1. 'Ik heb het gehad met 'wit privilege', schreeuwt barones-columniste Mia Doornaert uit in De Standaard van 6 mei. Ze gaat nog maar eens tekeer tegen de zgn. 'wokers'. Eigenlijk zijn dat al degenen die niet hetzelfde denken over mens en maatschappij als zij.

   Maar...

   De Vlaamse canon en Literatuur Vlaanderen, waarvan barones Doornaert op een onorthodoxe manier voorzitster werd, zijn politieke creaties en voorbeelden van bemoeienis door de politieke machthebbers met de cultuur. Heeft Doornaert het daarmee ook gehad?

   De columniste proclameert dat er professoren, leraars en andere opvoeders zijn die de geschiedenis en de Europese/blanke cultuur tot één brok slechtheid veroordelen? Is dat geen flagrante leugen? En als die er zijn, dan zijn er ook die de Europese/blanke cultuur tot één brok glorie en weldaden ophemelen en die nooit ofte nimmer zullen erkennen dat er ook maar één spoortje slechtheid in hen te vinden is. Heeft Doornaert het ook gehad met die fanatici?

   Mag verondersteld worden dat zij het toch ook gehad heeft met de slavenhandel in machtige blanke handen die tot in de 19de eeuw bloeide?

   'Een democratisch debat daagt uit en schuurt'. Heeft zij het dan ook gehad met zichzelf die uitschreeuwt dat ze het gehad heeft met uitdagen en schuren?

   Heeft de columniste het ook gehad met degenen die onderwijs, kennisoverdracht, geschiedenis, cultuur, uitsluitend zien vanuit hun burgerlijke, geprivilegieerde status en ze kneden en doen passen in de mal van hun mens-, maatschappij- en economische visie, zoals zij geregeld doet?

   Heeft zij het ook gehad met degenen die de vrijheidsdrang van de jongeren over de hekel halen en ze culpabiliseren door ze te herinneren aan de slachtoffers van meedogenloze dictaturen terwijl ze zelf in bewondering staan voor bloeddorstige dictators, bv. Napoleon, zoals zij recent nog deed?

   Heeft barones Doornaert het ook gehad met de elitaire, populistische schreeuwers, die de spreekbuis zijn van de machthebbers, maar mensen wijsmaken dat de ordelijke burgerlijke maatschappij bedreigd wordt door intellectuelen en artiesten, die buiten de politieke, economische en financiële machtscenakels staan, zoals zij om de haverklap doet?

   Nee, nee, nee. Doornaert heeft het uitsluitend gehad met al degenen die niet denken zoals zij, met degenen die durven nadenken over mens en samenleving en over het machtsdenken van Mia.

De Standaard 5 mei

Terecht hekelt Reynebeau de opvatting dat de economie steunt op 'eeuwige objectieve wetten en onwrikbare mechanismen'.

Het niet in gevaar brengen van het economisch status quo , wordt met hartstocht verdedigd zolang het de kapitaalkrachtigen voordeel opbrengt. Wanneer het economische en financiële raderwerk ernstig hapert, moet de staat met miljarden te hulp schieten. Het direct van stal halen van 'kapitaalvlucht' wanneer de overheid de financiële wanverhoudingen en privileges wil aanpakken, geeft aan dat de financiële gezondheid van de staat en van een groot deel van de bevolking, sommige politieke partijen en de financiële machthebbers geen bal kan schelen. Dat het niet per se goed gaat met iedereen, als het goed gaat met de aandeelhouders, wordt nog maar eens en nog scherper in deze coronacrisis bewezen.

In zijn gebedsintentie voor mei, pleit paus Franciscus met niet mis te verstane woorden voor het 'reguleren van de financiële speculatie'.

Willem Schinkel, socioloog en filosoof:

'De epidemioloog Rob Wallace laat al jaren zien hoe ontbossing en intensieve veehouderij virussen uit vleermuizen of andere dieren in contact brengen met mensen en vee. De fokpraktijken in de bio-industrie schakelen met hun monoculturen de immuuunsystemen van vee gelijk, de industriële landbouw vermindert de diversiteit en neemt zo buffers tegen de verspreiding en mutatie van virussen weg. Dankzij de wereldhandel reist een virus in enkele weken van een grot in een afgelegen bos over de hele planeet. Kapitalisme bevordert het ontstaan van pandemieën, maar de witte jassen op tv verzwijgen dat.'

De financiële wereld: paus Franciscus pleit voor regulering financiële speculatie.

Bijlagen:
https://youtu.be/_aImIWaSJb8   

Willem Schinkel, socioloog en filosoof:

'We hebben in Zuid-Europa de dodelijkste grens ter wereld. We hebben 30.000 à 50.000 mensen laten verdrinken in de Middellandse Zee, om 'onze cultuur zuiver te houden'.

Willem Schinkel, socioloog en filosoof:

'Kijk hoe snel duizenden mensen in Neerland en België stierven in verzorgingstehuizen. Men zei: we gaan de kwetsbaren beschermen, daar was niets van waar. Ik ben nog aardig as ik zeg dat ik geen kwade wil veronderstel. Er was in de eerste coronagolf niets, geen maatregelen, geen bescherming voor die mensen. En masse werden ze als surpluspopulatie beschouwd. Hun leven bleek wegwerpbaar.'

'

Luc Deleu, architect:

'Ik ben een grote tegenstander van gebouwen isoleren. Ik vind dat belachelijk. Maar écht belachelijk, hè. Je wilt toch niet weten hoevel koolstof er al geproduceerd is oda tisolatiemiddel te maken? En je wilt toch ook niet weten wat ze over 30 jaar gaan doen met al dat isolatiemateriaal dat daar op een hoop zal liggen? Dat wordt hetzelfde verhaal als asbest.'

Nóóit mag je mensen laten verdrinken

Benjamin De Mesel

Gastprofessor aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte (KU Leuven). Doceert moraalfilosofie en doet onderzoek naar morele ver­ant­woor­delijkheid.

De Standaard, woensdag 28 april 2021 om 3.25 uur

Wat aan de grenzen van Europa gebeurt, maakt Benjamin De Mesel razend. Hoe geloofwaardig zijn de Europese waarden, als mensen in nood geen hulp krijgen?

--------------

Ik deel de verontwaardiging van professor De Mesel. Ik ben het niet met hem eens wanneer hij schrijft dat hij tot zijn studenten zegt dat het niet zijn taak is om hun een morele opvoeding te geven of een geweten te schoppen. Het is de blijvende taak van (hoog)leraars, van de media, van de politieke en religieuze leiders, de schendingen van mensenrechten aan te klagen. Paus Franciscus doet dat consequent. Hij heeft zijn onbegrip en verontwaardiging uitgesproken over dit nieuwe vluchtelingendrama

In de vele  reacties op dit artikel van professor De Mesel, komen weer 2 tactieken naar voren die degenen die de migranten vrezen en/of haten,geregeld als alibi of aanval gebruiken.

