia tribunaal. Met zo’n man kan het westen nog iets bereiken. Daar kun je op rekenen, zeg. Hij blijft herhalen dat iedereen die niet aan zijn kant staat, onverbiddelijk vermoord moet worden: christenen, sjiieten, alawieten, druzen en Hezbollah, vrouwen en kinderen zowel als mannen. Dat is de man die de Franse president François Hollande zo juist typeerde als “een gematigde Syrische leider”. Hij is de geschikte man om vrede te brengen in Syrië, erg “gematigd” maar niettemin met vaste hand. Ondertussen toch nog andere middelen proberen. Die Bachar al-Assad door het internationaal gerechtshof laten veroordelen voor misdaden tegen de menselijkheid, dat is de oplossing! 120 Syrische leiders vallen al onder de (illegale) sancties vanwege de VS en de EU. Nu verder gaan. Nadat Slobodan Milosovic in zijn cel in Den Haag succesvol werd vermoord (en achteraf onschuldig bleek te zijn!), nadat Saddam Hussein werd opgehangen en Moumar Kadhaffi afgeslacht, moet het met Bachar al Assad ook lukken. Washington en Parijs, zo gevoelig voor de bescherming van de zwaksten, hadden zijn veroordeling al in 2012 gepland. Nu hebben ze daarvoor de Syria Justice and Accountability Centre (SJAC) opgericht, want recht moet geschieden. Deze organisatie is opgericht met de steun van Qatar (1,8 miljoen burgers en 1,5 miljoen buitenlandse slaven), Saoedi-Arabië en Turkije, die zoals iedereen weet toch wel de uitgelezen verdedigers zijn van rechtvaardigheid en vrede! Een andere grote ijveraar in deze zaak is Jeffrey Feltmann, Amerikaans oud-ambassadeur in Beiroet. Hij kon destijds de moord op Rafic Hariri zo organiseren dat de schuld daarvan gegeven werd aan de Libanese en Syrische president (Emiel Lahoud en Bachar al-Assad). Zo moet het gaan, zeg. En de aanklacht voor deze moord tegen deze criminele presidenten is nog steeds bruikbaar. Bovendien is nu het ogenblik gekomen om de mysterieuze “Caesar” weer uit de kast te halen. Hij is al jaren geleden op het toneel gezet maar kreeg toen niet de aandacht die hij verdiende. Hij heeft 55.000 foto’s van 11.000 door het “regime van Assad” gemartelde en vermoorde Syriërs. Als dat nog niet genoeg is, zeg. Neen, neen, het gaat niet over de 80.000 die door de Navy op de gruwelijkste wijze gemarteld zijn in Guantanamo en op de Amerikaanse gevangenisschepen in de internationale wateren, tijdens de regering van G. Bush. Niet afwijken van ons onderwerp. We spreken nu over die verschrikkelijke Assad, waarvan alle mensen in heel de wereld (behalve de Syriërs zelf!) weten dat hij iedere dag een massa eigen mensen martelt tot de dood toe. Bijna alle foto’s zijn wel onherkenbaar maar enkelen zijn toch bruikbaar. Qatar heeft hiermee al een indrukwekkende tentoonstelling gehouden in de UNO. Verder was deze tentoonstelling in het Holocaustmuseum van Washington te bewonderen en zopas in Rome. Voor een vrome kerkganger is het dus wel heel duidelijk dat het allemaal echt waar is. Die Assad moet hangen. En er is nog meer. Ook die Putin moet hangen. Ziekenhuizen bombarderen en woonwijken uitmoorden, dat moet stoppen. De Amerikaanse staatssecretaris John Kerry is onlangs terecht uitgevallen tegen zijn “gematigde rebellen” omdat ze wel foto’s bezorgden van gedode burgers en verwoeste wijken, maar geen video’s hadden van Russische vliegtuigen in volle actie. Dat moet veranderen. De VS hebben nu enkele van hun vliegtuigen in de kleuren gezet van de Russische jets. Hiermee zullen binnenkort onze journalisten de onomstootbare bewijzen kunnen leveren van de misdaden van die gemene Russen. En als deze twee gruwelijke dictators dan veroordeeld zijn, kan de Pax Americana aan Syrië geschonken worden, waarvan nu al Libië, Irak, Afghanistan...volop genieten. En zo zullen de VS en het Atlantisch blok eindelijk met hun alom gevierde edelmoedigheid het Syrische volk en de rest van de wereld kunnen bevrijden. Hoe komt het toch dat de Syriërs dat maar niet begrijpen, terwijl onze politici en journalisten het al vijf jaar zo duidelijk voorhouden?

Dansen, zingen en bidden voor de vrede

Honderden kinderen en jongeren, christenen en moslims kwamen op 6 oktober 2016 samen om te zingen, te dansen en te bidden voor de vrede in Syrië op het grote plein voor de oude school van de Franciscanen van het Heilige Land in Aleppo. Gelijkaardige manifestaties hadden plaats de volgende dag in scholen te Damascus, Homs, Yabroed en Tartous. De rebellen bleven ondertussen hun moordende mortieren en steeds meer gesofistikeerde vernietigingstuigen afvuren. De kinderen hebben ook een petitie getekend, bestemd voor de Europese Unie en voor de UNO. Deze zal bezorgd worden in Brussel en Genève door drie patriarchen : Gregorios III Laham, Grieks-Melchietisch, Yohanna X, Grieks-Orthodox en Ignace Ephrem II, Syro-Orthodox. Zij klagen aan dat het westen een blijvende terreur aan het organiseren is in Syrië en daarvoor Turkije, Qatar, Saoedi-Arabië blijft steunen. https://www.youtube.com/watch?v=RAj1TNng_CM

Syrië gered door het vijfde veto

Met zijn vijfde veto in de UNO veiligheidsraad zaterdag 8 oktober 2016 is het nogmaals Rusland dat Syrië van de vernietiging redt. Het Franse voorstel om een vliegverbod boven N-Syrië in te stellen zoals in Lybië, zodat de terroristen vrij spel zouden krijgen, werd door Rusland weggestemd. Zelf had Rusland een positief voorstel ingediend om de vrede naderbij te brengen. Het voorstel was niets anders dan wat de speciale gezant voor Syrië, Staffan de Mistura al voorstelde: een duidelijke scheiding van de “gematigde rebellen” van de al Nousra en dat al Nousra O-Aleppo zou verlaten. Het eerste was eigenlijk eerder al aanvaard, maar de VS hebben het gewoon niet willen toepassen. En natuurlijk stemden nu de VS, Frankrijk en U K dit voorstel weg. Wie heeft nu nog niet begrepen dat het westen alleen maar de onderwerping van Syrië nastreeft en daarbij alles zal doen om de vrede, de stabiliteit en de soevereiniteit van land en volk te beletten? Onze media natuurlijk. Zij stellen het nog steeds zo voor alsof het westen werkelijk vrede wil in Syrië en de Russen de spelbrekers zijn.
De permanente vertegenwoordiger van Rusland bij de UNO, Vitali Tchourkine heeft het aldus verwoord: “De permanente vertegenwoordiger van de U K bij de UNO roept nu pathetisch uit: “Stop nu”! Inderdaad, stop nu onmiddellijk iedere steun aan krapul in heel de wereld, nl. extremisten, terroristen en allen die bezig zijn met het ontwrichten van een of ander land. En in het algemeen, hou op met u te mengen in andere soevereine landen, geef uw koloniale houding op, laat de wereld gerust. Dat zal rust brengen voor vele streken in de wereld”. Ook de vertegenwoordiger van Syrië, Bachar Ja’afari sloeg de nagel op de kop: “De VS, Frankrijk en Engeland spannen zich al zes jaar in om in de Veiligheidsraad de ene sessie na de andere te organiseren, ze sponsoren projecten en geven verklaringen uit om aan de openbare opinie de schijn te geven dat ze aan het werken zijn om de crisis in mijn land op te lossen”
P. S. Vorige week besprak ik het boek van Tim Anderson over de vuile oorlog tegen Syrië, gesteund op de leugens van de media zoals in de geschiedenis nooit eerder is gezien. Nu krijg ik van een vriend een interessant interview toegestuurd van de schrijver over zijn boek: https://www.youtube.com/watch?v=f5CDJm0Edh8.

Oorlogsmisdadigers

Christopher Black, Toronto, gespecialiseerd in internationaal strafrecht trok vroeger al aan de alarmbel om te waarschuwen dat de leiders van de NAVO oorlogsmisdadigers zijn. Nu vindt hij dat de maat meer dan vol is. Zijn nieuwe aanklachten betreffen de staatsgreep in Brazilië, die de soevereiniteit van het volk versmacht. Verder zijn er de voortdurende provocaties tegenover China en Noord-Korea, in de Baltische Zee en de Balkan en de voortdurende bedreiging van Rusland, de misdaden tegen de volken van de Donbass, tegen de Krim en tegen Rusland zelf. De grootste misdaad nu betreft echter de inval in Syrië om IS te beschermen. Hierbij zijn Amerikaanse, Britse, Franse, Canadese, Israëlische en andere troepen betrokken. En al hun acties zijn totaal illegaal. Het is een radicale afwijzing van het Charter van de VN. “Terwijl Syrië, Rusland, Iran en anderen een vredevolle oplossing van deze oorlog nastreven, spreken de Amerikanen en hun gangsters voortdurend huichelachtig over een staakt-het-vuren terwijl ze ondertussen bevelen geven om aanvallen uit te voeren.” De moordaanslag van 17 september op het Syrische leger was nauwkeurig gepland. Syrië heeft inmiddels de communicatie kunnen onderscheppen waarmee de VS, UK, Denemaken samen met de IS hun acties coördineerden. Dit is een bijzonder zware oorlogsmisdaad tegen soldaten die dachten door deze landen beschermd te worden. En om de aandacht van de publieke opinie af te wenden hebben ze de aanslag op een hulpkonvooi van de VN georganiseerd en uitgevoerd, waarvan ze dan de schuld aan Rusland gaven. De Russen hebben hierop geantwoord door in Aleppo drie raketten af te schieten op een commandopost die vernield werd en waarbij 30 Amerikanen en Israeli’s gedood werden. Hierover kwam er natuurlijk geen woord in onze media want officieel zijn er geen westerse soldaten die de terroristen helpen. Voor hen zijn het alleen die Russen en de Syriërs die het volk bestoken.
De Russen trachten een frontale confrontatie te vermijden maar de VS schijnen te blijven provoceren totdat er geen andere uitweg meer is. In een jaar tijd hebben de Russen 586 plaatsen en meer dan 12000 vierkante km bevrijd en daarbij 35.000 terroristen gedood. Ondertussen hebben de VS met hun wereldcoalitie bijna niets anders gedaan dan de terroristen geholpen in hun strijd tegen Syrië om tegelijk in de media het tegenovergestelde te verspreiden. Toch zal ooit de tijd van de afrekening komen en dan zal er gerechtigheid geschieden. Daarvoor maakt deze jurist een dossier klaar (Christopher Black, Guerre OTAN-USA à la Russie: les vents hurlent avant la tempête, mondialisation.ca 9 oktober 2016).
“Wij hebben nood aan een oprechte staatsman met morele moed, zoals de Franse president Charles de Gaulle het toonde toen hij weigerde de Sovjet-Unie te diaboliseren en in 1966 Frankrijk uit de NAVO terugtrok, eerder dan te buigen voor Washington en het lot van Frankrijk over te geven in handen van onvoorspelbare Amerikaanse politici” (F. William ENGDAHL, Le silence des agneaux-réfugiés, l’UE et les guerres pour les ressources énergétiques de Syrie, mondialisation.ca, 13 oktober 2016).

Opgang naar Parijs/Montée à Paris: MANIF POUR TOUS Zondag 16 oktober!

De wet van Christiane Taubira heeft de ziel van de Fransen verwondt. Haar “huwelijk voor allen” is een radicaal doorsnijden van de banden ouders/kinderen, vader/moeder, wat uiteindelijk leidt naar een technologische totalitaire dictatuur, waarvan iedereen slachtoffer wordt, vooral de kinderen. Hiermee wordt de ideologie van een valse “gelijkheid” voorgehouden. Ideologieën sterven en de werkelijkheid komt des te sterker terug. In 2013 kwamen de Fransen hiertegen massaal op straat. Het werd het begin van een nieuwe en verbeterde versie van de revolte van mei 68, ditmaal zonder geweld of haat. Hoe meer de ordekrachten deze massale volksopstand wilden smoren, hoe sterker deze werd. Brutale arrestaties van onschuldige, vredevolle betogers, een door de politie zelf georganiseerd geweld om hiervan de manifestanten te beschuldigen, het ontkennen van het werkelijke aantal manifestanten... het kon allemaal niet helpen. Voor het eerst in hun leven stapten ook sommige moslimfamilies schuchter mee op. Er was geen onderscheid tussen katholiek, moslim of ongelovige. De straatstenen schreeuwden het uit als de uitdrukking van aller frustratie, de taal van de democratie. Een volk stond op om zijn waardigheid, vooral die van hun kinderen te verdedigen, nu en voor de toekomst.
We hopen dat het een nog massaler manifest mag worden dan voorheen voor de verdediging van de waardigheid van huwelijk en gezin, bestaande uit vader, moeder en kinderen. Moge deze manifestatie ook in ons land vruchten dragen om zonder fanatisme en innerlijk gekibbel een eensgezinde volksopstand te ontketenen om de menselijke en christelijke bronnen van onze beschaving te herstellen.
P. Daniel

Er is een akkoord, kopt Knack.

Een akkoord? Niet moeilijk, als je al de dossiers waarover geen akkoord was, uit het akkoord zwiert.

Een nieuw staaltje van kafkaiaanse besluiteloosheidsvorming en orwelliaanse newspeak, waarin deze regering uitblinkt!

Bart Sturtewagen begint zijn commentaar in De Standaard met het zinnetje: 'Niemand wil de val van deze regering'.

Hoezo, niemand wil de val van deze regering? Zijn de oppositiepartijen die in de peiling meer dan 40% halen, dan 'niemand'?

En wat met het groeiende aantal CD&V-kiezers en -leden, die de ultraliberale NV-A en Open-VLD kotsbeu zijn?

Het is nog maar eens hard en duidelijk bewezen: het parlement, de wetgevende macht, doet er niet toe.

De premier weigert naar het parlement te komen en acht de volksvertegenwoordiging maar enkele regels waard om ze mee te delen dat de 'State of the Union' er nog niet komt. En hij weet vooraf met 100% zekerheid dat de meerderheidsleden hem geen strobreed in de weg zullen leggen.

De slaafsheid, de onderdanigheid van de parlementsleden die tot de regeringspartijen behoren zijn al langer bekend. Zij hebben zichzelf gereduceerd tot knechtjes van de regering, de uitvoerende macht.

De Senaat kost miljoenen maar leidt al jaren een werkeloos en zinloos bestaan, zonder dat de machthebbers die 'de grote verandering' beloofden, nu ze zelf aan de vetpotten zitten, ook maar iets doen om dit schandaal te stoppen.

De Kamer van Volksvertegenwoordigers gaat dezelfde richting uit. Wat doen die dikbetaalde dames en heren daar eigenlijk? Het is allemaal zo voorspelbaar. De meerderheidsleden buigen als knipmessen voor de ministers, laten toe dat hun functie wordt uitgehold en dat hun het zwijgen wordt opgelegd door partijbonzen. De oppositiekreten worden beschouwd als onderdeel van het theater en hebben niet het minste effect op wie dan ook.

Op die manier wordt er voortdurend een aanslag gepleegd op onze democratie, die door ministers en walgelijk onderdanige parlementsleden altijd zo hoog geprezen en verdedigd wordt. Een toppunt van hypocrisie? Of misschien zien zij gewoonweg niet meer de tegenstelling tussen wat zij zeggen en wat zij doen, weten zij niet meer wat democratie echt betekent. Dat zou nog het alarmerendste en gevaarlijkste zijn.

In een interview met de krant Het Nieuwsblad schopt moraalfilosoof Etienne Vermeersch (82) voor de zoveelste keer wild om zich heen, in een poging om God dodelijk te raken.

Vermeersch, die in het artikel godbetert de 'godfather' van de Vlaamse filosofen wordt genoemd, is een uitgetreden kloosterling, die sedertdien het als zijn levenstaak beschouwt God en alles wat met het christendom te maken heeft, met extreem fanatisme te bekampen.

Merkwaardig dat iemand zoveel, vaak potsierlijke en zielige, energie steekt in iets of iemand wat volgens hem niet bestaat. Er is maar één verklaring: Vermeersch zit vol frustraties en is helemaal nog niet in het reine met zijn diepgelovige kloosterjaren.

Een man die zegt dat 'Moeder Teresa een van de grootste misdadigers van de twintigste eeuw is omdat ze zo streed tegen contraceptie', kan je nog bezwaarlijk een intellectueel noemen. Moeder Teresa in hetzelfde clubje criminelen onderbrengen als dat van Hitler, Stalin en co.,, getuigt van gevaarlijke agressieve kwaadaardigheid of van vergevorderde seniliteit.

Het als zijn missie en plicht  beschouwen om alle gelovigen en in het bijzonder de christenen en de moslims, te tonen dat ze zich vergissen en dat dat een gevaarlijke vergissing is', toont nog scherper aan dat Vermeersch afgegleden is naar een ziekelijke hybris, die hem alle zin voor verhoudingen en nuances doet verliezen en waardoor hij zichzelf op een ridicule manier presenteert als god Vermeersch.

Dit is het definitieve einde van Etienne Vermeersch als intellectueel, als filosoof. Een man die dergelijke uitspraken doet, kan geen seconde langer ernstig genomen worden. Hij dwaalt nu al amechtig rond in het verleden, vooral zijn eigen verleden.

Wat men zich misschien nog heel even van hem zal herinneren: zijn fanatiek maar op den duur zielig georakel en geschrijf tegen het geloof en vooral het christendom. 

