Aan de 1 meiviering als viering van de arbeidersbeweging ligt de invoering van de achturige werkdag ten grondslag. De eis om slechts acht uur per dag te werken werd in de 15e en 16e eeuw veelvuldig onder de Engelse ambachtslieden gehoord.

Bij het eerste congres van de Tweede Internationale in 1889 werd besloten om op 1 mei 1890 een internationale strijddag voor de achturige werkdag te organiseren. Dit plan was bedacht door de Amerikaanse vakbond American Federation of Labour (AFL). De vakbond AFL organiseerde eerder op 1 mei een nationale actiedag, waarbij een sector staakte terwijl andere sectoren de stakingskasaanvulden om de stakers door te betalen tijdens de staking.^[1]

Op 1 mei 1890 werd de eerste internationale Dag van de Arbeid gevierd met grote demonstraties voor de achturige werkdag in verschillende landen, zoals in Frankrijk, Oostenrijk-Hongarije, Italië, Spanje, België, Nederland, Denemarken, Noorwegen, Zweden en de Verenigde Staten. 

(Wikipedia)

'Onverbeterlijke wereldverbeteraars zijn gevaarlijk', schrijft professor Dirk Verhofstadt in DS van 18 april.

Ondergangsdenken of een heilsleer, voor Dirk Verhofstadt zijn ze in hetzelfde bedje ziek. 

Maar professor Verhofstadt blijkt in hetzelfde bedje ziek te zijn als de 'onverbeterlijke wereldverbeteraars' van links of rechts. Ook hij manifesteert zich als een onverbeterlijke en dus 'gevaarlijke' wereldverbeteraar, maar dan wel van liberalen huize.

Dat fundamentalistische geloof in de juistheid van de (neo)liberale ideologie, leidt bij hem tot een bewustzijnsvernauwing waardoor hij alleen maar positieve ontwikkelingen ziet, dankzij het , 'zijn' liberalisme natuurlijk, en die hem blind maakt voor de destructieve effecten van zijn heilbrengende liberalisme op mens en milieu.

De tekst van de Belgische bisschoppen in verband met de komende verkiezingen, is een erg rijke en waardevolle inhoud.

De bisschoppen pleiten voor het wegwerken van de sociale ongelijkheid en de armoede . Zij stellen dat een sociaal gecorrigeerde markteconomie in dienst moet staan van de (meest kwetsbare) mens. Respect voor het menselijke leven is essentieel en daarom zijn ook solidariteit en nabijheid fundamenteel.

De aarde is niet ons eigendom, ze is ons gemeenschappelijke huis. De klimaatverandering legt ons op de rangorde van onze behoeften te herbekijken en te streven naar materiële onthechting.

De wetenschap moet ethische grenzen erkennen en het onderwijs mag niet in functie staan van consumptiedoeleinden.

De bisschoppen stellen dat terugplooien op jezelf, je afsluiten van vreemdelingen en geen rekening houden met de toekomst van mensen in de arme landen, doodlopende wegen zijn.

Zij pleiten overduidelijk voor de uitbouw van de Europese gedachte en voor een politiek engagement dat het algemeen belang dient.

Christenen mogen niet aan de kant blijven staan. Zij hebben als kiezer of als kandidaat een belangrijke rol te spelen.

In zijn 'Waalse Kroniek' in DS van 25 april, stelt de Franstalige cartoonist Pierre Kroll de vraag, toch wel met ironische ondertoon, waarom een Duitstalige geen Belgische premier zou kunnen worden.

Natuurlijk kan een Duitstalige uit de Duitstalige regio premier van België worden. Als hij of zij de realiteit van de Belgische staatsstructuur accepteert en niet ondermijnt, mag dat binnen ons democratische systeem geen probleem zijn.

Een politicus evenwel die separatist is, die behoort tot een partij waarvan volgens haar statuten de kern en het hoofddoel van haar politiek program en beleid , de opheffing van België en de stichting van een Vlaamse republiek zijn, kan bezwaarlijk een geloofwaardige premier van België genoemd worden.

De commentaar van de vroegere minister-president van de Duitstalige regio, Lambertz, die Kroll aanhaalt, is erg to the point.

Op de vraag wat hij dacht over Jan Jambon als premier van België, antwoordde Lambertz met de nodige ironie dat Jambon zich dan toch wel zou blootstellen aan gewetensconflicten en mogelijk acute aanvallen van schizofrenie.

Inderdaad . En als Jambon niet zou blootstaan aan 'gewetensconflicten' en 'aanvallen van schizofrenie', dan levert hij het bewijs dat hij en zijn partij de leidende rol in België willen spelen om als een vijfde colonne, een paard van Troje, noem maar op, het land van binnenuit te ontmantelen en naar de verdommenis te helpen.

Emmanuel Van Lierde, hoofdredacteur van Tertio:

'Het is van belang eigentijdse dogma's zoals de doorgeschoten autonomiegedachte, de eenzijdige rationaliteit of de dominante marktlogica te doorprikken. 

Christenen moeten in publieke debatten hun kritisch-profetische stem laten klinken. Daarom zijn ze niet tegen hun cultuur, ze leven midden in de wereld. Het is juist omdat gelovigen zich willen engageren voor een betere wereld, dat ze er zich soms ook van durven te distantiëren als ze vinden dat het de verkeerde kant uitgaat. 

Juist daarom bericht Tertio niet alleen over kerkelijke kwesties, maar bovenal over het geheel van de samenleving, over politiek, economie, onderwijs, cultuur en ethiek. Geloven is immers geen privézaak, het raakt aan alle facetten van het leven. Geen onderwerp te bedenken waarover christenen zouden moeten zwijgen. Als 'expert in humaniteit' heeft het christendom juist een boodschap voor de wereld, stelde paus Paulus VI. Soms tegendraads, dat wel, maar daarom moet je de dialoogpartner nog niet negeren of buiten spel zetten. We hebben iets te zeggen. Veel zelfs.'

In het 1000ste nummer van Tertio, stelt Hans Geybels dat de christenen mediaruimte moeten opeisen, om levende getuigen van Pasen te zijn. 

Een fragment:

'Christenen zijn het aan zichzelf verplicht aanwezig te zijn in de debatten die onze samenleving raken. Ze zijn geroepen om de Blijde Boodschap te verspreiden. Dat wordt hoe langer hoe meer een noodzaak omdat onze tijd steeds meer verzandt in het neoliberalisme, getypeerd door allerhande fenomenen die haaks staan op onze spiritualiteit, zoals meritocratie, abslolute zelfbeschikking, competitie en dies meer. Meer dan ooit wordt het christendom het belangrijkste alternatief. Meer dan ooit is het de enige echte criticaster van onze door de economie geleide maatschappij. Alles mag in twijfel getrokken worden en zelfs op zijn kop gezet, behalve de economische ratio en zelfbeschikking. 

Het is belangrijk als christenen aanwezig te zijn in de algemene media om de doodeenvoudige reden dat die door iedereen worden gevolgd. Christenen hebben de opdracht de tekenen des tijds te lezen en midden in de wereld als gist en zout aanwezig te zijn. Het is een opdracht waaraan paus Franciscus wekelijks herinnert'.