Een  eerste is de totale schuld voor de onmenselijke behandeling of het laten verzuipen van vluchtelingen,bij de misdadige mensensmokkelaars leggen.,bij de corrupte thuisregimes van de vluchtelingen, en ja, ook geregeld bij de migranten zelf. Nooit is er bij deze forumdeelnemers (die in andere omstandigheden vaak geen goed woord over hebben voor de eigen regeringen of voor Europa) sprake van verantwoordelijkheid, van (criminele) nalatigheid bij eigen regering of EU.

Een tweede tactiek is de aanval op de mensen die pleiten voor respect voor de mensenrechten, die opkomen voor het redden van bootvluchtelingen en voor een verantwoorde opvang. Die tactiek bestaat erin ook hier de collectieve verantwoordelijkheid (van de staat, van de EU,...)te verschuiven naar het individu. De geliefde dooddoener is dan bv.: 'Stop je huis en je tuin vol met migranten'.

Het zijn tactieken die als enige bedoeling hebben, de hardvochtige en angstige afkeer voor haveloze mensen te maskeren.

Paus Franciscus heeft gisteren tijdens het zondagse Regina Caeli zijn onbegrip en verontwaardiging uitgesproken over een nieuw vluchtelingendrama. Daarbij zijn  allicht alle 130 inzittenden van  een overvolle en nauwelijks zeewaardige sloep op de Middellandse Zee om het leven gekomen.

Ik moet jullie bekennen dat ik erg bedroefd ben door de tragedie die zich de afgelopen dagen opnieuw op de Middellandse Zee heeft voltrokken, sprak de paus. 130 migranten zijn op zee gestorven. Dit zijn mensen, mensenlevens, die twee dagen lang tevergeefs om hulp hebben gesmeekt. De paus zei beschaamd te zijn en vroeg de gelovigen te bidden voor al onze broeders en zusters die sterven op deze onveilige boten en al degenen die kunnen helpen, maar liever de andere kant opkijken. 

(Kerknet)

Peter Mertens, voorzitter van PVDA, klaagt de minieme spreektijd op tv voor de oppositie aan.

Wat zou Mertens zoal  zeggen, als hij meer spreektijd kreeg?

'[Ik zou] de ongelijkheid aanklagen. Dit virus is géén democratisch virus, zoals de andere partijen beweren. Het is een klassenvirus. (op dreef) Wie geen tuin heeft, wordt harder getroffen dan wie in een villa woont. De rekkenvuller wordt harder getroffen dan de CEO. De armen worden harder getroffen dan de rijken. Wij zijn de enige partij die dat aanklaagt. Bovendien lopen we achter de feiten aan. We zijn voor de oplossing volledig afhankelijk van de farma-multinationals. Dat is geen goed beleid.'

Interessante VPRO-reportage over intrigerende fenomenen.

Klik op onderstaande link.

Na een grondige analyse van de audit van de stad Antwerpen, hebben wij 19 concrete vragen aan de burgemeester van Antwerpen over Kaouakibi-gate. Wij mogen hopen dat de burgemeester voor de antwoorden hierop niet opnieuw naar de spreekwoordelijke 'verbindingsofficier' verwijst. 

Vragen bij de renovatie en nieuwbouw van het Urban Center

• De feestzaal van het Kiel is eigendom van de stad Antwerpen. De renovatie en het gebruik ervan werd rechtstreeks voorgesteld aan Let's Go Urban. Waarom werd hiervoor geen open procedure gestart? Zijn er andere voorbeelden van stedelijk vastgoed dat zonder open oproep voor een sterk verlaagde huurprijs aan verenigingen worden gegund?

• Met AG Vespa heeft de stad Antwerpen uitgebreide expertise in huis voor de kwalitatieve en kostenbewuste renovatie van gebouwen. Waarom koos het stadsbestuur er niet voor om de regie van de renovatie en nieuwbouw van de feestzaal van het Kiel in handen te houden? Waarom gaf het stadsbestuur dat uit handen aan Let's Go Urban, een kleine vzw zonder enige ervaring met bouwprojecten?

• Let's Go Urban kreeg 3,4 miljoen euro ter beschikking voor de renovatie van stedelijk vastgoed. Volgens de interne audit van de stad Antwerpen werden er geen concrete, gedetailleerde afspraken gemaakt en voorwaarden gekoppeld aan deze aanzienlijke toelagen. Waarom niet? Is het gebruikelijk dat bij projecten van deze omvang waarbij de stad Antwerpen niet zelf optreedt als bouwheer geen concrete afspraken en voorwaarden worden opgesteld?

• Wie heeft de beslissing genomen om de verantwoordelijkheid voor het nazicht van het bouwproject te verschuiven van de dienst Vastgoed naar de dienst Jeugd? Wanneer is die beslissing genomen? Met welke motivatie? Is het niet zo dat de dienst Vastgoed veel meer know-how aan boord heeft om complexe bouwprojecten op te volgen dan de dienst Jeugd? Heeft die beslissing iets te maken met de persoonlijke brief van mevrouw El Kaouakibi aan de burgemeester, van 8 juni 2018?

• Waarom werd toegestaan dat een vzw die betoelaagd werd voor dansworkshops in een kwetsbare wijk, investeringstoelagen gebruikte voor de aankoop van dure planten en meubels? Hoe passen peperdure planten en meubels in de opdracht die de stad Antwerpen voor LGU voor ogen had?

• In 2018 werden een keuken, meubels, planten en andere zaken gefactureerd en betaald door de stad, terwijl deze niet in het Urban Center, maar in het JJ House geplaatst werden, met of zonder (ongeldige) bruikleenovereenkomsten. De dienst Jeugd werd niet op de hoogte gebracht van deze bruikleenovereenkomsten en verkeerde dus in de veronderstelling dat deze zaken zich in het Urban Center bevonden. Hoe is het mogelijk dat er twee jaar zijn kunnen voorbijgaan zonder dat iemand heeft opgemerkt dat dat niet het geval was? Hoeveel plaatsbezoeken zijn er uitgevoerd tijdens de bouw van het Urban Center? Waarom was er zelfs bij de voorlopige oplevering van het gebouw geen stedelijke vertegenwoordiging aanwezig?

• Er werden zoveel middelen doorgesluisd naar andere organisaties van mevrouw El Kaouakibi dat het Urban Center verre van afgewerkt is, ondanks de aanzienlijke middelen die de stad Antwerpen er voor heeft voorzien. Hoe is het mogelijk dat dit niet werd opgemerkt?

• Ook algemene controle op de besteding van de middelen voor de renovatie en nieuwbouw van het Urban Center was oppervlakkig. Het is nochtans geweten dat de dienst Jeugd - terecht - zeer streng controleert. Hoe is het mogelijk dat het weinig subtiele misbruik van middelen door mevrouw El Kaouakibi niet werd opgemerkt? Welke richtlijnen werden hiervoor, formeel of informeel, vanuit het stadsbestuur aan de dienst Jeugd gegeven?