XI/40
Vrijdag 7oktober 2016
Flitsen uit het leven van de gemeenschap
De Franse chirurg die zich aangeboden heeft om te helpen in Aleppo is nog steeds bij ons. Hij wacht op zijn vergunning om hier te mogen werken. Hij is iemand die spontaan helpt. Is er een grote afwas na de maaltijd, hij staat aan de afwasbak. Moeten dozen versjouwd worden, hij is van de partij. Ondertussen helpt hij mee om de medicamenten te sorteren en als iemand lichamelijke klachten heeft zoekt hij uit of er geschikte medicamenten voorhanden zijn.
Een kijk in het Syrisch ziekenhuiswezen
Op zondag was hij uitgenodigd op een vergadering van directie en personeel van een ziekenhuis met ongeveer 250 bedden, verbonden aan de privé universiteit van Qalamoun, Deir Atieh. En tijdens het avondmaal kwam nog een cardioloog, die niet aanwezig kon zijn, om met hem kennis te maken. Achteraf wilde de Franse chirurg ons enkele indrukken meedelen, waardoor wij meteen ook een beetje beter de medische wereld in Syrië leren kennen. Wij, Fransen, zo zei hij, hebben spontaan een bepaald misprijzen voor de Arabische wereld. Welnu, die vergadering in het ziekenhuis is veel vlotter en efficiënter verlopen dan doorgaans bij ons. En in het ziekenhuis hebben ze niet alleen de best opgeleide dokters en specialisten, maar ook alle modern materiaal, ondanks de sancties. Dit ziekenhuis, zo verzekerde hij, kan als een model dienen voor vele van onze ziekenhuizen in Frankrijk. De Syrische cardioloog, die ’s avonds met ons aan tafel zat, was een bijzonder gemoedelijk man en hij sprak perfect Frans. Onze Franse chirurg zegt dat hij kan begrijpen dat het ministerie van volksgezondheid aarzelt om hem een vergunning te geven, niet alleen omdat ze infiltratie van rebellen vrezen, maar ook omdat ze een fier volk zijn, dat eigenlijk zelf alles heeft. Hij voegde er nog een andere bedenking bij. Bij Artsen Zonder Grenzen zijn vele Franse artsen en hij heeft zelf ook eens deelgenomen aan een van hun acties, hoewel hij er niet bij hoort. In Aleppo heeft deze vereniging recent valselijk het Syrische leger en Rusland ervan beschuldigd een ziekenhuis te hebben gebombardeerd, waardoor ze zich bewust achter de terroristen hebben geschaard tegen Syrië en ze de naam kregen van “Menteurs Sans Frontières” . Begrijpelijk dat het Syrisch ministerie van volksgezondheid terughoudend is voor Franse dokters die bij Artsen Zonder Grenzen hebben gewerkt. Anderzijds is de plaats waar hij zou werken juist zo verstoken van deskundige medische hulp dat daar wel een chirurg erg welkom zou zijn.
Opvang van gasten
Woensdag krijgen we bezoek van een Zwitsers echtpaar met een vriendin, die ijveren voor Syrië. Ze deden een oproep om een container hulpgoederen naar Syrië te verzamelen en kregen meteen genoeg voor zes containers. Tegelijk hebben we een moslimjongentje van 6 jaar, Firaaz, een straatkind, opgenomen. Hij blijkt innerlijk heel erg gewond te zijn en kende aanvankelijk alleen maar hard schreeuwen en uitbarstingen van woede, wat inmiddels al verbeterd is. Wil je mee bidden voor hem? In ieder van ons schuilt een crimineeltje en een heilige. Waarom zou het laatste bij hem niet boven kunnen komen? Donderdagavond hoefden onze Nigerianen niet te koken, we zouden in de buurt, met de gasten en met de kleine Firaaz in een eenvoudige en goede eetgelegenheid pizza gaan eten. Firaaz kwam toegelopen, hij gaf me een hand, kuste mijn hand en bracht ze aan zijn voorhoofd. Dit is de wijze waarop christenen hier de bisschop groeten. De kleine Firaaz heeft dit dus ergens al gezien. In elk geval heeft hij zich, naar het schijnt behoorlijk gedragen. Zelf ben ik thuis gebleven om samen met de zusters ’s avonds in plaats van de completen een uur aanbidding te houden bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament, zoals we iedere donderdag doen. De fraters zouden op tijd terug zijn, zeiden ze, maar dat kon natuurlijk niet en het hoefde voor een keer ook niet.
Uitstap naar Damascus
En vandaag hadden we de reeds geruime tijd voorziene uitstap naar Damascus, met de Zwitserse bezoekers, de Franse chirurg, de Franse nicht van een van de zusters, onze Egyptische Fransman, de drie Nigerianen, de twee fraters en de familie met hun twee kinderen, die bij ons hoort. Wat een heerlijke uitstap. Er zijn vele controleposten onderweg en overal soldaten maar het verloopt allemaal erg vlot. Eerst reden we naar het ouderlijk huis van Sylvie, de moeder van hoger genoemd gezin. Toen we nog van Zaventem naar Damascus konden vliegen bleven we steeds in dit huis overnachten. Haar vrome moeder, die niets anders deed dan rozenhoedjes bidden, is inmiddels overleden. In dit huis werd eerst voor een goed ontbijt gezorgd: brood, verschillende soorten kaas, olijven... en thee. Een reeks broers en zusters wonen in de buurt en zijn ook steeds bij ons thuis. Nu moesten wij natuurlijk ook even bij hen in huis komen. Uiteindelijk reden we naar de christelijke wijk in Damascus: Bab Touma. Eerst gingen we naar het huis waar Ananias aan Paulus de handen heeft opgelegd. Alles is er nog zoals voor de oorlog maar er zijn minder christenen. Velen zijn gedood of hebben het land ontvlucht. We bezochten verschillende kerken: die van het Syrisch patriarchaat, van de Maronieten, van de Grieks-Melchieten en zelfs een protestants kerkje voor Afrikanen. Vandaar wandelden we langs de “ via recta”, vermeld in Handelingen 9, 1, naar de grote moskee van de Ommayyaden. Het was juist het vrijdagnamiddag gebed. En alle moslims zowel binnen als buiten de moskee waren allemaal even vriendelijk. Ook het talrijke dienstpersoneel in de grote moskee kwam ons extra groeten en wilden ons begeleiden. Ondertussen kwamen velen ons een hand geven en wij antwoordden: God zegene u. Ze zagen aan de monnikenkledij van fr. Jean, David en mij natuurlijk goed dat we religieuzen waren. Ook vele kinderen kwamen een hand geven. Eentje groette mij zelfs met “abouna”. Wij gaven hen telkens een kruisje met de zegen “In de naam van de Vader, de Zoon en de Hl. Geest” . De moeders lachten eens maar protesteerden helemaal niet. Buiten de moskee stond een man achter een berg granaatappels die hij uitperste en in een beker als drank aanbood. Toen hij mij zag, stak hij een beker in de hoogte. Ik zag het als een uitnodiging, heb de beker aanvaard en van deze heerlijke frisse drank genoten, terwijl ik Gods zegen over hem afsmeekte. Het was een zonovergoten dag. Er was ook veel volk en de soeks waren open. Je had de indruk dat het een toeristische topdag was in volle zomer. Zo genoten we en wandelden door de drukke winkelstraatjes om ergens in een eetgelegenheid neer te strijken voor een avondmaal. Onze Franse chirurg merkte op: “Terwijl onze journalisten over een Syrische burgeroolog blijven schrijven genieten wij hier onbezorgd van de gastvrijheid van het volk!”
De vuile oorlog tegen Syrië
Zopas verscheen een boek dat ik al heb kunnen inkijken hoewel nog niet lezen, maar dat alle elementen lijkt te bevatten van een waarheidsgetrouwe weergave. Tim Anderson, The Dirty War on Syria. Washington, Regime Change and Resistance, Global Research, 2016 (ISBN: 978-0-9737147-8-4.) Ziehier een en ander uit de inhoud. De oorlog tegen Syrië steunt op een nooit eerder in de geschiedenis geziene massale mediamanipulatie. De wereldmachten hebben hun eigen belangen kunnen verbergen achter een “regeringswissel”. Daarvoor gebruikten ze islamistische terroristen. Tegelijk werd de Syrische regering gedemoniseerd en van alle gruwelen beschuldigd. Op die wijze werd de Syrische president Bachar al Assad, die een eenvoudige en milde oogarts was, voorgesteld als het grootste kwaad in de wereld. De mythen van deze oorlog waren de volgenden: het is een “burgeroorlog” van het volk onder elkaar, een “spontane volksopstand”, een conflict van verschillende sekten. Deze mythen dienden om in heel het land te moorden en vernielingen aan te richten om deze “regeringswissel” te bewerken. De ontwrichting van Syrië werd daardoor het gevolg van de ambitie van Washington om een “Nieuw Midden-Oosten” te maken, zoals al in 2006 openlijk werd aangekondigd. Na de verwoesting van Afghanistan, Joegoslavië, Irak en Libië, moest Syrië volgen. Na vijf jaar is de eigenlijke toestand duidelijk geworden en moet in detail openbaar gemaakt te worden. De meeste massamoorden werden gepleegd door jihadisten met de steun van het westen, maar de schuld hiervan werd telkens gegeven aan het Syrische leger. De westerse media en vele NGO’s schaarden zich achter deze valse voorstelling. Ze waren trouwens zelf verbonden met de jihadisten. De wereldmachten vochten zogenaamd tegen het terrorisme. In feite steunden ze iedere groep die tegen de Syrische regering streed en ze zorgden voor duizenden jihadisten uit dozijnen landen. Deze smerige oorlog werd geconfronteerd met een gedisciplineerd nationaal Syrisch leger en een sterke eenheid van volk, leger, regering en president. Zo blijft Syrië deze vele vernielingen en moorden overleven en heeft zijn relaties versterkt met Rusland, de Libanese weerstand (Hezbollah), de seculiere Palestijnen en ook met Irak. De tijd keert zich nu tegen Washington, wat ook gevolgen zal hebben ver buiten Syrië. Als westerse volken zijn wij bijzonder ontgoocheld omwille van deze vuile oorlog. Hiermee komen onze slechtste waarden aan bod: de drang om ons te bemoeien met een ander land, onze racistische vooroordelen en onze armzalige reflectie op onze eigen geschiedenis. Dit boek tracht juist deze geschiedenis te vertellen opdat we het beste van onze traditie naar boven zouden halen: het gebruik van gezond verstand en redelijkheid, onze ethische waarden en de vanzelfsprekendheid van een onafhankelijk denken.
Dr. Tim Anderson, prof. politieke economie aan de universiteit van Sydney heeft veel onderzoekwerk gedaan rond ontwikkeling en rechten in Latijns-Amerika, Azië en het Midden Oosten. Verschillende gerenommeerde professoren hebben al onverbloemd hun persoonlijke waardering uitgesproken voor de wijze waarop dit boek de oorlog in Syrië voorstelt. Ziehier enkele commentaren.
Een excellent en goed gedocumenteerd boek dat de ware geschiedenis vertelt van de imperialistische oorlog tegen Syrië, door de VS en hun marionetten in het westen en het Midden-Oosten. - Onmisbare lectuur voor hen die ijveren voor rechtvaardigheid en vrede. - Een andere titel zou kunnen zijn: “Hoe een land verwoesten en daarover dan liegen”. - De “regeringswissel” is niets anders dan een voorwendsel om het onafhankelijke Syrië te vervangen door een marionetten regering. – De “gematigde oppositie” zijn niets anders dan al Qaida groepen, beschermd door de VS en hun bondgenoten, getraind door Saoedi-Arabië en Turkije, gesteund door Washington en Brussel. – In de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme tonen de VS zich een staat die zelf terrorisme steunt en gebruikt. – In zijn oorlogspropaganda worden de VS niet alleen geholpen door de gewone mainstream pers, maar ook door prominente zogenaamde mensenrechtenorganisaties.
Huichelarij Zonder Grenzen
De woordvoerder van het Amerikaanse Staatsdepartement John Kirby is daar weer. Nu meldt hij dat de VS de gesprekken met Rusland afbreken. Op ongezouten wijze geeft hij alle schuld aan Rusland dat volgens hem niet betrouwbaar is en het Syrische leger niet kan beteugelen. Hij ‘vergeet’ natuurlijk dat het de VS waren die de “gematigde” rebellen niet wilden scheiden van de al Qaida groepen en zo in een week tijd meer dan 300 keer het staakt-het-vuren konden schenden, de islamisten herbewapenen, een massaslachting aanrichten in het Syrische leger, de IS helpen, een hulpkonvooi van de UNO verwoesten. De VS wilden niet dat de inhoud van de overeenkomst met Rusland openbaar gemaakt zou worden omdat daardoor al te duidelijk zou worden dat de VS de vrede in Syrië kost wat kost willen beletten. En de huichelarij gaat verder. Nu wil Avaaz met een handtekeningsactie vragen dat er een vliegverbod boven N-Syrië komt “om humanitaire redenen”. De gemene list voor de vernietiging van Syrië. Dit was precies het voorwendsel van H. Clinton om Libië tot de huidige chaos te herleiden. Hebben wij tijdens WO II, wanneer nazi’s wijken bezet hielden ook gevraagd dat er een verbod zou komen voor de geallieerden om hen te bestrijden? Nadat de bevolking geplunderd was en de nazi’s zelf gebrek begonnen te lijden, hebben we dan “om humanitaire redenen” gezegd dat er hup moest komen? Neen, de gewapende rebellen moeten weg.
Toch beginnen steeds meer mensen de hypocrisie te doorzien. Een geheim UNO rapport van mei 2016, nu pas uitgelekt, erkent dat de VS en Brussel de schuldigen zijn van de ellende in Syrië mede door de sancties. De merkwaardige en oprechte brief die een Amerikaanse senator schreef aan de Syrische ambassadeur om zich te verontschuldigen voor de brutale massamoord van de VS op Syrische soldaten, hebben we twee weken geleden al vermeld. Een vriend zond me nu deze interessante video: Richard Black, senator van Virginia (VS), geïnterviewd door Jeff Steinberg. https://www.youtube.com/watch?v=VfyDgDTu0Go.
Er heerst alom een anti-NAVO-geest, het aantal Eurosceptici groeit, steeds meer mensen zijn voor het opheffen van de sancties tegen Syrië en Rusland. In verschillende landen staan er verkiezingen voor de deur. Marine Le Pen van het FN is een van de kanshebbers om de nieuwe Franse president te worden. Zij zegt onomwonden dat de oorlog in Syrië veroorzaakt is door de VS en de EU en dat ze hun verantwoordelijkheid niet meer zullen kunnen ontlopen. En dan komt de oud consul-generaal van Israël in New York, Alon Pinkas, schaamteloos en zonder enig gevoel voor menselijkheid het zionistisch plan aanprijzen: “Laat ze allebei maar bloeden totdat ze doodgebloed zijn, dat is hier het strategisch denken dat effect heeft”. (Diana JOHNSTONE, La destruction de la Syrie, une entreprise criminelle concertée, mondialisation.ca, 6 oktober 2016). Als hij denkt dat de de bondgenoten van Syrië dit zullen toelaten, zal hij zich schromelijk vergissen.
O.L.Vrouw van de Rozenkrans: 7 oktober
Vandaag worden we herinnerd aan de beslissende zeeslag bij Lepanto (Griekenland). Op 7 oktober 1571 vocht een christelijke vloot tegen een overmacht van een Turkse vloot. Paus Pius V vroeg de hele christenheid de rozenkrans te bidden. De Turkse schepen hadden christenen als slaven-roeiers ingezet. Op de geënterde schepen werden eerst de slaven bevrijd en die vochten meteen mee tegen de Turken. De zeeslag werd een totale overwinning van de christenen op de Turken en de verovering van de moslims werd toen een halt toegeroepen. Laten we bidden opdat Europa met zijn moslims bevrijd mag worden, niet van de moslims, maar van de islam.
Een burgerinitiatief
Omdat ook in Europa zwaar oorlog wordt gevoerd wordt tegen de menselijke en christelijke waarden van het leven en vooral tegen het gezin, is het de moeite dit burgerinitiatief te steunen. Het is belangrijk voor de toekomst van Europa. . https://signatures.mumdadandkids.eu/oct-web-public/
P. Daniel

De CEO van ING, verklaarde voor een parlementaire commissie dat 'voor ING de medewerkers het kostbaarste goed blijven'. Enkele dagen geleden kregen meer dan 3000 'medewerkers' te horen dat ze naar een andere job kunnen beginnen uitzien.

Die uitspraak is toch werkelijk het toppunt van hypocrisie en cynisme. Het 'kostbaarste goed' zet je niet op straat meneer Vandenberghe!

Het kostbaarste goed voor ING ,meneer Vandenberghe, is de portemonnee van de aandeelhouders en van uzelf!!

De Standaard der letteren vond het nodig, de fervente antireligieuze Gentse hoogleraar, moraalfilosoof Johan Braeckman , een recensie te laten schrijven over 'Tegentijds eigendraads', de gebundelde columns van Rik Torfs.

En wat te verwachten is, gebeurt ook. De kurkdroge Braeckman, die zichzelf het middelpunt van het West-Europese denken waant, besteedt bijna heel zijn driekolommenartikel, aan zijn antigodsdienstige frustraties.

Een eerste kolom heeft helemaal niks te maken met Torfs' boek maar Braeckman beschrijft daarin met duidelijk leedvermaak de, volgens hem, tanende mondiale invloed van religie. Hij bestaat het zelfs, zonder ook maar enig bewijs, zo tussen neus en lippen, te orakelen dat 'het geweld van IS en andere islamitische terreurgroepen zich ook deels laat interpreteren als een reactie op het afnemende geloof'. Dat is natuurlijk kwaadaardig bedoeld. Maar het ontgaat deze Gentse papenvretende prof klaarblijkelijk dat hij wel een remedie tegen de IS-terreur aanreikt, nl. meer religie.

In de rest van zijn tekst met als titel 'Bewegend Doelwit' (daarmee wordt Torfs bedoeld), is het Braeckman erom te doen, sceptisch, neerbuigend, verwerpend te schrijven over de godsdienstige overtuiging en opvattingen, die in 'Tegentijds eigendraads' tot uiting komen. Braeckman slaagt er niet in, objectief de bundel op zijn inhoudelijke en stilistische merites te beoordelen, wat van hem als recensent mag verwacht worden. Hij stelt zich integendeel op als de fanatiek ongelovige tegenstander van de gelovige Torfs.

Het is niet de eerste keer dat professor Braeckman zich laat opmerken als een fundamentalistische zich supierieur voelende , ongelovige hardliner, die, gedreven door weerzin en bekeringsijver, gelovigen meent te moeten aanvallen en ridiculiseren.

In de Villa Helleboschreeks in het dS-Weekblad van 8 augustus 2015, maakte hij het echt gortig.

Ik schreef toen op dit blog:

'Ik kan niet oordelen over het wetenschappelijke niveau van het werk dat professor Braeckman aan de universiteit verricht maar wat hij in Villa Hellebosch over de tien geboden vertelt, laat het allerergste vermoeden.

'De tien geboden? Ik vind die absoluut niet interessant', aldus Braeckman. 'Bovenal bemin één god. Waarom zou ik? Dat is geen morele regel, dat is een eis.' Tja. Het ontgaat de moraalfilosoof klaarblijkelijk dat hij het over 'geboden' heeft, en dat gebod geldt natuurlijk voor degenen die in de ene God geloven. Als Braeckman niet in de ene God gelooft, hoeft er zich ook geen bal van aan te trekken. 'Waarom zou hij?'

'Vader moeder zult gij eren... Hangt er maar van af wat je vader en moeder denken en doen. Dood niet , geef geen ergernis. Lijkt me evident. Wees steeds kuis in het gemoed, pfff. Dat zijn geen regels die wij moreel van groot belang vinden. Er staat niet: wees zachtmoedig voor dieren . Of: man en vrouw, behandel hen gelijk.' Zo oordeelt Braeckman in sneltreinvaart over enkele geboden.

De manier waarop de Gentse moraalfilosoof en bio-ethicus deze geboden behandelt, blinkt niet uit door grote denk- en argumentatiekracht. Erg boven het niveau van toogpraat komt het allemaal niet uit.

En moet de lezer uit het concluderende zinnetje 'Dat zijn geen regels die wij (pluralis majestatis of spreekt hij namens de ganse wereldbevolking?) moreel van groot belang vinden' afleiden dat Braeckman de geboden: 'zweer niet ijdel, vloek noch spot; doe nooit wat onkuisheid is; vlucht het stelen en bedriegen; ook de achterklap en het liegen; begeer nooit iemands goed', moreel niet van groot belang vindt?

Als Johan Braeckman in staat was of de moed wilde opbrengen om door te denken over de draagwijdte en de consequenties van de tien geboden, zou hij wellicht tot de (voor hem) verrassende conclusie komen dat de toepassing van en het respect voor de tien geboden, ook inhoudt: 'man en vrouw, behandel hen gelijk' en 'wees zachtmoedig voor dieren'.

Ach, ook in dit artikel over Torfs' columns, heeft Braeckman weer zijn obsessief antireligieus hart weer kunnen ophalen. En wellicht speelt ook academische afgunst mee. De bloedserieuze, geborneerde , buiten zijn faculteitscocon amper bekende, absoluut denkende prof tegenover de humoristische, briljante, vlinderende, relativerende, wijd en zijd bekende rector van de Katholieke Universiteit van Leuven.

Dat is de titel van Rik Torfs' maandagse column. 'Je kunt een onbekwame rector verkiezen, maar je kunt net zo goed een onbenul aanstellen', aldus de rector van de Katholieke Universiteit van Leuven.

Een rector die schrijft over DE RECTOR. Aartsmoeilijk. Rik Torfs is weliswaar ervaringsdeskundige, maar is het wel mogelijk om objectief over de eigen job te schrijven?

Roept dergelijke oefening niet onvermijdelijk een aantal, weliswaar kortzichtige maar voor de bestemmeling wellicht vervelende vragen op bij minder geniale geesten?

Lijkt Riks duidelijke voorkeur voor een verkozen rector niet wat verdacht? Hij behoort immers zelf tot die soort. En wat is een belangrijk argument om zijn voorkeur te staven? Verkozen rectoren zijn moedig, aldus Torfs, want een kandidatuurstelling vereist moed en die heb je nodig om met politici om te gaan, wat een van de belangrijkste rectorale taken is, dixit de rector .

Een uiterst merkwaardige redenering. In het beste geval is hier een machiavellist aan het woord. Of...anderszins een verkozen onbekwame rector. Dat laatste zeker niet. Zover drijft zelfs Rik Torfs de zelfkennis of zelfironie niet.

Maar hij roept de vraag op: wie in Vlaanderen zijn de onbekwame verkozenen? En wie zijn de aangestelde onbenullen?

In het nieuwe boek van psychiater Dirk De Wachter, 'De wereld van De Wachter' (Lannoo Campus), vind je een kroniek van de grote kwalen van deze tijd. Maar De Wachter reikt ook mogelijke oplossingen aan.

Een selectie.

-Grote verhalen: Het consumptieverhaal verbindt het hele Westen. Overal vind je dezelfde winkels en voedselketens.

-Ironie: We hebben er te veel van. Ironisch spreken over de liefde vind ik verschrikkelijk.

-God: Nadat we hem hebben gedood, zijn we Gods rol gaan overnemen. In ons ultrameritocratische denken verheffen we onszelf tot hemelse proporties.

-Hyperstimulering: De wildgroei aan impulsen leidt tot een stijging in klachten als irritatie, oververmoeidheid, burn-out.

-Identiteit: Met een klik (op het pc-klavier) worden we wie we op dat moment willen zijn. We managen ons imago maar versplinteren onze identiteit.

-Taal: 'Bootvluchtelingen' noemen we hen, 'gelukzoekers'. Onze taal construeert afstand. We wenden de blik af. Ondertussen boeken we voor onszelf een reis, in de tegenovergestelde richting, naar exotische ontspanning.

-Wowbeleving: Van de ene wowbeleving naar de andere zien kinderen hun wensen in vervulling gaan. Het verlangen naar iets, uitkijken naar iets wat er misschien niet eens zal komen, wordt nauwelijks aangeleerd.

-Het antwoord: Een fundamenteel andere houding. Een duurzame macropolitiek en -mentaliteit tegenover de natuur. Een andere logica dringt zich op: minder in plaats van meer, meer, meer. Onze levensstandaard kand alen, maar we krijgen er veel voor terug: de liefde voor onszelf en de natuur.