Pater Benny Berrens, norbertijn van de Abdij van Postel, in Molenijzer:

'Waar Gods liefde heerst, daar is kleur en bloei en kan ieder tot ontplooiing komen. Een gelovige ondersteunt en bemoedigt anderen. Hij wil ieder tot bloei brengen. Waar Gods liefde heerst, kan men het anderszijn verdragen. Een gelovige verdraagt en bemint wie niet-gelovig is, én hij waardeert het unieke in iedere medegelovige. Waar Gods liefde heerst, is er harmonie en vrede. Een gelovige bewaakt de woorden die over zijn lippen komen. Hij spaart de kritiek op anderen. Hij houdt bittere commentaar voorzich. Hij zwijgt liever dan zich over te geven aan wat paus Franciscus 'het gif van roddel en kwaadsprekerij' noemt. Waar Gods liefde heerst, vindt men goedheid en barmhartigheid. Een gelovige helpt met vriendelijkheid. Hij bidt voor wie hem kwaad doet en verdraagt in stilte die hem slecht gezind is.'

1. In een rapport over het milieubeleid van de lidstaten tikt Europa België fors op de vingers wanneer het gaat over de salariswagens. “Ondanks reeds genomen maatregelen om de belastinggrondslag voor bedrijfswagens verder af te stemmen op de CO2-uitstoot, wordt het privégebruik van deze voertuigen nog altijd sterk gesubsidieerd. Uitgaande van nationale belastingstelsels en verschillende vergelijkende schattingen vertegenwoordigt de gunstige fiscale behandeling bijna 3,75 miljard euro aan gederfde inkomsten.” De Commissie heeft het in de studie over 2 miljard euro aan gemiste inkomstenbelasting en 1,75 miljard euro aan socialezekerheidsinkomsten. De Commissie verwijst ook opnieuw naar de OESO, die “in haar economische vooruitzichten erop heeft gewezen dat dit zwakke punt verdere vooruitgang in de aanpak van congestie, luchtvervuiling en de uitstoot van broeikasgassen belemmert”.

   Naast een som aan gemiste inkomsten, heeft het systeem van salariswagens ook een hoge maatschappelijke kost. Die bedroeg volgens het Planbureau in 2016 905 miljoen euro per jaar, 0,23 procent van het bbp of 2.300 euro per salariswagen. Maatschappelijke kosten zijn bijvoorbeeld economisch verliesdoor een overmatig bezit van de wagen, bijkomende milieu- en externe congestiekosten die veroorzaakt worden door een overmatig gebruik van de wagen, vooral in de spits. Volgens het Planbureau rijdt een salariswagen jaarlijks 6.000 kilometer meer dan particuliere auto’s, de FOD Mobiliteit rekende zelfs uit dat een salariswagen jaarlijks gemiddeld 28.937 kilometer afmaalt, bijna het dubbel van het gemiddelde van alle ingeschreven personenwagens (14.999 kilometer). “Dat maakt dat salariswagens, die 7,8 procent uitmaken van de personenwagens, 15,7 procent van de gereden kilometers voor hun rekening nemen.”

Ondanks zijn hoge leeftijd, is de vorige paus Benedictus XVi, intellectueel nog actief. in een recent gepubliceerd uitgebreid essay schrijft hij:

“Een wereld zonder God kan alleen maar een zinloze wereld zijn, waarin de normen van goed of kwaad niet langer bestaan, en enkel de wet van de sterkst overblijft. Macht is dan het enige principe. Waarheid is van geen belang, eigenlijk bestaat ze niet.'

Van 10 tot en met 14 juni 2019 vindt er op het gastenkwartier van de abdij van Postel een retraite plaats die openstaat voor iedereen met als thema "Wees blij en juich! Heiligen voor morgen." 

E.P. Benny Berrens, Norbertijn van de abdij van Postel, zal deze retraite begeleiden.

De eerste conferentie van de retraite is op maandag 10 juni om 10u30. Toekomen kan vanaf 9u30. Het einde van de retraite is voorzien vrijdag 14 juni na het middagmaal omstreeks 14u00.

Dagelijks sluiten we aan bij het getijdengebed en de H. Mis van de abdijgemeenschap van Postel. Er is mogelijkheid tot aanbidding van het Allerheiligste Sacrament.

Tijdens de retraite is er ook gelegenheid om het sacrament van de biecht te ontvangen.

Meer informatie vindt u in de folder in bijlage.

‘Dat verschilt per persoon, denk ik. Ik benadruk vaak de economische impact van klimaatverandering, omdat daarin veel aspecten samenkomen. Als we onze koers niet verleggen, zal de wereld aan het eind van deze eeuw 4 tot 4,3 graden warmer zijn dan voor de industriële revolutie. De mondiale economie zal dan 20 tot 30 procent kleiner zijn dan bij gelijkblijvende temperatuur. Dat is twee keer meer dan de Grote Depressie, met het verschil dat dit effect niet tijdelijk, maar permanent is. Er is dan 600 biljoen dollar aan schade geleden, dat is twee keer zoveel als alle rijkdom die de wereld nu kent. Dit soort cijfers vertelt niet het hele verhaal. Zo zullen ook bij 2 graden opwarming grote gebieden rond de evenaar zo goed als geen economische groei kennen, terwijl de bevolking daar fors toeneemt.’

‘Elke halve graad temperatuurstijging leidt tot 10 tot 20 procent meer geweld, dus met 4 graden eind van de eeuw hebben we twee keer zoveel oorlog’

‘Geld is abstract, andere gevolgen zijn schokkender en beangstigender. Veel grote steden in Azië en het Midden-Oosten worden zo heet dat ze in 2050 praktisch onleefbaar zijn. Sommige van die steden hebben 10 tot 15 miljoen inwoners. In Calcutta, dat nu 4,5 miljoen inwoners heeft, kun je dan niet buiten werken zonder een zonnesteek op te lopen. Mekka wordt zo heet dat de hadj, de jaarlijkse pelgrimstocht, onmogelijk wordt. Ongekende migratiestromen zijn onvermijdelijk. De VN verwachten 200 miljoen klimaatvluchtelingen in 2050, misschien wel een miljard. Wat dat allemaal voor de planeet als geheel betekent, is een open vraag. Maar dit zijn de beste wetenschappelijk gefundeerde voorspellingen en die kun je niet negeren.’

Professor Van Den Branden, hoogleraar en leraren­opleider aan de Faculteit Letteren (KU Leuven), formuleert in DS van 4 april, enkele voorstellen om het niveau van ‘begrijpend lezen’ op te krikken. Als Vlaanderen écht een regio met een leescultuur wil zijn, dan moet het een structureel beleid uitwerken, aldus de hoogleraar.

 Tegen de voorstellen van de heer Van Den Branden is weinig in te brengen. Gelijk heeft hij ook wanneer hij schrijft: 'Wat politici ook beweren, zij weten niet waarom leerlingen slechter scoren in begrijpend lezen'. En sommige politici hebben de voorbije dagen nogal wat beweerd.