• Op 8 juni 2018 stuurde mevrouw El Kaouakibi een brief naar de burgemeester over een budgettair tekort van 1,6 miljoen euro, waarop het stadsbestuur besliste om over te gaan tot een budgetverhoging van 1,2 miljoen euro in de budgetopmaak van 2019. Bevatte deze brief een gedetailleerd overzicht van de redenen voor dit tekort? Werd hierover afstemming gezocht met de dienst Vastgoed? Welke stappen zijn ondernomen alvorens over te gaan tot een budgetverhoging?

• In 2018 diende Let's Go Urban voor honderdduizenden euro's facturen in waarvoor geen investeringstoelages voorzien waren. De dienst Jeugd maakte hiervoor bijna een half miljoen euro vrij. Heel wat aankopen die hier mee gedaan werden, konden echter onmogelijk een plaats krijgen in het Urban Center. Dat was namelijk nog niet afgewerkt. Waarom werden deze aankopen toch al toegestaan?

• De raming voor de bouwkosten van het Urban Center werden twee keer aangepast. Bij de tweede aanpassing werd het budget gevoelig verhoogd. Dat aanbestedingsplan werd in tegenstelling tot de eerdere plannen echter niet afgestemd met de dienst Vastgoed, waardoor er geen nazicht gebeurde van de marktconformiteit van de bouwkost. Wie heeft beslist dat zo'n afstemming niet nodig was? Waarom heeft het college zo'n aanzienlijke stijging laten passeren zonder een interne afstemming?

Werking Let's Go Urban

• In het weekblad Humo zegt Geert Noels dat hij zich in 2014 engageerde om jaarlijks 100.000 euro op te halen voor Let's Go Urban. Hij zette die samenwerking echter al snel stop omdat 'de beginselen van goed bestuur niet zo eenvoudig te handhaven zijn aan de zijde van El Kaouakibi'. Meneer Noels zegt ook dat hij het bedrijfsleven en de politiek hiervan inlichtte. Heeft meneer Noels hierover, formeel of informeel, contact gehad met leden van het stadsbestuur, kabinetten of administratie en wat was de inhoud van die gesprekken?

• Ingrid Pelssers, die door Geert Noels gevraagd werd om in de raad van bestuur van Let's Go Urban te zetelen, spreekt van een "doelbewust systeem van zelfverrijking". Ze stapte op nadat ze twee raden van bestuur bijwoonde als kandidaat-bestuurslid. Heeft iemand uit het stadsbestuur, de kabinetten of de administratie contact met haar gehad? Waarom niet? Het ging toch om heel belangrijke bedragen?

• Pelssers en Noels richtten een schrijven aan de Koning Boudewijnstichting over 'het slechte bestuur' bij Let's Go Urban en 'de attitude van Sihame El Kaouakibi'. Was het stadsbestuur hier van op de hoogte?

• De gedelegeerd bestuurder van de Koning Boudewijnstichting gaf aan eerder al negatieve signalen te hebben opgevangen. Hoe is het mogelijk dat de gedelegeerd bestuurder van de Koning Boudewijnstichting in 2016 wel op de hoogte was van de problemen bij Let's Go Urban, maar het stadsbestuur dat 5,2 miljoen euro subsidies verstrekte vijf jaar later nog steeds van niets wist?

• Let's Go Urban diende meerdere subsidiedossiers in bij de Vlaamse overheid, die stuk voor stuk werden afgekeurd. Het laatste dossier kreeg een 'volstrekt onvoldoende', zowel op artistiek als op zakelijk vlak. Het is onmogelijk dat het stadsbestuur hier niet van op de hoogte was. Werd deze informatie besproken en zo ja, welke gevolgen werden er aan verbonden om de werking op artistiek en zakelijk vlak te verbeteren?

• Uit de interne audit van de stad blijkt dat er weinig concrete doelstellingen werden geformuleerd bij de toekenning van subsidies aan Let's Go Urban, dat het gebruik van deze middelen weinig kritisch werd gecontroleerd en dat er bij inbreuken niet werd overgegaan tot sancties. Elke organisatie die subsidies ontvangt weet dat het gebruik daarvan tot in de kleinste details wordt nagegaan. Waarom was dit voor Let's Go Urban niet het geval? Welke richtlijnen werden hiervoor, formeel of informeel, aan de administratie gegeven?

• Let's Go Urban rapporteerde erg hoge cijfers van het aantal jongeren dat men met de werking zou bereiken. Medewerkers getuigen dat deze cijfers systematisch werden aangedikt. Werd in de praktijk nagegaan of deze cijfers overeen kwamen met de realiteit, aan de hand van inschrijvingslijsten, plaatsbezoeken, etc? Heeft het stadsbestuur contact opgenomen met de huidige werknemers van Let's Go Urban om deze praktijken te onderzoeken? Welke sancties staan er op het vervalsen van deze cijfers?

• Let's Go Urban verhoogde het jaarloon van mevrouw El Kaouakibi tot zo'n 100.000 euro. Dat is een volstrekt ongebruikelijk bedrag binnen de sector waarin Let's Go Urban actief was, volledig betaald met subsidies die bedoeld waren voor de werking op het Kiel en bovendien kan mevrouw El Kaouakibi onmogelijk voltijds aan de slag zijn geweest bij Let's Go Urban, gezien haar andere projecten. Waarom stond het stadsbestuur zo'n excessieve verloning toe?

(uit Knack)

In het Parochieblad stelt Walter Van Wouwe, directeur van de Clemenspoort:

'We hebben een boodschap te verkondigen die iedere Vlaming kan fascineren. Vraag is dus niet : hoe krijg ik tien mensen bijeenom samen te bidden, maar: wat kunnen we doen om 10.000 mensen te laten kennismaken met gebed. Durven we gaan voor exponentiële groe?'

Lees het hele artikel via onderstaande link.

Bijlagen:
parochieblad 001.jpg  

Vlaanderen start zoektocht naar nationale parken en landschapsparken

Vlaanderen gaat op zoek naar kandidaten voor drie nieuwe nationale parken en drie landschapsparken die het de komende jaren wil oprichten. Dat hebben Vlaams minister van Natuur Zuhal Demir (N-VA) en Vlaams minister van Onroerend Erfgoed Matthias Diependaele (N-VA) aangekondigd aan de Mechelse Heide in het Nationaal Park Hoge Kempen.

Tot 15 september 2021 kunnen kandidaten intekenen op de oproep. In 2023 moet de eigenlijke erkenning van de nieuwe Vlaamse parken volgen.

Het Nationaal Park Hoge Kempen is momenteel het enige nationale park in Vlaanderen, uitgestrekt over tien Limburgse gemeenten. Het Limburgse park, een natuurgebied met meer dan 12.000 hectare beschermde heide en bos, trekt jaarlijks meer dan 1,2 miljoen bezoekers. Vlaanderen gaat nu op zoek naar drie nieuwe nationale parken en drie landschapsparken.