XI/39
Vrijdag 30 september 2016

Flitsen uit het leven van de gemeenschap

We hebben een soort spontane evangelisatie gehouden in Qâra. En omdat de toestand in Aleppo steeds maar erger wordt voor de bevolking, blijven we graag veel tijd en energie steken in deze hulpverlening, samen met een intenser gebed.
Dorpsevangelisatie in Qâra
De pastoor van Qâra moest zondag op het uur van de eucharistie nog een dienst doen in een andere parochie en vroeg of ik ’s namiddags om vijf uur de viering kon verzorgen. We besloten om met gans de gemeenschap naar Qâra te rijden en daar de eucharistie te vieren samen met de parochianen. Ook onze Nigerianen deden hun best om enkele van hun typische gezangen te brengen. Het was een aangename gezamenlijke viering van de parochie met de gemeenschap. Na de mis was het op de binnenkoer een gezellig samenzijn, een soort ambulante receptie zonder drank maar met wat chocolade. Vandaar gingen we te voet, samen met een deel van kerkgangers door het dorp, langs de centrale moskee naar het oude orthodoxe kerkje. Onderweg werden de moslims, die buiten zaten of stonden hartelijk gegroet en hier en daar was er een aangename babbel. In het kerkje was het pikdonker omdat ondertussen de stroom afgesloten was, zoals naar gewoonte rond deze tijd. Er werden kaarsen aangestoken en liederen gezongen. Tenslotte baden enkele vrouwen een tientje van het rozenhoedje. Blij namen we afscheid en reden naar huis. Deze late namiddag voelden we aan als een soort dorpsevangelisatie. En bij onze thuiskomst arriveerde ook moeder Agnes-Mariam weer uit Aleppo.
Dringende hulp nodig
Enkele weken geleden lanceerden we een oproep voor dringende hulp. Als eeste reageerde een pas gepensioneerde Franse chirurg die vanaf eind september vrij was en zou komen. Woensdag arriveerde hij. We hadden op de dag zelf zijn kamer in de nieuwbouw net klaar. Muren en ijzerwerk van de ramen waren geschilderd, een deur was gehangen en daags ervoor was de elektriciteit aangesloten. Een bed met matras werd geplaatst, een oud tafeltje en een oud kastje werden net op tijd gevonden en geschilderd. Alles was (ongeveer) klaar. De man was echter niet erg veeleisend. Een grote rugzak was zijn hele bagage. Hij heeft een merkwaardig leven achter de rug met grote verantwoordelijkheden en tegelijk is hij een avonturier die al in vele landen is gaan helpen. We zaten ook meteen op dezelfde golflengte. Hij vertelde dat hij zelfs zijn beste vrienden niet kan overtuigen van wat hier in Syrië gebeurt. In de jaren tachtig is hij in een ziekenhuis in Kaboul gaan werken en daar beleefde hij precies hetzelfde. Het westen sprak van een bloedige diktator die moest vervangen worden door de “vrijheidstrijders”, die in feite terroristen waren. Hier in Syrië is het weer precies hetzelfde. “Als ik mijn vrienden over de werkelijke toestand vertel, beschouwen ze mij als een naieveling, die niet weet wat er gaande is” zo zegt hij.
En zondagavondavond kwam moeder Agnes-Mariam uit Aleppo terug om over de toestand te vertellen. Het leger tracht de wijken (met 225.000 inwoners) die in handen van de rebellen zijn te bevrijden. En deze acties van het leger en Rusland worden in de pers uitvoerig als misdaden uitgesmeerd. Over de 1.725.000 inwoners in het gebied dat door het leger wordt beschermd is er nooit een woord. Zij worden dagelijks bestookt door de rebellen. De grote elektriciteitscentrale van miljarden is door de rebellen vernietigd. De prachtige bevloeiing dank zij de Assad-dam is eveneens door hen vernield. Heel de streek was door deze bevloeiing zeer vruchtbaar en nu moeten sommige mensen gras eten. Bovendien heeft het westen, met geld van Soedi-Arabië de rebellen van nieuwe vernietigingswapens voorzien, waardoor ze de bevolking van een bepaalde oppervlakte tegelijk kunnen uitroeien. Hierover in onze media niet één woord. We mogen ons verwachten aan een escalatie van barbarij. De rebellen voeren slechts de wil uit van de westerse heersers en dat is niets anders dan het bloed van de bevolking en de verwoesting van dit land.
De overlopende maat
In de zomer mochten we een voordracht houden voor een sympatieke groep van energieke, rechtgeaarde en invloedrijke mensen. En juist nu schenkt deze Vlaamse vereniging een zeer grote som! De grote hulpverlening die moeder Agnes-Mariam al lang plande wordt nu uitgewerkt. Aan de meest behoeftige families zal het nodige kunnen gegeven worden. Vooreerst 5.000 “First Aid Kits”. Er zijn al mensen gestorven omdat ze gewond werden en de meest noodzakelijke eerste hulp moesten missen. Verder kan nu aan 25.000 families die het meest in nood zijn gedurende twee maanden voedsel gegeven worden, dus vers voedsel vanuit het land zelf. Hiermee krijgen 150 mensen werk en er zijn 100 vrijwilligers die voor de verdeling zorgen. Er zijn vluchtelingen die niets hebben, ook geen vaste plaats en dus met rijst niets kunnen doen, vermits ze niet kunnen koken. Zij zullen vers gekookt eten krijgen vanuit één grote keuken. Tenslotte zal een grootse winteractie opgezet worden met warme kleding, dekens, bescherming tegen koude... Dit gebeurt in een streek waar, wegens de veiligheid, niemand meer komt helpen. Moeder Agnes-Mariam had dus alle reden om de volgende morgen weer meteen te vertrekken naar Aleppo om deze hulpverlening te organiseren. En wij hadden alle reden om voor onze weldoeners Gods zegen af te smeken, in overvloed, zoals zij in overvloed gegeven hebben. “Geef en u zal gegeven worden”, zei Jezus. (Lc 6, 38).
Ziehier de nieuwe website die vorige week nog niet klaar was, met informatie en de dringenden oproep om hulp: www.maryakubcharity.org; https://mail.google.com/mail/u/0/h/oytvicym0ah3/?&th=1576826bebb10bdb&v=c
Hetzelfde op mamafrika: http://www.mamafrika.tv/blog/guerre-en-syrie-video-mere-agnes-mariam-de-la-croix-la-syrie-au-coeur-combat-dune-vie-de-la-verite-et-de-la-charite/#RCSFiQjbCTdmgjib.99

Moskou en Washington: water en vuur

Over Syrië is er geen zinvolle overeenkomst mogelijk tussen de Russen en de Amerikanen omdat hun doelstellingen radicaal tegengesteld zijn aan elkaar. De Russen willen het behoud van Syrië, de Amerikanen willen de totale onderwerping. Na de twee mislukte staatsgrepen door de CIA vorige eeuw en de mislukte pogingen om de moslimbroeders aan de macht te helpen, tekende George W. Bush op 12 december 2003 de oorlogsverklaring aan Syrië met zijn Syrian Accountability Act. Sindsdien is de concrete uitwerking vele malen veranderd maar het doel bleef hetzelfde. De moslimbroeders, die inmiddels ook in Egypte werden verdreven, werden vervangen door jihadisten, allerlei moslimfanatici en uiteindelijk IS. Alle bondgenoten werden ingeschakeld wat de oorlog oneindig ingewikkeld maakte. Tukije wil een soort herstel van het Ottomaanse rijk. Saoedi-Arabië wil wereldwijd het wahabisme verspreiden. De CIA en het Pentagon blijven de moslimbroeders steunen. De belangrijkste (Amerikaanse) wereld-multinational, Exxon-Mobil blijft met de familie Rockfeller gehecht aan Qatar, die zijn pijplijn door Syrië wil trekken naar de Middellandse Zee. Frankrijk zorgde ondertussen al voor een nieuwe regering, een schaduwkabinet, de zogenaamde Nationale Syrische Raad in hun villa’s in Ankara, later de Nationale Syrische Coalitie. En dit is nog maar een tipje van het ingewikkelde poppenspel van de oorlog tegen Syrië.
Grote innerlijke verdeeldheid in Amerikaanse politiek
De meer dan 300 schendingen van het staakt-het-vuren in een week tijd hebben een grote innerlijke verdeeldheid duidelijke gemaakt in de Amerikaanse politiek. Mogelijk wilden Obama en J. Kerry wel een overeenkomst met de Russen om rust te brengen in Syrië maar de havikken van het Pentagon hebben deskundig deze overeenkomst en voor goed opgeblazen door hun massaslachting in het Syrische leger en de hulp aan IS. Inmiddels is ook gebleken dat het de CIA was die het hulpconvooi van de VN heeft opgeblazen. Ze hebben eerst alle waardevolle goederen aangeslagen, de vrachtwagens opnieuw gevuld met verouderde medicamenten of lege dozen en vervolgens gezorgd dat er op de weg voldoende springstof was om heel het convooi op te blazen en dan onmiddellijk Syrië en Rusland te kunnen beschuldigen. Er is dus helemaal geen bombardement geweest. Het is de ene provocatie na de andere om een oorlog tegen Rusland uit te lokken. Omdat er geen eenheid is in de Amerikaanse politiek hebben ze ook hun rebellengroepen niet meer onder controle. Het is duidelijk dat een aantal van hen helemaal geen vrede wenst en integendeel een drastisch militair ingrijpen wil om de Syrische regering omver te werpen en hier de onbetwiste macht te zijn. Andere politici in de VS erkennen dat hun acties in het Midden Oosten de toestand alleen maar veel erger hebben gemaakt en dat zij nu uit Syrië en Irak weg moeten om die volken zelf hun zaken te laten regelen. Wanneer vorige week de Syrische vertegenwoordiger in de algemene vergadering van de VN het woord nam, verlieten de delegaties van de UK, VN en Frankrijk ostentatief de zaal. Er is nochtans uit deze toespraak heel veel te leren (Dr. Bachar al-Jaafari, Si vous avez une seule capitale, mon pays en a deux: Damas et Alep, mondialisation.ca, 28 september 2016). Wayne Madsen, Amerikaans journalist en kenner van de internationale politiek geeft hierbij deze commentaar die door verschillende anderen werd gedeeld: “Dit is niet de manier op aan politiek te doen. Indien zij (Samantha Power) zelfs niet wil luisteren naar de Syrische ambassadeur, dan heeft de Amerikaanse politiek geen inhoud meer”. Over de komende presidentsverkiezingen zegt hij: “Indien Trump wint...dan denk ik, dat hij de toepen zal terugtrrekken, druk zal uitoefenen op Turkije en anderen, zoals landen van de NAVO en Israël, dat ze uit Syrië moeten wegblijven. Ik denk dat dit de enige weg is om de oorlog in Syrië te beëindigen”. Hopen en bidden.
Oorlog of vrede?
Er staan duidelijk twee krachten tegenover elkaar: zij die vrede wensen en zij die de oorlog nog willen opvoeren totdat Syrië helemaal gebroken is en onder hun macht komt. Onze oorlogsjournalist van de vrt daarentegen krijgt het klaar om in nog geen 2 minuten ons weer eens alle leugens voor te schotelen, zonder enige kennis van de werkelijkheid. (Rudy Vranckx: Wat is er aan de hand in Aleppo? deredactie.be, 27.9.16). Hij weet nog niet dat 3/4e van Aleppo door het leger beschermd worden maar dagelijks onmenselijk door rebellen bestookt, wat totaal verzwegen wordt. Hij meldt met vreugde dat heel Aleppo al in handen van de rebellen is maar nu door die snoodaards van Syriërs en Russen wordt bestookt. Er zijn gelukkig nog andere, wel degelijke journalisten, zoals onze Willy Van Damme, Het geweeklaag der valsaards (https://willyvandamme.wordpress.com/2016/09/25/aleppo-het-geweeklaag-der-valsaards/) Hij legt duidelijk uit dat het uitroeien van Al Qaeda de grote angst van het westen is. Daarom schreeuwen ze moord en brand om dit alsnog te beletten. Willy Van Damme zet de huichelarij van een Ban Ki-moon en een Boris Johnson goed in de verf en eindigt aldus: “Het probleem van het westen is de dreigende totale nederlaag van al Qaeda. Daarover gaat het. De tranen en de rest is het geweeklaag der valsaards. Men gebruikt gewoon het leed van Aleppo om haar moordenaars ruggesteun te geven”.
Sommige Amerikaanse vechtersbazen zien juist nu hun kans om tot een rechtstreekse oorlog met Rusland te komen. Als Trump president wordt (wat de havikken van de CIA absoluut willen beletten) zit hij dan al met een voldongen feit en een flinke katastrofe. Als “la maniaque génocidaire” president wordt kan ze de begonnen oorlog verder zetten. De imperialisten en globalisten beseffen dat ze hun alleenheerschappij over de wereld aan het verliezen zijn, dat hun misdaden steeds duidelijker worden en dat ze eens zullen moeten terecht staan voor hun oorlogsmisdaden. De enige uitweg voor hen om hieraan te ontsnappen is een wereldoorlog ontketenen. Vandaar hun voortdurende provocatie van Rusland. Inmiddels hebben de VS op hun gewone onbeschofte manier de Russen toegeschreeuwd dat ze moeten stoppen of dat hun piloten anders in doodskisten terug komen. Moskou heeft fijntjes laten weten dat dit geen taal is voor diplomatiek overleg en dat zij perfect op de hoogte zijn van de centra van IS in Syrië waar de Amerikaanse generaals actief zijn en dat ze in dat geval misschien geen doodskisten genoeg meer hebben.
In de late namiddag vandaag vrijdag krijgen we bericht dat de toestand in Aleppo erg gevaarlijk is en beginnen we een extra tijd van gebed en aanbidding. Er is menselijk geen uitkomst. We zitten in de Apocalyps. Hoofdstuk 13 beschrijft de macht van de twee beesten en hun handlangers, die heel de mensheid met leugen naar de ondergang voeren. Wie hiertegen in opstand komt wordt uitgeschakeld. Toch zal uiteindelijk de aartsengel Michael, de aanvoerder van de hemelse machten hen verslaan en overwinnen als voorbereiding op de Wederkomst van de Heer. Laten we als christenen wereldwijd een meer dan gewone gebedsactie ontketenen voor de vrede, wat ieder op zijn wijze kan doen. Kom, Heer Jezus.
P. Daniel

Door de grote emo-aandacht voor de interviewpassage m.b.t. De Wevers vader, is een andere m.i. voor een toppoliticus verontrustende reactie ondergesneeuwd. En die reactie is wel politiek relevant.

Op het verwijt dat De Wever zijn partij op een stalinistische manier leidt, antwoordt hij: 'Was ik maar een beetje meer dat. Moest ik een stalinist geweest zijn, dan had ik een jaar geleden (Vuye en Wouters) een nekschot laten geven en dan was het in stilte voorbij gegaan'.

Klaarblijkelijk laat De Wever zich toch wel gemakkelijk meeslepen door een vorm van welsprekendheid, woordkeuze en ironie, die hem blind maakt voor de werkelijke inhoud en associaties ervan.

Veronderstel dat andere Belgische toppolitici, bv. Michel, Beke, Reynders, Peeters, om nog maar te zwijgen over wereldleiders als Obama en Merkel, zouden zeggen: 'Was ik maar een beetje meer stalinist, hitleriaan, nazist...dan had ik een jaar geleden (de partijdissidenten) een nekschot laten geven....' De wereld stond op zijn kop!