In het bijzonder de voorzitter van de grootste politieke partij wierp zich op als de 'weter': het is de schuld van de 'anderen', in dit geval van de koepel van het Katholiek Onderwijs, en in het bijzonder van de grote baas Lieven Boeve.

DE vraag is natuurlijk of de waardevolle voorstellen van de heer Van den Branden echt kans maken om gerealiseerd te worden. Daarin speelt niet direct (politieke) onwil of (didactische) onkunde mee, denk ik. De grootste hindernis zit in de grondig gewijzigde maatschappelijke en culturele context. De lees-en schrijfcultuur die in ons onderwijs en in het culturele leven overheerste, is vanaf de jaren '60, '70, geleidelijk vervangen (overvleugeld) door een beeld- en sms-cultuur. Het zal verduiveld moeilijk zijn om die evolutie te keren.

Tegen die achtergrond, krijgt het optreden van sommige rechtse politici een ranzig en hypocriet randje. Is het inderdaad niet merkwaardig dat de aanvallen op de 'culturele elite' en de 'intellectuelen' enerzijds én de pleidooien voor onderwijs dat zich concentreert op kennisoverdracht anderzijds, vaak uit dezelfde politieke hoek komen? En wat te denken over degenen die in de media en voor hun politieke achterban de streektaal of het 'verkavelingsvlaams' promoten of het zelf gebruiken én nu jeremiëren over het belabberde niveau van het Nederlands en 'de anderen' daarvan de schuld geven?

Paus Franciscus tijdens persconferentie op terugreis van Marokko:

'De bevolking angstig maken is het wapen van de populisten. Maar angst is het begin van de dictatuur.'

Dat de KU Leuven haar Antwerpse studenten naar de Sint-Jacobsmarkt verhuist, valt niet in goede aarde bij UA-rector, Herman Van Goethem. De campus komt pal in het hart van zijn universiteit.

Niets is de universiteiten vreemd. Ook niet dat de ene unief vliegen afvangt van de andere. Als een Leuvense vestiging of verhuis binnen Antwerpen tot de wettelijke mogelijkheden behoort, waarom zou de KU-Leuven als ze dat vanuit haar positie verantwoord acht, nalaten te doen? Van Goethem wordt toch ook niet verhinderd de UA naar Leuven te exporteren.

De universiteiten zijn nu eenmaal, machtige bedrijven geworden, die, zoals andere bedrijven, op een niet altijd fraaie manier , reclame maken en de keiharde concurrentiestrijd aangaan met 'collega's'. Vanuit die realiteit komt de verontwaardigde brief van de Antwerpse rector nogal kinderachtig over. Sla terug meneer Van Goethem! Zorg voor serieuze Antwerpse universitaire aanwezigheid in Leuven.

Ik volg de rector wel in zijn suggesties omtrent 'geconcentreerde universiteit' en 'universitaire vestigingsplaats'. Daar had hij al veel langer werk van kunnen maken. Nu jeremiëren, doet denken aan die andere Antwerpse Calimero.

Doe de stemtest en ontdek welk partij het nauwst bij u aansluit.

Elif Shafak, Turkse schrijfster, in De Standaard van 2 april:

'Er bestaat wel degelijk een nieuwe radicaal-rechtse intelligentsia, ze verleent legitimiteit aan reactionaire politici en aan het terugdraaien van progressieve hervormingen, ze vervormt systematisch feiten, herschrijft schaamteloos de geschiedenis en gebruikt haar woorden en sociale status om vijandigheid en verdeeldheid te zaaien. En ze doet dat allemaal onder een glanzend laagje vernis van intellectuele beschaving'.

De voorzitters van Open VLD en NVA vinden in een studie over het niveau van 'begrijpend lezen' in het basisonderwijs, veel munitie om de baas van het Katholiek Onderwijs, Lieven Boeve, aan te vallen.

Zijn deze machtsgeile politici echt bekommerd om de kwaliteit van ons onderwijs? Ik geloof er niks van. Hun reacties van de laatste dagen zijn erg doorzichtig. Zij willen de macht van het Katholiek Onderwijs ondermijnen en zij misbruiken de onderwijssituatie om zich politiek te profileren en er electorale munt uit te slaan.

Van dergelijke boeren geen eieren!

Vereenzaming wordt onderschat. Onderzoek van de Vlaamse overheid berekende dat zo’n 400.000 Vlamingen zich eerder geïsoleerd voelen. In het recente Nationaal Geluksonderzoek zegt bijna de helft van de ondervraagde Belgen zich ‘soms tot altijd alleen te ­voelen’. Specialisten zien het als een van de urgentste problemen van de westerse samenleving.

Zou de steeds sterker wordende evolutie naar een extreem individualisme niet een van de oorzaken kunnen zijn van het groeiende aantal vereenzaamde mensen? Velen accepteren geen zingevers van buitenaf meer maar zoeken die zin uitsluitend in zichzelf of zijn obsessioneel bezig met die dingen en activiteiten, waarvan ze denken dat ze hun ego en hun lichaam ten goede komen.Vaak wordt deze egocentrische houding voorgesteld als emancipatie, een bevrijding van religie, traditie.

Die zucht naar individualisme staat evenwel haaks op de voortdurende beïnvloeding en indoctrinatie door media, reclame, mode, consumptie. Zij kneden dag na dag de mens die zich laat voorstaan op zijn zgn. vrijheid en individualisme, die bestendig bezig is met zijn eigen body, zijn eigen plezier, zijn eigen geldgewin, tot een wezen dat perfect past in het heersende neoliberale, kapitalistische systeem van het moment.

Wat gebeurt er met degenen die dat niet willen of er zich niet goed bij voelen? Isolement? Vereenzaming?

De topman van het katholiek onderwijs, Lieven Boeve, maakt zich zorgen over de moeilijkheidsgraad van de nieuwe eindtermen. ‘Voor Nederlands bijvoorbeeld moeten 14-jarigen straks het onderscheid kennen tussen een wederkerig en een wederkerend voornaamwoord’, aldus Boeve. Bent u even slim als de leerlingen van het tweede middelbaar? Doe de test! 

Een warme oproep ook aan de zelfverklaarde onderwijsspecialisten van SPA, Caroline Gennez, en van NVA, Koen Daniëls, die zich bovendien al minister van Onderwijs waant, om deze taaltest te doen. Wedden dat ze met het schaamrood op de wangen zullen staan en Boeve gelijk zullen geven?

Volgens een opiniepeiling van onderzoeksbureau Burat is slechts 17% van de N-VA-stemmers, 12% van de Vld-stemmers en 7% van de CD&V-stemmers TEGEN een bindende klimaatwet. 

Het is boeiend en verhelderend de overeenkomsten eens na te gaan tussen de ideeën en concrete voorstellen omtrent identiteit, natie, geborgenheid , cultuur, kunst, gastvrijheid, politieke actie, van mensen als Baudet, zijn wat simpeler variant Wilders, Annemans, De Wever en zijn wat ruwere evenknieën Dedecker en Dewinter. Maar ook een columnist als Doornaert past goed in dat rijtje.