“Als we nog één compromis moeten maken over natuur in Vlaanderen, is het wel dat er over natuur nauwelijks nog compromissen te maken zijn. En is er geen betere manier om dat te doen dan door de nationale parken en landschapsparken uit te bouwen”, zegt minister Demir. “Natuur is geen opsmuk in het Vlaams beleid. Het staat centraal. Stellingen dat Vlaanderen hiervoor te klein is, moeten definitief naar de prullenmand. We gaan ruimte maken.”

Bij de landschapsparken komt de klemtoon te liggen op landschapskwaliteit en de verschillende functies van het gebied. “In een landschapspark gaan landschapsontwikkeling, recreatie, natuur, erfgoed, landbouw, wonen, bedrijvigheid en toerisme hand in hand”, vult minister Diependaele aan. “Erfgoed is van belang voor de toekomst van Vlaanderen, voor het debat over identiteit en voor de zoektocht naar wat ons allen bindt. Daarom speelt ook erfgoed een belangrijke rol in deze landschapsparken.”

In De Standaard van 19 april klaagt Fanny Cloquet  terecht de disproportionaliteit van boetes aan.

Het pleidooi voor proportionele boetes die rekening houden met de financiële positie van het individu, beantwoordt aan een fundamenteel streven naar rechtvaardigheid en menselijkheid.

Tegen de achtergrond van een coronacrisis die superrijken nog rijker maakte en armen nog armer, door bv. coronaboetes, mag en moet deze oproep luid weerklinken.

Landen zoals Duitsland en de Scandinavische landen passen het proportionele boetesysteem toe. Waarom België niet?

Even een stukje geschiedenis.

De bouw van 'Vooruit' werd aangevat in 1911 en in 1913 geopend als Feestlokaal van Vooruit, naar de socialistische verbruikersorganisatie (of coöperatie) Vooruit , die door o.a. Edward Anseele uit de grond werd gestampt om de fabrieksarbeiders te beschermen tegen het grootkapitaal.In de 'kunstentempel Vooruit' konden arbeiders tegen erg democratische prijzen eten, drinken en van cultuur genieten.

Vooruit was dus oorspronkelijk het feest- en kunstencentrum van de Gentse arbeidersbeweging.,Er werd ook een krant onder de naam Vooruit uitgegeven.Na de oorlog verloederde het gebouw tot in 1982 de aanzet werd gegeven naar zijn huidige vorm als kunstencentrum .

Wat valt hieruit te concluderen? Dat het opeisen van het monopolie op het gebruik van een algemeen woord, dictatoriaal én kneuterig overkomt en dat in dit concrete geval een socialistische partij/beweging minstens evenveel affiniteit en verbanden kan aantonen met de 'Vooruit' als een kunstencentrum.

Johan Van Wiemeersch, voorzitter van de Belgische Beroepsvereniging van Gynaecologen, kant zich in De Standaard van 14 april, tegen de hervorming van het verloskundige zorgtraject.

Het is het goede recht van de heer Van Wiemeersch de materiële belangen en de status van zijn beroepsgroep te verdedigen. Maar het doet de wenkbrauwen fronsen dat hij dat doet door de vermeende dreiging voor de machtspositie van de gynaecologen te bevechten met het overdadig bewieroken van de eigen vakgroep en het functioneren ervan én het denigrerend be/veroordelen van de 'vijand'.

Die 'vijand' ontwaart hij in het opwaarderen van de rol van vroedvrouw, in het te grote aantal vroedvrouwen en in de, volgens hem,  ondermaatse opleiding van dat grote aantal, in de mogelijke aangroei van het aantal thuisbevallingen. Allemaal dreigingen die de macht en de portemonnee van de gynaecoloog wel eens zouden kunnen aantasten.

Kom nou, meneer Van Wiemeersch, voor iemand die er wellicht 12 jaar academische studies heeft opzitten, is dit opiniestuk niet direct een academisch kwaliteitsartikel. Het is vooral een eerder platvloers materialistisch en machtsconservatief pleidooi voor de eigen positie.

Hij zou er goed aan doen de  gynaecologen in België met die in Nederland te vergelijken. Inderdaad. Op het forum van De Standaard, schrijft iemand: 'Bij onze noorderburen is de gynaecoloog een professional die complexe medische vrouwenproblemen behandelt, zoals endometriose, of borst- en baarmoeder(hals)kanker. Ook gecompliceerde bevallingen behoren tot haar/zijn domein, net als natuurlijk keizersneden. Vroedvrouwen doen vrijwel alle gewone bevallingen. In België houdt de gynaecoloog zich onledig met werk dat beter kan worden gedaan door de vroedvrouw of de huisarts. Een gynaecoloog die een groot deel van zijn tijd bezig is met huisartsgeneeskunde, zoals de pil voorschrijven aan gezonde vrouwen, het afnemen van uitstrijkjes of de behandeling van een banale vaginale infectie, in Nederland kijken ze daar met grote ogen naar! De keerzijde is dat je als vrouw voor al die gewone flauwekul dan soms maanden van tevoren een afspraak moet maken, terwijl je in de eerste lijn bijna onmiddellijk geholpen had kunnen worden'. 

Ik kan er nog aan toevoegen dat het aantal thuisbevallingen in Nederland een veelvoud is van het aantal thuisbevallingen in Vlaanderen.

In De Standaard van 9 april roept Ans Rossy  op tot solidariteit, geduld, verbondenheid, gezamenlijkheid , positieve verandering en maatschappelijk engagement.

Die moeten de negatieve en destructieve effecten counteren van individualisme, consumptie, commercie, snelle bevrediging, wegwerken. Kortom, het neoliberale, economische en wetenschappelijk-technologisch maatschappijmodel mag niet langer 'krampachtig in stand gehouden worden'.

Er zit een opvallende parallel tussen de waarden en meningen die de auteur in dit artikel naar voren schuift en wat het christendom al lang, en sinds het aantreden van paus Franciscus nog frequenter en intenser , verkondigt.

De Standaard 6 april, Kort & Bondig, Mia Doornaert: Akelig puriteinse wereld

------------

Ook in deze 'Kort&Bondig' past barones Doornaert een door haar vaker gebruikte tactiek toe , die evenwel niet zo fraai is en ronduit populistisch.

Zij besteedt het overgrote deel van haar artikel aan een anekdote uit Frankrijk, waarvan hier niks vernomen is. Zij kiest die 'feiten' uit omdat ze ongetwijfeld op afkeuring in de zin van : 'Te zot om los te lopen', , 'Is dat nu zo erg' kunnen rekenen. En zij kleeft daarop de laatste tijd, 'woke'. Voordien dook geregeld 'inclusiviteit' op.

Haar missie is duidelijk. Die verderfelijke 'woke(ness)' (vroeger 'inclusiviteit') die door het 'gewone volk' verfoeid of gevreesd wordt, is datgene wat de 'linkse elite' door de strot wil rammen van de 'gewone mensen'. Om daartegen te strijden hijst zij zich in het harnas en wordt Calvijn gebrandmerkt als woker- avant- la- lettre.