XI/38
Vrijdag 23 september 2016
Uit het leven van Mar Yakub deze week
De groep vrijwilligers van de Rode Halve Maan blijft aangroeien met enthousiaste helpers. En we komen ze overal tegen. Er blijven ook initiatieven bij komen. Deze week werd gestart met de algemene informatie over en voorbereiding van een paddenstoelenkwekerij. Een speciale ervaring deze week was de deelname van de gehandicapten van Qâra aan de “Special Olympics Syria”. Westerse media beschouwen evenementen in Syria graag als geforceerde vieringen van een krampachtige regering. Dit is puur mediabedrog. Vanaf het begin heeft het volk alles gedaan om het leven zo goed mogelijk verder te zetten. En dit is nu meer dan ooit waar. Tenslotte hebben we nog onze handen vol met hulpverlening aan de zwaar bedreigde bevolking van Aleppo. Ziedaar drie flitsen uit ons leven van de voorbije week.
Overal bekenden
Hoewel we dagelijks ervaren dat dit land nog wel degelijk in oorlog is, mogen we toch ook regelmatig ervaren hoezeer de bevolking eensgezind aan de heropbouw van het zwaar gehavende land wil werken. Hier wordt veel gedaan door de Syrische Arabische Rode Halve Maan (officieel: Al Hallal al chamar al Arabia al Soeria), waarvan de vader van het gezin, dat tot onze gemeenschap behoort en ook bij ons woont, het hoofd is. Ondertussen passen de drie Nigerianen zich geleidelijk aan. Ze hebben zelf al een keer gekookt voor heel de gemeenschap zodat ook wij weten wat zij graag hebben. Zij werken, bidden, lachen en spelen met ons mee. En zo trokken we naar het medisch centrum van de Rode Halve Maan in Qâra. Daar kwamen we weer vele bekenden tegen, nl. mannen waarmee we enkele dagen eerder ’s avonds nog gevoetbald hadden of waarmee we containers hebben gelost, alsook meisjes en vrouwen die regelmatig bij ons komen helpen. Voor de oorlog was ziekenhuisbehandeling gratis, ook voor vreemden die tot onze gemeenschap behoorden. Medicamenten moesten betaald worden maar dat was ook vrij goedkoop omdat die in eigen land, in Aleppo gemaakt werden. Terroristen hebben doelbewust vele ziekenhuizen verwoest en medisch personeel gedood. De ziekenhuizen die terug opgestart zijn dienen nu bij voorkeur voor directe oorlogsslachtoffers en de vele gewonde soldaten. Vandaar alternatieve initiatieven. Het medisch centrum in Qâra is een mooi gebouw. Er is een gezellige ontvangsthal. Na enige tijd mochten we in een soort verpleegsterskamer, waar allerlei medicamenten liggen opgestapeld. En er werd thee geserveerd. Korte tijd daarna ontmoetten we de dokter, die de nodige onderzoeken uitvoert, de aanwijzingen geeft en de medicamenten voorschrijft. Alles is gratis, ook voor hen die van andere dorpen komen. Ondertussen komen telkens weer bekenden binnen om te groeten of om een versnapering aan te bieden. Het is erg gemoedelijk en toch erg professioneel. Vandaar reden we naar het grote centrum van de Rode Halve Maan. Hetzelfde scenario. Men brengt thee en een koekje terwijl men kwebbelt over van alles en nog wat. En overal bekenden van het klooster. Terwijl we door Qâra rijden merken we dat er een behoorlijke drukte is. Onze Nigerianen hadden evenwel een tegenovergestelde ervaring. “Hier is geen volk, bij ons zie je overal massa’s mensen, vooral veel jongeren en kinderen”. Het is waar, vele jongeren zijn ofwel naar het buitenland ofwel naar Damascus getrokken omdat ze anders vrezen geen toekomst te hebben. We nodigen hen uit toch hier te blijven. Sommigen doen het.
“Special Olympics”
Tot voor enkele jaren schaamden de meeste families zich voor hun gehandicapten. Ze waren ook niet in het openbare leven aanwezig maar werden eerder verborgen gehouden. Sinds onze verantwoordelijke van de Rode Halve Maan en onze gemeenschap zich om de gehandicapten bekommerenn is er veel veranderd. Tweemaal in de week komen ze zich bij en met ons amuseren, met ons werken of spelen. Deze donderdag echter werden in Damascus de “Special Olympics Syria” georganiseerd voor gehandicapten. Zij noemden het fier dé “Olympische Spelen” en vijf van hen behaalden een “gouden medaille”! De viering voor hen gebeurde in Deir Atieh, het mooiste dorp van heel de streek. Natuurlijk moesten we er bij zijn met een flinke delegatie van het klooster. Allen werden ontvangen door de vrouw van abou Salim, secretaris van de president. Hij heeft dit dorp tot een model uitgebouwd, mooi, proper met alle voorzieningen. Hier is bovendien een speciaal “dorp voor gehandicapten en behoeftigen”, nog gloednieuw (van 2008). Er werd geapplaudisseerd en gefeliciteerd. Vandaar reed de hele sliert van auto’s, busjes en moto’s naar Qara. We reden door alle straten al toeterend. Op alle moto’s zat een tweede jongen in omgekeerde richting om te filmen en foto’s te maken. De gehandicapten zelf hingen half uit hun busje en toonden fier hun “gouden medaille”. Vele mensen in het dorp lachten, wuifden of applaudiseerden. Vandaar ging het naar ons klooster, op dezelfde manier. Foto’s maken, omhelzen, wuiven. De gehandicapten, hun moeders en de begeleiders glunderden. Om half drie reden allen weer naar huis. Wij hadden zelf vandaag nagenoeg niets gedaan dan rondgereden, genoten en de gehandicapten aangemoedigd. Het leven van de meeste gehandicapten is, God zij dank, wel grondig veranderd.
Wij hebben u nodig
Het werk in de nieuwbouw gaat verder. We verwachten nog gasten waarvoor kamers in orde moeten gebracht worden: schilderen, zorgen dat er deuren hangen, sanitair en elektriciteit is. Tegelijk blijft het klaar maken van hulpgoederen, vooral voor de bevolking van Aleppo, veel energie en tijd vergen. Onze Egyptenaar-Fransman, geholpen door de fraters, heeft getracht een professionele site op te stellen om verslag te geven van de toestand en tevens op te roepen om te helpen. Hierbij kreeg hij tevens hulp van vrienden uit zijn vroegere werkkring in Parijs. We hopen u volgende week de link te kunnen geven van deze nieuwe mooie website.
Lijden, frustratie en vastberadenheid
De huidige situatie in het land kunnen we met deze drie woorden samenvatten: het nog steeds toenemende lijden van het Syrische volk, de groeiende frustratie van de VS en bondgenoten die moeten vaststellen dat ondanks alles het land toch stand houdt en daarom openlijk de terroristen steunen of zelf terroristische aanslagen plegen. De terroristen door het westen gesteund hebben steeds minder kans om het land in handen te krijgen. Daarom komen hun broodheren zelf van achter de coulissen om hun wanhopige rebellen ter hulp te komen. Tenslotte is er de moedige standvastigheid van Rusland, dat enerzijds druk blijft uitoefenen om tot een politieke oplossing te komen binnen het kader van het internationaal recht en anderzijds de efficiënte steun aan het Syrische leger en volk blijft verzekeren om stand te houden.
Frustratie die tot criminaliteit uitgroeit
Al meer dan een halve eeuw trachten de westerse imperialisten het onafhankelijke Syrië aan zich te onderwerpen, vooral om hier de zogenaamde Amerikaanse pijplijn te krijgen en baas te zijn in dit strategisch uiterst belangrijk land, die tegelijk de “poort” van de Middellandse Zee is. Na twee mislukte staatsgrepen door de CIA en pogingen om de moslimbroeders ook hier aan de macht te helpen, vorige eeuw, werd een nieuwe vorm van staatsgreep gepland, verpakt in een “regeringswissel”. Daarvoor werd in de openbare opinie het beeld verspreid van een gruwelijke dictator, waartegen het hele volk in opstand komt en dat om buitenlandse hulp smeekt. In 2012 bezochten we de toenmalige Belgische voorzitter van de Europese raad om hem over de werkelijke situatie in Syrië in te lichten en te vragen deze onrechtvaardige oorlog tegen Syrië niet te steunen. De man reageerde met een minzame glimlach en antwoordde in deze zin: “De dagen van de Syrische president zijn geteld, het is hoogstens nog maar een kwestie van enkele weken vooraleer hij door zijn eigen volk zal worden afgezet”. Het was duidelijk dat hij geen enkele kennis noch belangstelling had van en voor het Syrische volk. Hij las trouw de instructies van zijn Amerikaanse bazen en probeerde daarbij niet op de tenen te trappen van de 28 staatshoofden. Inmiddels staat het Syrische volk meer dan ooit achter zijn leger, zijn regering en zijn president. Ondanks miljarden die werden besteed aan wapens, het opleiden en betalen van terroristen, komt een van buitenaf opgelegde “regeringsgwissel” nog steeds niet in zicht. Ook een verdeling van het land, als tweede mogelijkheid om de soevereiniteit te breken is niet bereikt. Ziedaar de grote frustratie van de imperialisten. Ze kunnen hoogstens ieder staakt-het-vuren misbruiken om hun terroristen opnieuw te bewapenen en te helpen het land verder te verwoesten en uit te moorden. Deze frustratie brengt de VS er toe steeds meer openlijk met hun terroristische groepen samen te werken. Zaterdag hebben VS gevechtsvliegtuigen stellingen van het Syrische leger bestookt rond het vliegveld van Deir Ezzor. Het was een massaslachting waarbij meer dan 62 Syrische soldaten werden gedood, vooral door fosforbommen en ’n honderdtal soldaten gewond. Hierdoor kon IS een succesvolle aanval uitvoeren en de strategische heuvels van Thardeh innemen. Deze werden evenwel twee dagen later weer door het Syrische leger heroverd. In onze media klinkt het dat deze massaslachting een kleine vergissing was, ongewild, per ongeluk... Dr. Tim Anderson (internationale politiek, universiteit van Sydney) zegt dat deze aanval, gezien de omstandigheden onmogelijk als een vergissing kan beschouwd worden. In elk geval is nu duidelijk dat de VS openlijk IS steunt, ondanks de hysterische beschuldigingen van een Samantha Power, Amerikaanse ambassadeur, aan het adres van de Russen tijdens de zitting van de VN Veiligheidsraad. Ook Maria Zakharova, woordvoerster van het Russische ministerie van buitenlandse zaken diende de Samantha Power van antwoord door haar uit te nodigen in Syrië het lijden te komen vaststellen, dat de VS en de door hen beschermde groepen hier aanrichten, opdat ze zou leren wat schaamte betekent. Richard H. Black, Amerikaanse senator van Virginia schreef op 19 september een brief aan de Syrische ambassadeur bij de VN, Bashar Ja’afari. Hij wil zich oprecht verontschuldigen voor het lijden dat de Amerikaanse politiek het Syrische volk bezorgt, hij erkent dat de Russen effectief het terrorisme aanpakken, schaamt zich omdat de internationale coalitie destijds er voor zorgde dat IS 150 km in open woestijn vrij naar Palmyra kon rijden om het in te nemen en hij verontschuldigt zich ook voor de schaamteloze houding van de Amerikaanse ambassadeur Samantha Power, die hij typisch “bloeddorstig” noemt zoals die van anderen in de huidige administratie. Tenslotte schrijft hij dat maar weinige Amerikanen beseffen hoezeer “onze regering” schuldig is aan de verspreiding van het terrorisme in de wereld. Hij vraagt zijn oprechte mening én zijn gebeden te willen aanvaarden. Ziedaar een politicus met hersenen en een hart, met inzicht en moed. Er groeit steeds meer twijfel over de zogenaamde vergissing van deze Amerikaanse slachting. Daarop wordt een volgende misdaad gepland en uitgevoerd, die de aandacht afleidt en een nieuwe gelegenheid biedt om Syrië en Rusland te beschuldigen. Op 19 september 2016 wordt een UNO hulpkonvooi voor Aleppo aangevallen. De wijze waarop de westerse luidsprekers en hun pers hun verontwaardiging uitschreeuwen en ”schande” roepen tegen Syrië en Rusland zonder dat er één enkel bewijs van betrokkenheid is, zou een nuchter mens al tot nadenken moeten stemmen. De Russische maj. Gen. Igor Konashenkov komt later wel met concrete bewijzen. Er is geen enkel teken van een bombardement en zeker niet van Rusland of Syrië die er niet waren. Er zijn wel bewijzen dat zware wapens en munitie tot dit konvooi behoorden en dat al Nousra en de “Witte [S]Helmen”, die bij al Nousra aanleunen er bij waren (n.b. deze laatsten hebben zichzelf als kandidaat Nobelprijswinnaar voor de vrede aangeboden, zogenaamd als edelmoedige redders van het Syrische volk dat door zijn president zou uitgemoord worden. Als een pyromaan die de eerste prijs brandblusser wil krijgen om zijn misdaad te verbergen!) Dat zij eens uitleggen wat zij daar deden. Ziehier een video van de Syrische tv, die onze gemeenschap vertaald heeft om de gruwelen van deze kerels te illustreren: https://www.youtube.com/watch?v=eSR4tll5neA.
Hiermee wordt ook duidelijk waarom de VS niet wilden dat de inhoud van het Russisch-Amerikaans akkoord bekend gemaakt zou worden. Daarin staat dat beiden zich zullen inzetten voor de stabiliteit van Syrië en vooral van Aleppo en dat zij onderling informatie zullen uitwisselen om samen IS te bestrijden. Dit is duidelijk het tegendeel van wat de VS nastreven. Bovendien is daar nog Turkije, een bondgenoot van de VS en de NAVO, die al jaren in N Syrië een no-fly-zone wil om het Syrische leger te verlammen. Nu is het illegaal Syrië binnengevallen. De Turkse oud chef van het antiterrorisme, die tijdig het land ontvlucht is, Ahmet Said Yayla heeft onthuld dat de Turkse chef van de geheime diensten belast is met de bescherming van Al Qaida en Daesh. Hij zegt verder dat de Turkse geheime diensten militaire steun geven aan de islamitische staat, dat de Turkse regering zelf militaire steun geeft onder de mom van humanitaire hulp en dat de handel in gestolen olie uit Irak nog steeds verder gaat met de hulp van Turkije. En hij heeft nog niet alles verteld.
Vastberadenheid die vruchten draagt
Hiertegenover wekt de vastberadenheid van Rusland om het internationaal recht te doen respecteren in Syrië en iedere buitenlandse inmenging als onwettig te veroordelen, meer geloofwaardigheid. Het komt alleen aan het Syrische volk toe om over een regeringswissel te beslissen en uit te maken hoe en door wie het land moet bestuurd worden. Putin heeft herhaaldelijk aan zijn Amerikaanse ambtgenoot duidelijk gemaakt dat dit onwrikbare principes blijven van het internationaal recht en van het charter van de VN. Hij heeft deskundige steun gegeven aan het Syrische leger om volk en land te kunnen beschermen, maar stuurt toch aan op een politieke oplossing. Vandaar de herhaalde pogingen om een overeenkomst met de VS te bereiken over een staakt-het-vuren. Op één week tijd werd het meer dan 300 keer verbroken door gewapende groepen en enkele keren heeft het leger, dat aangevallen werd, zelfs niet gereageerd. Het is duidelijk dat deze groepen het staakt-het-vuren misbruiken om nog meer te verwoesten, met de stille of uitdrukkelijke steun van het westen. Na de bewuste massaslachting door de VS, die al vanaf het begin illegaal in Syrië opereren, zal het heel moeilijk zijn om de wankele basis van vertrouwen tussen Rusland en de VS te herstellen en het oplaaien van het geweld te beletten. Rusland zal deze keer in ieder geval strikte voorwaarden stellen als de VS zogezegd akkoord gaan met een staakt-het-vuren (dat de gewapende groepen zich ook inhouden, dat de VS niet “per vergissing” Syriërs bombardeert en dat ze eindelijk eens duidelijk maken wie hun “gematigde rebellen” zijn). Niet de Syrische regering is het probleem maar wel de vele terroristische groepen en hun broodheren van het westen. Zolang de VS hun “gematigde rebellen” (die even wreed zijn als al de anderen) niet opgeven zullen ze Syrië blijven ondermijnen. Ondertussen steunen de Russen ook de op handen zijnde “verzoeningsbeweging” in Syrië zelf. De president geeft iedere “opposant” of “rebel” de kans om zich over te geven, zijn wapens neer te leggen en terug als gewone burger erkend te worden, aldus het amnestie-decreet nr. 15. Dag na dag komen er groepen zich aanmelden. Op 21 september waren het er 130 in Homs, de volgende dag waren het er 250 in Qadam (Damascus). De grote verzoeningsbeweging in Darayya en al-Moadamyiah hebben duidelijk een positieve invloed gehad op heel de streek.
Lijden dat steeds zwaarder wordt
Het slachtoffer van dit machtsspel is het Syrische volk, vooral vrouwen en kinderen, terwijl zowat een derde van alle doden, gesneuvelde soldaten zijn. We laten hier eenvoudig even dr. Nabil Antaki van de “Blauwe Zusters” van Aleppo aan het woord. In O Aleppo worden een aantal wijken (met een 250.000 inwoners) door rebellen bezet. Het Syrische leger tracht deze wijken te bevrijden. De westerse media houden niet op dit als misdaden van het Syrische leger uit te stallen met de ellende van de bevolking aldaar. Er wordt evenwel geen woord gerept over het lijden van de bevolking van W Aleppo met zijn anderhalf miljoen inwoners dat door het Syrische leger wordt beschermd en door de rebellen bestookt, met dagelijkse doden en gewonden. Omdat de elektriciteitscentrales in rebellengebied liggen is de stroom volledig afgesloten (bij een temperatuur van 40° de voorbije zomer!) Ook het water is afgesloten. Dag en nacht trachten busjes het water van de 300 putten rond te brengen. Van de christenen is er nog 1/4e ter plaatse gebleven. Merkwaardig is de lijst van initiatieven, door de “Blauwe Zusters” op het getouw gezet om de bevolking te helpen. Het lezen waard: http://www.mondialisation.ca/syrie-revolte-et-compassion/5546513
Dat het volk ontwaakt!
Neen, het probleem van de eindeloze oorlogen en verwoestingen in onze wereld ligt niet bij het Amerikaanse volk, het joodse volk, de volkeren van de EU, het gewone Turkse volk, de simpele Saoedi’s ... het probleem zijn hun op macht beluste leiders en de wereldheersers alsook de media die de bloeddorstige oorlogspropaganda gewetenloos overnemen. Als de volkeren zelf steeds meer tot inzicht komen en luid protesteren tegen de waanzin van hun leiders, dan hebben ze geen macht meer. Meerdere keren heb ik al fel en terecht gereageerd tegen onze eigen vrt-berichtgeving over Syrië. Ditmaal geven ze een gesprek weer van de Syrische president met het Amerikaanse AP waarin al een zekere objectiviteit bewaard wordt (Gianni Paelinck, Assad: “Het Westen heeft bloed aan de handen”, deredactie.be 22/9/16). Proficiat. Hopelijk groeit onze vrt naar een waarheidsgetrouwe weergave en werkt constructief mee aan de vrede in Syrië. Dan zou het een unicum kunnen worden in de gehele Atlantische pers, dat waarheid, professionaliteit en waardigheid uitstraalt.
P. Daniel

In een bespreking van een bundel columns, met als titel 'Tegendraads eigendraads' en geschreven door Rik Torfs, merkt Karel Verhoeven, hoofdredacteur van De Standaard, op dat 'zijn (van Torfs) geloof de belangrijkste bron van zijn weerbarstigheid tegen de tijd is.'

Verhoeven vermeldt het volgende citaat van Torfs:  ‘Leiders tonen de weg niet. Ze laten mensen toe hem te vinden, en verdwijnen in de schaduw.’

Rik Torfs, rector van de Katholieke Universiteit van Leuven, zal zeker niet 'in de schaduw verdwijnen', wanneer hij blijft doen wat hij in de loop van dit jaar in een interview zegde: 'We moeten de moed hebben om wanneer we in de katholieke traditie staan en die belangrijk vinden, dat ook openlijk te zeggen.'

Dat maakt hem voor mij zo aantrekkelijk en inspirerend. Torfs is een van de weinige Vlaamse intellectuelen die nooit een verdedigende of verontschuldigende houding aanneemt ten aanzien van geloofskwesties maar onbevangen en soms zelfs een beetje provocerend uitkomt voor zijn geloof en zijn katholicisme. Een man naar mijn hart! Ook al zal ik hem, hoop ik, nog geregeld over de hekel halen.

Ook Geert Bourgeois schopt na De Wever de Vlamingen die zich lieten verleiden door het voornaamste streefdoel en programmapunt van NV-A, nl. een onafhankelijke republiek Vlaanderen, keihard tussen de benen.

Bourgeois herdefinieert het begrip 'onafhankelijkheid' en stelt het eigenmachtig gelijk met 'confederalisme'.

Dit is toch wel het toppunt van 'newspeak' en gesjoemel met woorden. Een te verafschuwen voorbeeld van onzindelijk denken.

Wat staat in de statuten van de NV-A te lezen? 'In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie voor de onafhankelijke republiek Vlaanderen, lidstaat van een democratische Europese Unie'.

De partij moet dus dringend haar statuten herschrijven in de richting van confederalisme, in plaats van confederalisme voor te stellen als de 21ste -eeuwse vorm van 'een onafhankelijke republiek Vlaanderen'.

Dat is een ongezien primitieve poging tot misleiding en een extreme vorm van misprijzen voor de Vlamingen, waarbij uitgegaan wordt van de opvatting dat het 'domme klootjesvolk' toch de grootste nonsens en leugens slikt.

Voorzitter De Wever heeft Vuye en Wouters geschorst en ze mogen de partijraad van NV-A niet meer bijwonen. De twee parlementsleden hadden kritiek op de slappe Vlaamse houding van de NV-A, de wereld ingestuurd.

Verstandig van De Wever en zijn kompanen is deze wraakmaatregel niet. En hij geeft nog maar eens aan dat De Wever, ook in zijn partij, iemand is die eerder polariseert dan verzoent en dat hij zich graag opwerpt als de onaantastbare leider. Kadaverdiscipline eist de Grote Leider.

Overigens heeft De Wever zelf de commotie en de problemen opgestart. Uit zijn interview van enkele dagen geleden kon niet anders dan afgeleid worden dat ook in een volgende regeerperiode met NV-A, het communautaire desnoods aan de kant zou worden geschoven.

Vuye, Wouters en vele NV-A-Vlamingen hoorden het in Antwerpen donderen. En begrijpelijk. Omdat het hoofddoel en voornaamste programmapunt van de NV-A, nog altijd officieel de oprichting van een onafhankelijk republiek Vlaanderen is.

Wat Vuye en Wouters zeggen, ligt dus volledig in de lijn van ideologie en programma van de NV-A. Niet zij zijn dissidenten. Maar wel De Wever en co.

Misschien moeten Vuye en co. symbolisch De Wever en co. uit de partij zetten, wegens de verloochening van wat de kern is van de NV-A-ideologie .

NV-A-parlementsleden Vuye en Wouters dreigen ermee uit de partij te stappen als er bij de volgende regeringsvorming geen verdere staatshervorming wordt geëist.

Voor mij hoeft een staatshervorming in de verste verte niet. Maar ik feliciteer Vuye en Wouters met hun consequente houding.

Wat is namelijk het doel en het voornaamste programmapunt van de partij waartoe zij behoren? De oprichting van een onafhankelijke republiek Vlaanderen. Welnu,uit alles blijkt dat vooral De Wever en een aantal partijkopstukken zich daar geen bal meer van aantrekken.

De Wever heeft zich ontpopt tot een harde neoliberale kapitalist en een populistische politicus, die vanuit electorale overwegingen, van terreur/veiligheid en migratievrees,zijn dada maakt. Voor Vlaanderen is er in De Wevers door pessimisme krimpende visie, nog amper plaats.

In de NV-A groeit in brede kring de weerstand tegen een voorzitter die als te autoritair, te eigengereid wordt ervaren en vanuit de Antwerpse burgemeesterszetel zijn (flauwer wordend) licht ook dwingend wil laten schijnen over de rest van het land.

Vuye, Wouters, Bourgeois (jaja) en vele N -VA'ers ervaren NV-A-DW, meer en meer als een vreemd huis, totaal verschillend van het huis waarvan zij in hun traditioneel Vlaams-nationaal idealisme altijd v gedroomd hebben.

XI/37
Vrijdag 16 september 2016

Flitsen uit het leven van de gemeenschap
We moeten ons aanpassen. Ons “groepje jongeren” is plots tot het getal zeven uitgegroeid. En dan zijn er nog de jongeren die tijdelijk met ons meeleven en mee-werken. Onze Fransman-Egyptenaar is drie dagen mee gaan helpen in Aleppo-Oost. Ze hebben duizenden voedsel- en hulppakketten kunnen uitdelen, waarop de mensen met veel geduld gewacht hebben. Het viel hen op dat er in de dorpen zoveel verwoest is. Toch was er bij de mensen een grote dankbaar en bij de kinderen een aanstekelijke vreugde. En er is nog veel nood. Ook de Syrische soldaten moeten soms grote ontberingen doorstaan, terwijl de rebellen alles in overvloed krijgen. We willen nog zo veel mogelijk hulpgoederen (en geld) verzamelen om zonder verwijl het nodige aan te schaffen en uit te delen. We hebben op hun terugkeer uit Aleppo gewacht om samen de zondags-eucharistie te vieren.
Iedere dag leren de 3 Nigerianen Syrië beter kennen en wij Nigeria. Zij tonen ons foto’s van een van de drie seminaries van Oost Nigeria, waar zij aanvankelijk dachten bij aan te sluiten. Het is een diocesaan seminarie met een duizendtal seminaristen! Zij kunnen er dus wel drie missen. Het christelijk leven lijkt op dat van ons, midden vorige eeuw, met een overvloed aan priesters, religieuzen, een intens christelijk en sacramenteel leven en een sterke kerkelijke hiërarchie. Wat het eten betreft trachten we ons een beetje naar hen te schikken. Met wat aanpassing aan beide zijden zal dat wel lukken. Een van hen kan ook koken. Zaterdag moest het klein terras op onze verdieping de helft groter gemaakt worden. Dat was een groot werk waarbij een massa beton moest gestort worden: met de hand mortel maken, in emmers de trappen op naar boven dragen, in kruiwagens door de gang naar de andere kant van het gebouw brengen. We hebben er een paar uren met een tiental stevige kerels aan gewerkt. Als het terras af is, zal het een mooi zicht geven aan de oostkant van het gebouw op het dorp Qâra met zijn tiental moskeeën en twee kerken. Zondagvoormiddag was het een drukke bedoening. Onze verantwoordelijken van de Rode Halve Maan hadden enkele gezinnen uit het dorp laten komen die tot de armsten behoren. Het hele gezin werd van goede kleding voorzien, want dat hadden ze nu meest dringend nodig. Het keuren en passen van de kleding voor kinderen, mannen en vrouwen, het gebeurde allemaal op het grote voorplein. Bovendien, was er voor de kleine kinderen nog extra speelgoed, allemaal afkomstig uit de containers vanwege weldoeners.
Het zogenaamde offerfeest
Wereldwijd worden door moslims twee grote feesten gevierd: het Eid al Fitr om het einde van de vastenmaand, de ramadan te vieren en het Eid al Adra, het “offerfeest” om de gehoorzaamheid met het offer van Abraham te gedenken. Maandag begon het feest van Eid al Adra. Er komen vier dagen lang geen moslimarbeiders werken. Iedere dag krijgen we wel een of meerdere families op bezoek. Maanden geleden kwam een moslimjongere met zijn vriend een dag meeleven. Nu brengt hij heel zijn gezin mee: ouders en nog twee broers. Op de eerste dag van hun feest willen ze een uitgebreid bezoek brengen aan het klooster. Het leek wel familie te zijn. Ondertussen hebben ze veel belangstelling voor de religieuze voorwerpen die we verkopen: icoontjes, Maria-beeldjes en zelfs kruisjes. Ze willen een en ander als aandenken aanschaffen. Het valt ook op dat de moslims vlugger geneigd zijn om een zegen te vragen dan de christenen.
Feest
Het was een extra feestweek. Op woensdag vierden we het feest van de Kruisverheffing, de verjaardag van de gemeenschap, gesticht in 2000. Het is het feest van het klooster en van de gemeenschap. Het begon al de dag voordien. Inmiddels was immers de afdeling uit onze streek, die de bevolking in Aleppo ter hulp kwam, teruggekeerd. Een tiental soldaten zijn helaas hierbij gesneuveld. Voor hen hebben we een kleine ceremonie gehouden en gebeden. Tevens hebben we hun inzet gevierd met een afvaardiging uit het dorp: de burgemeester en de trouwe helpers van de Rode Halve maan. Het is een vriendenclub die het met elkaar bijzonder goed kunnen stellen. We zouden hen de notabelen van het dorp kunnen noemen maar die benaming zullen ze zelf niet graag horen. Op de kleine binnenkoer hielden we de feestmaaltijd met rijst en kip. Er werd gezongen en gedanst. De Nigerianen kwamen met hun eigen ritmische liederen. Inmiddels waren ook moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel weer toegekomen. (De volgende dag vertrok moeder Agnes-Mariam weer naar Aleppo). Zo vierden we woensdagmiddag plechtig de eucharistie, nu eens helemaal opgeluisterd door de Nigerianen, die met hun drie een echt koor vormen. Na de mis hielden we een processie naar de nieuwbouw om deze als onze nieuwe verblijfplaats te zegenen, hoewel het op bepaalde plaatsen nog een bouwwerf is. Bovendien is het zowel boven als onder een opslagplaats van hulpgoederen. ‘s Avonds vierden we de byzantijnse dienst van de kruisverering en daarna gebruikten we het avondmaal buiten op het plein bij het beeld van O.L. Vrouw, waarbij het vreugdevuur werd ontstoken. Volgens een oude traditie heeft de hl. Helena, de moeder van keizer Constantijn het kruis van Jezus teruggevonden. Daarbij werden op alle heuvels en bergen vreugdevuren ontstoken. Dit vuur is een herinnering aan dit gebeuren. Het Maria-beeld en heel het voorplein was met lampionnen versierd: papieren zakjes met zand en daar een brandende kaars in. Er werd gezongen en gedanst. De Nigerianen kunnen zonder moetie het ene lied na het andere brengen. Zij zingen en dansen als het ware het leven.
Naar de blote-voeten-school in India
In India is er een Bear Foot College. Een verantwoordelijke van die school ontmoette moeder Agnes-Mariam en stelde voor drie analfabete vrouwen te sturen. Zij geven namelijk onderricht aan vrouwen uit heel de wereld, die niet kunnen lezen en schrijven. Daar worden ze opgeleid in het gebruik van zonnepanelen, voldoende voor de verlichting van een huis. Deze vrouwen leren hoe ze op die manier een heel dorp van licht kunnen voorzien, uiteraard op kleine schaal, bedoeld voor telkens een of twee lampen. En zo vertrokken drie vrouwen, vluchtelingen, uit Qâra. Met spanning hebben we hun wederwaardigheden trachten te volgen en we vernamen dat ze deze week in India zijn toegekomen. Hoop op licht in de duisternis.
15 jaar na de aanslagen in New York
Sinds de aanslagen van 9/11 worden de VS en de wereld, gedomineerd door een aantal oppermachtige heersers achter de schermen. Door hun zogenaamde “oorlog tegen het terrorisme” hebben ze wereldwijd de terreur ingevoerd, onwettige opsluiting, foldering en executie mogelijk gemaakt, het internationaal recht en het Charter van de VN buiten spel gezet, miljoenen mensen gedood, Afghanistan, Irak, Libië en Syrië geplunderd en verwoest. En hierdoor zijn de VS zelf, die sinds 11 september 2001 zo’n slordige 5.000 miljard dollar aan oorlogen besteed hebben, geen rechtsstaat meer. (Meyssan Th., Du 10 septembre 2001 à aujourd’hui. 15 ans de crimes, Réseau voltaire, 12 september 2016).