Degenen die andere opvattingen hebben dan zij , worden om de oren geslagen met 'oikofobie', een begrip dat gelanceerd werd door de Britse conservatieve filosoof Scruton, enkele jaren geleden in Nederland geïntroduceerd werd door de politieke wonderdandy Baudet en ondertussen ook al een plaats gekregen heeft in de columns van de rechts cultureel-elitaire Doornaert.

Zeer opmerkelijk bij al deze mensen, ook Amerikanen zoals Trump en Bannon horen erbij , is dat zij behoren tot de financiële en/of culturele hoger midden- of topklasse en tegelijk andere vertegenwoordigers van die toplagen aanvallen.

Baudets bombastisch getoeter over 'de mooiste beschaving die we ooit hebben gekend', die de 'anderen' (in zijn fanatieke, fundamentalistische opvatting zijn dat de 'linkse intellectuelen') , steekt wel schril af bij zijn meningen over de vrouwen. In een interview met Quotehoofdredacteur Sander Schimmelpenninck in april van 2017, orakelt hij: ‘Ik weet wel dat vrouwen over het algemeen minder excelleren in een heleboel beroepen en minder ambitie hebben. Vaak ook meer interesse hebben in gewoon meer familieachtige dingen enzo. Dat is gewoon zo. Het is normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn. Dan ontmoet ze een man die gewoon rechts is, en dan zegt ze: “Ja, die heeft ook wel gelijk.” In mijn ervaring.’

In zijn roman 'Voorwaardelijke liefde' uit 2014 illustreert Baudet zijn gedachtegang aan de hand van een vergelijking met een verkrachting:‘Vraag het ook maar eens aan een verkrachter. Even los van al het tegengestribbel en uiterlijk verzet: vrouwen reageren ontzettend op zulke nietsontziende mannelijkheid.’

Een roman is fictie maar in een uitzending van 'De Wereld Draait Door' blijkt dat Baudet ook buiten zijn pseudo-literaire bubbel dergelijke standpunten aanhoudt: ‘Als een vrouw “nee” zegt moet je niet denken “O, ze wil het niet”, dan moet je zeggen: “Schatje, we gaan nog even wat drinken.” Gewoon nog even aandringen.’

In een opiniestuk gaat hij nog een stapje verder: ‘[Vrouwen] willen helemaal niet […] dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.’

De vraag is nu: behoren dergelijke benadering en behandeling van vrouwen ook tot de kenmerken van de 'mooiste beschaving die we ooit hebben gekend'?

Barones Doornaert verkettert in bijna elke column 'de, een culturele elite'. Ook vandaag weer in De Standaard. Het is echt een obsessie geworden. Heel merkwaardig is dat. Want zij is ontegensprekelijk een vertegenwoordiger van 'de, een' culturele elite, en zij heeft zich in verleden en heden, herhaaldelijk gemanifesteerd en geprofileerd als cultureel elitair.

Het is natuurlijk ook mogelijk dat zij verschillende 'inhouden' en 'bijsluiters' van 'culturele elite', ontworpen heeft en die voor de dag haalt naargelang ze passen in haar maatschappelijk, politiek, cultureel kraam. Want dit is overduidelijk: barones Doornaert fulmineert tegen 'de culturele elite', wanneer exemplaren daarvan meningen verkondigen waarmee zij het niet eens is.

Gek is het wel, dat een vrouw die carrière gemaakt heeft in het culturele veld en wat graag vertoefde en vertoeft in elitaire milieus en salons, zo graag afgeeft op 'de, een' culturele elite.

Doet denken aan de rechts-populistische Thierry Baudet in Nederlander: zich presenteren als politieke buitenstaander en tegelijk naar de macht grijpen.

De manier waarop barones Doornaert ‘integratie’ gebruikt (misbruikt),  roept ook de vraag op naar de inhoud van het woord 'integratie'. Vaak is het een soort containerbegrip geworden, waaruit datgene wordt opgevist dat het best aansluit bij de eigen politieke, maatschappelijke, culturele, financiële (machts)positie. Terwijl voor de ene bevolkingsgroep 'integratie' een must is, geldt dat voor een andere helemaal niet.

 'Integratie' wordt klaarblijkelijk ook alleen maar gebruikt voor allochtonen, migranten. De 'integratie' en 'desintegratie' binnen de 'autochtone' bevolking, komt zelden of nooit in het vizier. En iedereen weet natuurlijk, ook barones Doornaert, dat er zelfs binnen de kleinste dorpsgemeenschap in Vlaanderen en elders, amper sprake is van echte integratie. De bevolking is opgedeeld in clubjes van gelijkgezinden. En die opdeling is gebaseerd op sociale, politieke , financiële, professionele en culturele status. Of denk je dat de villabewoners van bv. Brasschaat echt contact hebben met de 'gewone' Brasschatenaars?

Oud-journalist Walter Zinzen breekt een lans  voor de lijststem (De Standaard 20 maart).  We moeten kiezen voor de partij die ons het meeste bevalt, niet voor de persoon. Een voorkeurstem heeft te weinig invloed.

Met de oproep van Zinzen om in de eerste plaats een idee, een programma te steunen, ga ik volledig akkoord. Ook de particratie moet aan banden worden gelegd. Groot gelijk heeft hij in zijn hekeling van de gênante jacht op 'witte konijnen', die dan nog vaak 'BV's' blijken te zijn. Deze mensen worden misbruikt en laten zich misbruiken. Maar het is ook een uiting van misprijzen voor de kiezer. Kortom, het is een vorm van politieke prostitutie, die met overgave door sommige politieke partijen wordt beoefend.

Terecht spijkert Zinzen ook de mogelijkheid aan de schandpaal om een mandaat niet uit te oefenen maar uit eigen keuze of op bevel van de partij, een andere politieke post te bekleden. Nogmaals een verwerpelijke vorm van kiezersbedrog: de burgers als kiesvee.

Hoe die misstanden binnen ons kiessysteem, die Zinzen blootlegt, het best aangepakt worden, is natuurlijk de vraag en die is niet zomaar direct te beantwoorden. In dit artikel vind je alleszins een eerste mogelijke aanzet.

Filosoof Ignaas Devisch schrijft boeiende beschouwingen (DS 19 maart) over de 'vertwittering' van de taal waardoor de gelaagdheid van taal én de intellectuele en emotionele ruimte waarbinnen echte taal bestaat en zich ontwikkelt, worden ondermijnd.

Het gevaar bestaat inderdaad dat de 'sociale media' die existentiële kenmerken van taal als communicatiemiddel, als gedachtewisselingsmedium aantasten . Er ontstaat een proces van taalverbrokkeling, van zwart-witdenken, van taalverenging. De nuance wordt niet geduld. Het enerzijds-anderzijds wordt weggehoond. Gevoel voor het figuurlijke sterft af. Het letterlijke triomfeert. Niet te verwonderen dat mensen voor de rest van hun leven gereduceerd worden tot een halve zin, of zelfs tot één woord.