Maar... hoe zou Mia Doornaert reageren als een man tot haar zou zeggen: 'Je hebt grote borsten. Ik ga je de hele nacht doen genieten'? Het afdoen als onnozele praat van een zatlap?

Gedreven door een fanatiek zelotisme , bestrijdt barones Doornaert alles waarop zij het etiket 'woke' kleeft, voor haar een containerbegrip waarin zij iedereen en alles onderbrengt, die en wat niet hetzelfde zijn als haar mens- en maatschappijbeeld.

Maar fanatisme maakt blind, zo verlies je de trappers, en dat komt op een pijnlijke manieer in dit stukje tot uiting. De eerste alinea met name, demonstreert een ontluisterende , provocerende en vernederend-conservatieve houding ten aanzien van vrouwen. Zij zet de actie 'pro respect voor de vrouw', op de helling.

Zij bagatelliseert de seksuele intimidatie in woorden, tot een niemendalletje,met de destructieve oerconservatieve dooddoener :talloze vrouwen hebben dat al meegemaakt, toch geen vrouw overboord.

Het is duidelijk. dat mevrouw Doornaert geen besef heeft van grensoverschrijdend gedrag. Wat doet zij met bepotelen? Wat doet zij met gewrijf tegen je lijf in de metro? Met (poging tot) verkrachting? Bwah, talloze vrouwen hebben het al meegemaakt.

Paus Franciscus: Fundamentele rechten voor iedereen.

Klik op onderstaande link.

Paus pleit in paastoespraak voor steun aan zwakkeren in de coronacrisis

Met name de meest behoeftige gezinnen moeten de hulp krijgen die nodig is om in hun levensonderhoud te voorzien, zei paus Franciscus zondag. Ook pleitte hij wederom voor een rechtvaardige verdeling van het coronavaccin.

De pandemie heeft volgens de paus het aantal armen dramatisch vergroot en duizenden tot wanhoop gedreven. “De sociaal-economische crisis drukt nog zwaar op ons, vooral op de allerarmsten. En desondanks, het is een schande, gaan de gewapende conflicten door en worden de militaire arsenalen versterkt.”

Ook vroeg Franciscus nadrukkelijk aandacht voor de positie van de jongeren tijdens de coronacrisis. “De opgestane Heer biedt ook hoop aan de vele jongeren, die een tijdlang niet naar school of universiteit kunnen, en geen tijd met hun vrienden kunnen doorbrengen. We hebben allemaal echt menselijk contact nodig, en niet alleen virtueel, zeker op de leeftijd waarop het karakter en de persoonlijkheid zich vormen. Ik ben de jongeren uit de hele wereld nabij en op dit moment met name die in Myanmar, die zich inzetten voor democratie, en vreedzaam hun stem laten horen omdat ze weten dat haat alleen verdreven kan worden door liefde.”

Net als vorig jaar sprak de paus zijn paastoespraak en ook de zegen Urbi et Orbi (voor de stad en de wereld) uit in een vrijwel lege Sint-Pieter. Weer kon Franciscus de Goede Week en Pasen niet vieren met een grote groep gelovigen. In heel Italië is tijdens de paasdagen een strenge lockdown van kracht.

Franciscus pleitte opnieuw voor een rechtvaardige verdeling van het coronavaccin over de wereld. “Alle mensen, vooral de kwetsbaarsten, hebben hulp nodig en hebben recht op toegang tot noodzakelijke zorg”, zei Franciscus. “Dat is des te duidelijker in deze tijd waarin wij allen geroepen zijn om de pandemie te bestrijden. Vaccins zijn een essentieel middel in deze strijd. In de geest van internationalisering van de vaccins roep ik daarom de hele internationale gemeenschap op om gezamenlijk de vertraging in de distributie tegen te gaan en te zorgen dat ze met name met de armste landen gedeeld worden.”

Wapengekletter en oorverdovende stilte

De paastoespraak van Franciscus, die ruim acht jaar paus is, bevatte ook weer de gebruikelijke rondgang langs de conflictgebieden van de wereld. De paus: “Moge Christus, onze vrede, eindelijk een eind maken aan het wapengekletter in het geliefde en zo gekwelde Syrië waar inmiddels miljoenen mensen in onmenselijke omstandigheden leven evenals in Jemen, want rondom wat daar gebeurt, heerst een schandelijke, oorverdovende stilte en in Libië, waar eindelijk een uitweg in zicht komt na tien jaar van onenigheid en bloedige gevechten.”

Tenslotte stak de paus de gelovigen, van wie velen ook dit jaar niet of slechts in beperkte mate naar de kerk konden gaan met Pasen, een hart onder de riem. “Laten we bidden dat dit soort beperkingen verdwijnt evenals alle beperkingen van de vrijheid van godsdienst en dat het eenieder toegestaan zal zijn om God vrijelijk te prijzen en te loven. Laten we, onder de vele moeilijkheden die we tegenkomen, nooit vergeten dat wij genezen zijn door de wonden van Christus. In het licht van de verrezen Heer verandert ons lijden.”

ZALIG PASEN!

JEZUS LEEFT!!

De stille ommekeer voor vrouwen in de kerk

Anne Vandenhoeck & Annemie Dillen

Docent en hoogleraar theologie en religiewetenschap­pen (KU Leuven).

-------------------------

'Vlaamse katholieke vrouwen die zich geroepen voelen, staan niet langer op de publieke barricades te roepen naar mensen die niet zien of horen willen. Ze hebben gewoon doorgedaan en daardoor zijn anderen gewoon geraakt aan wat ze doen', schrijven de auteurs van dit opiniestuk.

Inderdaad. Het plaatselijk parochiële werk wordt grotendeels door vrouwen verricht. En ook in alle andere pastorale geledingen, zijn vrouwen sterk aanwezig en hebben ze ook leidinggevende functies. In de Vlaamse bisdommen kijkt niemand daar nog van op en alle priesters, van parochiegeestelijken tot bisschoppen, doen met grote dankbaarheid een beroep op hen.

Ik ben ervan overtuigd dat het overgrote deel van de katholieke gelovigen, inclusief de clerus, helemaal geen bezwaar meer heeft tegen vrouwelijke priesters. Integendeel. Uitsluiting van kerkelijke ambten op basis van geslacht, wordt meer en meer aangevoeld als een totaal achterhaalde visie en een ergerlijke vorm van discriminatie.

Blijven de betonmolens draaien?

Op Palmzondag hield paus Franciscus volgende toespraak.

------------------

Dierbare broeders en zusters,

Wij zijn de Goede Week ingegaan. Voor de tweede keer beleven wij haar in de context van de pandemie. Verleden jaar waren wij meer gechoqueerd, dit jaar zijn we meer beproefd. En de economische crisis weegt door.