Nieuwe atoombommen
De productie van nieuwe Amerikaanse atoombommen, de B 61-12 werd na vier jaar experimenteren goedgekeurd door het Nnsa (National Nuclear Security Administration) De productie van 400 à 500 van deze nieuwe vernietigings-tuigen zal eind 2019 beginnen en ‘n 8 à 12 miljard dollar kosten. Ze zullen de oude atoombommen B61 vervangen, die nu opgeslagen liggen in Italië, Turkije, Duitsland, België en Nederland. Elk heeft een kracht die viermaal groter is dan de bom op Hiroshima. Alles onder Amerikaans bevel. We zakken steeds dieper weg in de apocalyps. (http://ilmanifesto.info/la-bomba-e-autorizzata/).

Broos bestand
Voor de zoveelste keer hebben Moskou en Washington op 9 september gepoogd een overeenkomst te bereiken omtrent een staakt-het-vuren of een beëindigen van de vijandelijkheden. Het is erg moeilijk omdat beide partijen tegenovergestelde belangen nastreven. Rusland wil met Syrië, Hezbollah, Iran, China een herstel van de soevereiniteit van land en volk bereiken. Washington met ongeveer de rest van de wereld wil juist de ontwrichting van het land om onder elkaar de macht en rijkdom te kunnen verdelen. Daarom werkt Washington met een dubbele agenda: naar buiten spreekt het over vrede, onder de tafel doet het alles opdat de rebellen het land nog zoveel mogelijk zouden ontwrichten. De sluwheid van het westen is hierbij onberekenbaar. Voor hen zijn vrede, soevereiniteit en integriteit van Syrië totaal onaanvaardbaar. Uiteraard handelen zowel Rusland als Washington uit eigenbelang maar wanneer de ene de integriteit van het land wil herstellen en bewaren en de andere het land wil vernietigen, dan is onze keuze vlug gemaakt. Washington weigert ook de terreurgroep Ahrar-al-Cham op de terroristenlijst te zetten. Dinsdagnacht begon zogezegd het staakt-het-vuren. Voor de terroristen was het een gelegenheid om dan precies om 1 u in Z-W Quneitra een fel offensief te beginnen met Israëlische luchtsteun. Terwijl het staakt-het-vuren goed werd gerespecteerd door Syrië, Rusland, Iran, Turkije en de internationale coalitie, werd het de eerste dag al 23 maal geschonden door de zogenaamde “gematigde rebellen” van Vrije Syrische Leger (dat, zoals iedereen ondertussen weet, helemaal niet vrij, geen leger en zeker niet Syrisch is!) Het werd ook tweemaal geschonden door Israël in het zuiden, waar het Syrische militaire installaties wilde vernietigen. En deze keer was het Syrische leger in staat om 2 Israëlische gevechtsvliegtuigen uit de lucht te halen, wat Israël natuurlijk eerst ontkende en daarna toegaf dat zij in het Syrische luchtruim waren doorgedrongen. En de rebellen hadden al gezichtsverlies geleden. Inmiddels beschikt de Syrische coalitie over nieuwe afweerraketten. Daarom hebben ze nu eveneens Turkije gewaarschuwd dat ze ook hun vliegtuigen uit de lucht zullen halen indien ze zonder toestemming van Damascus illegaal het luchtruim schenden. Het staken van de vijandelijkheden wordt voorgesteld enerzijds om de humanitaire hulp overal toe te laten, anderzijds om de heropbouw van het land mogelijk te maken. Volgens de Russische Lt. Gen. Vladimir Savchenko staan vijf landen en vijf internationale organisaties hiervoor al klaar, zonder dat hij concrete namen noemde. Ook de humanitaire hulp is een dubbelzinnige aangelegenheid. In rebellengebied is er geen enkele controle op de verdeling van de hulp. Daar worden de goederen, door de rebellen aangeslagen en onder elkaar verdeeld of tegen woekerprijzen aan de bevolking verkocht, “zoals we al in heel Syrië hebben kunnen vaststellen” aldus politiek analist Henningsen. En het protest van de Syrische regering wordt dan uitgelegd als een bewijs dat de Syrische regering het volk uithongert. Terwijl er een staakt-het-vuren geldt voor heel het land wordt een hulpkonvooi voor Oost-Aleppo door terroristen tegengehouden. Als toppunt van huichelarij richt Ban Ki Moon een oproep tot Rusland en Syrië om hun invloed aan te wenden opdat het konvooi kan doorrijden, terwijl de terroristen niet door Rusland of Syrië gesteund worden maar wel door de anderen! En op 11 september werd het zogenaamde Hoger Comité van Onderhandelingen (dat een 30 tal terroristische groepen vertegenwoordigt om Syrië op de knieën te krijgen) plechtig in Engeland ontvangen en riep de secretaris van het ministerie van buitenlandse zaken, Boris Johnson, Rusland op om de Syrische president niet meer te steunen. Het zal ook deze keer dus een ingewikkeld, dubbelzinnig en broos bestand zijn. We maken ons geen illusies. Amerika en het westen zullen niets ontziend brut geweld blijven inzetten om de ellende van het volk te laten voortduren en de rebellen in de watten te leggen. Wij hopen en bidden dat de coalitie rond Syrië zal blijven stand houden. Ook deze oorlog zal eens eindigen.
P. Daniel

'Bart De Wever: Als de kiezer het toelaat, doen we verder zonder de PS', kopte Knack.

Een huizengroot cliché als titel. Zonder de PS, dat doet NV-A nu toch ook!

Maar 'verder doen' betekent dus ook voor de Vlaams-nationale partij NV-A, dat ze haar belangrijkste en basisprogrammapunt, nl. de oprichting van een republiek Vlaanderen, in de diepvriezer laat zitten en verder werkt aan de instandhouding en versteviging van de Belgische structuren.

Kortom, De Wever is een heraut van het belgicisme!

Dankzij de meest diverse tellers en statistieken die Seniorennet ter beschikking stelt van de Bloggers, is het allemaal goed te volgen.

Rasp startte op 3januari 2007. Tot nu toe zijn er 10626 lezers. Die 10626 mensen komen uit 32 verschillende landen. Het overgrote deel zijn uiteraard Belgen (82,5%) . Nederlanders (13,1%) nemen de 2de plaats in. En opvallend: 193 (1,8%) inwoners van de VS maakten al kennis met Rasp.

Die 10626 Rasplezers bezochten 59977 keren het Blog en totaliseerden 88166 pageviews.

Aan alle lezers: van harte bedankt voor de belangstelling en maak 'Rasp' verder bekend bij familie, vrienden en kennissen!

XI/36
Vrijdag 9 september 2016
Verhuis wegens uitbreiding
In de nieuwbouw maken we een vleugel bewoonbaar voor de fraters en de jongens die hier tijdelijk verblijven, wat steeds vaker gebeurt. Een christelijke familie uit Seydneya bleef enkele dagen bij ons, maar toen moeder vertrok wilden de 2 kinderen nog een week blijven. Zo heeft hun zoon met ons meegeleefd. Dan is er Razoek, een christen uit Qâra die wiskunde wil studeren aan de universiteit van Homs. Hij komt al enkele weken als jobstudent meewerken in de tuin, aangezien zusters en fraters veel werk hebben met de hulpverlening. Naast het water geven, moet er ook geoogst worden: tomaten, druiven, vijgen, granaatappels, meloenen, ajuinen, mais, appels, peren... Hij komt te voet van huis en is om 7 of 8 uur ’s morgens al in de tuin. Als kleine jongen kwam hij hier al helpen, zegt hij. Hij is de eenvoud zelf, werkt ook heel efficiënt en is toch altijd bereid voor een korte humoristische pauze. Hij komt lachend met de fraters een tas thee drinken en eet ‘s middags met ons mee. ’n Grappige kerel. Hij is een fan van een van Engelse voetbalploegen en heeft een helder inzicht in de situatie in Syrië en het Midden Oosten. Het bracht de fraters op de gedachte om een interview en video met hem te realiseren, maar dat vindt hij toch nog te gevaarlijk. Iemand van Syrië zelf die klaar en duidelijk de waarheid zegt omtrent de rebellen en het westen, loopt hier steeds gevaar voor zijn leven. Verder is er de frater uit Brussel, van de fraterniteit van de Heilige Apostelen die nu anderhalve maand met ons heeft meegeleefd en binnen kort weer terugkeert. Hun fraterniteit werd op onbegrijpelijke wijze ontbonden en ze zoeken nu een oplossing voor hun 27 leden. (Ondertussen schijnen er in de Waalse bisdommen op één of twee na, geen nieuwe kandidaten zich aangeboden te hebben voor de seminaries! En in Vlaanderen?). Tenslotte kwamen vorige zondag een Franse mevrouw bij de zusters rust en evenwicht zoeken, terwijl op dezelfde dag een jonge Fransman zich bij ons aanbood. Hij is Egyptenaar van oorsprong en heeft iets van de eenvoud van de koptische monniken. Hij heeft rechten gestudeerd en volgde al een seminarieopleiding verschillende seminaries. Als jurist is hij gaan werken voor een boekhouderskantoor. Hij vernam onze oproep voor hulp aan Aleppo en was er door getroffen. Ik ben geen chirurg en zelfs geen verpleger, zo zei hij, maar in Syrië wil ik helpen. Hij trof onmiddellijk de nodige voorbereidingen. Hij is zoals Levi of Mattheus, die zijn kantoortje sloot om Jezus te volgen. We hadden voor hem in de nieuwbouw een kamer klaar, die net de dag voordien van het nodige was voorzien: een bed met matras, een tafeltje, een deur en elektriciteit. Zondagavond hebben we samen met de zusters naar een Spaanse film gekeken over het leven van Moeder Teresa, naar aanleiding van haar heiligverklaring, die dag te Rome. En maandag voormiddag waren de fraters als één ploeg arbeiders weer samen in de nieuwbouw aan het werk. Er moeten kamers klaar gemaakt worden want we verwachten nog jongeren.
Reeds anderhalf jaar hebben we veelvuldig telefonisch contact met drie jonge Nigerianen, die beweren dat ze bij onze gemeenschap willen aansluiten om monnik en priester te worden. We hebben hen duidelijk gemaakt dat het heel moeilijk zal zijn. Zij zijn blijven aandringen en uiteindelijk hebben we het nodige gedaan om hen hier te laten komen. Ze moesten nog geholpen worden en de nodige aanwijzingen krijgen op de luchthaven van Kameroun en van Ethiopië. Men wilde hen aanvankelijk niet laten vertrekken omdat zij slechts een enkel vlucht hadden naar Libanon. Drie jongeren uit een land vol terroristen voor een enkel vlucht, dat wekt niet veel vertrouwen. En het binnen komen in Syrië is ook niet zonder moeilijkheden verlopen. Uiteindelijk kwam alles in orde.
Donderdag 8 september, feestdag van de geboorte van Maria. We willen er een zon- en rustdag van maken maar... om 8.00 u komt weer een grote container toe. Alles wordt in de nieuwbouw gestockeerd. Prima winterkleding voor mannen, vrouwen, kinderen, winterschoeisel, goede matrassen en beddegoed. Het komt goed op tijd, want het begint stilaan al koud te worden ’s avonds, ’s nachts en ’s morgens. Inmiddels zijn de gehandicapten van het dorp weer toegekomen en enkelen willen natuurlijk meehelpen. Er zijn vele zakken en dozen die vrij licht wegen en die naar de eerste verdieping moeten gebracht worden. Alle hulp is zeer welkom en zij zelf zijn fier dat ze mogen meehelpen. En weer wordt er een kleine video gemaakt, vooreerst om de weldoeners van harte te danken. Bovendien zullen we weer voor duizenden familie-paketten (voedsel, sanitair materiaal...) kunnen zorgen alsook nog enkele ambulances kunnen aanschaffen voor Aleppo. Deze container komt van de gulle weldoeners van Nederland en België. De mensen die geld en goederen gegeven hebben mogen weten dat het wel degelijk efficiënt besteed wordt, nu vooral voor de bevolking van Aleppo. (En aan de velen onder ons die hiervoor dag en nacht werken hoeft niet één euro betaald te worden). Vervolgens willen we benadrukken dat winterkleding, jackets, winterschoenen (vooral voor mannen), nog erg welkom zijn. Wanneer de container na een drietal uren geledigd is, wordt deze opnieuw geladen. De zusters hebben immers weer een hele lading gesorteerd. Er is ook veel materiaal bij voor zieken en gehandicapten. Om half twee gaan we eten. Omdat we van heel de dag nog geen liturgisch gebed hebben kunnen doen, wordt voorgesteld nu eerst de lauden ter ere van O.L.Vrouw te zingen en daarna terug te komen voor ’n gebak. Bij iedere verjaardag is er immers gebak, wat we zeker voor de verjaardag van Maria niet willen nalaten. Zo gebeurt het. En ’s avonds vieren we de plechtige eucharistie waarin we tevens vragen dat alle moeilijkheden met de Nigerianen mogen opgelost worden en dat ze veilig bij ons geraken. Om nog iets van onze ‘zondag’ te vieren hebben we samen gekeken naar de film van Mozes, de zwarte Ethiopiër, die van beroemde bendeleider een bekende woestijnmonnik werd (en waarover we vroeger al geschreven hebben: XI/10 4 maart 2016). En toen gebeurde het, om half elf ’s avonds komt zr. Carmel met de drie Nigerianen toe. Met tamtam-geroffel worden ze onthaald. Er wordt gezongen en gedanst. Ze vertellen van hun reis en leren ons al wat van hun taal, het Igbo. “Nno”, wil zeggen: welkom! Maar... ze zijn moe en we brengen hen naar hun kamer in de nieuwbouw. Onze gemeenschap telt nu 11 nationaliteiten.
De volgende dag (vandaag vrijdag) heel vroeg (om 5.00 u) zouden Moeder Agnes-Mariam en zr. Carmel weer naar Aleppo vertrekken om de hulpverlening te regelen. Onze Egyptisch-Franse frater en de frater van de broederschap van de heilige Apostelen gaan mee om te helpen. Deze laatste vertrekt daarna terug naar Brussel. Het is dus zijn laatste nacht bij ons en dat was de reden waarom we voor de fraters een kleine receptie (thee en een koekje) improviseerden op de (kapotte) trappen van de nieuwbouw en wel om middernacht. En vandaag vrijdag hebben we de Nigerianen laten kennis maken met het klooster.
De kwakzalvers van de “Syrische volksopstand”
De gewone media blijven met een stortvloed van leugens de openbare opinie bestoken om de oorlogspropaganda tegen Syrië aan te wakkeren en het land verder te herleiden tot de door sommige wereldheersers zo begeerde “creatieve chaos”, waarmee zij hun orde proberen op te leggen. De grondlijnen van hun voorstelling zijn duidelijk: 1) De terreurgroep IS is slechts gedeeltelijk ontstaan uit de oorlog tegen Irak in 2003 maar eigenlijk nog veel meer uit de bloedige repressie van de Syrische president vanaf 2011; 2) De Syrische president Bachar roeit zijn eigen volk uit met chemische wapens; 3) Dat er een complot zou bestaan tegen Syrië is maar inbeelding; 4) De Syriërs vluchten niet zozeer voor IS maar voor dat bloedige monster van een president (terwijl de overgrote meerderheid van vluchtelingen in Syrië zelf hun toevlucht zoeken in gebieden door het leger beschermd en juist ook de Syrische vluchtelingen in het buitenland massaal Bachar tot president verkozen hebben op 3 juni 2014!); 5) De etnische en religieuze spanningen zijn de schuld van Bachar (terwijl Syrië juist een model was en is van lekenstaat waar alle godsdiensten gelijk zijn); 6) Het Syrische regime verplettert de soennitische meerderheid (terwijl de eerste minister, de meerderheid van de ministers, officieren en soldaten soennieten zijn, die de president steunen); 7) De golfstaten en Israël moeien zich helemaal niet met de oorlog in Syrië (kom hier maar eens kijken!); 8) De jihadisten in Syrië zijn eigenlijk een te verwaarlozen aantal; 9) Bachar werkt samen met IS tegen zijn eigen volk; 10) De oplossing is wapens leveren aan de “gematigde opposanten” om de gruwelijke dictator ten val te brengen.
Ziedaar het beeld dat ons al vijf jaar lang met verschillende nuances wordt voorgehouden door een leger van corrupte ‘deskundigen’, omgekochte ‘intellectuelen’, laffe politici en pappegaai-journalisten. De wereld draait nu op monsterleugens. Het sluitstuk voor Syrië is nog steeds de bewering omtrent de chemische wapens en de gifgasaanval in Ghouta van 23 augustus 2013. Een zogenaamd UNO rapport heeft nogmaals Syrië én IS beschuldigt van het gebruik van chemische wapens. Al jaren wordt krampachtig en zonder succes gezocht naar het minste bewijs tegen Syrië terwijl er vanaf het begin zonder ophouden chemische wapens gebruikt werden en nog worden door terroristen. Hiervan geeft de permanente vertegenwoordiger van Syrië bij de UNO telkens de nodige bewijzen maar er wordt nooit op gereageerd en in de oers gewoon genegeerd. En onze journalisten blijven onverstoord de chemische aanvallen in Syrië aan het leger toeschrijven. Een onafhankelijke studie van het Massachusetts Institute of Technology heeft al lang duidelijk aangetoond dat de grote gifgasaanval van Ghouta alleen maar van de rebellen kon komen en niet van het Syrische leger. De klap op de vuurpijl werd echter geleverd door een rapport van 50 blz. opgemaakt onder leiding van moeder Agnes-Mariam. Twee weken eerder, op 4 augustus werden 11 alawitische dorpen in Lattakia overvallen door terroristen. Er werd gemoord, verwoest en vooral werden vele kinderen ontvoerd. In heel de Atlantische pers is hierover niet één woord gezegd of geschreven. De radeloze ouders deden beroep op moeder Agnes-Mariam om uit te zoeken wat er met hun kinderen gebeurd is en waar ze eventueel nog te vinden zijn. Wanneer twee weken later 35 professionele video’s van de gifgasaanval in Ghouta de hele wereld worden ingestuurd, herkennen de ouders hierop hun ontvoerde kinderen. Daarop heeft moeder Agnes-Mariam met een ploeg deskundigen een rapport gemaakt over een aantal van deze getrukeerde video’s. Verschillende kinderen werden in een andere houding in een andere kamer gelegd. Een kind wordt als dood voorgesteld op een video en op een andere video die minuten later genomen werd is dit zelfde kind weer levend. Er zijn beelden bij van een massaslachting in Egypte. Nergens zijn bij de kinderen moeders of ouders te zien. Hoe is dat mogelijk? Bovendien, in die streek was de bevolking al lang gevlucht. Vanwaar komen die kinderen dan? De video’s zijn direct na de gifgasaanval gemaakt. Hoe is het mogelijk zovele kinderen netjes in zalen te leggen, te verwisselen en zelfs naar andere plaatsen te vervoeren op zulk een korte tijd? Alles wijst er op dat het vooraf georganiseerd en getrukeerd is. De hele studie kun je hier lezen en zien: http://www.maryakub.net/2016/09/08/mother-agnes-exposes-massacre-marketing-in-ghouta-gas-attacks-in-syria-2013/. Er was toen wel één journalist die schreef: Eén non zet de hele “Amerikaanse Intelligence” in hun hemd!
Zelfs zonder deze grondige studie zou ieder journalist met een heel klein beetje kritische zin al begrepen hebben dat er grof gemanipuleerd is en dat de berichten over chemische wapens alleen maar moesten dienen om de Syrische president nog meer te demoniseren en een militaire inval te rechtvaardigen. Obama had een jaar voorheen al gesteld dat het gebruik van chemische wapens een rode lijn was. Hij sprak precies zoals Bush over de niet bestaande vernietigingswapens van Irak. De mediabelangstelling werd nog opgedreven door een UNO onderzoekscommissie naar Damascus te sturen. Wanneer zij net gearriveerd zijn is er deze geweldige gifgasaanval, bij wijze van spreken vlak onder hun neus. Alle luidsprekers van het westen schreeuwen onmiddellijk om wraak, zonder dat er één enkele vaststelling is gebeurd. Bashar moet gestraft worden alsof een militaire verwoesting van het land daarvoor de oplossing is! Obama stuurt alvast zijn oorlogsvloot naar Syrië. In de kakofonie van de staatshoofden spreekt de ene van meer dan 200 doden de andere van meer dan 1000 doden. John Kerry zei dat hij niet kon slapen bij het zien van deze stervende kinderen. Kon hij wel slapen toen hij mee deze gruwelijke misdaden voorbereidde en organiseerde in de dorpen van Latakia en in Ghouta? Niettemin is er ook bij ons geen enkele journalist die ook maar het minste teken geeft van enige kritische zin of waarheidsgetrouwe berichtgeving. Of is het geen misdaad een massa kinderen te ontvoeren om hen een gruwelijke dood op video’s in Hollywoodstijl te laten sterven? En als men geen enkele schuld aan Syrië kan geven, moet deze misdaad dan ongestraft blijven? Toch blijven onze journalisten het deuntje herhalen over de gifgasaanval “wellicht door het Syrische leger”. Hoe moeten we deze journalisten noemen? Gedrogeerden, onnozelaars, lafaards of criminelen? Zij zijn de kwakzalvers van de Syrische revolutie. Zij zijn het die mee bewerkt hebben dat er nu in Syrië 400.000 doden zijn, 1,5 miljoen gekwetsten, duizenden gekidnapten, 4,8 miljoen vluchtelingen in het buitenland en 8,7 miljoen vluchtelingen in Syrië zelf. Enkel en alleen om de waanzinnige politieke, economische en strategische belangen van schimmige wereldheersers te dienen. We leven onder de heerschappij van “het Beest” en zijn handlangers, zoals het beschreven is in het boek van de Apocalyps, hoofdstuk 13. Een wereldheerschappij bepaalt wat waar en niet waar is, wat mag en wat niet mag. En iedereen wordt aangemaand om het imperium van dit “Beest” te aanbidden. Wie zich niet aansluit bij dit imperium, is uitgesloten. Welnu, wij wensen aan deze wereldheerschappij niet mee te doen. Wij willen de authentieke menselijke en christelijke waarden van rechtvaardigheid en liefde dienen en alleen Christus Jezus als de ware Redder erkennen.
P. Daniel