Taal als drager en expressie van gedachten en gevoelens, verschrompelt dan. Ze wordt een eenduidige kreet, een slogan, die op een agressieve manier het spreken overheersen en verdringen.

'Geen rijbewijs aan mijn lijf', schrijft ene Willem Bruyndoncx trots in De Standaard van 18 maart. En hij somt dan op hoe hij klaarspeelt zonder rijbewijs en eigen auto, te werken en te reizenL

Allemaal wel mooi wat Willem schrijft over zijn rijbewijsloze bestaan. Maar dat blijkt dan in zijn leven en werk toch nog altijd geen autoloze existentie te zijn.

Als het te moeilijk is om te geraken waar hij wil of moet zijn, is hij wat blij dat hij kan profiteren van het rijbewijs en het autobezit van anderen. Ook tegen het gebruik van het vervuilende vervoermiddel bij uitstek, het vliegtuig', ziet hij niet op. Een mens moet toch verre reizen blijven kunnen maken, nietwaar.

Willem redt zich dus zonder rijbewijs en zonder privéauto. Is dat zijn verdienste? Niet echt. Hij getroost zich duidelijk heel wat inspanningen maar als het echt nijpt,dan maakt hij gebruik van auto's en vliegtuigen.

En zo legt Willem de vinger op minstens twee wonden. Onze ruimtelijke ordening en ons openbaar vervoer dwingen een groot deel van de bevolking een eigen auto te hebben.En het gevaar bestaat dat het gekoketteer -een nieuwe trend- met 'geen rijbewijs', de noodzaak van een doortastend mobiliteitsbeleid verzwakt.

De gemeenschap 'Zaden van het Woord' werd gesticht in het bisdom Palmas in Brazilië.

Op vraag van de bisschop van Hasselt is de Gemeenschap in België aanwezig sinds 2011. Nog niet zo lang geleden vestigde de gemeenschap zich ook in de abdij van Tongerlo.

Verwaarloost ons onderwijs de slimste leerlingen?

Dat is de vraag die in De Standaard van 11 maart door twee onderwijsdeskundigen tegen het licht wordt gehouden.

Het onderwijs in Vlaanderen schenkt onvoldoende aandacht aan begaafde leerlingen, vindt Wouter Duyck. Het gelijkheidsstreven is doorgeschoten. Hij lanceert het voorstel om voor de (aller)slimste leerlingen ASO-Plus op te richten. Orhan Agirdag wijst erop dat vooral de slimme kinderen uit arme en lagere middenklassengezinnen verwaarloosd worden. Net daarom moeten we wel aandacht hebben voor gelijke kansen.

Duyck wil m.i. met zijn voorstel voor een ASO-Plus, het verband tussen ‘onderwijskwaliteit’ én ‘wit’ en ‘sociale en culturele status’ van de schoolbevolking, nog versterken. En nu zijn er al heel wat scholen, die de genoemde kenmerken uitspelen als propagandamiddel om vooral leerlingen uit de middenklasse aan te trekken: liefst geen te grote mix want die haalt het onderwijsniveau naar beneden.

De sociale en culturele segregatie die vroeger in landelijke gebieden bestond (en bestaat) tussen de katholieke colleges en lycea enerzijds en de 'staatsscholen' anderzijds, zet zich nu sterker en sterker door in (klein)stedelijk gebied. Met dien verstande dat bij de sociale herkomst van leerlingen, ook raciale en religieuze elementen een grote rol zijn gaan spelen.

Ouders,onderwijsinstanties,onderwijsdeskundigen als Duyck en politici werken die stuitende segregatie in de hand. Vaak zullen ze wel orakelen dat alle jonge mensen gelijkwaardig zijn, maar ondertussen gaat hun voorkeur naar scholen naar 'ons beeld en gelijkenis

De heer Agirdag geeft het antwoord op de vraag hoe het komt dat 'sterke leerlingen uit sociaal zwakkere milieus nog meer underperformen': het Vlaamse, het Belgische onderwijssysteem 'verwaarloost vooral de slimme kinderen uit arme en lagere middenklassegezinnen'. Die kinderen vind je nauwelijks terug in de 'sterke' ASO-richtingen en dus ook in het hoger en universitaire onderwijs.

Het feit dat verstandige arme kinderen ( onder wie vele met allochtone roots) zo ondervertegenwoordigd zijn, is een immens probleem van talentverkwisting en roept vele vragen op over het onderwijsbeleid. In het ASO-plus van de heer Duyck zal nog duidelijker tot uiting komen dat de zgn. 'slimste en meest ambitieuze leerlingen' , witte hogere middenklasse en elitejongeren zijn. En er zijn momenteel al heel wat 'elitaire' ASO-scholen.

Dat de  sociaalculturele achtergrond én de school een bepalende rol spelen met betrekking tot het onderwijsniveau, is al herhaaldelijk gebleken uit de Pisatests en de analyse ervan.

Pisa is een internationale test bij 15-jarigen in 65 landen. De editie van 2014 ging om wiskundige vaardigheid. Uit de algemene resultaten bleek dat de Vlaamse leerlingen aan de Europese top staan, maar ook dat de kloof tussen de beste en de slechtste presterende hier groter is dan elders. De kloof bedraagt 271,1 punten op de Pisa-score. Dat komt overeen met het equivalent van liefst zes leerjaren

Uit een analyse van die Pisa-resultaten, uitgevoerd door een team van de ULB, bleek dat grote verschil sterk samen te hangen met sociaal-economische achtergrond, sterker dan in andere landen. Ook het effect van een migratie-achtergrond speelt bij ons meer dan elders.

Bovenop de kenmerken van de individuele leerlingen komen nog die van de school. Die zijn volgens de analyse goed voor bijna twee derde van de variatie. Wie op een school met veel kansarmen zit, heeft meer kans op een lagere score. En er is segregatie: kansarmen en allochtonen zitten vaak samen, in ‘concentratiescholen’.

Erkenning van de rechten van de christelijke gemeenschappen.

Klik op onderstaande link.

In De Standaard van 28 februari, drukt CD&V-parlementslid Hendrik Bogaert de overtuiging uit dat de systematische onderdrukking van de Vlaamse Nederlandstalige cultuur door het Belgische Franstalige regime een poging tot etnocide was.

 Het ontgaat  Bogaert klaarblijkelijk dat die systematische onderdrukking van de Vlaamse Nederlandstalige cultuur, vooral door de Vlaamse Franstalige politieke machthebbers en bourgeoisie gebeurde.