Wat doet God in deze historische en sociale toestand? Hij neemt het kruis op. Jezus neemt het kruis op, dat wil zeggen dat Hij het kwaad dat deze realiteit met zich meebrengt, op zich neemt. Het lichamelijke, psychologische en vooral het spirituele kwaad, want de boze profiteert van crisissen om wantrouwen, wanhoop en onkruid te zaaien.

“En wij, wat moeten wij doen? De Maagd Maria toont het ons, de Moeder van Jezus die ook Zijn eerste leerling is. Zij is Haar Zoon gevolgd. Zij heeft Haar deel van het leed, van de duisternis, van de perplexiteit op zich genomen en is de weg van het lijden gegaan waarbij Zij de lamp van het geloof in Haar hart brandend hield. Met Gods genade kunnen wij die weg ook gaan.

En op de dagelijkse kruisweg ontmoeten wij het gezicht van vele broeders en zusters in moeilijkheden: wij kunnen er niet buiten, laten wij ons hart door medelijden bewogen worden en laat ons dichterbij komen. Op dit ogenblik zouden wij zoals Simon van Cyrene kunnen denken: waarom juist ik? Maar dan zullen wij de gave ontdekken die ons, zonder onze verdienste, gegeven werd.

Bidden wij voor alle slachtoffers van geweld, vooral van de aanslag die deze morgen plaatshad in Indonesië, voor de kathedraal van Makassar.

Moge de Maagd Maria ons helpen, Zij die ons altijd voorgaat op de weg van het geloof.

Bij een column van Mia Doornaert in De Standaard van 25 maart, onder de titel 'Laffe en nodeloze knieval'.

Hoe sprong mijn hart op van vreugde toen ik de titel las en de zinnen van de eerste paragraaf.

Eindelijk kon ik me voluit naast de barones positioneren en met haar voelde ik de vuistslag omdat vuige censoren het bestaan hebben Mohammed uit de Hel van Dante te bevrijden.

Niet dat ik elke dag zit te grasduinen in de Divina Commedia maar de aanwezigheid van Mohammed was me nooit eerder opgevallen. Nu opnieuw gericht gezocht. Dat is geen kattenpis: 537 pagina's dundruk; de Hel alleen, toch ook 176 bladzijden. Ben er nog mee bezig. En wie weet heeft Dante Mohammed ook wel even een bezoekje laten brengen aan het Vagevuur (186 blz.) of een ommetje laten maken langs de Hemel (176 blz.), met al die maagden.

Mijn enthousiasme smolt evenwel weg als sneeuw voor de zon, toen ik verder las in Mia. Wat ik stilletjes gehoopt had, werd niet bewaarheid, wat ik stilletjes gevreesd had, gebeurde.

Niet de mercantiele kneuterigheid was volgens Mia, de oorzaak van Mohammeds bevrijding, wel de 'woke hysterie'.

Bij een artikel van Brigitte Raskin (Aarschot, °1947), auteur en historica, in De Standaard van 20 maart.

------------

De parabel van de verloren dochter.

Hoe heerlijk was haar jeugd in de heuvels van het Hageland, tussen de bloeiende perelaars en de sappige perziken.

De mooie regelmaat der dagen en vooral de prachtige zondagen: met je ouders ter kerke gaan, de schoonheid der vieringen, de geborgenheid tussen al die eenvoudige mensen.

Maar dan lokte Leuven, niet het Leuven van Paridaens, maar het zondige Leuven van de weliswaar Katholieke Universiteit. De charme van de intellectuele en artistieke verleiding. Intellectualiteit en schrijverschap waren niet te verzoenen met het knusse Rooms-Hagelandse leventje van weleer.

Maar als welopgevoed, christelijk meisje bleef ze uit liefde en respect voor haar diepgelovige ouders nog vele jaren met hen verbonden in die heerlijke spiritueel-religieuze-esthetische –beschermende bubbel.

Later, veel later zagen haar ingoede ouders, van in den hoge, hoe de dochter andere wegen ging.

Ondanks hun oneindige gelukzaligheid, was er toch een spoor van verdriet in hun hart. ‘Maar maske toch’, zuchtten ze en ze zochten troost bij Sint-Pieter. ‘Pieter’ (het ging er daar erg ongedwongen aan toe), zeiden ze, ‘ons hart is bezwaard, wie zou dat nu gedacht hebben van ons maske?'

Pieter, de Grote Trooster, wist het allemaal. ‘ Maak u niet ongerust’, zei hij rustig. ‘Om het met Martine te zeggen, het komt allemaal goed. Kijk maar naar mij.’

Het kwam inderdaad goed. Nu was de dochter op weg naar haar landelijke en spirituele roots. De heuvels van het Hageland schitterden in de prille lentezon. In de verte zag zij de bruine ijzerzandstenen Demergotische Onze-Lieve-Vrouwekerk. Binnen dacht zij terug aan haar onbezorgde jeugd. Bij het schilderij van de Emmaüsgangers vulden ontroering en vreugde haar hart.

De dochter was niet langer verloren. Ze was thuis.

Bisschop Bonny over holebi's en de Kerk in de Zevende Dag.

Klik op onderstaande link en dan op item 11.

Aan Petra De Sutter, minister van de Post

Geachte mevrouw,

Ik weet niet of men u ooit van hogerhand verplicht heeft om samen te werken met een budgetbeheerder, maar ik kan u verzekeren dat het geen lachertje is. Het is mijn budgetbeheerder die mij elke week de straat opstuurt met het fantastische bedrag van 45,5 euro. Dat bedrag dient voor eten, drinken, kleren en andere dagelijkse kosten. Hebt u al eens geprobeerd om met 6,5 euro de dag rond te komen? Bij mij heeft het ertoe geleid dat ik onder andere geen tandenborstel, geen lamp in mijn toilet, geen shampoo op mijn lavabo en sinds kort ook geen nagelknipper meer heb. En zo mis ik nog wel een paar kleinigheden die ik vroeger vanzelfsprekend vond.

In een poging om de cirkel te doorbreken heb ik vorige week 15 euro in­gezet op de Lotto. Dat is tegengevallen. Omdat ik de volgende dagen van de honger niet meer naar de koer kon gaan, ben ik bij een goede vriendin een lening aangegaan. Deze kwestie is helaas­ bij mijn budgetbeheerder op de tafel beland. Hij verwijt mij nu een gebrek­ aan transparantie en dreigt met een ontslag als leefloontrekker.

Ik kom te vernemen dat u dezer dagen­ veel kopzorgen hebt omdat de grote baas van Bpost, net zoals ik, verder gesprongen is dan zijn stok lang is. Ook hem wordt een gebrek aan trans­parantie verweten. Er zouden nu grote vergaderingen plaatsvinden om te bepalen met welke ontslagvergoeding de goede man zich de volgende maanden zal moeten redden.