In De Standaard van 9 september verscheen een opiniestuk van hoofdredacteur Karel Verhoeven over de SP-A-problemen onder de titel 'Het is wat het is voor de SP-A', daarmee refererend aan een uitspraak van de Gentse burgemeester Termont, in de Optima-affaire.

Je leest wat je leest in dit artikel van Verhoeven.Een ongemeen harde filering van de SP.A .Niet alleen die van Hasselt, maar van de sociaaldemocraten in het algemeen.Daarbij worden de absolute termen niet geschuwd. 'De SP.A heeft geen toekomst', aldus Verhoeven, 'als ze geen nieuwe politieke inspiratie vindt'.

Dat laatste zinnetje is interessant en veelzeggend. Het overgrote deel van dit commentaarstuk handelt over personen: Claes, Termont, ... Zij zitten in het oog van de politieke en de mediastorm, ook al is er nog helemaal geen 'echt schandaal', laat staan iets illegaals. Maar dan schakelt Verhoeven ineens over naar een fundamentele, existentiële invraagstelling van een partij die hoe dan ook een sociaaldemocratische visie op de maatschappij vertegenwoordigt en verdedigt.

Kan allemaal voor mij.Maar ik constateer dat de SP.A veel steviger wordt aangepakt.Ik verwacht dus ook geregeld een deskundige filering van NV-A, Open VLD, CD&V, Groen...en hun personeel. Echt niet zo moeilijk hoor!

Geachte,

Van 21 tot en met 25 november 2016 vindt er op het gastenkwartier van de abdij van Postel een retraite plaats voor priesters, diakens en religieuzen met als thema "God vinden in alle dingen."

E.P. Nikolaas Sintobin s.j. zal deze retraite begeleiden.

Dagelijks sluiten we aan bij het getijdengebed en de H. Mis van de abdijgemeenschap van Postel. Er is mogelijkheid tot aanbidding van het Allerheiligste Sacrament.

Tijdens de retraite is er ook gelegenheid om het sacrament van de biecht te ontvangen.

Meer informatie vindt u in de folder in bijlage. U mag deze te allen tijde doorsturen naar anderen.

Hartelijke en genegen groeten,

In Christus en Maria,

Pater Benny

Inschrijvingen en inlichtingen bij

pater Benny Berrens

Abdij van Postel

Abdijlaan 16

2400 Mol-Postel

0496 50 15 23

of via gastenkwartier@abdijpostel.be

In Vlaanderen blijft N-VA de grootste met 25,2 procent (-7,2). De Vlaams-nationalisten blijven daarmee wel ruim onder hun verkiezingsresultaat van 32,4 procent.

CD&V komt uit op plaats twee met 15,6 procent (-3), gevolgd door SP.A met 14,9 procent (+0,9) en Open VLD met 14 procent (-1,5). Vlaams Belang maakt een sprong naar 13,1 procent (+7,3) en Groen komt uit op 10 procent (+1,4). De PVDA zou net boven de kiesdrempel van 5 procent (+2,3) komen.

De regeringspartijen verliezen samen 11,7 %.

De opgeklopte herrie omtrent verdoofd of onverdoofd slachten woedt al jaren.Het is merkwaardig dat nu pas openbaar gemaakt wordt wat in de betrokken kringen van veehandelaars, slachthuizen en beleidsmakers altijd al geweten was: het niet aan moslims en joden verkochte deel van de onverdoofd geslachte dieren komt gewoon bij de andere consumenten terecht. .

Ik ben ervan overtuigd dat heel veel mensen dat ook wisten of vermoedden.Je hoeft er niet lang over na te denken: in ons economisch systeem kan niet verwacht worden dat op basis van 'ethische' overwegingen het vlees van onverdoofd geslachte dieren uit de handel wordt gehouden.

Als het de politici echt om dierenwelzijn te doen is, dan moeten ze ook drastische maatregelen nemen om het lijden van dieren in de kweek, het vetmesten en het vervoer te stoppen. Daar wordt dag na dag langdurige pijn veroorzaakt.

Maar de doorsnee vleesconsument trekt zich daar allemaal geen bal van aan. Anders was de vleesmarkt al lang in mekaar gestort.

XI/35
Vrijdag 2 september 2016
Ma’aloula
Zes jaar geleden bezochten we het kleine stadje Ma’aloula, halverwege Damascus en Qâra (nl. op 14 oktober 2010, voor hen die zich toen al door mijn berichten lieten teisteren!). Onderaan strekt zich een vruchtbare vallei uit met fruitbomen. Het plaatsje is wereldberoemd omdat de christenen hier, zoals nog in enkele omringende dorpen, het Aramees, de taal van Jezus spreken. Zaterdagnamiddag trokken we, voor het eerst sinds de oorlog, met een deel van de gemeenschap opnieuw naar Ma’aloula. Vooraleer we toekwamen moesten we minstens vijf controleposten passeren. Burgers samen met soldaten zorgen nu voor hun eigen veiligheid. In het midden van het dorp zie je het Grieks-orthodoxe klooster van de hl. Thecla. Als heidens meisje was ze zo getroffen door de prediking van Paulus en het geloof in Jezus, dat ze er heel haar leven voor wilde geven. Dat was niet naar de zin van haar ouders. Ze is als martelares gestorven. Er bestaat een apocriefe levensbeschrijving van haar met talrijke merkwaardige gebeurtenissen, o.a. van water uit de rots, wat je nu nog kunt drinken. Het klooster is inmiddels helaas door Al-Nousra rebellen totaal verwoest. Op een van de muren hebben ze hun naam geschreven met er bij Allah Alakbar. Alle zusters zijn weg en leven elders. Het hele complex is nu één grote bouwwerf. Van de kerk staan alleen de muren nog overeind. Binnenin zijn alle iconen, kostbaarheden, meubilair tot en met de vloer verwoest. Bovendien is de kerk, zoals het hele klooster, helemaal zwart verbrand. Werklui hebben in de kerk de muren en pilaren al gereinigd tot aan het plafond. We hebben samen in de kerk een lied uit de liturgie ter ere van O.L.Vrouw gezongen en een Weesgegroet gebeden. Het schrijn van de hl. Tecla kun je nog bereiken langs bergen verwrongen ijzer, vernielde iconen, kapot meubilair en een loopbrug. Binnenin is ook daar alles pikzwart. Links blijft het water nog druppelen en kun je er van drinken. Ook de grote, erg vruchtbare abrikozenboom die in de rotsgrond zijn wortels heeft en zich met een enorme bocht naar buiten werkt staat er nog. Van boven op de kerk zie je hoe het dorp zich beneden uitstrekt. Er is weer een gewoon dorpsleven zichtbaar met spelende kinderen. De toeristische activiteit van vroeger is echter totaal afwezig. Tegen de rotswanden zie je hoe de huizen als het ware hangen. Velen zijn zwaar beschadigd. Deze huizen hebben allen hun eigen grotten in de rots, waartegen ze gebouwd zijn. In het klooster valt het op dat er vooral veel jonge mannen aan het werk zijn, die ook graag enige uitleg geven. De fraters hebben er gebruik van gemaakt om verschillende interviews met video-opnamen te maken. Hopelijk kunnen ze die ooit eens afwerken en op onze website zetten. Bij het afscheid was een groepje arbeiders thee aan het drinken en zij drongen er op aan dat wij met hen zouden meedoen, wat we ook graag gedaan hebben.
Daarna hebben we een wandeling gemaakt tussen de hoge rotsen en hier en daar de rotswanden zelf beklommen. Volgens de ellende zouden dezen rotsen zich geopend hebben om de hl. Thecla tegen haar belagers te beschermen. Zo kwamen we boven weer aan de weg. Vandaar reden we wat verderop naar de berg en het klooster van de hl. Serge. Hij was een Romeins officier die omwille van zijn christelijk geloof in 297 werd gedood. Ook hier is van de toeristische activiteit van vroeger niets meer te bespeuren. Van het grote hotel langs de weg blijven alleen nog maar kapotte muren over. We vernamen dat de rebellen zich in het klooster schuil hielden en toen ze door de Syrische soldaten verdreven werden alleen nog maar de kostbaarheden binnenin konden verwoesten. Het klooster is in de 4e eeuw opgetrokken op de plaats van een heidense tempel ter ere van Apollo en de cultus van de zon. Het Grieks-katholieke kerkje werd in de 5e eeuw opgebouwd in ruwe witte steen. In de zijmuren zie je hoe cederhouten balken werden ingevoegd om het gebouw tegen aardbevingen te beschermen. Altaar en altaarblad hebben de vorm van een kuip, het is de vorm van het oude heidense altaar, waarop offers werden gebracht. Ook de sterrenhemel boven het zijaltaar, als een hulde aan de zon werd bewaard, maar hierin werden de icoon van Christus en Maria aangebracht. Achteraan in de kerk is een kleine opening in de rotsstenen. Het was vroeger de enige en veilige toegang tot het klooster, waarin men alleen maar gebukt kon binnenkomen. Verder is er een put in de grond, waar vrouwen hun kind in onderdompelen wanneer ze meerdere kinderen wensen. De iconen van de hl Serge en de heilige Bacchus alsook alle andere kostbaarheden zijn verwoest. De man die het klooster voorlopig bewaakt vertelde hoe God hen in iedere fase van deze tragische gebeurtenissen bijzonder beschermd heeft. Zijn broer werd gekidnapt en kwam weer vrij. Er zijn weinige doden gevallen en weinigen werden ontvoerd. Er is in Ma’aloula wel heel veel materiële schade. Wat de rebellen en hun broodheren in het westen echter niet kapot gekregen hebben is het christelijk geloof. Het grote kruis op de kerk en alle kruisen werden kapot geslagen. Het geloof in het kruis van Christus in het hart van de mensen blijft overeind
Aleppo
Er wordt hier nog dag en nacht gewerkt om dringende hulpgoederen voor Aleppo klaar te maken. Er zijn honderden grote dozen met verschillend medisch materiaal (katheders, kompressen, buisjes, spuitjes, apparaatjes allerhande...). Alles moet opgeschreven en geteld worden opdat de chirurgen, die zich aangeboden hebben, weten waarover ze kunnen beschikken. Inmiddels vernemen we dat een aantal soldaten uit onze streek naar Aleppo gezonden zijn om daar de bevolking te beschermen met groot gevaar voor hun eigen leven. Om de bescherming over hen af te smeken hebben we zondagavond meteen samen een rozenhoedje gebeden en gans de week in plaats van de completen de ‘Paraclisis’ ter ere van O.L.Vrouw gezongen. Uiteindelijk vonden voorlopig 13 soldaten de dood en werden 7 gewond. Naast het leed en de grote zorgen, vooral nu om de gesneuvelde soldaten, is er ook vreugde in het dagelijkse leven. Het samenzijn met de gehandicapten op dinsdag en donderdag is altijd bijzonder aangenaam en plezierig. Ook kwamen er deze week drie keer kinderen met hun leerkrachten uit het dorp. Ze hebben zich gans de namiddag en avond uitgeleefd met allerlei gezelschapsspelen, zoals we vroeger op kamp met de jeugdbeweging gekend hebben, o.a. het ‘zakkenlopen’. In een zak gehuld probeert men springend eerst de eindmeet te bereiken terwijl de anderen luid supporteren.
Op 23/8/16 gaf pater Firas Lufti een getuigenis op de jaarlijkse grote ontmoeting in Rimini (Italië). Deze minderbroeder van 41 jaar, afkomstig uit Hama (Syrië) is parochievicaris en overste in Aleppo. Ziehier een greep uit zijn getuigenis. De oorlog tegen Syrië, die nu ongeveer 380.000 mensen heeft gedood, is het grootste humanitair ramp van de 21e eeuw. Al wisten velen in het begin niet wat er gaande was, het is nu duidelijk dat het een internationale strijd is van de grote politieke en economische machten om hun eigen belangen. Slachtoffer is het onschuldige volk, vooral vrouwen en kinderen. Aleppo is nu als één grote gevangenis. Voor de oorlog waren er 3,5 miljoen inwoners, waarvan 150.000 christenen. Tienduizenden jihadisten hebben een etnische en religieuze zuivering doorgevoerd. Er blijven nu minder dan 30.000 christenen over. Tegelijk hebben de jihadisten de vallei van Ninive in Irak “gezuiverd” van de 150.000 christenen die daar al sinds 2000 jaar leefden. Hun huizen werden met een ‘nun’ gemarkeerd (Nassarah = christen). In Syrië zijn naast pater Murad, Frans Van der Lugt, tienduizenden als martelaars gestorven. Vorige maand werd in Frankrijk de priester Jacques Hamel in de kerk van St.Etienne-du-Rouvray door salafisten uit eigen streek onthoofd. Het bisdom had hen een stuk grond aangeboden om een moskee te bouwen en deze moord was hun antwoord. Enkele moslims hebben na de moord op de priester de kerk bezocht maar geen enkele grote school van de islam heeft tot heden plechtig de gruwelen van IS veroordeeld. Laten we niet bang zijn maar ook niet dwaas of onvoorzichtig. “Dit land bevat de wortels van het christendom: het evangelie, het leven van de apostelen, van Jezus en Maria, de missionering van Paulus, Barnabas en Lucas... in Antiochië, Syrië. Wanneer de wortels van deze grote boom van het christendom worden doorgehakt, zal de rest van de boom verdorren en uiteindelijk sterven.”
Als tegenhanger van de valse berichtgeving met de foto van Omran, waarover we vorige week schreven en die al wel tienmaal de wereld is rondgegaan, vestigen wij de aandacht op de zesjarige Mahmoud. Hij werd geboren zonder armen en twee maand geleden werd hij zwaar gewond door mortieren van de rebellen, waardoor zijn beide voetjes moesten afgezet worden. Hij kijkt u liefdevol aan. Dr. Nabil Antaki van het hospitaal van de maristen in West Aleppo stelt voor deze onvervalste foto, als uitdrukking van het ware leed van de kinderen in Aleppo te nemen. Ik heb vorige keer aan onze “defensiespecialisten” van de VRT al gesuggereerd hoe ze hun meest vuile journalistiek van de vorige week (en de voorbije vijf jaar) kunnen goed maken. Ik vergat nog een rekeningnr. te geven, waarop ze kunnen storten om te helpen: IBAN BE 32-068-2083244-02 BIC GKCCBEBB (Abdijlaan 16 B-2400 MOL-POSTEL
Befius, Pachecoln 44, Brussel). Daarbij moeten ze dan natuurlijk vanaf nu ook aan de kant van de onschuldige slachtoffers gaan staan en niet de moordenaars van het Syrische volk blijven aanmoedigen. Tevens willen we hierbij heel hartelijk de velen danken die wel aan de kant van de slachtoffers staan en daadwerkelijk geholpen hebben en nog blijven helpen.
Nog meer oorlog?
Grote aanslagen worden dikwijls op het hoogste wereldvlak nauwkeurig gepland om een nieuwe oorlog voor te bereiden en te rechtvaardigen. Zo lijkt het ook nu te zijn met de mislukte staatsgreep in Turkije, die moest dienen om eindelijk het zo lang nagestreefde doel te bereiken: een inval in Syrië. Immers, de coalitie van Syrië, Hezbollah, Rusland, Iran en nu China is voor de westerse wereldheersers te sterk en zou wel eens werkelijk in staat kunnen zijn om Syrië te bevrijden en zijn soevereiniteit terug te geven. Niet alleen zijn de militaire successen op de terroristen er groot maar bovendien hebben de Russen een massale humanitaire hulp georganiseerd. Dit alles blijkt voor het wensten zo onverteerbaar te zijn dat ze een nieuwe oorlog verzonnen. De schijn-staatsgreep in Turkije, gepland door Turkije zelf, CIA, Israël en NAVO was een meesterlijke zet om in Turkije iedereen uit te schakelen die tegen een inval in Syrië was. Onmiddellijk worden 2839 militairen gearresteerd en 2745 rechters en advocaten uitgeschakeld. Op één maand tijd worden 60.000 mensen en 2300 instellingen uitgeschakeld die het terrorisme van Turkije aanklagen. En zo werd de invasie in Syrië door Turkije, VS en NAVO mogelijk. Als Syrië zichzelf verdedigt, eventueel met behulp van Rusland wordt dit beschouwd als een aanval op Turkije en kan dus de NAVO officieel tot oorlog oproepen. Inmiddels wordt de leugen de wereld ingestuurd dat deze invasie zou dienen om IS aan te vallen terwijl in werkelijkheid het Syrische leger en volk, Hezbollah, Rusland en Iran aangevallen worden. Het tweede belangrijkste kopstuk van de IS, Abu Mohammad Al-Adnani is wel degelijk in Al-Bab, Oost Aleppo, door de Russen en niet door de Amerikanen uitgeschakeld, al doen deze laatsten er alles aan om deze leugen in de openbare opinie te hameren. Tegelijk geeft Turkije de schijn toenadering te zoeken tot Rusland en kwaad te zijn op de VS. Het lijkt allemaal een schijnvertoning te zijn. Dat deze nieuwe slachtingen in Syrië niet alleen onmenselijk maar ook totaal illegaal zijn en tegen het handvest van de VN, zoals Syrië en Rusland openlijk aanklagen, valt voorlopig in dovemansoren. Dit betekent nog niet dat Rusland, Iran en China lijdzaam zullen blijven toezien. Het westen is wel alle geloofwaardigheid kwijt. (Prof Michel Chossudovsky, Invasion du nord de la Syrie par les USA, l’ OTAN et la Turquie : le putsch « raté » en Turquie a-t-il les bases d’une guerre étendue au Moyen-Orient ? mondialisation.ca. 31 augustus 2016).