Historicus Lode Wils: 'De Belgische Revolutie herstelde het talenpatroon van de Habsburgse Nederlanden: het heel beperkte centrale bestuur was intern Franstalig en naar buiten tweetalig, en liet keuzevrijheid aan de gemeentelijke en provinciale overheden, de rechters, notarissen, enz. Maar de lokale elites hielden veel minder vast aan de volkstaal dan ze eeuwenlang gedaan hadden. Een verfransing zette in, heel bruusk in Brussel, met een variërende snelheid elders; hoe groter de stad, hoe sneller veelal de verfransing. Die beweging vorderde decennialang onder invloed van de uitbreiding van het centrale bestuur, van de economische en culturele ontwikkeling, van het onderwijs, de mobiliteit… in één woord: onder invloed van de voortstuwende moderniteit. Vooral de liberale burgerij zag in het Frans, de toenmalige wereldtaal, een instrument van vooruitgang en intellectuele ontvoogding.' De 'Bogaertetnocide' is dus gepleegd door een belangrijk deel van de 'Vlaamse' hogere en middenklasse.

De scheidingslijn tussen de dialectsprekende inwoners van het vroegere hertogdom Brabant, de graafschappen Vlaanderen en Loon (later opgegaan in het prinsbisdom Luik) én de Franssprekende inwoners van diezelfde regio's, liep in de 19de eeuw gelijk met de verschillende sociale klassen. De volksmassa, amper of niet geschoold, behielp zich met talrijke, vaak erg van elkaar verschillende streektalen. De landadel, de bourgeoisie, de administratieve, kerkelijke en economische bovenlaag, gebruikten het Frans als cultuurtaal. Het is baarlijke nonsens te beweren , zoals Bogaert doet, dat het van geen belang is dat 'sommige (correctie: de meeste) (katholieke) eerste ministers uit Vlaamse provincies kwamen'.

Ook het zinnetje: 'Als het alleen een sociale kwestie was geweest, dan zouden er ook onmiddellijk Vlaamse universiteiten zijn opgericht in het prille België', is onbegrijpelijk. Precies omdat de 'Vlaamse' politieke, economische en culturele machthebbers van België, Franssprekend waren en er amper sprake was van een algemeen Nederlandse cultuurtaal (wel een rijkdom aan 'patois') in België, is het te begrijpen dat er ook in de 'etnische Vlaamse' sociale, culturele en financiële bovenlaag, veel weerstand was tegen een 'Nederlandstalige 'universiteit . De enige mogelijkheid was het AN zoals het zich al enkele eeuwen in Nederland had ontwikkeld, op universitair niveau te gebruiken, maar dat stootte op zware weerstand in brede kringen van de clerus (inclusief G. Gezelle), uit schrik voor protestantse besmetting van het katholieke 'Vlaanderen'. Conclusie: vooral 'etnische Vlamingen' hebben gezorgd voor een sterke verfransing. Gebeurt nu niet ongeveer hetzelfde met de verengelsing?

Het is natuurlijk niet prettig voor 'Vlaamse nationalisten' uit de geschiedenis te moeten leren dat de sociaal, cultureel en financieel sterkste bevolkingslaag van die zgn. Vlaamse etnie, grotendeels verfranst was en door haar machtige maatschappelijke positie er sterk toe bijdroeg om de verfransing in zeer brede lagen van die Vlaamse etnie te laten doordringen. Zij behoorden, evenzeer als de ongeschoolde en dialectsprekende volksmassa, tot het 'eigen volk'. Het is tragikomisch dat figuren als Bogaert ofwel de geschiedenis naar hun hand willen zetten ofwel op een pijnlijke manier historische onwetendheid op het publieke forum etaleren. Deze man haalt de taalstrijd nog eens naar boven om zich politiek-electoraal te manifesteren. Dat doet hij in een periode waarin het belang van het AN in vraag wordt gesteld en de verengelsing aan de universiteiten en in het economische verkeer, sterker dan ooit woedt

In DS van 27 juni 2017 schreef professor Hendrik Vos van de UGent, een uitgebreide column over het oprukkende Engels aan de universiteit en het 'collateral damage' daarvan. Vos beklemtoont sterk dat de verengelsing veel middelen opslorpt en dat het onderwijs 'schrieler wordt, zeker in opleidingen waar taal meer is dan bijeengeharkt jargon'. Bovendien, aldus Vos, heeft de verengelsing ook sociale gevolgen. Het is opvallend dat in Engelstalige opleidingen het aantal beursstudenten ondervertegenwoordigd. 'Verengelsing', concludeert de auteur, 'gaat in realiteit ten koste van democratisering.'Ik ben het volkomen eens met Hendrik Vos. Het toenemende gebruik van het Engels aan de universiteiten leidt onvermijdelijk tot een verschraling en 'verengelsing' van het Nederlands. Het toppunt van onverschilligheid of misprijzen voor de eigen taal wordt wel bereikt wanneer Nederlandstalige hoogleraars in het Engels lesgeven aan Nederlandstalige studenten.

Het kan niet anders of vaak is het aan de Vlaamse universiteiten gebruikte Engels van een bedenkelijke kwaliteit. Nog bedenkelijker dan het Nederlands dat nogal wat professoren hanteren. Het is wrang om vast te stellen dat de generaties die enorme inspanningen hebben geleverd om het Nederlands tot officiële taal te maken én om een vlot en accuraat Nederlands op alle niveaus en in alle sectoren mondgemeen te maken, eraan zijn voor de moeite. Op grote schaal verloochenen de Vlamingen hun eigen taal. Dat doen ze door het Nederlands als universitaire taal meer en meer in te ruilen voor het Engels en door het AN te vervangen door nostalgisch geleuter over niet langer bestaande dialecten of door het promoten van verkavelingsvlaams, waarmee ze ongegeneerd koketteren. Het is godgeklaagd dat politici als Bogaert het masker opzetten van 19de eeuwse ‘Vlaamse Bewegers’ en ‘taalstrijders’, terwijl ze geen kik geven over de opmars van het Engels en het in de vuilnisbak kieperen van het AN.

Kardinaal Mercier kreeg ooit de banbliksems van taalbewuste Vlamingen over zich heen, toen hij zei dat het Nederlands - eigenlijk bedoelde hij de Vlaamse dialecten- niet geschikt was als academische taal. En dus was er in zijn opvattingen en beleid geen plaats voor universitair onderwijs in het Nederlands, dat moest in het Frans gebeuren. Het Vlaanderen van nu geeft hem gelijk. Met dien verstande dat het Frans nu vervangen wordt door het Engels en dat meer en meer 'Vlamingen' er niet meer om geven een vlotte, accurate algemene taal meester te worden en te gebruiken, maar hun onvermogen en/of hun luiheid maskeren door het verkavelingsvlaams op te hemelen en te gebruiken.

 Heel merkwaardig is ook dat die verdringing en verwaarlozing van het Nederlands hun gang kunnen gaan in een periode dat Vlaamse nationalisten de touwtjes van land en regio in handen hebben.

Filosoof François-Xavier Bellamy in Tertio:

'Op zoek gaan naar waarheid, is voor mij al een zoektocht naar het eeuwige. Waarheid, zoals Plato voorhield, bijvoorbeeld in de wiskunde, neemt haar plaats in buiten de tijd. En dus het bewijs dat de eeuwigheid er is. Wij willen niet eeuwig leven, wij hunkeren naar iets wat de tijd overstijgt.'