Denkt u dat ik, vanwege mijn gebrek aan transparantie, ook in aanmerking kom voor een ontslagvergoeding wanneer mijn budgetbeheerder het zo ver zou drijven om mij mijn ontslag als leefloontrekker te geven? Het zou mij alleszins goed uitkomen, want niet alleen heb ik te weinig huisgerief, ik zou ook weleens graag naar de kapper willen gaan. En eventueel wil ik toch ook de Lotto nog eens proberen.

In afwachting van uw antwoord, groet ik u met de meeste hoogachting,

Freddy De Meester,

Ook gekend als Dikke Freddy.

-----------------------------

Petra antwoordt:

Mijn beste Dikke Freddy,

Ik kan u verzekeren dat het voor mij ook geen lachertje is om een paar keer per jaar samen te zitten met mijn boekhouder.

Die luxedingen waarover gij het hebt omdat ge ze niet hebt, dat is allemaal relatief jongen. Ik ben van Groen en wij zijn voor soberheid. Probeer die dingen eens in dat kader te zien. Of denk aan uw grootouders. Die zijn zeker in dat polderdorp groot en oud geworden zonder tandenborstel en met een huisken zonder licht vanachter in den hof.

Transparantie is natuurlijk belangrijk. Dat zegt mijn boekhouder ook altijd. 'Mevrouw de minister', zegt hij dan, 'ik verwacht van u volledige transparantie, want anders kunnen er wel eens vodden van komen'. Ja, die Van Avermaet was echt een sjarel hoor. Niks transparantie en zeker niet in de pakskes. Maar het is nu eenmaal zo geregeld door mijn voorgangers: een gigantische ontslagvergoeding krijgen die in de portemonnee. Gij, moet daarvoor bij mijn rooie vriend Frank VDB zijn.

De kapper? Is dat wel nodig. Kijk eens naar mijn haardos.

Met groene groeten,

Petra

Een lezing van de documenten van de Congregatie van de Geloofsleer (Responsum of the Congregation for the Doctrine of the Faith to a dubium regarding the blessing of the unions of persons of the same sex (22 February 2021) , Article of Commentary on the Responsum ad dubium', werpt een veel genuanceerder licht op de kwestie van de ‘zegening van homoseksuele koppels’.

Ik krijg sterker en sterker de indruk dat bisschop Bonny zich heeft laten meeslepen door de emoties van het moment en overhaast, zonder overleg met collega’s over de teksten, zich heeft laten verleiden tot een erg gevoelsgeladen reactie in de media, die uiteraard niks liever doen dan dergelijke mogelijk kerkschadelijke conflicten exploiteren.

Overigens roept het vragen op dat het ‘Antwoord op een vraag’ als datum 22 februari draagt, midden maart voor het eerst een berichtje daarover verscheen in de krant en pas daarna de reactie van de bisschop volgde. Was het ‘Antwoord’ niet eerder bekend in kerkelijke kringen?

In een democratie met persvrijheid moeten de media de politici uiterst kritisch volgen en voortdurend het vuur aan de schenen leggen. Maar daarbij hoort ook een zo correct mogelijke benadering van personen en feiten.

Het is dus niet fair van journaliste Inghe Ghijs in De Standaard van 15 maart, dat zij nalaat te vermelden dat minister Beke, wanneer hij het heeft over een concreet perspectief voor vaccinaties, telkens toevoegt: '...indien de leveringen doorgaan zoals voorzien of beloofd'.

Het is overigens zeer opvallend dat de media het bijna uitsluitend op de politici gemunt hebben, wanneer er in het vaccinatieprogramma iets misloopt. Terwijl het duidelijk is dat de fundamentele oorzaak van vaccinatievertragingen te vinden is bij de vaccinproducenten die er niet in slagen hun contractuele verplichtingen na te komen.

Hebben de media schrik van de farmareuzen? Vrezen ze voor hun reclame-inkomsten?

Barones Mia Doornaert schrijft in De Standaard van 11 maart een column waarin zij probeert de vrouw van prins Harry in een bijzonder slecht daglicht te stellen.

Een van de meest schokkende aanvallen is de volgende: 'Voor zover bekend raakte zij (Kate Middleton) niet totaal ontredderd en kreeg ze geen zelfmoordneigingen'.

Het is een verbijsterende, schaamteloze en agressieve zin. Doornaert bagatelliseert hier de destructiegedachten van Meghan, insinueert dat ze fake waren en misbruikt het al of niet voorkomen van zelfdodingsneigingen als een element in het nadeel of het voordeel van Meghan of Kate.

Ook hier denkt de columniste een slag om de arm te houden door 'Voor zover bekend' toe te voegen. Zij weet het dus niet, niemand weet het, misschien William. Maar toch vergelijkt Doornaert Kate en Megham op het zeer delicate en pijnlijke vlak van de zelfdodingsgedachten.

Een verwerpelijke tactiek van Doornaert , je krijgt er een vieze smaak in de mond van.

(Bij een column van Bart Sturtewagen in De Standaard van 5 maart)

De politieke tragiek van De Wever, ongetwijfeld een bekwame politicus, komt scherper en scherper naar boven.

Door gebrek aan valabele kandidaat-voorzitters, zit hij al twintig jaar -tegen de eigen partijstatuten in- vast gebetonneerd in een voorzittersstoel, waar hij langzaam aan het verstikken is. Hij brengt veel minder talentrijke partijgenoten aan de macht, maar zelf komt hij niet toe aan een uitvoerend Vlaams of federaal mandaat.

Voor jaren worden hij en zijn partij nu weer gedwongen op het federale vlak oppositie te spelen (en in deze coronatijden komt die er niet toe zich te profileren) in het gezelschap van rechtse extremisten, die de zgn. 'onderbuik' van Vlaanderen vormen of exploiteren, en die hij grondig verafschuwt. Naast hem bevinden zich aan de linkerzijde mensen als Mertens en Hedebouw, die hij ongetwijfeld waardeert om hun intelligentie en/of humor, maar die hij rabiate communisten moet blijven noemen en moet bestrijden om zijn VOKA-aanhang te vriend te houden.

Een politicus als De Wever moest het met zijn talenten en ambitie al lang tot minister-president of premier gebracht hebben. De angst van hemzelf en van de topmensen van zijn partij, dat N-VA reddeloos aan het zwalpen gaat wanneer hij de voorzittersfunctie opgeeft, houdt hem gevangen in de voorzittersstoel. Dat is op den duur een ongezonde, vermoeiende en contraproductieve situatie voor hem en de partij.

Het zou me  niet verwonderen dat De Wever er op een bepaald moment de brui aan geeft en ofwel de politiek verlaat ofwel zich helemaal terugtrekt op het Schoon Verdiep.

Daarin zou m.i. de maatschappij- en mensvisie (los van zijn politieke opvattingen) van De Wever een belangrijke rol kunnen spelen.De Wever heeft een scherpe kijk op de beperktheden van mens en maatschappij, hij is een cultuurpessimist, hij is doordrenkt van de 'helaasheid der dingen'.