« De wereld staat voor radicale veranderingen. We zien hoe de EU afbrokkelt en de Amerikaanse economie instort. Dit zal eindigen in een nieuwe wereldorde. Binnen tien jaar zullen we een nieuwe wereldorde hebben die in niets gelijkt op de huidige en waarvan Rusland en China de sleutelplaatsen zullen innemen. De wereldorde mag niet gedomineerd worden door één land of enkele landen, maar moet gedragen worden door een breed internationaal akkoord. China verkiest dat de volkeren van alle landen zich verenigen om de machtsverhoudingen in de wereld, de gevaren en de mogelijkheden te veranderen. Confrontatie moet vervangen worden door samenwerking en de monopolies door win-win overeenkomsten.” (Uit de toespraak van de Chinese president XI Jinping n.a.v. de 95e van de Chinese communistische partij).
P. Daniel

De Standaard geeft nogal wat bladruimte aan ene mevrouw Poleunis, ouder en leerkracht, om de afschaffing van het katholiek onderwijs te eisen.

Mevrouw Poleunis oreert dat het katholieke onderwijs niet meer van deze tijd is. En zij eist dus dat de netten, lees 'het vrij onderwijs' verdwijnen.

Als mevrouw Poleunis wenst dat 'geloofsovertuiging geen rol speelt in de school die past bij haar normen en waarden', dan moeten zij en haar geestesgenoten ervoor zorgen dat er voldoende scholen zijn waar dat het geval is.

De benadering van mevrouw Poleunis blinkt uit door simplismen. DE oplossing voor alle heikele school- en onderwijsproblemen is volgens haar de afschaffing van de onderwijsnetten. Maar uit de voorbeelden die ze aanhaalt, blijkt vooral dat ze in de eerste plaats denkt aan een oplossing en invulling van haar privéproblemen en wensen.

Bovendien heeft zij klaarblijkelijk nog nooit gehoord over de vrijheid van onderwijs, die in de grondwet is opgenomen.

Bisdom Antwerpen

Mgr. Johan Bonny, bisschop-referent voor het onderwijs, schreef een brief over 'burgerschap en godsdienst', bij de aanvang van het nieuwe schooljaar.

‘Burgerschap en godsdienst’

Een nieuw schooljaar is als een nieuw schrijfboek. Het ruikt naar fris en vers. Op een leeg blad beginnen we aan een nieuw opstel. En dat is ook goed. Het is goed dat leerkrachten en leerlingen met elkaar een nieuwe start kunnen nemen, in een nieuwe klas. Het is goed dat de school aan een nieuw werkjaar kan beginnen, met een nieuw thema en een nieuwe aanpak. Het is goed dat leerlingen met een nieuwe agenda en een nieuw rapport kunnen starten, los van de nasleep van vorig jaar. Het is goed dat de schoolpoort weer open staat en het dorp of de wijk opnieuw tot leven komen, na de stilte van de zomermaanden. Graag wensen we aan allen die op 1 september weer naar school trekken, naar hun school, een vlot begin en een goed verloop van het nieuwe werkjaar!

Welke beelden zullen ons bijblijven van juli en augustus? Heel tegenstrijdige beelden. Enerzijds het mooie weer en de warme vakantiedagen, hier of in het buitenland, en de vele sportmanifestaties. Anderzijds de beelden van terroristische aanslagen en een gewelddadige aardbeving. Twee foto’s zal ik niet vlug vergeten: de foto van de bejaarde priester Jacques Hamel die in Saint-Etienne-du-Rouvray (Frankrijk) werd vermoord terwijl hij de eucharistie opdroeg, en de foto van het 5-jarige jongetje Omran uit Aleppo (Syrië) dat door een brandweerman van onder het puin werd gehaald en in het oranje zitje van een ambulance neergezet. Het zijn tragische beelden van het geweld dat tijdens de voorbije zomermaanden zijn dodelijke ramkoers voortzette. We mogen ze tijdens het komende schooljaar niet vergeten.

Het zijn beelden die doen nadenken over de belangrijke rol van de school in de samenleving.

Waar en hoe leren kinderen en jongeren uit verschillende maatschappelijke en culturele achtergronden met elkaar samenwerken en samenleven? Eerst en vooral op school.

Terecht groeit vandaag de vraag naar meer aandacht voor burgerschapsvorming op school.

Die burgerschapsvorming is geen bijkomstigheid. Ze gaat over alle inzichten, vaardigheden en houdingen die kinderen en jongeren nodig hebben om later als burgers in dezelfde samenleving met elkaar te kunnen optrekken. Zo’n brede opdracht kan niet in een afzonderlijk vak worden samengedrukt en nog minder uit een ander vak verwijderd.

Burgerschap gaat niet over een vak, maar over heel het pedagogische project.

Alle vakken en heel het schoolgebeuren hebben immers met burgerschapsvorming te maken. Hoe kinderen en jongeren met en over elkaar leren spreken, hoe ze met verschillende meningen en inzichten leren omgaan, hoe ze elkaars religieuze en culturele achtergronden leren respecteren, hoe ze met angsten en conflicten leren omgaan, hoe ze solidariteit boven particularisme leren plaatsen: daarvoor zijn de uren buiten de les even belangrijk als de uren in de les, de speelplaats en de sportzaal even belangrijk als het leslokaal, de stijl in de gang even belangrijk als de stijl in de klas. Dank aan allen die deze burgerschapsvorming meenemen als opdracht en kans in het schoolgebeuren.

Dat ook het vak godsdienst of levensbeschouwing in dat verband ter sprake komt, is terecht.

Godsdienst is een factor van zowel verscheidenheid als verbinding onder medeburgers.

Verscheidenheid: omdat godsdiensten verschillende inzichten en gedragspatronen naar voren schuiven. Verbinding omdat godsdiensten gezinnen en gemeenschappen in netwerken met elkaar verenigen. Burgerschapsvorming kan daarom niet naast de godsdiensten heen, evenmin als godsdiensten naast burgerschapsvorming heen kunnen. Hoe beter kinderen en jongeren hun eigen godsdienst kennen en die van anderen, hoe respectvoller zij later als burgers met elkaar kunnen omgaan.

Voor christenen is Jezus daarbij het kompas.

Niemand kon deze twee draden met elkaar verbinden als Hij: de draad van zijn persoonlijk getuigenis en de draad van zijn verbondenheid met anderen. Godsdienst en burgerschap: halverwege komen ze elkaar tegen. Dank aan allen die godsdiensten en levensbeschouwingen meenemen als evenveel kansen tot zowel verscheidenheid als verbinding in het schoolgebeuren.

Beste wensen voor een mooi en geslaagd schooljaar!

+ Johan Bonny

Bisschop van Antwerpen

Bisschop-referent voor het onderwijs

Er zijn plannen om het vak godsdienst in het katholiek onderwijs te hervormen. De Vlaamse bisschoppen willen dat de leerlingen in het secundair de fundamenten van het christendom weer beter leren kennen. Dat blijkt uit een brief van Johan Bonny, bisschop van Antwerpen.

Eindelijk! Alleen maar toe te juichen. Een onderwijs dat zich katholiek noemt, moet ervoor zorgen dat de vlag de lading dekt. Kennis hebben van je geloofsovertuiging en kerkelijk lidmaatschap en duidelijk uitkomen voor je identiteit , moeten de basis en de kern zijn van het katholiek onderwijs. Dan pas kan men met openheid de dialoog aangaan met andere gezindten.

Wat ik evenwel niet begrijp en me ook stoort is dat in katholieke hoek direct sterk beklemtoond wordt dat het niet de bedoeling is jongeren te 'bekeren'. Ook Rik Torfs kwam daarmee in De Afspraak voor de dag.

Als de godsdienstles beperkt blijft tot kennisoverdracht, dan heeft dit initiatief m.i. weinig zin. In katholieke scholen moet dat meer zijn. Bezieling en overtuiging moeten jonge mensen ertoe aanzetten volgelingen van Jezus Christus te worden. Dat was toch ook de opdracht van Christus!

Nog te veel christenen hebben pleinvrees. De niet-gelovigen en niet-kerkelijken proberen toch ook met veel overtuiging en niet zelden met veel misprijzen en superioriteitsgevoel, christenen te 'bekeren'!

XI/34
Vrijdag 26 augustus 2016
Extra werk
In de zomertijd blijft het water geven aan de gewassen in de tuin en op het terrein een groot werk. Er moet ook geoogst worden. Nu hebben we nog extra werk. Vooreerst moeten in de nieuwbouw kamers klaar gemaakt worden omdat er steeds meer gasten komen. Ondertussen gaat het leven van de religieuze gemeenschap verder. Dinsdag en donderdag komen de gehandicapten van Qâra zich nog steeds uitleven in ons klooster. Donderdagmiddag eten we samen maar dinsdag gaan ze ‘s middags al naar huis. Zo wilden we dinsdagnamiddag eens doorwerken aan het inventariseren en sorteren van de hulpgoederen. Dat is nog een extra werk in deze periode. Vele honderden dozen, vooral medisch materiaal moeten nog nagekeken worden. Juist nu komt er een groep van een twaalftal vrijwilligers van de Rode Halve Maan uit Damascus. Na de kennismaking en rondleiding gaan we toch maar aan de slag. Er moeten ook vele spullen versleept worden. De vrijwilligers uit Damascus zijn al vlug bereid om een handje toe te steken. Tegen de tijd van de vespers gaan enkelen naar de kerk, de anderen werken door. En daarna wordt nog doorgewerkt tot tien uur ’s avonds. Controleren, opschrijven, dozen versleuren. Tegen de muur staat een meisje heel aandachtig te luisteren naar een zuster die haar het Onze Vader aan het uitleggen is. Ondertussen beginnen de meesten honger te krijgen en gaan eten. Na het eten blijkt al veel werk gedaan te zijn. De fraters en de jongens van de Rode Halve Maan vormen twee ploegen en beginnen te voetballen op het grote voorplein. De meisjes supporteren. Tegen middernacht is iedereen zo moe en bezweet dat ze alleen nog maar een matras verlangen, behalve de meisjes die nog blijven verder kwebbelen. En in de nieuwbouw zijn er nog matrassen genoeg. De groep bleef twee nachten slapen en de volgende dag waren ze allen in de eucharistie.
De containers komen van Tartous, waar een echtpaar verantwoordelijk is. Het sorteren en inventariseren gebeurt hier. Een vrachtwagen brengt dan het nodige materiaal naar Homs. Daar is een man verantwoordelijk om familiepakketten te maken. Het is een grote hoeveelheid eten en sanitair materiaal. Van Homs gaat het naar de bevolking in Aleppo. En zo was de donderdag weer gevuld. ’s Morgens vroeg kwam er een container toe. ’s Middags was alles uitgeladen en gesorteerd. Er zijn een 20-tal vrijwilligers die helpen. Er was deze keer vooral heel veel confituur bij, maar ook medisch materiaal met rolstoelen in alle maten en modellen en zelfs operatietafels. In de vroege namiddag kwam al een vrachtwagen om een flinke lading naar Homs te brengen. Er heerst altijd een bijzonder aangename sfeer bij het uit- en inladen. En stevast zorgen de zusters dat er een pauze is met wat zelf gemaakte frisdrank en een versnapering. De humanitaire hulpverlening zal ons leven nog een tijd erg beïvloeden. En we zijn allen blij dat we het mogen en kunnen doen. We zullen wellicht in staat zijn iedere week een grote hoeveelheid aan hulp te kunnen geven.
Toppunt van arrogantie en wreedheid
De VS en co vrezen dat Syrië zal stand houden. Vijf jaar lang hebben ze alles gedaan om de regering omver te werpen. Ze hebben honderdduizenden onschuldigen de dood kunnen injagen en het land verwoesten, dank zij hun miljarden, en honderdduizenden goed getrainde, bewapende en dik betaalde jihadisten uit de hele wereld. De geheime diensten van de grote mogendheden zorgen voor een goed geoliede organisatie op wereldvlak. Toch moeten zij vaststellen dat het volk pal achter zijn leger en regering blijft staan, terwijl het westen alle moeite doet om een “sectaire strijd” of “burgeroorlog” uit te lokken. Graag schrijven de westerse media ook over hele streken die in opstand zouden zijn en de “gematigde rebellen” als bevrijders beschouwen. De werkelijkheid is dat meer dan 82 % van de bevolking alle terroristengroepen als handlangers van Amerika beschouwt. In Aleppo vluchten de meeste mensen, die kunnen, naar gebieden door het leger gecontroleerd. De medialeugens moeten dienen om het breken van Syrië in de openbare opinie te rechtvaardigen. Het westen kan Syrië niet op de knieën krijgen. Nu blijft er de mogelijkheid over om het noorden met Aleppo te bemachtigen en zo het land nog te verdelen. Volgens de wet van de jungle, maar tegen ieder internationaal recht in willen de VS nu het noorden bezetten en zeggen dat ze hun (onwettig aanwezige) strijders zullen beschermen tegen iedere aanval van Syrië of Rusland. Dit is een oorlogsverklaring aan Syrië en Rusland. Dat Syrië stand zou houden blijkt duidelijk onaanvaardbaar voor de VS en sommige havikken worden ongeduldig om stilaan wat resultaat te zien van hun immense inspanningen. Hopen maar dat de Syrische coalitie (met Hezbollah, Rusland, Iran en nu China) ook deze zoveelste westerse waanzin kan overwinnen.
Waarom het lijden van het Syrische volk zo lang duurt
Het plan om het onafhankelijke Syrië te breken en van zijn bodemrijkdom te beroven is al meer dan een halve eeuw oud. Wanneer Hillary Clinton in 2010 en 2011 uitschreeuwde: “We hebben een nieuw Midden Oosten nodig” was alles klaar om het uit te voeren en Syrië samen met Libië in de gewenste chaos te storten.
Even herhalen
Na de ervaring met Libië hebben Rusland en China echter wijselijk hun veto gesteld tegen een militaire interventie. Daarom moesten andere middelen aangewend worden, nl. terroristische groepen. De minst kritische burger begint nu wel stilaan te begrijpen dat het de VS, NAVO en bondgenoten zijn die de welvarende en harmonieuze samenleving van Syrië willen onderwerpen en ontwrichten voor eigen belangen en daarvoor rebellen gebruiken. Hierbij kregen de bondgenoten de vrijheid om hun eigen doelstellignen na te streven: Turkije zijn neo-ottomaans rijk, Saoedi-Arabië zijn kalifaat, Qatar zou eindelijk zijn pijplijn krijgen, Frankrijk en Engeland konden hun neo-coloniale aspiraties nastreven en Israël zijn grote zuiver joodse staat weer uitbreiden. De VS zouden als wereldheerser de lakens uitdelen. Zo ongeveer is het de laatste 25 jaar al met 37 landen verlopen, waarom zou dit nu niet met Syrië lukken? Ondertussen vernemen we ook steeds meer over de manier waarop H. Clinton en Obama de zogenaamde “gematigde rebellen” hebben gesteund, in feite om IS te steunen en zo de regering ten val te brengen. Dit alles werd verpakt in de schijn van een edelmoedige hulp om een volk naar de vrijheid en democratie te leiden. Alles onder de mom van een strijd tegen het terrorisme. Terrorisme als middel om macht uit te oefenen. Aan Ibama wordt de grote verfdienste toegekend dat hij geen eigen soldaten deed sneuvelen maar alleen terroristen gebruikte. Het mediabedrog maakt het nu mogelijk dat Syrië verder uitgemoord en verwoest wordt onder de schijn van hulp aan het volk. Het beeld van een verschrikkelijk “dictatoriaal regime”, dat iedere “spontane volksopstand in bloed smoort” werd zorgvuldig wereldwijd verspreid met spotprenten, getrukeerde foto’s en video’s, waarvoor de Amerikaanse gevangenissen overvloedig materiaal leveren. Er is telkens maar één boodschap: alle ellende komt van die verschrikkelijke dictator met zijn leger, nu gesteund door de Russen, laten we dus de ‘goede’ rebellen nog meer helpen om het land te “bevrijden”. Het regende de voorbije maanden al leugens over Aleppo. Het Syrische en Russische leger zouden burgerbevolking en ziekenhuizen bombarderen, de bevolking uithongeren enzomeer. Telkens bleek het het omgekeerde van de waarheid te zijn. Ook zogenaamde “gematigde artikels” reppen geen woord over de bedoelingen en acties van de wereldheersers, alle aandacht gaat naar dat zogenaamd verschrikkelijk “regime”, de onderlinge “sectarische strijd”, “de burgeroorlog” terwijl volk, leger, regering en president in werkelijkheid meer een zijn dan ooit en zeker meer een dan in gelijk welk westers land. Als de Amerikaanse presidentsverkiezingen zich eens zouden spiegelen aan de Syrische presidentsverkiezingen dan zouden ze de huidige wansmakelijke dierentuin-gevechten niet kennen.
Hollywood-foto’s van lijdende kinderen
En zo is de oorlogspropaganda in onze media een belangrijke macht om de ellende in Syrië te rechtvaardigen en te doen voortduren. Het begon vijf jaar geleden. Het “Syrische regime” zou kinderen die protesteerden, gemarteld hebben en de nagels van de vingers getrokken. Achteraf bleek dat het een door Al-Jazeera verzonnen verhaal was, twee weken na de zogenaamde “volksopstand”! Maar de toon was gezet en onze journalisten bleven graag de trend volgen om de oorlog tegen Syrië aan te moedigen. Kinderen die lijden, in een Hollywoodopname gepresenteerd, kunnen de openbare opinie in de gewenste richting drijven. De professionele foto van de kleine verdronken Aylan Kurdi op een Turks strand moest de Europeanen ervan overtuigen om één miljoen “vluchtelingen” op te nemen, in plaats van er voor te zorgen dat er geen vluchtelingen hoeven te zijn. De jongen moest daarvoor wel in een andere houding gelegd worden om meer indruk te maken. En het werkte. Dat er voor de oorlog ieder jaar honderden drenkelingen aanspoelden op Turkse stranden stoorde niemand. Nu is er een andere zorg. De terroristen in Aleppo worden in het nauw gedreven en schreeuwen om hulp opdat de stad toch maar niet uit hun klauwen gerukt zou worden. Dat Aleppo echt eens zou bevrijd worden en Syrië in zijn soevereiniteit hersteld, is een nachtmerrie voor de VS en bondgenoten. Ze hebben er een immense energie in gestoken. En zo gaven op 20 augustus alle westerse kranten de foto van de vijfjarige Omran Danqish in O. Aleppo. Het is weer de InCoStrat (opgericht door westerse geheime diensten om propaganda te voeren tegen Syrië) die de campagne leidt en vroeger de foto van de verdronken Aylan Kurdi op een Turks strand gebruikte om een nieuwe golf van oorlogsgeweld tegen Aleppo uit te lokken. Nu gaat het om de kleine Omran die net aan de bombardementen (van Syriërs en Russen, zo wordt gesuggereerd) zou ontnapt zijn en wezenloos voor zich uit zit te staren op een stoel in een ambulance. Zie eens hoe wreed dat “Syrische regime” wel is! Hij schijnt een grote wonde te hebben aan het hoofd. Iedere dag verwonden en dooden rebellen kinderen in het gebied dat door de regering wordt beschermd en waar de meeste vluchtelingen naartoe trekken, maar die kinderen mogen niet in de media komen. Van kinderen die aan het hoofd gewond zijn zie je dat hun lichaam en hun kleding bebloed is. Overal waar ze gaan trekken ze een spoor van bloed. Het echte lijden van deze kinderen wordt niet getoond. Bij de kleine Omran is er geen spatje bloed op zijn kleding of op de stoel waarop hij zit. In de video zie je ook niemand die de wonde verzorgt. Er zijn slechts fotografen rond hem. Het jongetje dient alleen om professioneel gefotografeerd te worden. De ambulance waarin hij zit is nieuw en goed uitgerust. Dit zie je niet bij de bevolking in het gebied dat door het Syrische leger wordt gecontroleerd. Daar hebben de rebellen er voor gezorgd dat alle ambulances vernield zijn. En de fotograaf van Omran is Malmoud Raslan, de jihadist die op 19 juli 2016 eigenhandig het 12-jarig jongetje Abdullah Tayseer Al Issa op monsterlijke wijze onthoofdde. Hij wordt geholpen door de “White Helmets”, een ngo die werkt voor de geheime diensten van de VS (CIA) en Engeland (M16). Zij willen de wereld nu tonen hoe vreselijk het “Syrische regime” wel is! Toch hadden verschillende nieuwsagentschappen het bedrog meteen al door. Voor onze vrt was er echter geen vuiltje aan de lucht. De “defensiespecialisten” Jan Balliauw en Jens Franssen nemen de foto gretig over om als goede CIA-agenten de monsterleugens tegen Syrië nog eens te herhalen en de rebellen aan te moedigen het uitmoorden van het volk en het verwoesten van het land verder te zetten (De meest vuile oorlog, Balliauw/Franssen, deredactie.be, 20/8/16). Zolang er zulke laffe journalisten zijn die als gewillige dienaars de leugens verspreiden en de moordenaars blijven aanmoedigen, zal het Syrische volk zijn lijdensweg verder gaan. Toch zal het zal stand houden, met de hulp van landen en organisaties die de waarheid en het internationaal recht wel respecteren. Het Syrische volk zelf weet ondertussen heel goed wie zijn moordenaars en wie zijn beschermers zijn. Leugens kunnen wel de westerse openbare opinie veranderen, maar niet de werkelijkheid zelf. Op verschillende plaatsen in heel het land zie je nu op auto’s, vlaggen en gebouwen, de twee foto’s van de Syrische en Russische president!
Onze gemeenschap gaat verder om buiten alle zwoele politieke manipulatie om de bevolking van Aleppo daadwerkelijk te helpen. Zie de eerste eenvoudige verslagen. En we hopen dat dit maar een begin is. Onze “defensiespecialisten” kunnen hun meest vuile journalistiek goed maken door mee te helpen, waarvoor dan onze oprechte dank. We wachten hoopvol hun steun af.
(http://www.maryakub.net/2016/08/20/emergency-aid-to-aleppo/
http://www.maryakub.net/2016/08/20/monastere-vient-en-aide-aux-alepins/ met een korte video van onze Spaanse zuster)
Petitie
Graag willen we volgende petitie aanbevelen. Aartsbisschop A-J Léonard heeft deze broederschap met zijn 27 leden opgericht en zijn opvolger Mgr. J. De Kesel heeft haar prompt weer ontbonden. Een vraag om de ontbinding ongedaan te maken vanwege vele gelovigen kan onze kerkelijke hierarchie helpen zich meer te laten leiden door het welzijn van de kerkgemeenschap dan door persoonlijke naijver of het huidige “kerkelijk correcte” denken. Deze actie kan tevens de gelovigen meer bewust maken van hun eigen verantwoordelijkheid en hun eigen mogelijkheden om zorg te dragen voor meer goed gevormde priesters in ons land.