Ene meneer Johan Wambacq, kunstenaar in Wolvertem, krijgt van de ‘kwaliteitskrante De Standaard in zijn editie van 27 februari , de kans om Kerk en clerus nog eens lekker over de hekel te halen.

De aanleiding daartoe vindt deze fanatieke man in de laatste uitzending van Nachtwacht op Canvas.

Wie Nachtwacht beluisterd heeft, kan het onmogelijk eens zijn met het zinnetje van de heer Wambacq: 'het was een bijwijlen irritant gesprek, waarbij geloofsijver het andere standpunt vaak letterlijk overstemde'.

De discussie tussen moslim en ex-moslima was bijwijlen inderdaad 'irritant'. Zij onderbraken mekaar op een opgewonden manier, lieten geen ruimte voor de gedachteontwikkeling van de ander. Hun twistgesprek gleed al vlug af naar de hoofddoekenkwestie en het moet gezegd: Kanko kon geen kant meer op toen El Hammouchi haar onder de neus wreef dat zij een fervente tegenstandster ( in navolging of op bevel van haar nieuwe partij) is van de hoofddoek voor moslims, terwijl de orthodoxe joden helemaal ongemoeid worden gelaten. Dat is overigens een onverdedigbare vorm van discriminatie.

Wat een verademing bracht bisschop Bonny, die naar inhoud en vorm, diepgang en sereniteit bracht in het 'gesprek'.

Uiterst merkwaardig is dat de heer Wambacq, weliswaar een afkeer heeft voor ‘irritante geloofsijver’, maar er in één geut aan toevoegt dat hij Vermeersch in 'zijn geloofsijver' wat graag had horen fulmineren in dergelijk debat.De heer Johan Wambacq,schrijft alsof hij , kunstenaar in Wolvertem, het allemaal wel zeker weet en dat hij enkele miljarden mensen losjesweg kan schofferen.

Klaarblijkelijk ziet hij wel eens 'erediensten', om dan meestal te denken: 'slecht theater gebracht door ­ondermaatse acteurs in mallotige kostuums. Als ik een preek hoor, denk ik meestal: mag het iets meer zijn, iets relevanter? Zoals ik eerder al stelde: godsdiensten zijn te mooi om over te laten aan gelovigen'. Die laatste zin vindt hij blijkbaar een goeie vondst, voor herhaling vatbaar, want hij beviel er inderdaad enkele jaren geleden ook al van.

De conclusie is duidelijk: vanuit zijn tenenkrullende intellectuele geborneerdheid , zijn opgeblazen artistiekerig ego en zijn fanatiek antireligieus en antikerkelijk fundamentalisme, wil hij (en zijn clubgenoten) een claim leggen op de architecturale, artistieke en spirituele realisaties van de religies.

En het kon natuurlijk niet anders: ook het mondiale Vaticaans congres over misbruik vond deze Wolvertemmenaar maar niks. Maar het meetlint dat hij gebruikt om het (on)belang van het Vaticaans congres af te meten, blijkt verdorie Johan Wambacq himself te zijn. En dat meetlint stelt inderdaad niet veel voor.

1. Er is de laatste dagen weer veel te doen over de teloorgang van de standaardtaal.

   Meer dan tien jaar geleden verscheen het boek 'Het einde van de standaardtaal'. Daarin stelt Joop van der Horst, hoogleraar Historische Taalkunde aan de KU-Leuven, dat de standaardtaal verdwijnt en plaats maakt voor een veel vrijere opvatting over taal. Er is niet langer één Nederlands, maar meerdere 'Nederlandsen' en het een is niet beter dan de andere, aldus van der Horst.

   van der Horst is een van de vele academici die de laatste jaren stellen dat de standaardtaal verdwijnt. Hieruit blijkt een merkwaardige opvatting over taal en taalevolutie. Het standaardtaalgebruik heeft namelijk nooit algemeen bestaan, niet in Vlaanderen en niet in Nederland. Het verschil met enkele decennia geleden is, zeker in Vlaanderen, de grote afstand tussen het toen nog erg streekgebonden informele taalgebruik en het nagestreefde standaardtaalideaal in formele omstandigheden. Het gevolg was dat er weinig Vlamingen waren die een vlotte, soepele algemene taal meester waren

   Nu bewegen we ons , naargelang van de sociale en professionele omstandigheden, op verschillende taalniveaus. Maar het blijft om allerlei, vooral ook praktische, redenen, uiterst belangrijk dat zoveel mogelijk mensen ernaar streven een accurate en aan de omstandigheden aangepaste algemene taal te gebruiken. Het is overigens een leerproces dat nooit helemaal af is.

   Bovendien is het vaak zo dat de taalgebruikers die de streektaal propageren en zich afzetten tegen de standaardtaal, dat eerder doen uit onmacht, menselijk opzicht of gemakzucht ten aanzien van het gebruik van AN. Zij vergeten daarbij ook dat het dialect dat zij koesteren en beweren te spreken, mijlenver verwijderd is van de dagelijkse taal van hun (groot)ouders en ofwel een naar het vermoede streekklanksysteem vertaald AN is, ofwel een soort van tussentaal geworden is, die nu eens wat verder van, dan weer dichter bij de standaardtaal staat

1. Wanneer erop gewezen wordt dat de media bijna uitsluitend aandacht hebben voor het misbruik binnen de kerk, en daardoor de indruk wordt gewekt dat in andere sectoren en instituten het misbruik miniem is en de aanpak ervan niet dringend, dan wordt dat vaak en gemakshalve (vanuit het comfortgevoel van het eigen grote gelijk), afgedaan als 'vergoelijking'.

   Er kan niet genoeg gewaarschuwd worden tegen de al enkele jaren aan de gang zijnde perceptiecreatie: kerk=misbruik. De obsessieve concentratie op het misbruik binnen de kerk, neemt de aandacht voor de bestrijding van misbruik buiten de kerk weg en dient duidelijk in hoofde van sommige opiniemakers en instellingen een andere agenda, namelijk de bestrijding van kerk en religie.

   De kerk ,van hoog tot laag, heeft evenwel de laatste jaren op het publieke forum het duidelijkst stelling genomen tegen het binnenkerkelijke misbruik, wat van weinig andere grote en internationale instellingen en instituten gezegd kan worden. Zij zal, zij moet daarmee doorgaan

    Dat de gecreëerde bewustzijnsvernauwing omtrent misbruik als zijnde een (binnen)kerkelijke misdaad, nefast is voor de alertheid van de publieke opinie en voor de effectieve bestrijding van (seksueel ) misbruik van minderjarigen (maar ook van meerderjarigen), blijkt uit het zo goed als totale gebrek aan belangstelling in de media, voor het recente rapport van Sensoa: 'Seksueel grensoverschrijdend gedrag bij jongeren en volwassenen: feiten en cijfers'. Het is te lezen op internet. Het heeft betrekking Vlaanderen en België en op 2018.