Als er iets interessants was aan de tv-reeks over BDW, dan waren het de uitingen daarvan in zijn benadering van het politieke gedoe.

In De Standaard van 4 maart stelt filosofe Tinneke Beeckman: 'Verdiensten maken mensen gelijk '.

Beeckman moet toch oppassen met het al te sterk promoten van de meritocratie. Dergelijke samenleving is uiteindelijk een ‘winner takes all’-samenleving. Hoger opgeleiden trekken op vrijwel alle vlakken aan het langste eind. Zij verdienen het meest, leven het langst, wonen in de beste buurten met de beste scholen en ze voeren het hoogste woord in de politiek.

De meritocratie kan op zijn plaats zijn binnen bepaalde sectoren maar schiet als samenlevingsideaal schromelijk tekort. Het leven is immers geen wedstrijd. Waarom is het rechtvaardig dat aangeboren talenten allesbepalend zijn voor je sociale status, je inkomen en je levensverwachting?

Gelijke kansen zijn belangrijk, maar niet genoeg. Voor sociale rechtvaardigheid is het cruciaal dat mensen die niet zijn gezegend met talenten die op de markt schaars zijn, toch een fatsoenlijk leven kunnen leiden.

De heer Bergé, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Leuven, stelt het zo voor alsof de Klara Top-100 hem tot het verrassende besef brengt dat God niet dood is.

Natuurlijk is God of zijn de goden niet dood. In tegenstelling met wat hij net voordien concludeert, schrijft hij dan toch over 'dode goden' voor wie de muziek 'een vrijplaats is geworden', precies alsof God of de goden hun toevlucht zoeken in de muziek, die hun enige toevluchtsoord geworden is, om nog een beetje god te spelen.

Je gaat warempel denken dat ook hoogleraar Bergé lijdt aan het manco van zovele hedendaagse intellectuelen, die, als ze echt niet om God heen kunnen, vervallen in een nu eens kinderlijk-primitieve dan weer ironisch-superieure benadering van God en het goddelijke. De 'anderen' zouden wel eens durven te denken dat de heer Bergé, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van Leuven, niet ' tot op het bot ontheiligd, of toch in ieder geval zwaar gedesacraliseerd is'.

Pleinvrees van de kanunniken?

Het katholiek onderwijs moet ervoor zorgen dat de vlag de lading zo goed mogelijk dekt. Als dat niet het geval is, wordt 'katholiek' meer en meer een kwaliteits- en recruteringslabel.

Er zijn eindtermen godsdienst  voor zover ik weet.  Het probleem zit hem natuurlijk in de wijd verspreide onmacht, onwil en schroom , bij directies en leerkrachten van katholieke scholen, om ook zelfbewust en deskundig voluit te gaan voor de realisering van die eindtermen. Dat is natuurlijk niet gemakkelijk in een geseculariseerde samenleving.

Maar nogmaals: een 'katholieke' school zal katholiek zijn, of zij zal niet zijn.De spreidstand tussen het etiket en de schoolse realiteit moet weggewerkt worden. Daarin kunnen en moeten de hoogste gezagdragers binnen het katholiek onderwijs een belangrijke rol spelen.

Overigens staat deze aandacht voor het christelijk-katholiek zijn van de 'katholieke school', een kritische kijk op de algemene eindtermen niet in de weg.

Onder de titel ‘Hoop neemt een loopje met je denken’, schrijft filosofe Tinneke Beeckman in De Standaard van 18 februari , boeiende overwegingen, die de lezer aanzetten tot reflectie.

Enkele bedenkingen. Volgens Beeckman verlangt een stoïcijn 'alleen wat is' en 'doet hij wat hij kan om een tegenvallende situatie te veranderen'. Maar zit in verlangen en in de wil tot verandering, niet altijd 'hoop' vervat? Is overigens in filosofisch opzicht 'alleen wat is' zo duidelijk te definiëren als de columniste suggereert?

De afkeer van de hoop werd bij Camus gevoed door zijn woede om onrecht, lezen we. Camus bleef gevangen in zijn woede, had geen goed woord voor de hoopvollen maar ook niet voor de wanhopigen. Wat blijft dan voor Camus? Het leven als onrecht, als woede?

Niet alleen als retorische middel maar ook als brandstof , niet zelden ook in destructieve zin, is hoop niet weg te denken uit politieke verbeelding en beleid. Ook een regering van technocraten bv. kan zich m.i. niet losmaken van hoop.

Ik ben het niet eens met de stelling dat geloof in daadkracht aan de basis ligt van hoop. Menselijke 'daadkracht' is vaak een mix van geloof in eigen kunnen én van hoop om iets te realiseren. Ik denk dat elke mens van zichzelf weet dat 'hoop' een enorme kracht tot daden kan betekenen en dat die daadkracht niet noodzakelijk en niet uitsluitend afhankelijk is van het geloof in de eigen capaciteiten.

In dat opzicht is Beeckman schatplichtig aan of gaat ze mee in de trend om de individuele capaciteiten van een mens als primordiaal te beschouwen. 'Dat is de volgorde' lijkt me een nogal anti-filosofisch, absoluut statement.

De tekst van Beeckman over 'hoop' en 'geloof', roept spontaan, zeker bij de mensen die in een christelijke cultuur zijn opgegroeid, de gedachte op aan de prachtige Bijbelverzen van Paulus' 1ste brief aan de Korintiërs (13, 13), met de bekende slotverzen: 'En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie , maar de belangrijkste is de liefde'. Het is verwonderlijk dat Beeckman geen aandacht heeft voor 'liefde' , als bron van menselijke daadkracht.

De titel 'Hoop neemt een loopje met je denken', doet toch wel zeer erg de wenkbrauwen fronsen. Ik weet niet of hij van de columniste zelf komt, maar hij doorstaat naar mijn mening geen filosofische of psychologische toets. Wel spoort hij met de huidige sterke aandrang -ideologisch gevoed of niet- om de ratio van het individu als een totaal apart en precies afgelijnd menselijk kenmerk te beschouwen, dat dan nog veel belangrijker wordt geacht dan alle andere mogelijke menselijke drijfveren, gevoelens en noden.

Want het gebruik van de uitdrukking 'een loopje nemen met' liegt er niet om. Dit negatief geladen gezegde betekent: niet serieus nemen, voor de gek houden, aan je laars lappen. 'Hoop' tast dus je denken aan, betekent eigenlijk een gevaar voor de ratio.

Dat zal dan ook wel het geval zijn voor andere kenmerken die des mensen zijn en buiten de ratio en de rationalisering vallen: liefde, caritas, geloof, fides,

De titel geeft een verstikkend en verengend binair denken aan. Zo is de mens niet.

'De residentiële ouderenzorg kampt nu al met een leegstand van 10 procent. In totaal zijn 8000 van de zowat 80000 woongelegenheden onbezet, wat betekent dat er 80 Vlaamse woonzorgcentra te veel zijn.'