1.7 miljoen Belgen leven in armoede .

Bijna 1 op 5 van onze jongeren groeit op in armoede.

Paus Franciscus:

'Nieuwe vormen van slavernij zoals mensen-en orgaanhandel, dwangarbeid, en prostitutie zijn echte misdaden tegen de menselijkheid.'

XI/33
Vrijdag 19 augustus 2016

Werken voor humanitaire hulp

Vrijdag avond keerden moeder Agnes-Mariam, de drie zusters en onze frater samen met de chauffeur uiteindelijk uit Aleppo terug, gezond en wel. We hebben ondertussen extra gebeden want zij waren bij hun terugkeer werkelijk in gevaar. Twee dagen aan het front leven samen met vluchtelingen en soldaten was voor hen een diep ingrijpende ervaring. De zusters vertelden dat het ongeveer dezelfde sfeer was als die welke wij hier in de meest dramatische belegering hebben meegemaakt (november 2013). Voor ons bleef het beperkt tot enkele weken. Er was enerzijds de onzekerheid dat ieder ogenblik het laatste kan zijn. Anderzijds beleefden we toen een unieke sfeer van broederlijk samenleven met vluchtelingen waarbij ieder bekommerd was om de zwaksten, de kinderen, (een pasgeboren baby) en zij die het meest kwetsbaar zijn. In Aleppo is daarbij de nood nog schrijnender. Ze zagen soldaten die alleen maar droog brood aten, die geen matras hadden om te slapen. Ergens zat een soldaat zelf de kogel uit zijn been te halen in afwachting dat hij geholpen kon worden. Voor heel de streek is er hier maar één soort dispensarium met onze hospitainer of mobiel hospitaal. Op onze oproep van vorige week voor chirurgen is gelukkig al onmiddellijk gereageerd. En dan weten dat er duizenden rebellen binnen stromen uit zowat heel de wereld met de beste Amerikaanse uitrusting, de beste wapens, communicatie, overvloed aan eten, dik betaald met de verzekering van de beste verzorging. Zij hebben ook toestellen om doorheen de dikste mist hun onschuldige slachtoffers dodelijk te treffen. En ze worden in onze media voortdurend bejubeld. Inderdaad, in deze strijd openbaart zich op tragische wijze de dodelijke huichelarij van het westen... in dienst van de zionistische droom van een aards, onbijbels messianisme van een zuivere joodse staat. Onze zusters brachten ook opgewekt nieuws uit het vluchtelingenkamp, waar vele kinderen min of meer onbezorgd leven in de meest eenvoudige omstandigheden. We zagen foto’s van lachende, spelende en zingende kinderen. En de communicatie met de eenvoudigen en armen is direct en hartelijk. Ook zagen ze een indrukwekkende karavaan van het Russische leger. Bij hun terugkeer zijn ze nog even langs de kerk en het centrum van Homs gereden, waar de vermoorde Nederlandse pater jezuiet Frans Van der Lugt geleefd heeft. Als aandenken kregen ze de stola die de pater veel gebruikte. Wij zullen die nu als kostbare herinnering bewaren en gebruiken. (Over deze hulpverlening zal morgen een uitgebreid foto-verslag op onze website komen: www.maryakub.net).
Zaterdag arriveerde weer een container, ditmaal uit Frankrijk vanwege “Les Scouts de Cluses”, waar de zusters van Harissa (Libanon) tijdens de Libanese oorlog zo intens mee hebben samengewerkt. Deze “scouts” blijven ook nu erg hulpvaardig. Naast kleding, rolstoelen en medisch materiaal was het vooral voeding: alle soorten confituur, musli, babyvoeding, voedzame koeken en granen, chocolade... Een hele groep vrijwilligers stond klaar om de container mee te ledigen. Soms droegen enkele sterke mannen een heel pallet ineens binnen. Tussendoor werd voor wat frisdrank gezorgd en een pak chocolade werd uitgedeeld want de Schrift zegt dat ge een dorsende os niet moogt muilbanden. Daarna begon voor de gemeenschap het eigenlijke werk rond de vraag: hoe kunnen we als religieuze gemeenschap onze eigenheid bewaren en tegelijk ons inzetten om vanuit de verschillende centra van hulpverlening zo efficient mogelijk te werken? Er is overal iemand nodig die het overzicht houdt. De vervaldatum van ieder product moet ook in acht genomen worden. Er moet vlotte communicatie zijn tussen ons en alle centra (o.a. Tartous waar ook wekelijks een tweetal containers toekomen). Alles moet nauwkeurig gecontroleerd worden. Inmiddels is al een rapport gemaakt want de volgende dag had moeder Agnes-Mariam een ontmoeting met UNO vertegenwoordigers om de hulpverlening massaal en efficiënt te organiseren. We zijn opgenomen onder de grootste internationale organisaties maar blijven onszelf en verschillen van de anderen doordat we uitsluitend met onbetaalde krachten werken en vanuit onze eigen christelijke inspiratie. We zullen nu in staat zijn om tienduizenden families in Aleppo van voedsel te voorzien, dank zij de bijdragen van vele edelmoedige weldoeners en de samenwerking met internationale organisaties.
In de aanloop naar het hoogfeest van Maria Tenhemelopneming hebben we nog de mooie, populaire byzantijnse liturgie van de paraclysis en de acathist gezongen. We hebben alle reden om Maria te danken en te blijven vragen voor de bescherming en bevrijding van Aleppo en heel Syrië. En maandag 15 augustus vierden we als een heel bijzondere hoogdag met het lange morgengebed, een uitgebreide en feestelijke byzantijnse eucharistie waarbij onze Frans-Brusselse frater al meteen als (bijna volleerde) byzantijnse diaken meedeed in schitterende gewaden. Na de eucharistie zongen we de heel lange dienst van het “ontslapen van Maria”. In de late namiddag gaf moeder Agnes-Mariam een uitgebreide beschouwing over het eerste deel van Ezechiël 16, dat heel de geschiedenis van het uitverkoren volk toelicht en eigenlijk de geschiedenis van ieder van ons is. Bovendien is het een goede handleiding voor een praktische “mystagogie” of inleiding in de mysteries van Christus. Ze verbond dit met de praktische inzichten en aanwijzingen van St. Jan van het Kruis. Daarna baden we samen in de kerk het rozenhoedje met de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria en een akte van eerherstel. Het eenvoudige en gezellige avondmaal bracht ons al naar het einde van de dag. Toch hebben daarna nog enkele zusters en fraters gewerkt tot vier uur in de morgen om een vracht klaar te maken met goed medisch materiaal en prima voeding. De volgende morgen wordt een grote vrachtwagen afgeladen vol geladen. We hebben een blij en dankbaar gevoel wanneer de vrachtwagen op de middag vetrekt.
Woensdagmorgen zijn we allen vroeg uit de veren, vieren de eucharistie en vertrekken met veertien naar Tartous. Twee zusters blijven thuis om met moederlijke zorg te waken over het huis, de kippen en de bijen. We rijden naar het noorden, naar Homs en dan linksaf naar de zee. Er zijn verschillende controleposten maar wanneer de soldaten zien dat we van Mar Yakub zijn, laten ze ons met een milde glimlach door. Om de zegen te vragen over deze dag bidden we onderweg het rozenhoedje. Na twee uur rijden stoppen we aan een kraampje langs de weg. Een echtpaar bakt kleine platte broodjes met wat kaas of tomaat er op. Hier nemen we ons ontbijt, samen met een frisdrank. Daarna bereiken we spoedig Tartous met zijn vele serres. Alles is hier groen en de granaatappels blijken al bijna rijp te zijn. We komen uiteindelijk toe in het huis van abouna Nader, die tot onze gemeenschap behoort. Hier leven drie gezinnen in een groot huis, een villa. Zij zijn verantwoordelijk voor de hulpverlening van hieruit. Vermits de meeste containers hier toe komen is het werk er bijna onoverzichtelijk.Twee zusters zijn al drie weken komen helpen en nu zijn zij het die de inventaris zullen maken. Er is een enorme tent als opslagplaats en er staan nog een achttal containers achter. De meeste voedingswaren zijn al uitgedeeld maar nu blijven vooral medisch materiaal en kleding over. Een aantal dozen wordt buiten gesleept voor de volgende vrachtwagen. Wie honger heeft kan voldoende druiven en vijgen vinden. En in de namiddag volgt dan de verrassing. De vrouw van abouna Nader wil ons naar de zee brengen. Niemand heeft zwemgerief voorzien maar we trekken onze plan. Tartous en Latakia zijn uiteindelijk de twee belangrijkste kustplaatsen van Syrië dat 180 km kust heeft aan de Middellandse Zee. We gunnen de zusters hun plekje en de broeders trekken verder om hun eigen strand uit te kiezen. Achteraf zorgt de brandende zon wel dat alles vlug weer droog is. De voorbije jaren hebben we al dikwijls uitgeroepen: als de oorlog voorbij is, gaan we met allen naar de zee. Zou dit de voorsmaak zijn van het einde van de oorlog? Op de terugweg rijden we nog langs een huis dat de familie Nader op een bergrug voor zich aan het bouwen is. Er staat een groot kruis op en lijkt wel een kerk. Het is tegelijk bedoeld als centrum voor evangelisatie en plaats voor gebedssamenkomsten. Terwijl we terugkeren naar het grote huis wacht ons een goede maaltijd: rijst, aardappelen en kip. Inmiddels is ook moeder Agnes-Mariam toegekomen om zelf even te kijken wat er aan hulpgoederen allemaal is en waar ze best verdeeld kunnen worden. Het wordt stilaan donker en frisser. De volle maan schijnt en verdwijnt. Ze verschuilt zich achter dikke wolken om dan weer te voorschijn te komen. Voldaan komen we thuis en genieten samen nog van een avondmaal. En zo beleefden we tegen het einde van dit groot verlof onverwachts nog een heerlijke vakantiedag aan de zoute Middellandse Zee van Tartous, tot eer van God, de Schepper van zee en land en tot ons aller vreugde.
Aleppo, waar grootmachten hun strijd leveren
In Syrië tracht heel de wereld zich te verenigen in de strijd tegen Daesh of IS, om deze gruwelijke terreur uit te roeien. Zo wordt het ons door de media althans voorgehouden. In werkelijkheid is de strijd tegen IS voor sommige grootmachten slechts een voorwendsel om hun eigen belangen te dienen. Voor Turkije blijft Aleppo de poort naar een neo-Ottomaans (Turks-Mongools) Rijk om zijn invloed in het Midden-Oosten te verstevigen. Turkije heeft aangekondigd zijn goede relaties met Syrië te willen herstellen en de soevereiniteit van Syrië te erkennen. Het is echter lang niet duidelijk wat dit in de werkelijkheid betekent. Turkije blijft de moslimbroeders steunen. In hoeverre zal Turkije de jihadisten aan de grens met de Golan, in Oost-Aleppo, in Raqqa en Mossoul blijven steunen? Wordt het plan van een onafhankelijk Koerdistan in N-Syrië en de verdrijving of uitroeiing van de oorspronkelijke Arabische en christelijke bevolking werkelijk opgegeven? Een andere hoofdrolspeler is Saoedi-Arabië. Om Aleppo toch maar te doen vallen hebben ze dertigduizend strijders gestuurd. Bovendien hebben ze nu imam Abdullah Mukaisini opgevoerd, die plechtig verklaart dat iedere strijder die zijn leven geeft voor de verovering van Aleppo na zijn dood 72 maagden ter beschikking krijgt! (Waar blijven de Saoedi’s die voorraad toch halen?) Verder is er Qatar, de voornaamste steun van Al Nusra, dat nu een verbond wil sluiten met de Amerikaanse “gematigde rebellen”. Iedereen weet ondertussen dat er geen gematigde rebellen bestaan en dat ze allen op een of andere wijze de sharia willen invoeren. De VS willen Aleppo tot hoofdstad maken van hun “gematigde rebellen” zodat Syrië tenminste al in twee stukken verdeeld is en zij over het voornaamste deel kunnen beschikken.
Inmiddels is de recente doorbraak van de rebellen weer ongedaan gemaakt door het Syrische leger, de Hezbollah en de Russische luchtmacht (met 2000 gedode rebellen op enkele dagen tijd!). Bovendien is Iran nu ook met manschappen actief. Het is de enige coalitie die ondubbelzinnig en effectief IS bestrijdt. Rusland blijft streven naar een politiek en diplomatiek akkoord met de VS, maar is het gebruik van de dubbele maatstaf en het misbruik van “de rechten van de mens” om landen militair binnen te vallen wel meer dan beu. Rusdand wil niet de ene wereldheerser worden maar weigert ook een wereld te aanvaarden onder één (VS) wereldheerschappij. Het streeft naar strategische onafhankelijkheid, vrijheid van handelen en eerbied voor de nationale soevereiniteit. Het wil goede relaties met de VS en de EU maar aanvaardt geen sterke westerse inmenging in buurlanden die voor Rusland erg belangrijk zijn (Georgië, Armenië, Moldavië, Oekraïne...). Rusland is nu feitelijk wel de leider van de landen die vechten tegen een unipolaire wereldoverheersing en heeft zijn economische banden versterkt met China, India, Japan, Turkije.
Indien H. Clinton president wordt, mogen we verwachten dat er in Aleppo nog veel bloed zal vloeien en veel verwoest worden. Indien Trump president wordt is een samenwerking met andere grootmachten mogelijk om de oorlog te beëindigen. We mogen verwachten dat de oorlog tegen Syrië eens zal eindigen en dat het land zijn soevereiniteit en integriteit kan bewaren. Daarvoor is de coalitie van Syrië-Hezbollah-Rusland-Iran uiteindelijk sterk genoeg. Op dit ogenblik zijn de Russen en het Syrische leger de terroristen werkelijk aan het terroriseren. Toch kan het nog jaren duren vooraleer de 100.000 jihadisten die hier nu vechten tegen het leger, tegen het volk, tegen de regering en tegen de president, allemaal weer naar ‘huis’ zijn.

Wat onze media je niet vertellen

De meeste berichten over Syrië in onze pers zijn afkomstig van het Syrisch observatorium voor de rechten van de mens, dat zich voorstelt als een groep binnen en buiten het land dat informatie vertstrekt over de schendingen van de rechten van de mens in Syrië. Hun berichten worden overgenomen door AFP, AP, Reuters en dus door de hele westerse mediawereld. De standpunten van zowel de UNO als van de EU steunen op deze berichtgeving. En zo vinden de Vlamingen en miljoenen anderen die dagelijks hun krant lezen en het tv-nieuws volgen dat je goed ingelicht zijn over hetgeen er in Syrië allemaal gebeurt. En toch is niets minder waar.
Het Syrisch observatorium voor de rechten van de mens werd goed op tijd opgericht, nl. al in 2006 en gefinancierd door Qatar. Vanaf 2013 kreeg het zelfs subsidies van de EU. Dit “observatorium” is het bedrijf van één man, Rami Abdel Rahman, die in feite Ossama Suleiman heet. Hij is een soenniet van de oppositie die in Coventry (Engeland) woont en die sinds 2000 niet meer in Syrië geweest is. Hij beslist over alle “schendingen” van de mensenrechten in Syrië, die de wereld worden ingestuurd en is in feite een propaganda-orgaan van de moslimbroeders, die al decennia lang ijveren voor de ontwrichting van Syrië. In het begin van de jaren ’80 pleegden de moslimbroeders een reeks bloedige aanslagen met behulp van westerse geheime diensten. Na de onthoofding van 80 recruten, allemaal allawieten en een mislukte moordaanslag op de toenmalige president Hafez (hij schopte een bom terug naar afzender en een andere bom doodde zijn lijfwacht), was voor deze de maat vol en hij roeide heel het nest van de moslimbroeders uit (samen met de aanwezige westerse geheime diensten!)
Dit “observatorium” werd geforceerd voorgesteld als een onafhankelijk, betrouwbaar nieuwsagentschap, wat het helemaal niet is. Over de toestand in Aleppo vermeldt het, met de schijn van neutraliteit, dat burgers en ziekenhuizen gebombardeerd worden “naar verluidt door het Syrische leger of de Russische luchtmacht”. Het vermeldt dat de coalitie onder leiding van de VS weer een belangrijke kopstuk van de IS heeft uitgeschakeld. Als de rebellen door het leger omsingeld worden en in nood geraken, doet het observatorium een dringende oproep om “de rechten van de mens te respecteren” en “humanitaire hulp” te voorzien. De ontwrichting van het land door de rebellen, die door het westen worden gesteund, wordt voorgesteld als de door het volk verlangde bevrijding, die vooral door de Russen en het leger van het “Syrische regime” wordt verhinderd. En de grote internationale organisaties nemen dit graag over. Kortom, wat het Syrische observatorium voor de rechten van de mens aan berichten geeft is zo ongeveer het negatief van een foto: wat wit lijkt, is in feite zwart en het zwarte is in feite wit. Vooral wanneer de bevrijding van Aleppo steeds meer in zicht komt, wordt het westen hysterisch en begint iedereen te beschuldigen die aan de werkelijke bevrijding meewerkt. Margot Kidder drukte het ongezouten zo uit, richting Amerika: “Gij doodt en doodt en doodt en gij blijft nog fier op uzelf!” (Margot Kidder, L’ennemi commun des peuples. Mes chers compatriotes américains nous sommes fous, mondialisation.ca, 8 augustus 2016).

Professor Damiaan Denys, psychiater, filosoof, acteur:

'Angst komt het best tot bloei in maatschappijen die geefinieerd worden door individualisme, globalisering, een overdreven hang naar technologie en pragmatische controledrift. Toevallig de blauwdruk van onze westerse samenleving.'

'We zijn bang omdat we het gevoel hebben er alleen voor te staan. We hebben het juk van de Kerk en de familie afgegooid, maar ons niet gerealiseerd dat met die vrijheid ook verantwoordelijkheid komt. Als het misgaat, zoeken we weer het collectief. We vinden het geweldig onze emoties collectief te uiten. Voor twee dagen. Daarna vallen we terug op onze iPad.'

In De Standaard van 20 augustus verscheen een confronterend getuigenis van een jonge verpleegster in een privé-rusthuis. Zij vermeldt schokkende voorbeelden van gebrek aan medische en hygiënische zorg voor de bejaarden. Zij worden grotendeels aan hun lot overgelaten.

De oorzaak van de wantoestanden, vooral in de privé-rusthuizen, wordt vaak gelegd bij de 'centen'. De overheid trekt niet genoeg geld uit voor de sector en de privé-instellingen willen zoveel mogelijk winst maken en persen de bejaarden ongenadig uit. De gemiddelde maandprijs in een RVT stijgt snel naar 1800 euro, terwijl het gemiddelde pensioen 1200 euro bedraagt. En dan is het hoogtepunt van de vergrijzingsgolf nog niet eens bereikt. Tegen 2050 zou het aantal 80-plussers in Vlaanderen verdubbelen tot 760.000. Om die evolutie de baas te kunnen, zouden er tot 2025, 1400 rusthuisbedden per jaar moeten bijkomen.

Iedereen ziet de onmogelijkheid daarvan in. We staan dus voor een steeds sterker wordende verwaarlozing van 'onze' ouders en grootouders en van ... onszelf. Tenzij we erin slagen een fundamentele ommekeer te maken in onze relatie met de oudere generaties.  

Want de problematiek in de bejaardenzorg is niet alleen en niet in de eerste plaats een financieel probleem. Zij stelt ook scherp ons huidig, op winst gerichte, westers waardekader in vraag. In dat systeem wordt alles en iedereen herleid tot productieve en economische (on)waarde. Als hulpbehoevende mensen financieel niet langer interessant zijn en dus niet meer geëxploiteerd kunnen worden, zijn zij quantité négligable en worden zij verwaarloosd en gedumpt door de instellingen waartoe ze hun toevlucht moeten zoeken.

'Moeten', omdat hun naasten, de zorg voor hen niet kunnen of willen opnemen, precies omdat ons 'waardekader' dat onmogelijk maakt of afkeurt. Het is wel bijzonder wrang en hypocriet dat 'wij' zo hoog opgeven over onze 'waarden', eisen dat bv. migranten zich conformeren aan die 'waarden' -men noemt dat dan 'integratie'- , en falen in de beleving van wellicht de belangrijkste ethische waarde: de zorg voor de naasten, terwijl in vele migrantenculturen die zorg prioritair is.

Ofwel wordt het nu al invretende conflict tussen de generaties sterker en sterker en neemt de verwaarlozing van de bejaarden onmenselijke vormen aan, ofwel dwingen de jongere generaties zichzelf ertoe een veel groter deel van de zorg voor hun hulpbehoevende naasten op zich te nemen. Een beleid dat echt bekommerd is om een menswaardige samenleving, moet daarbij voor de nodige faciliteiten zorgen.