   Het zijn schokkende cijfers, waarbij kerk of priesters helemaal geen rol meer spelen.De meeste gevallen van misbruik doen zich voor in de thuissituatie, op school , in de zorg waar mensen met lichamelijke en verstandelijke beperkingen vaak het slachtoffer zijn, bij asielzoekers, en vooral in sportverenigingen. Waarop wachten bv. de ministers van sport of de bobo's van de grote sportfederaties om een openbaar nationaal of mondiaal congres te organiseren?

Het was te verwachten. Het Vaticaan organiseert een mondiaal congres helemaal gewijd aan het misbruik van minderjarigen en de bestrijding ervan, maar de Vlaamse media, en in het bijzonder de 'kwaliteitskrant' De Standaard, vonden dat congres vooraf al niks en hebben er na afloop ook geen goed woord voor over.

In DS van 25 februari, krijgt de fanatieke antireligieuze en antikerkelijk Gentse moraalwetenschapper Dirk Verhofstadt, uitgebreid de kans kerk en clerus nog eens over de hekel te halen.

Deze moraalwetenschapper heeft wel een bijzonder hoge dunk van zichzelf. Met spijt en verontwaardiging constateert hij dat 'zijn' vier concrete maatregelen,  niet in Rome werden genomen. Precies alsof een buiten Gent amper bekende en buiten Vlaanderen totaal onbekende wetenschapper, de agenda wil bepalen van een mondiaal congres.

Misschien kan Dirk Verhofstadt zijn licht ook eens laten schijnen over het seksueel misbruik van minderjarigen en van meerderjarigen buiten de kerk. Hij zou bijvoorbeeld kunnen starten met vier concrete maatregelen voor te stellen aan de politieke en rechterlijke instanties van de stad Gent. Vlaanderen bevrijden van die afschuwelijke misdaad die misbruik (ook van volwassenen) is, moet een volgende stap zijn. Enzoverder, enzovoorts.

In zijn antikerkelijke vooringenomenheid helpt deze 'wetenschapper' de indruk verspreiden en versterken, dat misbruik alleen maar in die verfoeilijke kerk bestaat en niet ergens anders . Toch wel wat te gemakkelijk, meneer de moraalwetenschapper en allesbehalve wetenschappelijk!

Journalist Dominique Minten volgt voor De Standaard al jaren het Vaticaan en religie in het algemeen. Van veel sympathie voor de Kerk kan hij niet verdacht worden. Dat hoeft ook niet maar van een journalist kan wel objectiviteit en sereniteit verwacht worden, zeker wanneer hij of zij verbonden is aan een 'kwaliteitskrant'.

In een artikel onder de titel 'De macht van de homoseksuele lobby' in DS van 20 februari, bakt Minten het wel bijzonder bruin. Zijn bijdrage handelt hoofdzakelijk over het pas verschenen boek van de Franse socioloog Frédéric Martel 'Sodoma'.

Minten baseert zich op dat boek om te schrijven dat 'de kerk een ongezond percentage homoseksuelen' telt en hij heeft het ook over de 'gesublimeerde homoseksualiteit van Benedictus'. Die uitspraken zijn een eigen interpretatie van de journalist en daarmee overschrijdt hij brutaal de grenzen van gedegen journalistiek werk. Misschien kan hij het bij de presentatie van een ander boek eens hebben over een 'ongezond percentage heteroseksuelen' en de 'gesublimeerde heteroseksualiteit van J-P II'.

Journalist Minten volgt inderdaad al jaren het Vaticaan, maar ik volg ook al jaren de journalist Minten. Zo goed als altijd vindt hij wel iets lekker negatiefs wanneer hij een artikel over de Kerk of het Vaticaan het licht laat zien. Helpt hij op die manier bewust of onbewust niet het gevoel creëren van “wat een verdorven, ongezonde boel is dat daar in Rome” ? En ook dat mag niet de bedoeling zijn van een 'goede' journalist.

In DS was er amper aandacht voor een Vaticaans congres -op mondiale schaal- over misbruik , maar wel uitgebreid voor een boek -volgens de auteur Martel zelf, gebaseerd op 1500 interviews, afgenomen op 4 jaar, dat is meer dan 1 per dag!!! (factchecker!!!)-, dat natuurlijk niet 'toevallig' maar commercieel-strategisch nu, op de vooravond van dat congres,  wereldwijd gepresenteerd wordt.

Van onbeschaamd commercieel misbruik gesproken!

Er alles aan doen om terroristen die de Belgische nationaliteit hebben, niet in dit land te berechten , is een toppunt van laffe verantwoordelijkheidsvlucht en van een beschamend gebrek aan geloof in de eigen politionele en juridische instellingen. Nog liever het overlaten aan een dictatoriaal regime met een regimeafhankelijk rechtssysteem.

Dat in Irak de IS-terroristen de doodstraf riskeren, is ook voor toppolitici, die anders de mond vol hebben van 'onze westerse normen en waarden', niet echt een probleem. Remember de uitspraak van De Wever, maandag in het VRT-journaal: 'We zouden kunnen proberen te bekomen dat men de doodstraf niet uitvoert voor onderdanen van Europese origine. Dat zou kunnen als dat voor de Europese landen wenselijk is. Ik persoonlijk heb er eigenlijk geen probleem mee.'

De grote heraut, als het in zijn electorale kraam past, van de 'westerse normen en waarden', kan het 'eigenlijk' geen bal schelen wanneer iemand een kopje kleiner gemaakt of opgehangen wordt.

Een vraag die ik mezelf stel en meer en meer mensen stellen, die bekommerd zijn om het milieu en in het bijzonder het klimaat, is de volgende: is er al ooit een nauwkeurige vergelijkende studie gemaakt tussen het reduceren van energieverbruik en van uitstoot, wanneer gebruik gemaakt wordt van zonnepanelen, windenergie, gebouwenisolering, enz., én de energie en uitstoot bij het ontginnen van de grondstoffen, het fabriceren en produceren, het vervoer en installeren, het demonteren en de afvalverwerking, enz. van al die middelen?

Eén voorbeeld: binnen een paar decennia moeten alleen al in Vlaanderen, allicht enkele miljoenen (?) zonnepanelen verwijderd en vervangen worden. Dat wordt een gigantische cyclische afval- en productieberg! Niet vergeten dat tot nu toe het overgrote deel van die energie- en uitstootbesparende ingrepen , nog altijd geproduceerd worden met energieverslindende en uitstootbrakende fabricatie- en productiemethodes.

In Terzake werd uitgebreid ingegaan op de Lybische affaire en de dubieuze rol die minister Reynders daarin speelde.

Benieuwd of De Standaard er nu nog het zwijgen toe zal doen.

In De Standaard van 16 februari fileert politicoloog Dave Sinardet de confederalismeplannen van N-VA.

Onder te titel 'Hoe meer autonomie, hoe minder zelfstandig', leg de professor scherp het grote Kafkagehalte van het N-VA-confederalisme bloot en geeft hij terecht aan dat voor heel wat beleidsdomeinen een 'herfederalisering' overduidelijk efficiënter en productiever is, dan de huidige situatie.